Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
de wondere wereld van albero

Description

over mij en de dingen waarvan ik vind dat ik het erover moet hebben


My Links

» Home
» My Profile
» Weblog Archives
» Friends
» My Photo Album

Essay over Mediapark Den Haag

 

                                         Mediapark

 

De gemeente Den Haag vraagt zich al tijden af welke combinatie van media- en communicatie-instellingen onder één dak, de stad een economische, culturele en maatschappelijke meerwaarde biedt. Een locatie is er al: een grote hoeveelheid kantooruimte staat leeg in de Haagse Passage, een sfeervol overdekt straatje tegenover het Binnenhof. Een gegadigde uit de mediawereld die wel oren heeft naar een vlucht richting stadshart ook: NRC Handelsblad. Reden is dat de krant de tweerichtingscommunicatie probeert te herstellen, op het industrieterrein was die verloren gegaan. Hoe het mediapark er uit zou moeten zien, verkeert nog in het ongewisse. Maar dat een dergelijk initiatief van de grond komt, lijkt aannemelijk. Immers: anders geeft de gemeente geen opdracht tot uitwerking van een voorstudie.
De Haagse binnenstad komt de laatste jaren in toenemende mate economisch onder druk te staan door de aantrekkingskracht van regionale winkelcentra in onder andere Zoetermeer, Rijswijk en Leidschendam.[1] In het Haagse Binnenstadplan 2000-2010 ‘Binnenstad Buitengewoon’ staat daarom dat het versterken van de economie in de binnenstad één van de speerpunten is. Den Haag wil zich profileren als een mediastad. Het is daarom niet verwonderlijk dat algemeen directeur Martijn Bennis van Redactie & Co Outsourcing –die in opdracht van de gemeente Den Haag werkt aan een voorstudie voor een mediacomplex- in zijn eerst opzet[2] het volgende heeft opgenomen:
           
           
“Ook steden hebben belang bij een bruisend media- en communicatielandschap zoals ze belang hebben bij een winkelcentrum, recreatiemogelijkheden of horeca. Een centrum voor media en communicatie is een culturele en economische factor in de stad. Het maakt een stad aantrekkelijker voor de inwoners en het trekt weer nieuwe economische activiteit aan. Bovendien biedt een centrum ook aan de overheid kansen om het publiek te bereiken.”

Het mag duidelijk zijn: het idee achter het mediacomplex is hoofdzakelijk commercieel. Het is dan ook de vraag of de bouw van een mediacomplex –vanuit journalistiek oogpunt- wel zo’n verstandig idee is. Het politiek café Dudok, de Haagse Courant en de redactie van de Geassosieerde Persdiensten (GPD) zijn al in de Passage gevestigd. Wie komen daar nog bij? NRC Handelsblad toonde al interesse en het is niet ondenkbaar dat er nog meer mediabedrijven zich aangesproken zullen voelen tot het plan. Immers: mediabedrijven heroriënteren zich op hun plek in de Nederlandse samenleving. Kranten en weekbladen hebben te kampen met dalende oplages en advertentieopbrengsten.[3] Net als de politiek, de overheid en de culturele sector, hebben ook de media moeite om ‘het publiek’ te vinden.
Het mediapark in Hilversum zou qua samenstelling als voorbeeld kunnen fungeren. In het Omroepkwartier is de grootste mediaconcentratie van Nederland gevestigd: de Audio- en Videocentra van de NOS, met ondermeer radio- en televisiestudio's, alle uitzendfaciliteiten, het Vertaalcentrum en het Decorcentrum, alsmede het gezamenlijk AKN-gebouw (AVRO, KRO, NCRV), het nieuwe VPRO-gebouw en verschillende gebouwen en complexen van commerciële zenders (Yorin, Canal+) en bedrijven (De Mol, Valkieser). Aan de noordkant van het terrein bevindt zich het gebouw van de Wereldomroep.[4]

