Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Marrit

De rode kaart

{ 13:36, 4/10/2009 } { 0 comments } { Link }

Zaterdagochtend, 11.30 uur. Na een autoritje van ruim anderhalf uur (natuurlijk belanden wij weer in de enige zaterdagochtendfile… L) lopen wij naar het Sliedrechtse voetbalveld. Neefje Jeremy weet nog niet dat wij er zullen zijn en we kijken nu al uit naar zijn blije gezichtje op het moment dat hij ons ziet.

We hebben wat opstartproblemen, kunnen Jeremy niet tussen de voetballertjes ontdekken totdat daar opeens een blond mannetje op ons af komt rennen! Het was rust…

Aan zijn kleding te zien zal hij in de tweede helft als keeper optreden, dat stemt mij dan weer erg gelukkig want wat mij betreft is hij het beste ‘7-jarige keepertje’ ter wereld!!! Vol enthousiasme vertelt hij dat hij zijn eerste doelpunt van het seizoen gemaakt heeft, tussenstand is 1-1. Een spannende tweede helft wacht op ons.

Langs de lijn vinden we ondanks het stormachtige weer een plekje uit de wind en zelfs de zon weet af en toe een beetje door de wolken heen te breken. Vol trots bewonderen wij Jeremy, die de ene na de andere prachtige redding laat zien en inmiddels ook het uittrappen van de bal onder de knie heeft. Heerlijk! We zien Jeremy’s team scoren, 2-1, en ze weten dit zelfs uit te bouwen naar een comfortabele 3-1.

Wat is het toch leuk om die kleintjes te zien voetballen. Wat hebben ze er een lol in! Toppunt van de dag is een teamgenootje dat een formidabele pass geeft, zich zonder zich te bekommeren over de afloop van de pass omdraait en opeens besluit dat het maken van een radslag ook wel erg leuk is… Jeugdvoetbal zoals het op die leeftijd hoort te zijn, een spelletje…

Na de wedstrijd verandert de sfeer. De jongens die gescoord hebben krijgen van pa en/of opa een euro, de jongens die niet gescoord hebben zijn zichtbaar aangeslagen en gefrustreerd. Wat is het ontzettend jammer dat kinderen van 7 al zoveel druk op hun schoudertjes krijgen… Winnen is belangrijker dan het plezier, erger nog zelf scoren is belangrijker dan winnen… Het geeft me een rotgevoel!

Later die dag zijn we nog even bij Jeremy thuis. Ik bewonder geduldig zijn hele gogo-collectie die hij gespaard heeft bij de C1000, bekijk alle ‘Monster Jam’-foto’s die hij vorige week in het Gelredome heeft gemaakt en speel met hem ‘Wie is het?’. Hij is zo blij als een kind…

Vlak voordat we vertrekken vertelt hij vol trots dat hij mee gaat doen aan een voorleeswedstrijd op school. Voor ik het weet roep ik enthousiast: “Wat leuk! Tante heeft daar vroeger ook aan meegedaan, ik werd derde.”

Nog voordat die zin helemaal mijn mond uit is besef ik me al hoe fout het is, ik zie de pretoogjes bij Jeremy plaatsmaken voor een bedenkelijke blik. Dan een hoog stemmetje: “Derde, dat is wel goed hè tante”.

Wat stom, ik heb me er ook schuldig aan gemaakt, ‘I put the pressure on’, ik maakte van een spelletje een competitie. Bah… Ik stak mijn hand in eigen boezem en gaf mijzelf een DIEPDONKERRODE KAART!



2 oktober 2009: D-DAY!

{ 13:06, 2/10/2009 } { 0 comments } { Link }

Vandaag is dan eindelijk de dag, dat beppe haar gehoorapparaat ophalen mag. Het eerste écht zichtbare teken dat ouderdom ook bij beppe met gebreken komt…

Vorige week belde ik beppe om even stil te staan bij de sterfdag van pake, nu alweer 7 jaar geleden. De telefoon werd opgenomen maar het duurde even voordat beppe’s stem tevoorschijn kwam, ik begreep dat het ‘goedkope’ hoorapparaatje eerst even uitgedaan moest worden.

Beppe vertelde enthousiast over haar nieuwe gehoorapparaat, ik luisterde geduldig zoals ik als het om beppe gaat altijd geduldig ben. We ontdekten dat we allebei last hebben van suizende oren en sinds ik dat weet is het een constante reminder aan beppe en lijkt het plotseling minder erg.

Die avond voor het slapen gaan bedacht ik me dat ik nog altijd dankbaar ben voor de manier waarop ik, ondanks pake’s ziekte, van hem afscheid heb mogen nemen. Op een mooie zonnige septembermiddag was het, pake genoot voor de allerlaatste keer van zijn tuin. Die middag ontmoette hij Mariël voor de eerste en tegelijk de laatste keer. Het was een afscheid in stilte, woorden leken niet meer van belang.

Natuurlijk is het voor beppe geweldig dat zij een gehoorapparaat krijgt! Maar die avond realiseerde ik mij dat woorden misschien wel niet zo belangrijk zijn, of in ieder geval niet zo belangrijk als wij ze maken. Dat de mooiste momenten in je leven niet in ‘woorden uit te leggen zijn’, dat als je afscheid neemt ‘een blik meer zegt dan duizend woorden’, de veelgebruikte uitspraak ‘ik heb geen woorden voor wat ik voel’.

Dat beppe een gehoorapparaat krijgt heeft er indirect voor gezorgd dat ik nu onder woorden kan brengen waarom beppe voor mij zo speciaal is.

Ik denk dat iedereen ze namelijk wel kent: de mensen die net dat beetje extra voor je betekenen, de mensen met wie ieder moment dat je samen beleeft voor eeuwig in je herinnering blijven, de mensen bij wie je geduld nooit opraakt, de mensen waarbij je voelt dat hun verdriet jouw verdriet is en hun geluk jouw geluk… Mensen van wie je nooit afscheid wilt nemen, mensen bij wie je altijd eerlijk wilt en kunt zijn, mensen die zo mooi kunnen vertellen dat de tijd uit je gedachten verdwijnt…

Voor mij is dat mijn beppe, in alle opzichten ‘de meest bepperigste van allemaal’. Mijn beppe is voor mij zo’n mens, de enige met een rechtstreekse verbinding naar mijn hart.



Het is net als fietsen, dat verleer je toch ook niet?

{ 13:05, 2/10/2009 } { 0 comments } { Link }

Een poos geleden heb ik mezelf herenigd met een oude vriend. Zoals bij wel meer vriendschappen ga je soms allebei een andere kant op en scheidden elkaars wegen. Zo ook in dit geval. Maar na 7 jaar merkte ik dat ik de vriendschap eigenlijk heel erg miste en legde ik weer contact!

De vriend in kwestie? De hobo! Het grootste deel van mijn jeugd heb ik hobo gespeeld. Ik zal niet zeggen dat ik super talentvol was, maar ik was een zeer verdienstelijk speelster. Aangezien ik mijn oude hobo verkocht had, begon er een zoektocht naar een nieuwe. Marktplaats bleek ook in dit geval een uitkomst, binnen ‘no time’ had ik een spotgoedkope ‘beginnershobo’ in Zwolle gekocht. Op de terugweg in de auto was ik zo blij als een kind met mijn hobokoffertje trots op schoot!

Eenmaal thuis sloeg de  twijfel toe, zou ik het nog wel kunnen? Mariël sprak de geruststellende woorden: ‘Ach, het is net als fietsen, dat verleer je toch ook niet?’

Die middag vertrok Mariël naar de stad en waren de hobo en ik eindelijk weer samen. Het was meteen weer net als vroeger, de verloren jaren verdwenen als sneeuw voor de zon… Zoveel momenten van herkenning: het piepende geluid bij het uitklappen van de muziekstandaard, de lichte weerstand die de hobo geeft op het moment dat je de drie delen in elkaar schuift, de zoektocht naar een leeg ‘fotorolletjesbakje’ om het rietje in te weken, het telkens opnieuw oefenen om een muziekstuk tot in detail te beheersen… HEERLIJK!

Mariël kwam vol verwachting thuis. Ze had al veel verhalen over mijn verdienstelijke hobospel gehoord, met name dankzij mijn moeder. Ze ging er echt helemaal voor zitten.

Mijn hart maakte een sprongetje: na al die jaren mijn eerste voorstelling!!! Als een volleerd hoboïste pakte ik mijn rietje uit het bakje water en blies ik vanaf de onderkant het achtergebleven water eruit. Ik ging rechtop zitten en bracht de hobo naar mijn mond. Als vanouds was daar de stem van mijn docent: ‘onderlip aanspannen, kin naar binnen, hoofd omhoog én denk aan je ademsteun…’

Ik haalde nog een keer diep adem en speelde vol passie en overgave mijn ingestudeerde stuk.
Mariël kon haar teleurstelling nauwelijks verbergen toen ze de melodie herkende:

“SIN-TER-KLAAS KA-POEN-TJE……………………….”



De factor tijd

{ 10:02, 1/10/2009 } { 0 comments } { Link }

Denemarken, een land met drie keer zo weinig inwoners maar tien keer zoveel ruimte dan Nederland. Tijdens onze vakantie hebben we mogen ervaren wat die overvloed aan ruimte betekent.

In ons eerste weekend in Denemarken las ik een artikel over ‘tijd’. Wat is tijd eigenlijk? Voor veel mensen lijkt het een beperkende factor in het leven te zijn: ‘want wie heeft er tegenwoordig nog genoeg tijd?’ Haast lijkt in ons mooie landje meer gewoonte dan uitzondering…

In Denemarken is er ruimte, en daarmee ook ruimte voor tijd. Ik hoor jullie denken, ja ja, als je op vakantie bent heb je sowieso geen haast en geen verplichtingen dus meer tijd.

Ter illustratie hierbij een beschrijving van een busrit door het Deense land. Op een zonnige morgen besloten wij de stad Aarhus te bezoeken, de op twee na grootste stad in Denemarken. De receptioniste van de camping nam uitgebreid de tijd om ons te vertellen over de stad en raadde ons aan om met de bus te gaan. Een rit van een half uur, met het grote voordeel dat we geen last zouden hebben van het anti-autobeleid in de grote steden. Aldus geschiedde…

We stapten in een rustige bus halverwege de ochtend. De buschauffeur voorzag ons geduldig van de kaartjes en wachtte met wegrijden tot wij een plekje gevonden hadden. De route door het platteland over smalle, kronkelige weggetjes werd in alle rust door de buschauffeur afgelegd. Mijn verbazing was groot toen er in ‘the middle of nowhere’ een jongen langs de weg stond met in geen velden of wegen een bushalte te bekennen én de buschauffeur zowaar stopte om deze jongen binnen te laten. De terugweg, in een drukke bus vol scholieren, verliep al even rustig. De scholieren voelden duidelijk geen behoefte om zichzelf en anderen te overschreeuwen, ze waren op rustige toon in gesprek met elkaar. De jongen die op de heenweg zomaar ergens instapte, werd er op dezelfde plek door een andere buschauffeur weer uitgelaten…

Een vergelijking met het Nederlandse busvervoer waar ik 3 jaar lang elke werkdag twee uren mee geconfronteerd werd: ongeduldige buschauffeurs, scholieren die de hele bus doorschreeuwen, mp3-spelers die zo’n hard geluid voortbrengen dat ik me niet voor kon stellen dat degene met de oordopjes in überhaupt ooit nog iets zou kunnen horen, chauffeurs die mensen bij een halte laten staan omdat deze mensen hun hand niet opgestoken hadden, chauffeurs die zoveel haast hebben dat passagiers die duidelijk de 80 al ruimschoots gepasseerd waren geen tijd hadden om te gaan zitten en vervolgens de halve bus doorvlogen…

Wat een contrast! Ik kan iedereen hier nu aanraden om naar Denemarken te emigreren, maar dan zitten we daar binnen de kortste keren met hetzelfde probleem!

Of er nog hoop is? Ik denk van wel. Als je de tijd neemt om het te zien, zijn de kleine gebaren van geduld ook in Nederland zichtbaar. Het zit ‘m in de toevallig voorbij lopende puber die een omgevallen plant voor de bloemenwinkel uit haarzelf rechtop zet, het zit ‘m in de caissière bij de ‘Appie’ die een mevrouw met rollator helpt haar boodschappen in te pakken ondanks de chagrijnige gezichten in de rij die daardoor ontstaat en het zit ‘m in de automobilist die de tijd neemt om zijn parkeerkaartje aan de volgende automobilist op de parkeerplaats te geven.

Nog eentje dan..afgelopen maandag zat ik in de bus van kantoor naar het station in Zwolle en in die bus leerde (hoe toevallig?) de buschauffeur mij de belangrijkste les van de week:

Voor ons reed een vrachtwagenchauffeur door diepdonkerrood en veroorzaakte bijna een mega-ongeluk. De buschauffeur, een eenvoudige man van middelbare leeftijd, keek mij niet begrijpend aan. Ik zei met een cynische ondertoon: “tsja, je zal maar haast hebben”.

Toen sprak hij op een kalme toon de moraal van dit verhaal, voor velen een wijze les:

“och meisje, je weet het toch wel, HAAST = STRESS!”…



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  November 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 

Links


Categories


Recent Entries

De rode kaart
2 oktober 2009: D-DAY!
Het is net als fietsen, dat verleer je toch ook niet?
De factor tijd

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer