Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Medina's hoek

Description

Dagboek van Medina


My Links

» Home
» My Profile
» Weblog Archives
» Friends

Bell's Palsy, de dief van de nacht...

 
Ik ben een vrouw van net 40, heb een gezin met 2 kinderen. En ik heb Bell's Palsy.
Bell's Palsy is een zenuwontsteking aan het aangezicht, welke er voor zorgt dat een helft van je gezicht (tijdelijk) verlamd raakt. Het is mij overkomen, nu voor de 2e keer. De eerste keer was ik 14.
Ik kan me daar nog weinig van herinneren. Nu op mijn 40e beleef ik elke stap in deze aandoening intens. Met ups en downs.

Dit blog is voor mij, naast een uitlaatklep, een manier om mijn eigen herstel te volgen.
Bell's Palsy herstelt zich langzaam, een grote tas geduld wordt er helaas niet bijgeleverd.

17 juli 2012  - dag 1
Vandaag voel ik me wat raar, vreemde smaak in mijn mond. Lijkt of ik een wijntje teveel heb gehad gisteren, maar ik heb geen druppel gehad. Ben gewoon gaan werken, maar met een ietwat "unheimlich" gevoel. Tijdens de lunch werd ik licht in mijn hoofd, stel op sprong besloten om naar huis te gaan. Eenmaal thuis heb ik even geslapen en kids uit school gehaald...Dat rare gevoel is er nog wel...Er klopt iets niet...

18 juli 2012 - dag 2
Vanochtend wakker geworden, voelde dat mijn rechteroog niet lekker meekwam met knipperen.
mijn gezicht staat raar. In de kleding gesprongen en naar dokter voor het inloopspreekuur, voor 08:00 kan ik nog terecht zonder afspraak. Ik weet eigenlijk de diagnose al...Ik heb dit op mijn 14e ook gehad. Bell's Palsy. Maar ik laat het aan de dokter over. Hij bevestigt mijn angst. Ik krijg ooggel om mijn oog vochtig te houden en Naproxen voor de ontsteking aan de zenuw en tegen de pijn. ik moet over 2 dagen terug komen. Daar sta ik dan weer buiten. Ik probeer me te herinneren hoe het was op mijn 14e, maar dat was zo anders, veilig bij je ouders en beschermd. Ik ben nu 40, werkende mama van 2 kids, echtgenote van een man met een drukke baan, ik run hier het hele huishouden en de logistiek. Wat nu...

19 juli 2012 - dag 3
Ik word wakker, ik ben nog schever, wat een drama... Ik moet de kids nog uit school halen, daar kom ik natuurlijk weer iedereen tegen...Geen zin in, maar het moet. De situatie zie ik vandaag per uur achteruit gaan om 15:00 is mijn hele rechterkant uitdrukkingloos, geen mime, beweging is er niet in te krijgen.
Ik haal de kids snel uit school ontloop de andere moeders en ga naar huis. Dokter gebeld, uitgelegd dat ik achteruit gaan. Als de sodemieter terug naar hem. Ter plekke overlegd hij met de neuroloog die "dienst" heeft, Ik moet direct door naar de EHBO, er wordt op mij gerekend. Ter plekke wordt er bloed afgenomen en tests  gedaan om beroerte uit te sluiten. Diagnose : Bell's Palsy it is for sure...
Ik krijg Prednison a 50mg per dag voor 10 dagen. Goed mijn oog verzorgen en afplakken 's-nacht tegen uitdroging. Na de kuur weer melden bij de neuroloog.

20 juli 2012 - dag 4
Ik ben moe, ik ben stuk, ik kan effe niet in de spiegel kijken, kan de kids niet hebben pfff. Ik moet hier doorheen. Gelukkig werkt mijn man vandaag thuis, hij kan de kids doen en ze van hun laatste schooldag uit school halen, de zomervakantie  begint en mama is ziek....Ze nemen het gelukkig goed op, maar ik voel me rot en schuldig. Supermum is not available...

21 juli 2012 - dag 5
Ik heb vandaag de hele dag op bed gelegen, gerust, verdrietig, onthutst van dit alles. Waarom? Hoelang? Komt het nog wel goed? Als ik huil zie ik er al helemaal niet uit. Eten valt uit mijn mond, na elk hapje mond schoonvegen. Drinken moet door een rietje anders lek ik....Zucht... Niet leuk!  Een actieve vrouw van 40 met een gezin, zo neergesabelt door Bell's Palsy. Op een ochtend wordt je wakker en is je gezicht gewoon gestolen. Ik herpak mezelf en verzuip me zelf in boeken.

Een kennis van mij doet aan koud laser therapy. Dit wordt veel gebruikt bij aandoeningen die gemoeid gaan met zenuwpijn, weefsel etc, maar het wordt ook cosmetisch ingezet. (ook wel LLLT genoemd). Ik mail haar met de vraag of ze me wellicht kan helpen. Ze belt direct terug en voor ik het weet heb ik voor a.s. maandag al een afspraak. Het geeft me hoop. En als het niet voor Bell's helpt, pluk ik er de cosmetische vruchten van, het werkt namelijk huidverjongend ;-).

22 juli 2012 - dag 6
Geen ontwikkelingen alles stabiel. Veel slechter kan het niet gaan, de rechterhelft werkt nagenoeg helemaal niet meer. Mentaal wat rustiger, ik kan al over de situatie praten zonder vol te schieten. Scheelt ook weer een gekke bek. Ik sluit me weer op met boeken. Lees en lees en lees.

23 juli 2012
vandaag ga ik naar Esther voor mijn eerste LLLT behandeling. Ze biedt me wat te drinken aan, maar ik moet afslaan, want ze heeft geen rietjes. De behandeling is bijzonder, je voelt er eigenlijk niet veel van.
Voor ik weet sta ik weer buiten. Vanaf nu staan er 10 behandelingen geplanned. Ben benieuwd.

24 juli 2012 - dag 7
Vandaag wakker geworden met een wat beurs gevoel aan mijn rechterkant..Auw.. Maar er gebeurt dus iets. Zolang ik er iets voel, bestaat het nog denk ik dan maar....

25 juli 2012 - dag 8
Vandaag gaat mijn dochter naar Ponykamp, ik moet haar brengen, maar heb geen zin in al die mensen..
De zon schijnt, zonnebril op...Schuilen achter die grote bril. Drama! Ik krijg veel bekijks omdat dochterlief ineens begint te spugen op de manege. Ik reageer natuurlijk als goede troostende moeder, maar voel me zo vreselijk ongemakkelijk. Oh man, ik wil hier weg, zij ook gelukkig. Wat een vuurdoop!  Ik beslis dat het mooi is geweest met binnen zitten en ga vandaag naar de Intratuin. Gewoon ff eruit. Gelukkig is het niet druk. Toch snel weer weg...

26 juli 2012 - dag 9
Geen bijzonderheden, niet voor of achter uit. Mijn vader is jarig, Ik verontschuldig me dat ik niet op zijn verjaardag ben. Dat gaat nu even niet. Als de verjaardagstaart weer fatsoenlijk mijn mond in gaat en blijft, ben ik de eerste weer die komt fuifen...

27 juli 2012 - dag 10
Ik kan vandaag ook niet bij de verjaardag van een van mijn beste vriendinnetjes zijn. Al die mensen met vragen, goed bedoeld, maar nee dank je. geen zin om de attractie van de avond te zijn...Veel te onzeker.. Ze komt bij mij langs, met boekjes, heel lief.

Buurvrouwen gesproken en uitgelegd wat ze aan me zien...Ik krijg zo vaak de vraag of ik net van de tandarts kom, was het maar waar...Ze zijn allemaal lief en medelevend. Ik krijg bloemen, plantjes, kaarten. Voelt dubbel, meestal stuur ik de kaartjes en de bloemen....Nu ben ik patient, maar Ik begin nu te accepteren dat ik "ziek" ben. Werken gaat echt nog niet. Dat druppelt langzaam binnen.

28 juli 2012  - dag 11
ik word wakker, hey, mijn wenkbrauw komt een beetje omhoog! Er gebeurt iets...
Ik kan mijn kleine gelukje niet op...

29 juli 2012 - dag 12
Vandaag zie ik een stukje wang wat aanstalten wil maken om te bewegen, ik merk dat praten nog erg moeilijk gaat. Het vermoeit me. Praat niet te veel. De Prednison-kuur zit er op. Ik ben licht in mijn hoofd en duizelig... Schijnt te kunnen van een stootkuur als je stopt. Toch een serieus medicijn.. En dat merk ik...Pff

30 juli 2012 - dag 13
Geen verbetering meer, stabiel. Nog licht in mijn hoofd, beter dan gisteren.

31 juli 2012 - dag 14
Vandaag naar de neuroloog. Hij is met me eens dat er al iets verbetering optreed. Vertelt me verder niks nieuws. Over 6 weken terug komen. Hij verwacht dan dat ik sprongen heb gemaakt, we zien wel. Ik kan niet wachten!

1 aug. 2012 - dag 15
2 aug. 2012 - dag 16
Het frustreert me enorm, ik lijk stil te staan. Lees veel over Bell's Palsy, het duizelt me. Genoeg! Ik ben het zat om verlamd te zijn! Ik probeer mijn gedachten op de rit te krijgen. Doe ontspanningsoefeningen. Geduld is wat je nodig hebt bij Bell's Palsy, geduld is nooit mijn vriend geweest....

3 aug. 2012 - dag 17
Eten en drinken gaan beter. Het rietjestijdperk is voorbij!
Ik kauw kauwgum, eet wortels, masseer zachtjes mijn wang. Doe mime oefeningen, zet mijn Ipod op en mime overdreven de tekst mee om te stimuleren...Ja grappig idd....Gelukkig kunnen we er hier soms nog wel om lachen...

4 aug. 2012 - dag 18
5 aug. 2012 - dag 19
Twee off days achterelkaar, ik heb het effe zwaar, emoties, komen los.
Verder huiduitslag in mijn gezicht van de prednison, geweldig...Ook nog! 
Het roer moet om, ik moet rust scheppen. Dit heb ik hoogstwaarschijnlijk te danken aan stress...Wil zo graag beter worden en garanties.. Garanties zijn er niet.  Merk ook dat ik moeilijker praat in deze staat.
Ik ga vroeg naar bed, wil deze dagen afsluiten. Rust werkt goed. Ik merk wel dat mijn rechteroog troebeler kijkt. Is het tijdelijk? Heb ik het niet goed afgeplakt? Nee, ik verzorg mijn oog goed. Vreemd....

6 aug. 2012 - dag 20
Ik zie een kleine krul omlaag in de hoek van mijn mond , een verbetering, eindelijk weer. Mijn smaak komt ook langzaam weer terug. Fijn. Kleine, kleine stapjes, bijna niet waar te nemen, maar ze zijn er...Hoop..

Dat oog zit me niet lekker, ik zie gewoon niet goed door dat oog. Verdomme, niet nog meer gezeik please. Bijna op vakantie..Toch maar naar de huisarts vandaag, even checken. Huisarts zit vol, maar acht het toch noodzakelijk dat ik kom, kan vanmiddag nog terecht. Ze constateert dat ik inderdaad slechter zie met rechteroog. Maar hoe kan dit? Hoe kan je in 3 weken zo hard achteruit gaan? Ze vindt zo geen beschadiging op het oog, noch een ontsteking. Toch met spoed nog door naar de optometrist, kan overmorgen terecht. Fijn, geen wachttijden, iedereen werkt goed mee.

7 aug. 2012 - dag 21
Vandaag heb ik 3 weken Bells Palsy, het lijkt langer. Verbetering schuifelt, maar het is er wel. Ik zie wel vooruitgang, maar worstel met het tijdspan. Maar mij hoor je niet..Als het zich maar voortzet.
Mentaal voel ik me goed vandaag, ik voel me krachtig, misschien ga ik er vanmiddag wel op uit..
Iets waar ik voor BP nooit over nadacht, maar gewoon deed..
Ik heb gisteren ook om andere oogdruppels gevraagd, ik vind carbogel voor mijn oog troep, voelt niet lekker. Inmiddels gestart met de nieuwe druppels, ik zie nog wel wat wazig, maar mijn oog voelt rustiger, minder zanderig, minder branderig.. Zou ik een allergie hebben voor de carbogel die ik eerder gebruikte...? Ik zoek het uit op internet, het zou idd kunnen door het conserveringsmiddel wat er in zit, maar komt zelden voor...Zucht...Zo betrekkelijk dat  woordje "zelden". We zullen zien wat de optometrist zegt.

8 aug. 2012 - dag 22
Yes, mijn wenkbrauw gaat steeds beter mee, onderlip doet ook wat gezelliger mee, maar helaas, nog geen lach..Maar die komt, weet ik zeker! Wat zou ik graag van mijn "Stallone" lach verlost willen worden ;-).

Vandaag bij de oogarts/optometrist geweest. Drs. Wiegel. Aardige arts.
Het oog is niet beschadigd, niet uitgedroogd. Ik moet vaker druppelen met de nieuwe druppels. Dat wazige gaat over zodra het oog weer sluit en knippert naar behoren. Dus voorlopig minstens 6 x per dag druppelen en beschermen tegen wind e.d..
En oh ja in het vliegtuig op reis het oog afplakken of een ooglapje ivm airco...WAT? Oh djeez nee! Nog meer kijkersvee! Hij ziet blijkbaar mijn inwendige reactie en voegt er achteraan..."Nou ehm, of extra veel druppelen, afgesproken?" En lekker veel je zonnebril op daar ter plekke, tegen wind en zon.  Ik moet gaan genieten, Ik ben gerustgesteld. Let's go for it!

9 aug. 2012 - dag 23
Goed wakker geworden, vrolijk. Mijn gezicht gaat vooruit, wenkbrauw gaat steeds beter, mijn frons komt langzaam terug, mondhoek gaat langzaam,  maar kleine stapjes zijn nog steeds stapjes!
Vandaag naar de kapper, heb hem wel eerst gemaild dat hij niet zo moet schrikken gezien de situatie.
Gelukkig viel het hem mee, al lach ik nog steeds als "Sally Stallone"  ;-). We kletsen en lachen. Ik drink koffie zonder te morsen ;-) . Alles lijkt steeds normaler te worden, fijn, mijn leven komt langzaam weer terug zoals het was..Mijn haar zit goed, ik ben blij dat ik ben gegaan. 

In voorbereiding van de vakantie doe ik energiek mijn wasjes ondertussen mime ik hardop de liedjes van Kate Perry mee. De zon schijnt. Een fijne dag.

10 aug. 2012 - dag 24
Het positieve houdt aan, ik voel me goed, energiek. De huiduitslag trekt weg. Ik zie de spiertjes onder mijn oog trekken, daar komt beweging aan!  De zon schijnt vandaag voor mij, althans, zo voel ik het.

Ik ga  zo naar  mijn zesde LLLT behandeling bij Esther. Daar heb ik altijd zin in. Esther is prettig gezelschap en de behandelingen voelen als een wellness moment. Daarna ga ik nog even langs het graf van mijn broertje en koop bloemen voor mijn ouders. Ze staan altijd zo klaar voor mij en de kids. Man wat voel ik me goed!

Vandaag ga ik hele gewone dingen doen! Hoe heerlijk is het om gewoon te zijn. Gewoon een ijsje gehaald met de kinderen. Gewoon besteld en gewoon afgerekend. En vanmiddag ga ik gewoon even borrelen bij mijn vriendinnetje. Heerlijk dat gewoon zijn. Het wordt alleen maar beter straks...Als ik weer gewoon kan lachen...En knipogen....

11 aug. 2012 - dag 25
Op tijd op, ik kijk in de spiegel, mijn oog gaat redelijk met dichtknijpen.  Verder geen grote stappen, nog geen lach. Alles voelt wat beurs, dat heb ik vaker een dag na een LLLT behandeling. Vandaag doe ik de laatste wasjes en strijkjes. We gaan inpakken voor onze reis. Ik heb er zin in.  

Ik ga nog even langs wat winkels voor de laatste spulletjes, kom natuurlijk bekenden tegen, raak aan de klets. Jaaaa ik ben verlamd aan een kant van mijn gezicht. En jaaaa het gaat zich herstellen, hopelijk voor 100%. En neeeee ik weet eigenlijk niet precies hoe het komt en hoe lang het duurt. Het verbaasd me hoeveel makkelijker ik er over kan praten.  Ik heb nu nog meer zin in de vakantie. Even geen bekende mensen, even niks uitleggen. Gelukkig zie ik er al beter uit dan een paar weken terug, hoewel ik stiekem had gehoopt al verder herstelt te zijn zo vlak voor de reis. Maar nogmaals we gaan de goede kant op!

Morgen nog even rommelen met dat oog in het vliegtuig, zorgen dat het niet te droog wordt, veel druppelen. En daarna.... Met mijn strohoedje op even lekker niks.... Rust...En verder herstellen...
"Think positive and achieve what you believe"....

12 aug. 2012 - dag 26
We zijn er! Ik, mijn gezin en mijn BP. Het geklooi met mijn oog in het vliegtuig viel reuze mee.
Zomerjurkje aan en de boulevard op!

13 aug. 2012 - dag 27
Met een stapel magazines onder mijn strohoedje aan het genieten. Eten gaat goed, restaurantje gepakt, omdat ik het weer durf...Gaat prima, hoewel het kleine hapjes zijn, peuzel ik keurig en zelfverzekerd mijn bordje leeg, zonder na elke hap de mijn mond schoon te vegen. Goed he! :-)

14 aug. 2012 - dag 28, 4 weken.
Vandaag 4 weken BP. Hoewel ik zo min mogelijk focus op mijn gezicht, moet ik bekennen dat ik elke morgen vol verwachting opsta en naar de spiegel loop om de veranderingen te zoeken. Vandaag worstel ik weer even met mijn ongeduld. Soms lijkt het of ik veranderingen zie, omdat ik ze wil zien...De twijfel, de onzekerheid. Ik hoor nog steeds wat dof en kinderstemmetjes juist weer heel schel..Mijn smaak is ook nog niet helemaal wat het moet zijn...Het lukt me het gevoel weg te dringen en de mijlpalen te beseffen.

Daarna zorgeloos naar het strand vertrokken. Ik heb heerlijk op een luchtbedje in de zee gedobberd, geluksmomentje...

Vanaf nu zal ik mijn blog per week schrijven, dit omdat ik me minder wil focussen op de dagelijkse vooruitgang aangaande BP. BP heeft wat mij betreft al te veel aandacht opgeëist. En emotioneel gezien heb ik ook minder behoefte om details te beschrijven. Ik pak het leven weer stapsgewijs op. Let's go up!

Augustus 2012 - Week 5
De vakantie vordert, ik voel me goed, geen vragen, geen uitleg. Ik maak zeker sprongen. Ik voel mijn "slechte" kant trekken. Hoewel het stijf aanvoelt, stemt het me goed, er gebeurt in ieder geval iets. Steeds meer spiertjes gaan weer iets doen. Mijn wenkbrauwen gaan nu echt goed mee. Blij met mijn denkrimpels! Onderlip doet zijn best. Ik kan al weer vies kijken ;-) en mijn lippen rollen ook weer soepeler over elkaar als ik ze stift.

Ik lach, maar altijd met mijn hand voor mond. Mijn bovenlip en wang willen nog niet echt meedoen, dus met de slappe lach zie ik er uit als een boerin met kiespijn. Maar ik lach tenminste! Zo lang niet meer gedaan!

Wat is het lichaam toch vernuftig en ingewikkeld mooi. Het is nogal confronterend om te zien dat je van niets naar volledig herstel behoorlijk veel stappen maakt. Wat neemt mens toch veel voor lief.
Maar niets is niets is vanzelfsprekend. Geen knipoog, geen glimlach, geen frons.

Augustus 2012 - Week 6
Na een heerlijke vakantie weer thuis. Home sweet home. De vakantie heeft me echt goed gedaan. Ik merk dat ik makkelijker op mensen afstap, een praatje maak enz. Men bevestigt ook dat ik vooruit ga, dat geeft de burger moed! Ja ik ben echt vooruit gegaan, ook mentaal.
Natuurlijk zie je het nog wel aan me, maar ik maak sprongetjes. Met praten ga je het ook minder zien, hoewel het uitspreken van de  P en de B nog wel uitdagingen zijn, zeker aan het einde van de dag als de moeheid toeslaat. Verder merk ik dat ik het echt even kan laten, ik vergeet de BP soms even...

Zondag terug gekomen van vakantie en maandag zat ik weer bij Esther voor een LLLT behandeling.
Deze keer zet ze de "bazooka" er op, zoals ze dat noemt. Oftewel de laser met veel sterkere pulsen. Dit is overigens rustig opgebouwd, ik ben er klaar voor zegt ze. Ik ben benieuwd...

Wat denk je wat...Dezelfde avond nog voel ik mijn wang ietsjes meegaan als ik in de lach schiet! Ik ren naar de spiegel!! Jawel...Hij is onderweg, nu echt...Mijn lach komt!!