Ook het complex van uitgeverij Sanoma[5], op het industrieterrein aan de Capellalaan in Hoofddorp, is een binnenlands voorbeeld van een cluster waarbinnen meerdere media zijn gevestigd. Hier gaat het om tijdschriften: 55 titels schuilen onder één dak. De kantine, parkeergarage en postkamer zijn gemeenschappelijk. Ook is er een intranet, wat het ‘netwerk’ tussen de medewerkers van Sanoma symboliseert. Er werken 1400 mensen (op de tijdschriftenredacties en de ondersteunende afdelingen).[6]
Een buitenlands voorbeeld van een mediapark, is dat van Keulen. Op een voormalig kaal landschap verrees een Duits Manhattan: niet alleen media-instellingen als ONYX, Einslive, Radio Köln en CUT Medienproduction vestigden zich er vanaf 1987, ook muziekgiganten als EMI Electrola, Sony en BMG Ariola, labels als VeedelTon, IT-specialisten, softwareontwikkelaars, advertentieagentschappen, advocatenkantoren en copyrightbedrijf GEMA zijn er neergestreken. Inmiddels verdienen er ongeveer 5000 mensen hun brood, bij 250 bedrijven. Jaarlijks kan het hypermoderne bouwwerk rekenen op 4,5 miljoen bezoekers. Aan het complex zit zelfs een Nederlands tintje: het ontwerp kwam van de hand van de Nederlandse architect Herman Hertzberger.[7]

Dat er in en rondom het park bijvoorbeeld ook een hotel, een medische kliniek –voor onderzoek-, een bibliotheek, een bioscoop –waar landelijke premières plaatsvinden- en verschillende congreszalen gevestigd zijn, is minder logisch. Eten, drinken en vermaak is niet het eerste wat je zou verwachten in een media-instelling, hoewel het voor deze bedrijven economisch gezien natuurlijk aantrekkelijk is om zich er te vestigen. De omgeving van het mediapark in Keulen is fraai: water en groenstroken vormen een buffer met de autosnelweg. Het hypermoderne park is vanzelfsprekend aangesloten op een goed infrastructureel netwerk.

 

De voordelen

Wat vooral de gemeentebestuurders van Den Haag zal aanspreken, is dat een multimediacomplex financiële voordelen heeft. Synergie[8] zorgt er namelijk voor dat de mediabedrijven die zich in het complex gaan vestigen, gebruik kunnen maken van dezelfde faciliteiten. Mocht er een  documentatiecentrum komen, dan levert dit een informatiebaak in de nabijheid op. Journalisten hoeven niet meer stad en land af te reizen om research te verrichten voor een journalistiek product: de informatie zit onder, boven of naast hen. Dit scheelt tijd en dus geld. Synergie zorgt er ook voor dat er bezuinigd kan worden op personeel. De financieel verslaggever van het dagblad dat er gevestigd is, vertelt zijn analyse ook in de financiële programma´s op het radio- en televisiestation. Ook op technisch gebied zijn er voordelen: het systeembeheer richt zich niet op één mediabedrijf, maar zorgt voor alle bedrijven in het complex. Het kantoor van het systeembeheer bevindt zich mogelijk ook in het complex, wat weer reistijd wegneemt.

Aan gezelligheid en collega’s geen gebrek in het nieuw te bouwen Haagse mediapark. Journalisten zitten niet langer eenzaam in een half leeg redactie lokaal, waar de helft op pad is en de andere helft druk persberichten bewerkt. Altijd zijn er collega’s die tijd hebben voor een praatje over de kinderen. Is er niemand op de krantenredactie, dan is er wel een collega van het televisiestation die tijd heeft voor een lunch. Niet alleen privépraat, maar ook journalistieke ervaringen worden uitgewisseld wat voor beiden weer leerzaam kan zijn. Gaat de televisiecollega vanmiddag naar Nieuwspoort voor een nieuwsitem? Dat is toevallig, dan kan de krantencollega meerijden omdat hij nog verlegen zat om een artikel voor de krant van morgen.
Het Keulse mediapark, het mediapark in Hilversum en ook het gebouw van uitgeverij Sanoma liggen aan de rand van de stad. Het grote voordeel hiervan is dat het perfect aansluit op een infrastructureel netwerk. Het grote nadeel is dat de redacties in deze gevallen niet dicht bij de burger staan. Dat het Haagse mediapark in het stadshart zal komen, is daarom een stap in de goede richting. De burgers kunnen zo eenvoudig in contact treden met journalisten, de redactie is immers om de hoek bij de winkelstraat. Dus als hij toch naar de bakker of kledingzaak moet, is het –indien nodig- een kleine moeite om even op een redactie binnen te lopen.

 

Nadelen

 

Maar zo eenvoudig ligt het niet. De burgers die de media nodig hebben, weten de weg naar de redactie al blindelings te vinden. Actiegroepen en lobbyisten lopen er de deur plat en bombarderen media met persberichten. Dat de redacties zich nu in het stadshart zullen vestigen maakt de weg alleen maar korter. Maar met hen is de journalist niet het contact verloren. Met Jan met de pet wel. Het is daarom ook niet de bedoeling dat de burger contact zoekt met de media, maar andersom. (moet waarschijnlijk bij de oplossing: De journalist moet de straat op en de kroeg in om het contact op te zoeken. Alleen op die manier is er weer sprake van een wederzijdse communicatie. En alleen op die manier!)

In de journalistiek heeft de laatste decennia een duidelijke professionalisering plaats gevonden. Warna Oosterbaan zei in zijn oratie ter aanvaarding van zijn hoogleraarschap[9] daarover het volgende:
           
           
Het is nu veertig jaar later en alle grote kranten zijn nu in redactionele zin ongebonden. Kranten kunnen hun eigen koers bepalen. De meeste zijn door een redactiestatuut zelfs beschermd tegen de inhoudelijke ingrepen van het bedrijf dat de krant op de markt brengt - een positie die qua autonomie zijn weerga in het economisch leven nauwelijks kent. De kranten zijn ontzuild, de journalisten geprofessionaliseerd.”

Het is juist de professionalisering en ontzuiling dat een ander ‘probleem’ met zich meebrengt. Er is geen duidelijk onderscheid meer tussen de verschillende kranten. Verschil met vroeger is dat niet langer een religieuze of politieke voorkeurkeur aanwezig is op de redacties. Het ontbreekt aan ideologie. Vroeger was de Volkskrant duidelijk sociaal-democratisch, Trouw protestants-christelijk, De Tijd rooms-katholiek, De Waarheid communistisch en vaarden De Telegraaf en Algemeen Dagblad een liberale koers.[10] Kranten brengen tegenwoordig hoofdzakelijk hetzelfde nieuws. Z
e volgen de leidende publieke functies, simpelweg omdat dit de macht is.[11] Ze kopiëren elkaar om het nieuws niet te missen. Het zoeken naar exclusiviteit leidt juist tot uniformiteit.[12]

Synergie lijkt vanuit financieel oogpunt mooi, maar vaak krijgt het de stempel ‘ordinaire bezuiniging’. Banen van journalisten en andere medewerkers zullen verdwijnen en kranten moeten pagina’s inleveren. Teruglopende oplages betekent teruglopende advertentie-inkomsten, want welke adverteerder gaat nu meer investeren als ze onder minder abonnees verspreid worden? ‘Serieuze’ media en journalisten verliezen hun aura en worden gedwongen concessies te doen aan de door de commerciële televisie ingevoerde logica van de markt en de marketing.[13] Met andere woorden er wordt alleen nog maar naar oplage of kijkcijfer gekeken. De televisie heeft nog op een andere manier invloed: niet alleen diens logica wordt gevolgd, er wordt ook steeds meer over televisieprogramma’s en persoonlijkheden geschreven in de kranten.[14]
Aangezien de oplages van alle grote kranten dalen, zoekt men naar mogelijkheden om kosten te besparen. Als mediabedrijven samen gaan werken onder één dak, leidt dit niet alleen tot een nauwere samenwerking. Het is denkbaar dat redacties op den duur samengevoegd worden. Als redacties onafhankelijk van elkaar blijven opereren en kilometers van elkaar hun journalistieke arbeid blijven verrichten, zal het minder snel tot zo’n oplossing komen.

 

Chrysler

 

Daarnaast lijkt het een slechte ontwikkeling als adverteerders in hetzelfde gebouw zitten als kranten, zoals in Keulen het geval is. Adverteerders hebben lang substantiële invloed gehad over wat er wel en niet benadrukt wordt in de media. Normaal gesproken was die invloed subtiel en indirect. Adverteerders werden op de hoogte gesteld van de hoofdlijnen die in betreffende media zouden verschijnen. Als er bijvoorbeeld een olieramp was gebeurd, dan werden oliemaatschappijen op de hoogte gesteld en kregen zij de mogelijkheid hun advertentie terug te trekken. Ditzelfde gold ook voor vliegtuigmaatschappijen, wanneer er een ingrijpend vliegtuigongeluk had plaatsgevonden.
Tegenwoordig gaan adverteerders een stuk verder en willen zij op de hoogte gesteld worden wanneer journalistieke inhoud ‘wel eens controversieel zou kunnen zijn’. Of dit nu met hun bedrijfstak te maken heeft of niet. Een van de grootste adverteerders in de Amerikaanse media, Chrysler Corporation, informeerde tijdschriften bijvoorbeeld met de mededeling dat ze altijd op de hoogte gesteld willen worden van de redactionele inhoud van het blad -als deze provocatief dan wel schadelijk zou kunnen zijn voor het bedrijf.
[15] Als adverteerders onder hetzelfde dak zitten, zal de invloed eerder groter dan kleiner worden.


Journalisten kopiëren elkaar dus al om het nieuws niet te missen.[16] Items worden overgenomen en hypes worden gecreëerd. In een toekomstig Haags mediapark, waar meerdere redacties bij elkaar gehuisvest zijn, zal dit niet minder worden. Ze ontmoeten elkaar nog vaker, of ze willen of niet. Tijdens een stage die ik in 2001 liep in het Sanoma-gebouw in Hoofddorp, maakte ik zelfs mee dat ze elkaar interviewden. Vaker dan één keer trof ik in vrouwenbladen interviews aan met journalisten, postordermedewerkers of salesmanagers die werkzaam waren binnen het gebouw. Dat was niet zo vreemd, want een blik op het intranet leerde me -tot mijn grote verbazing- dat verschillende bladen er oproepen hadden geplaatst voor interviewkandidaten. ‘Spoed’ stond er vaak nog bij. Reageren was via e-mail een fluitje van een cent. Ook de telefoonnummers van alle medewerkers waren via intranet oproepbaar.
Verder was er ook nog een ‘vraag en aanbod rubriek’ op het intranet te vinden. De journalist van het ene blad had nog een paar rolschaatsen te koop, in ruil voor een koffiezetapparaat wilde een medewerker van een ander blad die dan wel hebben. Zo is er dus ook nog een online-netwerk tussen de medewerkers van Sanoma. Los van het contact dat men al heeft in de gezamenlijke bedrijfskantine. Over de talloze feestjes op de hal van de begane grond heb ik het dan nog niet eens gehad. Het is misschien overbodig om te zeggen: maar ik had niet het idee dat dit alles de journalistieke kwaliteit ten goede kwam.

Wat dan wel?

 

En ik heb, vanuit journalistiek oogpunt, ook niet het idee dat een mediapark in de Haagse Passage een goed plan is. Het is bewonderenswaardig dat verschillende redacties plannen hebben om terug te keren naar het hart van de stad. Maar dit is niet genoeg. Journalisten moeten niet met de handen op het toetsenbord, binnen in hun toren blijven zitten. Dan kun je nog zo’n mooi mediacomplex met een lage drempel maken, de journalisten moeten zelf het contact met de burger opzoeken. De lobbyist zal binnenlopen, maar Jan met de pet komt niet verder dan het trottoir van de Passage. En het is juist Jan met de pet die niks over zijn wijk en zijn leven terugleest in de krantenkolommen en daarom zijn abonnement heeft opgezegd. 
Het kantoor uit, de straat op. Dat is de oplossing. Open de ogen en oren voor wat er leeft. In plaats van (alweer) een hap in de bedrijfskantine met een collega, gaat de journalist een broodje halen bij de bakker om de hoek. Is er laatst nog iemand neergestoken? Dan is dat een ‘mooie’ aanleiding voor een verhaal. Op de fiets, te voet, of per openbaar vervoer naar huis of werk, kan soms ook al tot andere inzichten leiden dan een tocht per auto.
Undercoverjournalistiek is daar in eerste instantie niet eens voor nodig. Hoewel dit wel een bijzondere en onthullende vorm van journalistiek is, die veel informatieve rijkdom kan verschaffen die via gebruikelijke werkwijze niet te verkrijgen is. Op dit moment is het voor veel kranten een te dure en tijdverspillende vorm van journalistiek. Misschien zou dit vanuit overheidsinstantie een mooi investeringsproject kunnen zijn. De Franse socioloog Pierre Bourdieu noemt overheidssteun als een mogelijke oplossing om journalistieke producten niet langer direct afhankelijk te laten zijn van de marktconjunctuur.[17]

Een soort Manhattan laten bouwen, zoals in Keulen is verschenen, zou waarschijnlijk het aangezicht van de stad Den Haag niet fraaier maken. Bovendien is zo’n mediacomplex veel te duur. Zeker als je ziet wat er vanuit journalistiek belang voor terugkeert. Het zou een complex worden dat monopolisme, uniformiteit, commercialisering en afstand met de lezer alleen maar zou versterken. En dat te bedenken dat de oplossing zo goedkoop is. Koop een simpel pand in de binnenstad. Met inplugmogelijkheden –die tegenwoordig overal aanwezig zijn- en gezond verstand kan dit de maatschappij en de journalistiek een rooskleuriger toekomstbeeld geven.


 



[1] Binnenstadplan 2000-20010: ‘Binnenstad Buitengewoon’. Te downloaden via: http://www.denhaag.nl/pics/DSO/binnenstadsplan/files/binnenstadsplan.pdf

[2] Deze opzet kregen wij medio oktober 2003 uitgereikt tijdens een college Media en Samenleving van Henri Beunders. Het vak is onderdeel van de Masteropleiding Media en Journastiek aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Opdracht was: brainstormen over hoe een mediacomplex er uit moest komen te zien.

[3] Idem: Opzet Bennis

[4] De hoofdgebouwen van de TROS, EO, RTL en Veronica staan op andere locaties in Hilversum. Uit: Wikepedia de vrije encyclopedie.

 

[5] Sanoma was voorheen VNU. In …. Nam het Finse bedrijf VNU over.


[6] Sanomabedrijfsgegevens 2002.


[7] Site mediapark Keulen: http://www.mediapark.de


[8] synergie: situatie waarin het effect van twee of meer samenwerkende of gecombineerde organen of functies groter is dan de som van de effecten die elk van de organen of functies alleen zou kunnen opwekken => synergisme
synergievoordeel:voordeel dat men krijgt bij het samenvoegen van bedrijven

[9] Titel oratie: ‘Het programma van de krant’. benoemd tot hoogleraar in de Faculteit der Historische en Kunstwetenschappen, vanwege de Maarten Rooij Stichting met de leeropdracht Journalistiek en samenleving, op donderdag 11 september 2003 zijn ambt in het openbaar zal aanvaarden met het uitspreken van een rede, die de titel draagt

[10] Bardoel, Jo, en Chris Vos, Frank van Vree, Huub Wijfjes (red): Journalistieke cultuur in Nederland. Amsterdam: Amsterdam University Press, 2002

[11] Gans, H.

[12] Bourdieu p27

 

[13] Bourdieu p91

 

[14] eigen onderzoek voor onderzoekscollege

 

[15] Hoyes en Crouteau

 

[16] opnieuw Bourdieu

 

[17] Bourdieu p88


Posted: 22:00, 29/10/2005
Comments (0) | Add Comment | Link

Artikel uit Playboy gejat van mezelf

                    Tropische Terreur

 

Prachtige hagelwitte stranden, een diepblauwe oceaan waar je dwars doorheen kijkt en wuivende palmen. Het klinkt als een heerlijk vakantieparadijs. Niets is minder waar. In de binnenlanden heerst dood en verderf. Bendes ontvoeren, moorden, stelen, martelen en verkrachten of het een lieve lust is. Volgens de reisbureaus is er echter geen reden om niet te gaan. Playboy brengt op 4 continenten 13 hot shots in kaart.

1. Colombia

Colombia heeft de eer om als enige Zuid-Amerikaanse land aan twee oceanen te grenzen. Maar de witte stranden zijn verlaten, het is er te gevaarlijk. Het binnenland bezit de archeologische parken San Augustin en Sierra Nevada de Santa Marta, maar een bezoek daaraan wordt afgeraden. Een trip naar een van de grote steden is ook niet aan te bevelen. De stadsguerrilla Moviemiento-19 opereert in Bogotá, Cali en Medellin.
Ondanks het negatieve reisadvies, kun je bij de verschillende reisbureaus zonder problemen een reis boeken naar Eldorado Airport in Bogotá. Anita van D-reizen legt ons binnen enkele minuten een vliegretour van 700 euro voor. Ze heeft nog een tip voor ons: “Als ik jou was zou ik echt met British Airways of Air France gaan en niet met Delta Air Lines. Zo voorkom je dat je in de Verenigde Staten nóg een keer moet inchecken.” Geen woorden over onveiligheid. Ook niet als we zeggen dat we graag op eigen houtje het land willen verkennen. Anita zegt wel dat als het ticket betaalt is, annuleren onmogelijk is.


2. Liberia

In de Papegaaienbek van Afrika ligt Liberia. Kilometers lange en brede zandstranden vormen de Gold Coast. Een zonnig en verlaten Liberiaans strand, met het geluid van de onstuimige Atlantische Oceaan op de achtergrond, was in 1980 getuige toen ex-president William Tolbert met zijn voltallige kabinet aan palen opgeknoopt werd. Het is er nog steeds onrustig. Er is wapen- en diamanten smokkel waarbij de regering geen schone handen heeft. Vele rebellenlegers als ULIMO vechten tegen het bewind dat de steun krijgt van het RUF. Kindsoldaten, die hun puistjes nog moeten krijgen, zijn vaak zo stoned als een garnaal en vechten met een Kalashnikov in de hand.
Een rechtstreekse reis naar Liberia boeken valt niet mee bij de Nederlandse reisbureaus. Op internet is het geen probleem. Na een kort surfavontuur kwamen we bij Farebeater terecht, na het invullen van enkele gegevens boek je zo een vlucht naar Roberts International Airport in Monrovia. De reis gaat via Accra, Ghana. Dat het er onveilig is staat nergens. 

3
. Afghanistan
Een groot deel van ‘het land der Afghanen’ is hooggebergte, met de Noshaq (7485 m) als piek. De enorme boeddhabeelden zijn helaas grotendeels door de Taliban vernield. Reizen naar Afghanistan wordt ten sterkste ontraden. Wie op internet wat rondneust, komt er achter dat het niet zo’n probleem is om een vliegticket te bemachtigen. Hoofdstad Kabul kan bezocht worden met British Airways of Turkish Airlines. Je vliegt dan respectievelijk via Londen of Istanbul naar de Azerbeidjaanse hoofdstad Baku, van daaruit ga je naar Kabul. Het ticket kost bijna 2500 euro bij vliegonline.com.

4. Filippijnen

Meer dan 7000 eilanden in het Verre Oosten vormen samen de Filippijnen. Er zijn er maar zo´n 860 van bewoond, dus als je ooit de droom had om een onbewoond eiland te bezitten, dan is er nog hoop. Maar let op: Abu Sayyaf houdt huis op de Filippijnen. Rebellen ontvoeren westerse toeristen waarvoor ze miljoenen dollars aan losgeld eisen. Een cocktail aannemen van een local is niet verstandig, er doen zich verhalen de ronde dat toeristen door een middel in de drank verdoofd worden om de persoon vervolgens te ontvoeren.
Accommodaties boeken is geen enkel probleem. Een dag na een recente aanslag zegt
Special Traffic -dé verre reizen specialist- ons dat er geen gevaar is voor aanslagen: “Het is er wel een tijd onrustig geweest, maar momenteel is het er niet onrustiger dan in andere Aziatische landen in de regio.” Maart dit jaar kostte een aanslag op het vliegveld van Davao 21 mensen het leven, kort nadat Abu Sayaf aangekondigd had voor ‘onrust’ te gaan zorgen. Reizen naar Luzon wordt afgeraden door het ministerie van Buitenlandse Zaken. Toch trekken veel rondreizen van reisorganisaties naar dat eiland.  

5
. Sierra Leone
“Ik heb nog nooit een plek gekend waar het zo bar en boos is als Sierra Leone. Ik weet niet waar het kantoor van de duivel is, maar het moet haast wel in Sierra Leone zijn.” Zo luidt een citaat van een kapitein, rond 1860 aangehaald door ontdekkingsreiziger Richard Burton. Veel beter is het er niet op geworden.
 Net als in buurland Liberia heerst er totale anarchie. Rebellen hebben maar een doel: hun kost bij elkaar plunderen en profiteren van diamantensmokkel. De link naar de toeristische site van de regering is dood. Zonnebrillen worden er alleen gebruikt om de ogen achter te verschuilen, niet om een dag door te brengen aan de heuvelachtige kustlijn. Een ticket bestellen kan wel. ATP Online stuurt ons via Brussel met Birdy Airlines rechtstreeks naar Freetown, voor 2071,05 euro. In Abidjan, Ivoorkust is nog wel een tussenstop gepland. 

 

6. El Salvador
El Salvador is een dichtbevolkt, geïndustrialiseerd land. Maar 60 kilometer van de hoofdstad San Salvador ligt El Espino Beach, een van de mooiste stranden aan de Pacific. Jammer dat in de aanloop naar de verkiezingen in maart, politieke activisten zonder pardon werden neergelegd. De bevolking is jarenlang de dupe geweest van een burgeroorlog en is daarnaast ook nog eens geteisterd door natuurrampen. Huidig leider Flores wordt regelmatig in verband gebracht met de doodseskaders van de burgeroorlog.
Toeristen hebben in El Salvador de kans doelwit van gewelddadige overvallen te worden. Om hoofdstad San Salvador te bereiken hebben we bij D-reizen toch nog keuze uit drie vliegmaatschappijen. De prijzen verschillen nogal: Iberia doet ‘het’ voor 835 euro, terwijl je bij Continental Airlines 1121 euro betaalt. San Salvador is ook eilandje dat deel uitmaakt van de Bahamas. Dus let op dat de reisagent geen fout maakt bij het boeken.
 
7. Algerije
Het Afrikaanse Algerije bestaat voor ongeveer 85 procent uit Sahara. Het vruchtbare landschap ligt in het Noorden aan de Middellandse Zee, waar een subtropisch klimaat heerst. In de winter kan in de bergen geskied worden. Buitenlandse Zaken raadt af om naar Algerije te reizen. Fundamentalistische islamitische groeperingen overvallen regelmatig ‘ongelovigen’ in hun slaap en snijden ze de keel door. De GIA is de beruchtste, maar splintergroeperingen voeren vanuit de bergen een eigen guerrilla. Eind april werden 31 Europese toeristen, onder wie een Nederlander, door een smokkelaarsbende gegijzeld.
El Aurassi, El Djazair en Hilton zijn hotels in Algiers die volgens het Ministerie van Buitenlandse Zaken goed beveiligd zijn. De site vakantie-a-la-carte biedt de mogelijkheid om een hotel te boeken. Alleen even wat persoonlijke gegevens en je creditcardnummer invoeren. Air France vliegt dagelijks naar Algerije.

8. Haïti
Haïti maakt deel uit van de Grote Antillen. Parelwitte stranden sieren de kustlijn aan de Caribische Zee en de Atlantische Oceaan. In het binnenland is de indrukwekkende berg La Selle (
2674 m) te beklimmen. Haïti heeft de eigen cultuur grotendeels kunnen behouden, voodoo is daar een sprekend voorbeeld van. Het was in 1803 het eerst land in het Caribisch gebied dat onafhankelijk werd. Op Haïti is het na de vlucht van dictator ‘Papa Doc’ in 1986 niet verbeterd. De troepen van regeringsleider Aristide zijn nog steeds in bloedig gevecht met de oppositie.
Hoewel Buitenlandse Zaken het afraadt, is vliegen naar het chaotische Port-au-Prince niet problematisch. Of misschien toch enigszins. D-reizen: “Jeetje, je zult wel via de Antillen moeten reizen! Sorry, ik kan er ook niet aan doen dat er niet rechtstreeks wordt gevlogen. We vliegen meer naar de Dominicaanse Republiek.” D-reizen heeft een aanbieding van 550 euro voor ons bij British Airways. De Dutch Caribean Express doet het voor 839 euro.

11. Indonesië
De voormalige Nederlandse kolonie Indonesië is niet onbekend in ons land. Bali is een waar toeristenoord in de Indische Oceaan. In de reiswinkel is volop keuze. Als je niet in het hoogseizoen gaat, komt de prijs voor 10 dagen met hotel neer op ongeveer 1000 euro. De telefoniste van Aloha verzekert ons dat het in Indonesië niet gevaarlijker is dan in Nederland: “Alleen in Jakarta kun je wat ongeregeldheden verwachten doordat er wel eens wat studentenopstand is. De aanslag in Kuta had volgens mij ook niet echt iets te maken 11 september.” Kuta vormde in oktober vorig jaar het bloedige decor van een aanslag op nachtclub Sari, waarbij 202 doden vielen waaronder een Nederlander. Nog eens 300 mensen liepen brandwonden op. Osama Bin Laden zou de terroristen gefinancierd hebben. Buitenlandse Zaken raadt aan om plaatsen waar veel toeristen komen voorlopig te vermijden.  

10. Guatemala
Een van de mooiste landen in Centraal Amerika is Guatemala. Er staan nog veel Maya ruines overeind tussen de dichte bebossing. Vulkanen, orchideeën en exotische vogels behoren tot de inboedel. Het einde van de burgeroorlog in 1996 betekende nog geen verbetering voor de bevolking. Er huist nog steeds een militair, corrupt regime. Aan het bewind is Cabrera die ooit zelf twee moorden pleegde uit ‘zelfverdediging’ en later een twijfelachtig pact sloot met de bloeddorstige ex-dictator Montt. In 1986 werd een groep van 16 Amerikaanse studentes beroofd door een gewapende bende, vijf van hen werden ook nog eens verkracht. Vorige zomer werd nog een groep van 50 toeristen, waaronder 17 Nederlanders, door de Burgermilitie gegijzeld. Kwikfly.com wees ons de weg naar Guetemala City. De reis gaat met Delta Air Lines via Atlanta Hartsfield. Kosten, 1108,05 euro.
 
11. Cambodja
Cambodja biedt strand, oerwoud en tempels. De vraag is of dat het er wel al veilig is.
Brenda van Special Traffic, dé verre reizen specialist: “We bieden geen geheel verzorgde vakanties naar Cambodja aan, maar wel een rondreis vanuit Thailand door Laos en Cambodja. Wil je langer naar Cambodja, dan kun je bij ons wel een los ticket boeken. Het is er redelijk veilig, er zijn geen aanslagen geweest de laatste tijd en voor mijnen hoef je ook niet bang te zijn.” Buitenlandse Zaken meldt dat zich op vele plaatsen buiten de grote steden en in de directe omgeving van toeristische trekpleisters nog onontplofte explosieven en landmijnen bevinden.

12. Fiji
 Fiji is een aards paradijs in de Pacific. De badplaatsen staan vol chique hotels en dure winkels. De Indiase en Chinese restaurants verraden de diverse etniciteit op de eilanden. De oorspronkelijke Fijiërs en Indiërs maken elkaar al jarenlang het leven zuur.
Coup na coup.
Reizen boeken naar Fiji is bij Aurora Travel Service geen probleem. “Als je niet in het hoogseizoen vertrekt, betaal je 1860 euro per persoon. Inclusief hotel. Het is er helemaal veilig.” In het Pacific Magazine van mei 2003 reageerde minister-president Laisenia Qarase op de geruchten dat er een nieuwe coup plaats zou vinden: “In tegenstelling met mijn voorgangers zal ik niet de volledige garantie geven dat dit nooit zal gebeuren. Dat kun je nooit uitsluiten.” Dat er gewelddadige activiteiten tegen buitenlandse bezoekers plaats vinden, zoals een Amerikaanse toerist die onlangs de hele nacht lang verkracht werd, ontkent hij niet: “Maar toch hebben we geen slecht imago in het buitenland. We proberen dit soort activiteiten te voorkomen.”

13.
Oeganda
Niet voor niets noemde Churchill Oeganda ooit ‘de groene parel van Afrika’. Het land aan de grote meren staat bekend om haar tropische regenwoud met mooie nationale parken.
In het nationale gorilla park Bwindi werden in 1999 acht toeristen afgeslacht. Tegenwoordig worden toeristen bij het park begeleid door een groep zwaar bewapende militairen. Buitenlandse Zaken ontraadt een bezoek aan het park Murchison Falls, waar de wilde watervallen van de Nijl te bewonderen zijn. Dit in verband met activiteiten van de rebellen van de
LRA. Toch staan in de brochures van African Holidays en Habari Travel de parken aanbevolen. De laatste biedt een kampeervakantie aan, online te boeken. In de hoofdstad Kampala vinden er vaak roofovervallen plaats. De ramen van de auto dus maar dicht laten, ook al is het er tropisch warm. Het is niet verstandig om je in de grensstreek met Congo te begeven, Oeganda is al enige tijd in oorlog met de rebellenorganisatie UPC. 

PS: Bagdad bleek niet per vliegtuig bereikbaar.

 

 


Posted: 17:48, 27/10/2005
Comments (1) | Add Comment | Link

God

Dag Albero,

Ik zal je zoals altijd nauwlettend in de gaten houden. Kijken of jij het pad bewandelt dat ik voor je geplaveid heb.

Gegroet


Posted: 11:23, 27/10/2005
Comments (1) | Add Comment | Link

Wanna Blog?

Sja, eens moest het er van komen. Een blog voor Albero.

Hoe het voelt om te bloggen? Best goed. Niemand leest het, dus ik kan zeggen wat ik wil.

Ik heb geen idee hoe deze site er uit gaat zien en of ik er veel op ga zetten. Bezoek de

site en gij zult het ontdekken.

Ik elk geval welkom!

Tot wederziens of wederblogs?


Posted: 16:33, 19/10/2005
Comments (1) | Add Comment | Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer