Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Marnix

• 6/6/2015 - Goed gevoel....

Wat is gelukkig zijn? Af en toe bekruipt me een gevoel van schuld omdat ik me eigenlijk best wel gelukkig voel. Na ja wat heet gelukkig, is misschien niet het juiste woord. Het is meer een gevoel van geluk en tevredenheid. Ik kan genieten van kleine maar ook grote dingen. Mag dat wel als je nog geen 2 jaar geleden je man bent verloren? Eigenlijk hoor ik verdrietig en zielig te zijn, en dat ben ik ook zeker af en toe. Maar het gevoel dat ik me goed en sterk voel overheerst.

Ik merk aan me zelf dat ik veranderd ben. Mijn kinderen beamen dat ook. Kan meer genieten en onderneem ook meer leuke dingen. Niet dat ik bang ben wat te missen, maar het geeft mij een 'goed' gevoel. De gesprekken die ik met mensen voer, hebben ook veel meer diepgang. De ziekte, het overlijden van Marnix en periode van rouw, heeft wat met mij (en ons) gedaan. Zo zat ik vorige week in het vliegtuig (midweek Ibiza) naast een wildvreemde vrouw van 32 en met haar had ik zo'n open en leuk gesprek. Zij was zwanger van haar 1e kindje en kwamen te praat over haar en mijn leven. Zij had in haar leven al het nodige moeten verwerken en ik vertelde over het verlies van Marnix. Beide tranen in onze ogen, maar ze zei me: ' ondanks dit verdrietige verhaal, straal je wel'. Klopt, ik kan terug kijken op hele mooie jaren samen met Marnix, daar haal ik o.a. mijn kracht uit (denk ik).

Het weekje Ibiza was ook zo geweldig. Met 3 bevriende stellen op reis voor de eerste keer. Zij hebben elkaar en ik alleen. Maar zo voelde het zeker niet. Tuurlijk bekroop me af en toe het gevoel van gemis. Vooral s avonds als je dan alleen op je kamer bent, samen even de dag doornemen, een arm om je heen. Dat zijn zo van die dingen.

De week daar voor (ja,ja, allemaal uitjes) ben ik met Evi een weekend gaan western rijden in de Ardennen. Wat een belevenis (5 uur per dag te paard, oeps iets te veel van het goede) en wat hebben we gelachen met een hele leuke groep (onbekende) mensen. Ook dan onderweg te paard en s avonds bij het haardvuur, verteld een ieder zijn of haar verhaal. Dat schept een band. Dan is er ook het besef: ieder huisje heeft zijn kruisje.

Bij thuiskomst werd ik door Thijs wel even met mijn neus op de feiten gedrukt. Al die uitjes hebben mijn aandacht voor het thuisfront doen verslappen, vooral Thijs is daar de dupe van. In een app-je schreef hij: 'zo ma je hebt je ook lekker ingeleefd in mijn weekendje'. Shit klopt! Nu weer tijd om het normale ritme op te pakken, iets waar ik ook van geniet! 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 15/2/2015 - Trots

Vorige week is Thijs 16 geworden. Een leeftijd die er toe doet als je in de pubertijd zit. Thijs snakte naar zijn verjaardag omdat hij dan eindelijk op zijn scooter mocht gaan rijden. Zijn Yamaha stond al vanaf november klaar. Kadootje van oma. Evi werd toen zij 16 was ook verrast met een scooter, dus Thijs ook. Maar ja dan eerst nog dat felbegeerde rijbewijs halen. Ja hoor ook dat lukte hem in de 1e keer. Moeders was nog zenuwachtiger dan hijzelf, maar dat terzijde. Dus nu maakt hij het dorp onveilig. Dat doet me ook weer denken aan Marnix. Die scheurde altijd op zijn groene Puch Maxi voorbij. Helm op, leger groen bomberjack aan en 1 been op de trapper en 1 been omhoog. Die houding zal ik nooit vergeten. Nu gaat onze Thijs die tijd in. Hij mist zijn vader. Dat zegt hij ook. Hij mist de mannendingen om samen met hem te doen. Scooters, voetbal, mannen humor (en logica) en advies over meisjes (!). Die vaderlijke zorgzaamheid. Ik kan dat helaas voor hem niet invullen. Niemand! Mijn moederinstinct is daarvoor niet toereikend. Dat doet pijn! Hij is afgelopen jaar zo gegroeid, zo volwassen geworden. Uiteraard geldt dit ook voor Evi. Wij kunnen samen meer onze vrouwendingen delen. Verbazingwekkend hoe zij haar rechtenstudie doorloopt met een ijzeren discipline. Ze is nu ook bezig met een paar maanden buitenlandstudie. Ik ben apetrots op hen. Als Marnix van boven af mee kijkt, weet ik zeker dat hij dat ook is. ❤️

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 21/12/2014 - Memoires

Ik ben (heel selectief) kerstkaarten aan het schrijven. Beetje laat!! Wat een crime. Het is en blijft lastig om alleen met mijn naam te ondertekenen. 24 jaar lang de gewoonte om met Marnix & Annemarie te eindigen. Nu alleen mijn naam (en die van Evi en Thijs dan). Bij sommige mag hond Guus (poot van) er ook bij. Ook zij is onderdeel van ons gezin en op verzoek van Marnix gekomen. Ik had jarenlang mijn paard en toen die was overleden (op 1e kerstdag) werd het tijd voor een hond. Marnix wilde een herdershond. Hij zag zichzelf al speurhondenwerk doen. Bij nader inzien toch maar een boerenhondje geworden. Afgelopen vrijdag is ons konijn Puck ingeslapen. Ook weer zo iets triests waaraan herinneringen zijn gekleefd. het is 'maar' een konijn maar toch. Dag er na ging Thijs lootjes verkopen bij de Konijnenmiddag op de voetbal. Daar waar hij 9 jaar geleden samen met zijn vader Puck had gewonnen. Thijs wist het nog heel goed hoe dat toen ging. Hij mocht kiezen tussen een konijn of een bandenplakset (!!). Keus was niet zo moeilijk. Gelukkig hadden we Snoopy (konijn 1) al. Samen in 1 hok was geen optie! Dus je snapt Marnix aan de slag om konijnenhok te timmeren. dat heeft ie uitstekend gedaan, tot vrijdag heeft Puck daar in gewoond. (Thijs niks gewonnen dit keer; konijnen zijn vervangen door cavia's.....).

Ik wens iedereen een gezellige Kerst & de allerbeste wensen voor een mooi, gelukkig, gezond en liefdevol 2015 toe! 

(Zeg liever niet wat we eten met Kerst; maar oma maakt ko.....pootjes!) 😢

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 21/10/2014 - Ff lachen

Ja hoor wij lachen gelukkig ook. Vanavond nog even om Thijs gelachen. Hij had een jas van zijn vader uit de kast gehaald en aan getrokken. Die leuke blauwe trenchcoat. Stond Marnix altijd super goed. Ik weet nog wel dat Marnix de eerste keer (met deze jas) thuis kwam van de voetbal. Hij was uitgelachen, of die ging klussen in zijn stofjas (kleur had wat weg van een ouderwetse stofjas). Marnix kon al die ironische opmerkingen wel waarderen, hij met zijn gevatte zelfspot was dan op zijn best, ff lekker de boel opstoken. Die gasten waren gewoon allemaal jaloers, want bij Marnix stond gewoon alles goed. Hij bleef hem dan ook stug aantrekken naar SV Den Hoorn, opmerkingen of niet. Thijs zijn smaak is het niet, maar gaat hopelijk die kant wel op, als het aan zijn moeder ligt. Donderdag is het de verjaardag van Marnix, jawel 50 jaar had hij geworden. Lijkt wel of iedereen 50 wordt, kan ook niet anders, want ja we zitten nu eenmaal in deze leeftijdscategorie. Ik herinner me dat Marnix wel eens zei: (als hij premie voor zijn pensioen/lijfrente moest betalen) 'Let maar op, allemaal voor niks, ik word toch niet oud'. Waarop ik dan reageerde: 'doe ff lekker niet zo negatief joh'. Waarop hij dat baseerde weet ik niet. Achteraf denk ik wel eens, wist hij het soms? Als je alles van te voren weet is het leven simpel. Toch? Inmiddels is het dagelijkse leven voor ons een drie-eenheid ipv een vier-eenheid. Zo nu en dan tijdens een opruimwoede gooi ik 'oude' spullen van Marnix weg. Kleding die hij echt al jaren niet meer aan had, zeg maar die hele oude trainingspakken. Maar als ik er ook maar enigszins een herinnering (en dat is bij heel veel het geval) aan heb gaat het de kast weer in. Dan lijkt het net of ik een stukje van Marnix weggooi en dat kan ik niet. Als Thijs zo hard door groeit past hij vast wel iets, denk ik dan. Hoe wij 23 oktober doorkomen weet ik nog niet. Ik ben vrij! Evi heeft tentamen, ook lekker, hele week zowat vrij, behalve deze dag, hopelijk kan ze de concentratie vinden. Onze beautiful Iron Lady kan veel, en zo niet dan volgt er de herkansing!! Thijs heeft een dagje voetbal gepland staan! Ach ja geforceerd de hele dag herinneringen ophalen is ook een opgave. Dat gebeurt tussen neus en lippen. Net als vanavond met zijn jas, ff lachen om papa X

Ps: Op 1 november is er s avonds vanaf 19:30 uur op de begraafplaats een Herinnering Verlicht avond. Op deze avond kunnen belangstellenden een ronde maken over de verlichte begraafplaats en worden er gepaste activiteiten gehouden. Het is voor iedereen toegankelijk. Ik ga zeker! Mooi initiatief! 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 13/9/2014 - Het jaar rond

We hebben alles doorstaan voor de 1e keer. Het is ons gelukt. Het is maar hoe je het bekijkt. Een jaar geleden had ik hier nog niet aan moeten denken. Maar de tijd gaat gewoon door, ook al ben je dood. En ja we doen het goed. Ik kan wel zeggen dat de afgelopen tijd wel heel confronterend is geweest. De dagen voor 5 september was een crime. Geloof dat de tranen ipv achter mijn ogen voor mijn ogen zaten geplakt. Wel heel veel lieve reacties ontvangen. Kaarten, bloemen, reacties op FB. Zo veel mensen die ook aan deze datum terug denken. Zelfs op de zomerfeesten was het een brok van herkenning. Het mooie daaraan is dat je mensen spreekt die Marnix ook hebben gekend en waarmee je dan oude herinneringen kan ophalen. Of hun beleving kan delen en er dan achter komen dat hij of zij ook zijn vader op jonge leeftijd heeft moeten missen. Want daar moeten Evi en Thijs mee dealen. Voor mij was donderdag 4 september de moeilijkste dag. Ik had meer met de donderdag dan met 5 september. Die donderdag 5-9-2013 waarop hij overleed. Dat moment staat op mijn netvlies. De dagen er voor spoken ook steeds door mijn hoofd. De nacht dat ik naast hem in het ziekenhuis sliep. Zijn ademhaling hoorde en zijn geur rook. Dat alles is al weer verleden tijd. Hoe vaak ik ook niet tegen iedereen zeg dat ik hem mis. En dat is zo! We hebben dan ook donderdags samen met mijn schoonfamilie en Evi en Barry voor de eerste keer de dvd van de afscheidsdienst gekeken. Heb al die tijd niet de behoefte of nou ja liever gezegd niet de moed gehad. Maar nu leek het me wel een toepasselijk moment. Tranen in overvloed. Ook wel eens lekker om gewoon te mogen huilen. Het kwam weer zo dichtbij. 5 september zijn we gaan varen op de Kaag en s avonds met de hele familie gegeten bij Op Hodenpijl. Vond ik wel een mooie lokatie voor deze dag. 5 september zal nooit meer gewoon 5 september zijn. We missen zijn lach en zijn humor maar ook, zijn irritante trekjes. Af en toe ben ik gewoon boos, zou ik even lekker tegen iemand aan willen chagrijnen, dat kon bij Marnix dan, en andersom. Lekker even je ongenoegen uiten over de meeste simpele dingen. Lucht ook op! Iedereen is zo aardig en lief, (gelukkig wel....) maar zo nu en dan word ik daar ook wel eens kriegel van. Ik doe echt niet alles goed en ik ben ook vaak zat helemaal niet sterk, ook al krijg ik dat vaak zat te horen. Wanneer doe je het überhaupt goed? Na zo'n lange tijd samen kende ik Marnix door en door en hij mij. Wisten van elkaar wat we vooral wel, maar ook niet leuk vonden. s morgensvroeg was hij bijvoorbeeld niet op zijn sterkst, zachtjes uitgedrukt, maar oh wat mis ik dat ritueel, zo laat mogelijk uit zijn bed, boterham met chocolaatjes naar binnen werken, sigaretje roken in de garage en dan met gierende banden naar zijn werk, zonder ook maar drie woorden te wisselen.....Het voelde o zo vertrouwd en niet saai. Nu wel! De sjeu is er vanaf. 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 29/7/2014 - Vakantie zonder Marnix

De eerste vakantie zonder Marnix zit er op. We waren al wel een paar keer weg geweest, maar een zomervakantie met z'n drietjes was voor ons nieuw. Het is 10 dagen Kos geworden. Ik had tot op heden nog niet vaak over Marnix gedroomd, maar in deze vakantie was het wel heel frappant dat ik zo wat iedere nacht over hem droomde. Waar ging het dan over, bij mij altijd heel onsamenhangend, niet leuk en niet na te vertellen maar wel met Marnix in de hoofdrol. Thijs had hetzelfde. Hij werd op een ochtend wakker en toen zei hij: 'ik heb papa gezien, hij liep hier door onze kamer en hij had een rode broek aan'. Pfffff, we waren er met elkaar dus toch wel heel erg mee bezig. Zouden de emoties er dan nu uit komen? In tijd van rust komen alle opgekropte gevoelens naar boven. Toch? Weet wel dat het een stille bedoening is zonder hem. Tijdens deze vakantie hebben we acties ondernomen die als Marnix er bij zou zijn, we nooit zouden hebben gedaan. Kos fiets-eiland, dus dat betekent fietsen huren. Nou als aan 1 ding Marnix een gruwelijke hekel had, was het wel aan FIETSEN. En zeker niet op vakantie. Marnix lag liever 10 dagen op een ligbed aan het strand (liever ook niet nat worden) beetje lezen, beetje puzzelen onder het genot van een pilsje. Vooral niet te veel ondernemen, het is tenslotte vakantie... Dus dat was wel een verandering ten opzichte van voorgaande vakanties. S morgens ook het liefst tot een uurtje of 10 uur (of later) uitslapen. Die eigenschap heeft Thijs van zijn vader overgenomen. Thijs is wel geteld 2x aan het ontbijt verschenen. Evi heeft de genen van mij en is een vroege vogel. Ook één die je om een boodschap kan sturen en het wel even regelt. Wat ben ik blij dat mijn kinderen al zo groot en zelfstandig zijn en mij zo nu en dan kunnen ondersteunen. Kan ik ook eens mijn verstand op 0 zetten. Toen we in het hotel aan kwamen dacht ik echt 'hoe houd ik het hier 10 dagen uit'. Maar ja ook deze dagen gaan sneller dan je denkt en ben je wéér thuis, weliswaar midden in de nacht, dus de volgende dag ben je een wrak. Tranen zitten hoog, herinneringen aan vorig jaar, de periode dat Marnix aan de chemo was begonnen. Ik lees dan weer de blogs van die periode. De beelden die ik daar bij heb, voelen als gisteren, maar zijn al een jaar geleden. zijn stem, zijn lach, zijn geur al bijna een jaar niet meer van mogen genieten.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 25/6/2014 - Grafsteen is geplaatst

Op Evi d'r verjaardag (12 juni) is de steen op Marnix zijn graf geplaatst. Hoe hebben ze het zo kunnen uitkienen. De planning was die week, maar geen dag genoemd, ook omdat de glasplaat nog niet af was. Een dag die hoogte- maar vooral ook dieptepunten heeft gekend. S morgens naar mijn werk, had ik er al een potje janken in de auto op zitten. Het was echt zo'n onmiskenbare herinnering aan vorig jaar. Dit was ook het geval bij de rest van de familie. Iedereen had die verjaardags herinnering op zijn netvlies staan. Aan het einde van de dag zijn Evi, Thijs en ik naar het graf gereden en hebben de steen aanschouwd. Het leek wel een soort kadootje van Marnix aan ons (of omgekeerd) of hij zeggen wilde, Hallo Hallo ook ik wil deze dag met jullie mee vieren. Een week later is de glasplaat met tekst geplaatst. Er is ook wat ruimte voor groen, dus met Ada wat plantjes uitgezocht en gepoot. We zijn tevreden. Marnix had wel eens gezegd, bij wijze van grap, doe mij maar een grote vierkante zwarte glimmende steen. Vonden we wel wat saai, dus hier hebben we onze eigen draai aangegeven. Voorzover dat kan met een grafsteen.

Afgelopen maandag was werderom een dag met tranen. Deze dag een jaar geleden werd Marnix geopereerd, wat waren we toen in shock toen de dokter al veel te vroeg belde met het tegenvallende nieuws. Die herinneringen aan die tijd, zullen nooit meer verdwijnen, de onmacht die je toen voelde met het naderende einde (.... wat we toen nog niet wisten). Zal het ooit gaan wennen? Het leven is eindig, de liefde voor jou oneindig..... xxx

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 2/6/2014 - Zeggen wat je denkt

Wat heerlijk is het om kinderen te hebben die gewoon zeggen wat ze denken. Dat helpt je direct van al je twijfels af. De grafsteen van Marnix staat al maanden in bestelling. In januari hebben we met elkaar de steen uitgekozen. Het is geen snelle business, (wel booming ;-) ) dus je moet even geduld hebben. Wie zeurt er nu over levertijd als je toch al lang begraven bent....  Lang verwacht toch gekomen, werd ik vorige week gebeld dat de steen in aantocht is. Vanaf begin bestelling tot op heden ben ik zelf steeds even gaan zitten voor de tekst op de steen. Moeilijk hoor. Twijfel, twijfel, al met al 6 concepten gemaakt. Thijs en Evi laten lezen, wat vinden jullie? Thijs en Evi wijzen gelijk degene aan die zij vinden passen bij papa. Kort en bondig geen poespas. En ja, daar gaat het nou om. To THE point!! Daar heb ik wat aan. Wat nou een tekst als: 'Mijn Rots, Onze Trots" dat zou papa ook niet gewild hebben... Inderdaad Marnix was ook van korte metten, geen ellenlange discussies, nu beslissen en klaar! Dat mis ik zo.

Afgelopen zondagavond hadden we een herdenkingsdienst in Op Hodenpijl, georganiseerd door De Regenboog. Het was een moment van bezinning met zang, muziek en voordrachten. Allereerst mocht iedereen een kaarsje aansteken en dat bij de namen van de overledenen zetten. Indrukwekkend, op de plek waar we met elkaar van Marnix afscheid genomen hebben. De muziek raakte mij, 'He is the best friend in my life' en 'omarm mij, omarm mij', en met mij... nog meer mensen. Zelfs Thijs, die meer van de hardcore is, vond de klassieke zang van het koor mooi. Iedereen zat daar met dezelfde reden, omdat zij een dierbare hebben verloren. Het is en blijft vreemd, onwennig en leeg. Ik ben een weduwe met twee opgroeiende mooie kinderen. Ik ben niet zielig of eenzaam, maar voel wel een leegte die steeds sterker wordt. Ik mis Marnix. Vooral op de momenten als ik anderen samen zie. Iedereen vrolijk! Hij was ook altijd een gangmaker en kon iedereen zo lekker in de maling nemen. Afgelopen donderdag hadden we feest (ome Jan werd 70) en dat was echt zo'n moment waarop ik hem naast me wilde hebben en voelen. Er kwamen ook allerlei herinneringen naar boven. Mensen die ik wel ken (of eigenlijk ook niet) maar niet wekelijk/maandelijks spreek, vragen hoe het met je gaat. Hoe zij Marnix herinnerden. Dus ja de tranen zaten vrij hoog, vooral toen Ome Jan de namen van degenen opnoemde die het afgelopen jaar zijn overleden. Marnix werd als eerste genoemd. Het werd toen even stil! 

Al met al een week vol met emoties. Zo worden mijn gedachten ook steeds teruggeslingerd naar vorig jaar. Toen we nog vol goede moed waren. Toen alles nog positief leek. Evi is volgende week jarig. Vorig jaar toen ze 19 werd, hadden we er een tuinfeestje van gemaakt. Iedereen was bezorgd maar wel gingen we van het goede uit. De gedachte dat het jaar er op zonder Marnix gevierd zou gaan worden, is bij mij toen niet in me opgekomen. Weggestopt? Nee, dat geloof ik niet. Het was toen allemaal nog te vers en waren we bezig met beter worden. De realiteit is het heden. Marnix leeft al bijna 9 maanden niet meer..... X 

 

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 9/5/2014 - Weer een maand voorbij

We zijn nu ruim 8 maanden verder. Marnix werd op 19 april herdacht tijdens de Marnix Memorial. Ik zag er als een berg tegenop. Iedereen enthousiast en oh wat geweldig. Terwijl ik wel eens dacht, leuk voor jullie maar voor mij hoeft het niet. Dubbel gevoel! Ik ben nooit een echte voetbalvrouw geweest. Het was echt Marnix zijn ding. Was wel altijd ontzettend trots als hij weer had gescoord of werd bejubeld in de Delftse krant. Maar was geen trouwe supporter langs de lijn en tot op heden geen verstand van voetbal. Achteraf was het een prachtige memorabele avond. De muziek van Pearl jam was emotioneel! (Black; Thijs kan dit nummer ook zo hard draaien boven op zijn kamer). Toen een korte speech van mij zelf, het onmogelijke was gebeurd, ik stond op het veld, iets wat niet pastte, een terrein waar ik niet hoor... maar Marnix. Jeroen had al eerder bedacht om een wisselbeker te schenken, voorwaarde was wel dat deze binnen de club zou blijven. Gelukkig ging de winst naar den Hoorn. De Marnix van Vondelen-bokaal in Schipluiden, denk dat hij zich pardoes in zijn graf zou omdraaien. Was ook ontzettend leuk om weer oude bekenden te spreken en om te horen hoe zij Marnix kenden en waardeerden.

De tijd gaat snel. Soms denk ik 5 september lijkt wel gisteren en andere keer lijkt het al weer zo lang geleden. Mixed feelings. Nog steeds zitten we in de fase van vorig jaar. Rond deze tijd was hij nog steeds 'gezond'. Af en toe kijk ik in zijn kledingkast. Het hangt en ligt er nog steeds hetzelfde bij. Tot op heden lukt het me niet iets weg te gooien. Dat voelt als een stukje van Marnix weg doen en dat kan en wil ik niet. Probeer af en toen iets aan Thijs te slijten. Ook geen succes, nog te groot. Dat duurt nog even en als hij het past is het uit de mode.

Evi, Thijs en ik bezoeken geregeld met elkaar, of afzonderlijk, het graf. Geven we de bloemen water. Steken we een kaarsje aan. Even een moment van bezinning en rust. Even je gevoelens delen met hem. Geeft een goed gevoel. X

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 9/4/2014 - Onze Rots en Trots

We zijn de magische datum van 1 april al weer voorbij. Gek genoeg zal ik deze datum (.. 2013)  nooit vergeten. Het begin van naar blijkt alle ellende. Toen we vorig jaar 2e Paasdag bij de Chinees zaten met mijn schoonfamilie kwam het gesprek terloops op allerhande kwaaltjes. Marnix meldde toen dat hij af en toe last had van een zere plek in zijn buik. Aan de linkerkant. Daar zit toch ook je blinde darm.... Monic is doktersassistente en adviseerde Marnix er naar te laten kijken. Dus de dag na Pasen (2 april 2013) had hij een afspraak bij de huisarts, die hem een week rust voorschreef. Eind van de week geen verbetering en toen werd hij in het weekend opgenomen in het ziekenhuis. Want ja het was wel vreemd, bloed was goed, verder geen pijn, maar ja wat het was bleek een raadsel. En zo bleef hij door hobbelen, met het uiteindelijke oordeel op 24 mei: dikkedarmkanker, het vervolg kent u...

Deze scenario's gaan zich nu herhalen. Alles wat zich na 1 april afspeelt staat in het teken van 'hoe ging het vorig jaar om deze tijd'.

Heb van de week even kort de dvd aangezet met oude filmpjes, toen de kinderen klein waren. Wilde eigenlijk niet kijken maar kon de verleiding niet weerstaan. Zo schattig om te zien hoe Thijs een baby was en hoe Evi als vierjarige staat te dansen, te kletsen en touwtje te springen en hoe ze met elkaar aan het stoeien en lachen zijn. En ja dan komt uiteraard ook Marnix in beeld, en dan het mooiste zijn stem. Wat klinkt dat raar, maar ook zooooo vertrouwd. Zolang geleden dat ik zijn stem heb gehoord, maar klinkt zo natuurlijk. Op dat moment staan de tranen mij in de ogen. Nu ook trouwens. Thijs nog maar net 1 jaar; kan nauwelijks alleen de geluiden van een paard (klakken met zijn tong) en koe (boehhhh) nadoen, komt Marnix er tussendoor met: "Thijs zeg jij eens: voortentritssluiting" echt weer een Marnix geintje. 

Mag wel zeggen dat ik reuze trots op Evi en Thijs ben. Die hebben hoe dan ook hun moeilijke momenten maar buffelen wel gewoon door op school. Evi heeft (gewoon weer.....) haar rechtenstudie opgepakt en doet dat hartstikke goed. Ook Thijs heeft op de Havo zijn punten flink opgevijzeld en is super goed bezig. Want hoe ga je verder zonder je vader. Ik mis Marnix mijn allergrootste liefde, waarmee ik samen kon lachen en huilen, maar zij missen hun papa, een stapje verder in de bloedlijn. Hun eigen vlees en bloed, degene die je zo hard nodig hebt. Voor een sterke arm om je heen, voor raad, om mee te lachen, om boos op te zijn, om je verdriet mee te delen, om je de les te lezen en om te knuffelen. Dat doet zo zeer. Die tijd is geweest, dat is zo hard. En hoe ga ik daar mee om. Ja dat vind ik af en toe best wel heel lastig. Ik probeer mijn gevoel te volgen. De allerliefste, leukste, gekste papa is niet meer. Onze Rots en Trots. X

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 25/2/2014 - Life Goes On

Ons leven kabbelt verder, waarbij alles een eerste keer de revue passeert, zonder Marnix. Begin van de maand hebben we Thijs zijn 15e verjaardag gevierd. Hadden we hier zin in, nee eigenlijk niet, maar toch hebben we er wat van gemaakt. De avond voor verjaardag hingen Marnix en ik altijd de slingers op. Was normaal al geen feest, altijd gehannes met die dingen, te kort te lang, punaises die weer uit de muur komen, slingers die scheuren, maar nu had ik het graag met hem gedaan. Zag er best tegen op. Het was toch fijn om het te vieren en ook de gelegenheid te pakken om met elkaar over Marnix te praten. Achteraf viel het ook mee. Afgelopen week is Marnix zijn moeder 79 geworden, ook op deze dag gaan de gedachten terug naar vorig jaar. Negen van de tien keer haalde hij een grote bos rozen bij een tuinder voor zijn moeder. Dit jaar geen rozen.

Ben deze maand ook nog een keer op de zaak bij Dalsem geweest, even aan Marnix zijn bureau gestaan en met een aantal collega's gesproken. Zij voelen ook die lege plek. Zeker voor zijn collega's die hem 40 uur per week, 25 jaar lang (2014 was zijn jubileum) om hem heen hadden. Op dat soort momenten houd ik me, (althans dat probeer ik) goed, maar in de auto op weg terug, moest ik wel even drie keer slikken. Ik kwam niet vaak op de zaak, maar brengt toch wel emoties met zich mee.

Bij veel dingen denk ik 'dat doe ik wel even', toch heeft dit achteraf meer impact dan ik steeds inschat.

Zo ook een lezing bijwonen van Huub Oosterhuis. Zijn boeklezing vond plaats in de kerk van Op Hodenpijl, dezelfde plek waar we Marnix hebben herdacht. Hij vertelde over tot standkoming van zijn boek 'Waar blijven onze doden'.  Samen met mijn moeder ben ik er naar toe geweest. Het leek me wel interessant maar toen ik daar op de stoel zat, dacht ik oh jee, waar ben ik aan begonnen. Mijn gedachten dwaalden steeds af naar 11 september. Ik heb dan ook niet veel mee gekregen van zijn verhaal. Na de pauze ging hij voordragen uit eigen werk, op verzoek van een toeschouwer las hij een stukje voor, en hoe kan het zo zijn, het ging over een man met de naam: 'Marnix' . (Dat er nu een Jan, Piet of Klaas in voorkomt ŕ la, maar.... Marnix!). Einde verhaal voor mij, ik hield het niet droog. Mijn moeder las mee uit het boek, zij wees me op het volgende verhaal, dat ging over André (....mijn vader). Zou Marnix hier achter zitten? Het lijkt er wel op. Zo blijft hij me steeds verrassen. X 

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 24/2/2014 - Benefietwedstrijd op 19 april

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 20/1/2014 - 8 januari na-gesprek chirurg

8 januari zijn we voor een na-gesprek naar het ziekenhuis geweest. Ik had een afspraak gemaakt met de chirurg die Marnix heeft geopereerd op 25 juni. Voor de operatie hadden we al enkele gesprekken met deze man gehad, maar nadat Marnix aan de chemo was begonnen hebben we hem niet meer gesproken. Marnix had een grenzeloos vertrouwen in hem en ik eigenlijk ook. Was een kundige, betrokken man, met een positieve instelling waar je goed mee kon praten. Zodoende had ik nog wel behoefte om hem nog een keer te spreken.

Evi en Thijs wilde ook graag mee. Dus voor Thijs vrij gevraagd voor deze dag. Ik had direct in mijn gedachten dat we dan ook langs de oncologie afdeling zouden gaan waar Marnix werd verpleegd en uiteindelijk is overleden.

Zo gezegd zo gedaan. Voordat we dr van Acker te spreken kregen, liepen we naar de oncologie afdeling. In de lift naar de 6e verdieping. De herinneringen komen dan weer boven. Brrr dat was wel weer ff slikken.  Bekende dames achter de balie. Die gewoon hun werk deden, tja wat moesten ze anders doen. We liepen door de gang naar de verpleegkundigenruimte en daar zaten voor ons bekende gezichten. Vera herkende ons, verbaasd maar wel heel hartelijk. Het komt eigenlijk nooit voor dat nabestaanden zich nog eens laten zien op de afdeling. Toch had ik daar behoefte aan. Je bent 10 dagen heel intensief met hen opgetrokken en nadat Marnix was overleden ging alles razendsnel. Dan neem je afscheid maar zit je met je hoofd in een totaal andere wereld. De behoefte om de verpleegkundigen te bedanken voor hun goede verzorging, was bij mij groot. Alleen jammer dat Martijn (jaja degene met die halve sokjes) er niet was. Hij dat was degene die het leeuwendeel van de verzorging voor Marnix op zich had. Na ja, een grote pot snoep met een kaart achtergelaten.  Hierna naar dr v Acker in Antoniushove (hij had dienst in Leidschendam en niet in het Westeinde). Hij vertelde ons dat hij ook zeer aangedaan was met het overlijden van Marnix. Helaas voor hem was deze situatie heel herkenbaar. Hij was ook 19 (net als Evi, student) toen hij zijn vader aan kanker verloor en had een broerte van 14 (net als Thijs). Buiten dat ook nog 2 zusjes. Was uiteindelijk een heel persoonlijk gesprek. Zijn herinneringen deelde hij met ons. Voor Eef en Thijs waren dit ook momenten die zij herkenden. Ook mochten we ons niets kwalijk nemen over het verloop van de ziekte. De vorm die Marnix had was zo venijnig dat het verloop bij eerdere constatering uiteindelijk hetzelfde was geweest.

Achteraf ben ik zo blij dat Evi en Thijs waren mee geweest. Was voor mij, maar zeker ook voor hen, heel goed. Dit wil niet zeggen dat we nu klaar zijn met de verwerking, zeer zeker niet. Maar hij stak ons wel een hart onder de riem. Zoiets doet goed. Toch weer een stapje in de goede richting. Het verlies is iets dat je nooit zult vergeten. Uiteindelijke doel is het om het een plekje te kunnen geven waar wij mee verder kunnen. Op wat voor manier dan ook. Wat de arts wel herhaalde is dat hij hier heel sterk is uitgekomen en dat zou voor ons ook zo zijn….. Na een bezoek van 3 kwartier, zijn we winkelcentrum Leidschenhage in geweest en hebben we ff lekker geshopt en geluncht. Word je ook weer vrolijk van…..

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 3/1/2014 - mooi gedicht

Onderstaand gedicht werd tijdens de herdenkingsdienst in november voor gelezen en vind ik zo mooi, dus bij deze:

 

Thema: ‘Je bent nog overal…’

 

Je bent nog overal aanwezig:

je jas hangt nog aan de kapstok

je schoenen staan nog onder het bed

je kleren vullen nog je kast

ik kan ze nog niet wegdoen.

 

Je bent nog overal aanwezig:

ik zie je lopen over straat

ik zwaai je uit

ik hoor je thuiskomen

ik voel je handen

ik hoor je stem

ik geniet je lach

ik zie jouw vertrouwde gezicht

jouw gestalte.

 

Je bent nog overal aanwezig:

bel je me nog

kom je nog thuis

houd je me nog vast?

 

Je bent nog overal aanwezig:

ik denk nog steeds voor je

houd een plaatsje voor je vrij

overleg wat ik moet doen

praat met je

wil je straks vertellen over…

Je bent nog overal aanwezig.

 

Je bent nog overal aanwezig

ik zie je

hoor je

voel je

proef je

ruik je

overdag

droom je in de nacht.

 

Ik weet het:

het is niet zo

ik houd mezelf voor de gek

want ik heb je koude lichaam gevoeld

je zien liggen in de kist

jouw ogen gesloten

jouw handen stil

mensen hebben me gecondoleerd

met het verlies

we hebben je uit huis gedragen

afscheid genomen

uit handen gegeven

maar je bent nog overal aanwezig.

 

 

(Uit: ‘Vervlogen adem’ van Theo Vertelman) 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 3/1/2014 - vrijdag 3 januari 2014

Als iemand mij een jaar geleden had gezegd dat ik nu in deze situatie zou zitten, zou ik hem voor gek hebben verklaard. Niets is minder waar. Wat een bizar jaar. Dit voelt nog steeds onwezenlijk. Wat kan je iemand toch missen. Maar wat is dat missen eigenlijk? Bij mij is het een gevoel van dat ik een deel van mijzelf mis, lijkt het wel. Laten we voorop stellen dat ik niet zielig ben, maar voel me af en toe wel zo. Het geeikte antwoord van mij is als iemand vraagt hoe het met mij gaat; de ene dag gaat beter als de andere en dat is niet gelogen. Ik voel het als ik op sta, vandaag gaat het me lukken of dit wordt een k.. dag. Jawel vooral de laatste week, Kerst en Oud en Nieuw maken het gemis alleen maar groter. Dagen waarin je gewoonlijk samen vrij bent en alles samen doet. Dit zijn dagen waar je zo met de neus op de feiten wordt gedrukt. Familie feest, maar nu zonder Marnix, zonder man en zonder papa.

 

Thijs vond het wel een goed idee als papa ook een kerststuk op zijn graf had staan, dus zo gezegd zo gedaan. Om de paar dagen steken we ook een nieuwe kaars aan op zijn graf. Zo ook 2e kerstdag met de familie bij het graf geweest. Ik merk aan mezelf dat ik steeds minder vaak naar de begraafplaats ga. De klad komt er in. Gek genoeg geeft me dat een schuldgevoel als ik er dan sta, dan lijkt het net of hij zegt: ‘zo An kom je ook nog ff bij mij kijken’…. Ik hoor ‘m dat zo zeggen. Dan kan ik wel zeggen/denken van het is slecht weer en vroeg donker, maar dat is geen excuus. Toch heb ik het gewoon retedruk ik mijn eentje. Waar mee? Ja die vraag stel ik me zelf ook dan. Als ik eind van de dag terug kijk, kom ik tot de conclusie dat er weer een dag voorbij is waarbij het me weer niet gelukt is te doen wat ik wilde doen. Alle klusjes die Marnix altijd voor zijn rekening nam, komen op mijn bordje. Nu stelt dat niet giga veel voor  ;-) maar toch. De tuin, klusjes om en rond het huis, die stomme vuilnisbakken en het laatste rondje met Guus waren zijn ding (en nog veel meer hoor!). Net voordat hij naar bed ging peukie roken buiten en dan Guus op het zwarte pad laten plassen. Veel erger nog is dat ik hem mis en niets meer met hem kan delen, over de kinderen, zijn liefde, zijn humor, zijn lach, zijn zelfspot, zijn wijze raad, maar ook zijn onhebbelijkheden en zijn gezeik; het is gewoon een stille bedoening hier. Want de leuke kanten maar ook de minder leuke kanten mis ik. Iedere dag is voor ons een gemis en dan maakt het niet uit of het Kerst is of gewoon een doordeweekse dag.

 

Volgende week heb ik een afspraak bij Dr v Acker in het Westeinde om daar na te praten over het verloop van zijn ziekte. Ik ben benieuwd of dit ons nog iets brengt.

 

Voor een ieder de allerbeste wensen voor 2014 in liefde en gezondheid! X

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 25/11/2013 - maandag 25 november 2013

Het is al weer een maand geleden dat ik een stukje heb geschreven. Maar na gisteren voel ik de behoefte om mijn gevoelens te delen. Op zich gaat het best aardig met ons. Dat zeg ik ook altijd tegen een ieder die vraagt hoe het met mij gaat. Als de volgende vraag dan volgt en 'hoe gaat het met de kinderen' ..... ach ja dan wordt het tanden bijten en ja hoor daar komen de tranen. Zakdoek is continu binnen handbereik. (En niet alleen omdat ik verkouden ben). Het lijkt wel, nee het is gewoon zo, mijn tranen zitten de laatste week erg hoog. Ik begin zo langzamerhand ook een beetje zat van mezelf te worden. Afgelopen donderdag heb ik de stap gezet om dokter Van Acker proberen te spreken, om zijn verhaal te horen over het ziekte verloop van Marnix. Uiteindelijk was hij de chirurg en heeft hij Marnix geopereerd, nadien hem nooit meer gesproken. Heb de onconlogisch verpleegkundige gebeld, om afspraak te maken. Ze was ons niet vergeten. Het lijkt wel of ik een schuldige wil vinden voor het overlijden van Marnix. Maar dan moet ik volgens mij niet bij hen zijn. Delft heeft het op zijn beloop gelaten. Ach ja ik weet dat ik er niks mee opschiet, maar toch. Er over praten doet wel goed. Met de een gaat dat beter als met de ander. Meeste moeite heb ik om met Thijs en Evi over hun gevoelens te praten. Als zij verdriet hebben, zit ik ook gelijk met dikke ogen. Ik merk ook dat zij mij hun verdriet willen besparen. Dat wil ik niet, hopelijk kan ik hier een weg in vinden. Gisteren hebben we een emotionele indrukwekkende kerkdienst achter de rug. Het was een dienst waarin alle overledenen (15 in totaal) van het afgelopen jaar werden herdacht en daar hoort Marnix ook bij. Er werd een mooi gedicht in voorgedragen wat begon met: je bent nog overal aanwezig, je jas hangt nog aan de kapstok, je schoenen staan nog onder het bed, je kleren vullen nog je kast.... het raakte me, dit heb ik ook in mijn blog geschreven, gaat het over ons? Herkenning! Tussen alle 50 (!) 60, 70, 80 en dikke 90 jarigen werd de naam van Marnix afgeroepen, in de leeftijd van 48 jaar, de jongste!! Zelfs de dominee schoot vol bij het oplezen van zijn naam. Vond dit heel bijzonder en ontroerend. Ik moest gelijk denken hoe Marnix zelf hierop gereageerd zou hebben, hij zou hIer wel een leuke draai aan hebben kunnen geven. Helaas zijn zijn gevatte opmerkingen verleden tijd. For ever!!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 27/10/2013 - zondag 27 oktober 2013

We zijn nu dik 7 weken verder na het overlijden van Marnix. Wat een gemis, wat een leegte, wat een shitzooi allemaal. Afgelopen week, herfstvakantie zijn we een weekje met mijn familie, Kasper en zijn gezin, mijn moeder en wij met z'n tienen naar Turkije geweest. Ik had er wel zin in, even weg uit de realiteit van een leven zonder Marnix. Maar waar je ook gaat of staat het gemis blijft je achtervolgen en eigenlijk op vakantie is het gemis nog groter dan thuis. Eigenlijk gingen we nooit een week zonder elkaar op vakantie, samen uit, samen thuis. Afgelopen woensdag, de 23e oktober verjaardag van Marnix, op dat moment had ik het liefst dat ik weer thuis kon zijn, want daar voel ik zijn aanwezigheid nog. Zijn jas hangt bijvoorbeeld nog aan de kapstok, zijn schoenen staan waar ze normaal ook staan, zijn kleren hangen nog in de kledingkast en zijn pakje Marlboro ligt nog op de aanrecht. Allemaal herinneringen die mij het gevoel geven dat hij nog bij ons is. Onze vakantie was op zich heerlijk, een vakantie waar Marnix ontzettend van zou hebben genoten. Lekker zonnetje, strand, beetje luieren, eten en drinken. De ultieme vakantie van Marnix. Krijg er zo wat een schuldgevoel van. Heb wel een traantje gelaten zo hier en daar, alles benauwd je zo. Gelukkig ging het na zijn verjaardag wat beter en viel er een last van mij af. Maar dan moet je weer naar huis. Ook weer iets om tegen op te zien. Toch had ik me geen warmer welkom kunnen voorstellen. Bij binnenkomst brandde er een kaars bij Marnix zijn foto. Bloemen op tafel, de geur van verse appeltaart, verse broodjes en een schaal met heerlijke lasagne stond er voor ons klaar. En ja dan houd je het ook niet meer droog. Zo lief allemaal. Ook weer kaarten bij de post van medeleven van (oude) bekenden. Nadat we Guusje (onze hond) hadden opgehaald bij Jason en Liset (we boffen met zulke lieve buren waar Guus altijd terecht kan), zijn Evi en ik samen naar het graf gefietst, om bij Marnix te kijken. Er stonden mooie bloemen en een brandende lantaarn, die moeder Ada en broer Jeroen bij hem neer hadden gezet. Gaf me weer een goed gevoel om bij hem te zijn....

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 12/9/2013 - zondag 15 september

De laatste dagen zijn we geleefd. En nu de dagen na de begrafenis zitten we dan met z'n drietjes aan tafel te eten. Zo confronterend, zo de harde realiteit. Niks meer te regelen voor de begrafenis. Er zijn zat dingen die ik nog wel moet regelen, maar waar ik echt geen zin in heb. We kunnen terug kijken op een heel mooi, waardevol, persoonlijk en ontroerend afscheid. Allereerst de condoleance in de Hoornbloem, waar zoveel mensen ons hebben gecondoleerd. Dat Marnix zo geliefd en bekend was bij zo veel mensen is zo mooi om te ervaren, daar heb ik kracht van gekregen. Ook tijdens de dienst in Op Hodenpijl kreeg ik kracht. Heel ontroerende momenten;  het binnen dragen van de kist door zijn goede vrienden, alle mooie woorden die er gesproken zijn en dan het dragen van de kist uit de kerk door zijn (en mijn) dierbare mannen. Ik kan het nog steeds niet bevatten.Waarom moest hem dit nu overkomen? Alles achteraf bekeken heb ik het idee dat in de eerste weken toen hij wel klachten had, maar nog geen duidelijke diagnose was gesteld, er kostbare weken verloren zijn gegaan. Ook tussen de diagnose en de operatie zat 4 weken, naar mijn gevoel ook veel te lang. Had hij nu eerder geopereerd geweest, had er eerder met chemo gestart kunnen worden en hadden ze het misschien beter onder controle gekregen. Maar ja dat is allemaal achteraf bekeken en daar hebben we nu helemaal niets aan. Nu moeten we het zonder Marnix doen. Zo juist vond ik nog een filmpje op zijn mobiel, waarop hij zijn moeder filmt op de verjaardag van Monic, en waarbij hijzelf commentaar geeft. Zijn stem.... Tranen met tuiten weer. Op de dag van de begrafenis kon ik me sterk houden, maar dat is goed over. De tranen rollen makkelijk. Langs deze weg wil ik iedereen bedanken die ons ontzettend gesteund hebben en nog steeds doen. Dit wordt een lange weg. Eén ding is zeker, hij heeft een onuitwisbare, mooi en liefdevolle herinnering achtergelaten, die ik voor geen goud had willen missen. En nog mooier onze 2 toppers: Evi en Thijs, die nu zonder vader verder moeten, veel te jong. Ben er wel van overtuigd dat zij door Marnix zijn gevormd tot wat ze nu zijn. Zowel Evi als Thijs hebben karaktertrekken van Marnix. Dit is zo mooi om te zien. We zullen nog wel wat op ons pad krijgen, maar dit neemt niemand ons meer af.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 5/9/2013 - donderdag 5 september

Hedenmiddag om 12.10 uur is Marnix overleden. Wij, Evi, Thijs, Jeroen en ik, waren bij hem toen hij zijn laatste adem uitblies. Onbegrijpelijk, onwezenlijk, oneerlijk en niet te bevatten. We houden zo veel van hem en gaan hem zeker weten zo missen. Hij was voor ons van onschatbare waarde. Zo uniek, zo mooi en lief. XXX

 

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 2/9/2013 - maandag 2 september

Marnix zijn toestand gaat alleen maar achteruit ipv vooruit, gisteren nog gedouchet en 's avonds 3 kwartier studio sport gekeken, toen dachten we nou zou het dan toch. Vandaag is het weer helemaal niks. Zo veel overgeven. Eind vd middag gesprek gehad met de oncoloog en hij heeft geen passende medicatie meer voor Marnix. Zijn conditie verslechtert al maar ondanks de antibiotica en drain in zijn buik. Het enige wat hij nog kan doen is de toestand van Marnix iets te verlichten door hem een maagdrain te geven, zodat hij niet meer hoeft over te geven, en een morfinepleister tegen de pijn. Nog meer slangen aan zijn lijf. Het doet zo veel verdriet om hem zo te zien lijden, want dat is het. Met pijn in het hart laat ik hem in het ziekenhuis achter.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me


«  December 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Recent Posts

• Goed gevoel....
• Trots
• Memoires
• Ff lachen
• Het jaar rond

Links

• Home
• View my profile
• Archives
• Friends
• Email Me
• My Blog's RSS

Friends

Page 1 of 3
Last Page | Next Page
Hosting door HQ ICT Systeembeheer