September 2012 - Week 7

Wat een week! Een week vol vuurdopen.
Mijn gezicht gaat langzaam de goede kant op, de onderlip kan al lachen, maar de bovenlip wil helaas nog niet genoeg mee.. Maar de mimiek wordt steeds meer, ik krijg weer uitdrukking.  Mijn oog sluit prima, ik hoef nu ook nauwelijks nog te druppelen, afplakken voor de nacht doe ik al weken niet meer. Maar hij knippert in slow-motion achter zijn linkerbroer aan...Blijft een vreemd gezicht..
Elke ochtend is het weer puzzelen en ontdekken wat ik weer kan..Of wat ik weer beter kan.
Ontwikkelingen zijn er zeker wel, maar we hebben zoveel prachtige spiertjes en zenuwen.
Dus het duurt... Ja, ik begrijp het wel, maar begrip creëert helaas nog geen geduld...

School is begonnen, ik moet mijn kids dus naar hun klas brengen.
Nerveus..."Ik kan het, Ik kan het" klinkt als een mantra door mijn hoofd.

Al die mensen, een plein vol.  Ik voel ze kijken...Of lijkt het maar zo?
Pff..Niemand zegt iets. Zien ze het niet? Of sparen ze me.?
ZE ZIEN HET NIET...Hahaha!  Ze zien het niet!  Zolang ik niet met ze praat, zien ze het niet!
Ik knik vluchtig her en der naar bekende, handje omhoog om af te leiden..Het werkt... Ik schud de nieuwe meester de hand, stel me voor en maak plaats voor de volgende ouder.
Euforisch kom ik thuis, ik voel me WOW! I did it! De spiegel confronteert me met de werkelijke status, maar het kan niet stuk!

Vanaf vandaag start ik ook weer voor 50% met werken. Zal ik mijn collega's weer onder ogen zien...
Zin in, maar ook wel weer een tikkie nerveus...
Het is geweldig gegaan, voelde me goed, welkom, heb lekker gewerkt, veel gelachen...
Jah, ik heb ze gemist...Ik ben echt gebroken na zo'n half dagje, maar zo voldaan. Morgen weer!

De week verloopt goed, ik moet kids brengen, halen van school en sport.
Spreek leerkrachten en mensen op school en op mijn werk. Het moet!  Ik heb hierin geen keus. En dat is maar goed ook...Want Ik heb dit allemaal zo gemist! Dat gezicht komt wel goed...toch?
Ben Howard : Keep Your Head up : Youtube.

September 2012 week 8 en 9
Het gaat goed met me, echt! Ik draai weer volledig mee met alles, werk weer volledig.
Mijn gezicht maakt kleine stapjes per dag die bijelkaar voor groot resultaat zorgen. Mijn lach is bijna recht. Het enige  wat me nog verraden kan is mijn oog. De spiertjes eromheen zijn nog niet sterk genoeg om aan te spannen.  Maar ik heb goed vertrouwen, oefen hard op mijn knipoog :-).

Bij de neuroloog geweest. Hij was blij en verrast  te zien dat ik zo goed herstel! Hij was echt oprecht blij voor me, zeker omdat hij weet waar ik vandaan kom;  volledig verlamming van Bells Palsy.
Zijn prognose is dan ook dat volledig herstel er zeker in zit. Ik heb hem verteld over de LLLT therapy. Daar stond hij positief tegenover, maakte zelfs aantekeningen. Ik hoef in principe niet meer terug te komen.
Ook mijn LLLT sessies zijn als kuur afgerond. Ik zal het koud laseren voorlopig nog 1 x per maand aanhouden. 

Het voelt goed, alles is afgerond. Ik ben er zeker nog niet helemaal, maar ik ben erg tevreden over hoe het allemaal is verlopen. Het waren twee heftige maanden. Ik heb er alles aan gedaan wat ik kon, soms in worsteling met mijn geduld. Veel lieve steun en begrip gekregen. Er zijn zelfs deze week nog 2 bossen bloemen bezorgd. Sommigen mensen in mijn omgeving waren niet op de hoogte, maar dat is mijn keuze geweest. Ik heb mijn hele sociale leven tijdelijk stil gezet.
En nu haal ik in! Ik zie in mijn agenda een paar leuke feestjes staan....Ik heb er zin in!

Zowel thuis als op mijn werk heb ik beloofd, dat zodra ik weer mijn symmetrische "Prodent lachje" terug heb, er slagroomtaart komt!

Vanaf nu zal ik niet meer bloggen over mijn BP. Hooguit mijn "Prodentmoment" :-).

Dank je wel voor je interesse, steun en begrip.
Z.







Posted: 09:46, 6/8/2012
Comments (0) | Add Comment | Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer