19/8/2007 - update

I has been a long time since i last wrote something..
Ach a, hoe kan het ook anders..
Mijn kleine leventje maakte de ene koprol na de andere..

Voor de gene die er geintresseerd in zijn...........
Het Mannetje van me heeft in de tijd na mijn laaste logje weer zijn enkel gebroken..
Ja die ene enkel.. de linker.. die waar de rolstelling over heen is gereden..
Hij heeft hem zondags gebroken en 's maandags achter in de middag besloot hij dat het toch wel beter was dat hij een kijkje in het ziekenhuis ging nemen..
Hoe bedoel je pijn is een emotie en emoties kun je uitschakelen??!!
Dang die man is een keiharde!!!!!
12 weken heeft hij in het gips gezeten, maar stil zitten 'ho maar'..

Velen van jullie weten dat we toen alles gebeurde me de verbouwing van ons huis bezig waren..
En ondanks dat hij in he gips zat zijn we toch verder gegaan..
Veel dingen zijn nu zo goed als klaar..
je wee wel de kleine dingen die eigenlijk heel gewoon zijn als je ze hebt, maar als je ze nie hebt mis je ze toch wel..
Zo heb ik tegenwoordig een deur in de woonkamer..
Een kapsok en een schoenenbankje..
Ik heb zelf een mooie schouw..
Allemaal door het mannetje zelf gemaakt..

Mijn gang lijkt weer op een gang i.p.v een opslagplaats voor gipsplaten en gereedschap..
Ik ben zelfs trotse bezitter van een meterkast..
En zal ik je nu wat zeggen??
Het gaat misschien niet zo snel als dat iedereen zou willen..
Alles wat er gedaan moet worden is een meerdaags project, maar dat maakt me nies uit..
Mijn mannetje doet het wel allemaal zelf!!!

Ook slapen we tegenwoordig niet meer beneden..
Sinds vorige week is het bed uit de woonkamer verdwenen..
Onze slaapkamer die een jaar lang als opslagkamer is gebruikt is opgeknapt en tegenwoordig slapen we weer lekker in eens eigen bedje..
WIEHOEEEEEEEEE!!!!

Ook zijn de slaapkamers van  de kinderen weer in ere herstelt..
De oudste had een groot gat in de schouw op haar slaapkamer..
Die is wee dicht en geschilderd..
De middelste vond het in het begin leuk om een muurschildering op haar muur te maken..
Ook die is gelukkig weer verdwenen..
Nu moet ik alleen nog verder met de kamer van de mini mannetje..

Ja alles lijkt eindelijk weer een beetje op zijn plek te vallen..
Een gewoon en schoon huis..
Ze zijn zelfs begonnen met de nieuwe keuken..
Ja aan het einde van dit jaar heb ik als het goed is ook een gewoon huis..

En tijd voor andere dingen??
Eerlijk gezegt is dat er helemaal niet..
Overdag zijn we allemaal zo hard aan het werk dat he enigste wat we willen is 's avonds lekker bij elkaar te kruipen..
Liefde is volop in di huis te vinden..
De band tussen het mannetje en mij is in de afgelopen maanden alleen maar gegroeid..
Niets of niemand kan daar tussen komen..
Rotte appels worden gewoon genegeerd..

Nee, Life is good voor me op dit moment..
En al lijkt voor velen dit log een hoop gebrabbel in de ruimte, voor mij is dat niet..

Het laatste wat ik ng even wil zeggen is dat ik zielsveel van je hu mijn lieve mannetje..
Jou kracht is de kracht die mij oet doorgaan..
Ook als ik het totaal niet zie zitten sta jij daar voor mij als een rots in de branding..
Ook al grombel ik de hele dag tegen je, jij blijft lief voor mij..
Je ben mijn allesje mijn lieve mannetje..
Without you i would be lost!!!

11/3/2007 - Second Life en Silks

Na een lange tijd van tijd voor me eigen nemen en met andere dingen bezig zijn dan met het log, heb ik beslotn om toch nog maar weer eens een logjes te schrijven..

Werd ook eigenlijk wel weer een tijd, maar momenteel ben ik veel meer met andere dingen bezig dan met het log..

Zo ben ik op ontdekkingstocht gegaan in Second Life naar de facetten van gor (Gorean)..

En ik moet heel eerlijk zijn dat ik het velemalen meer kan waarderen dan BDSM..

De kracht van gor is veel puurder dan dat van BDSM..

Ook heb ik daarin een nieuwe hobby gevonden..

Het maken van gorean silks..

Voor de gene die geen flauw idee hebben waar ik het nu over heb..

Gor is een levenstyle beschreven in de boeken van John Norman..

Het speelt zich af op de planeet Counter-Earth of ook wel Gor genoemd..

Tarl Cabbot, de hoofdrolspeler in de boeken, neemt je mee door de verschillende facetten van Gor..

Zo heb je slaven, casts en homestones..

Elke stad heeft een eigen homestone en de steden vechten om elkaar homestones..

Slaven van de ene stad worden gestolen door de andere steden en visaversa..

Al met al best wel leuk om te lezen..

Slaven dragen niets anders dan hun collar en silks..

Geen schoenen, geen broeken, zelfs geen ringen om hun vingers..

Oorbellen zijn een teken van slavernij..

En dat is dus waar ik me mee bezig hou..

Het maken van silks..

Hier boven zie je 1 van mijn laatste creaties..

Elke kraaltje van de silk is een prim (object in Second Life) en is met de hand op zijn plaats gezet..

Zo zitten er alleen al in de top meer dan 65 prims..

Je begrijpt denk ik wel dat je daar dus een mooi tijdje mee bezig bent voordat je dat allemaal goed hebt staan, maar ik moet eerlijk zijn dat het voor mij ontspannend werk is..

Plus het leuke is dat ik nu 1 shop en ongeveer 12 marktplaatsen heb in SL waar ik mijn silks verkoop..

De silk die hier boven staat is 300 Lindendollars, dat is omgerekend ongeveer 3 euro..

Ach ja, ik heb er plezierr in om ze te maken en dat is het belangrijkste..

Toch????

10/2/2007 - A subbies chalkboard lessons

18/1/2007 - Kleine vlinder

Dag mijn kleine lieve vlinder..

Voor eeuwig zal je gevangen zitten in mijn hart..

Ookal kon je niet lang bij me zijn, vergeten zal ik je nooit..

Ik hou van je

13/1/2007 - Feeling Lost

soms heb e van die peroides..

je voelt je zo verloren in de grote wereld..

Dingen zitten tegen, grote keuzes die je moet maken waar je echt niet om heen kan..

Keuzes keuzes tussen nieuw leven of een nieuw leventje..

Keuzes tussen krampachtig vast houden aan wat je hebt of het loslaten en iets behouden..

Keuzes tussen zijn of willen zijn..

Zo veel keuzes en dat allemaal nog tegelijke tijd..

Het is verwarrend en toch zo duidelijk..

Het ene kan niet zonder het andere..

Je moet de keuze maken, ookal breekt het zo nu en dan je hart..

Maar maak je niet de keuze zal het andere harten breken..

Leven is unfair, het is niet eerlijk, het is gewoon ronduit gemeen..

Geluk gaat gepaard met verdriet..

Er moeten eerst donkere periodes zijn voordat je het licht ziet..

Dingen moet je naast je neer leggen voordat je ziet hoe graag je het wil dragen..

Het is alleen de vraag of je het wel kan dragen, mag dragen..

Ach ja, shit happens zeg je dan maar..

Ik ben dapper, ik kan dat wel..

Ik doe dat wel even..

Zie, het is beter dat je mij niet ziet..

Praat maar niet tegen me want ik hoor al zoveel..

Ik kan gewoon even niet meer..

Niet dit, niet dat, niet zus niet zo..

Ik voel me al verloren genoeg, ookal is de weg nog zo duidelijk

23/11/2006 - schrijfsel

Normaal als ik dit log update weet ik precies waar ik over wil schrijven, maar soms begin ik gewoon met schrijven en zie ik vanzelf wel waar het schip strand..

Vandaag heb ik het gevoel dat ik wil schrijven maar waarover is eigenlijk een beetje onbekent..

Er zijn zo veel dingen waar ik over kan schrijven, al lijken die op dit moment nog wal nog kant te raken..

Waar ik wel over kan schrijven zijn dingen die omgaan in mijn gevoel..

De dingen zoals onderwerping, BDSM en Gor..

Dat zijn toch dingen die momenteel in mijn (ons) leven wel heel erg centraal staan..

Maar zijn die dingen op dit moment wel gepast om hier neer te schrijven??

Wetende dat ik op dit moment niet alles kan en mag zeggen..

Maar tot hoeverre zijn er overeenkomsten met het gewone leven en het leven in de BDSM of Gor style..

Toen ik in het huwelijk trad met mijn man beloofde ik hem trouw te zijn aan hem, hem te eren, om alles met hem te delen, om er voor te zorgen dat hij gelukkig is en om voor hem te zorgen in goede en in slechte tijden..

Dat zelfde beloofde hij mij..

Ik eer hem door mezelf aan hem te onderwerpen..

Hij staat op dat punt "hoger" dan mij waardoor hij me de bescherming geeft die hij mij belooft heeft..

Door de klappen op te vangen die hij mij geeft deel ik alles met hem dus ook de pijn..

Door de pijn die hij mij geeft maakt hij me de sterkste vrouw op deze aarde en maakt hij me dus gelukkig..

In slechte tijden geef ik hem alle onderdaninge liefde die ik voor hem heb, in goede tijden laat hij me op mijn manier genieten..

In gedachten zijn we trouw aan elkaar..

Alles word eerlijk verteld ookal kan het soms wat hard zijn tegenover de ander..

Maar door onze speciale band kan niets of niemand daar tussen komen..

Alle beloftes die we hebben gedaan vervullen wij net als iederander..

Ik zorg voor hem en hij voor mij..

Net als iederander..

Ik zorg er voor dat hij gelukkig is, net als iederander..

Ik verzorg hem net als iederander..

Ik doe wat hij zegt, net als iederander naar zijn of haar partner zou luisteren..

Ik aanbid hem, ik respecteer hem, ik voel zijn pijn en probeer die weg te nemen net als iederander..

En hij..

Hij aanbid mij, hij eert mij en mijn gevoel, hij heeft mij lief (misschien wel meer dan iederander), hij vervult mijn behoeftes, hij zorgt voor mij..

Hij bied mij zijn bescherming..

Hij maakt me sterk..

Dus tot hoever verscheelt het met het "gewone"leven??

Omdat hij me een knal verkoopt omdat ik daarom vraag, is het niet goed??

Of omdat hij me beglijd op paden die ik niet alleen durf te begaan, is het niet goed??

Omdat hij me sterker maakt door me de kracht te geven om mezelf over te geven, is het niet goed??

Omdat hij me mezelf laat overgeven en de boodschap geeft "als je dit kan kan je alles aan" zou het betekenen dat hij me niet eert??

Kom op zeg, waar hebben we het dan over??

Omdat hij me dingen leerd, me dingen laat zien zou het beteken dat hij me mishandeld??

NEE niet in mijn ogen..

Mannen die hun vrouwen dom laten,

Mannen die hun vrouwen niet helpen sterker te worden,

Mannen  die hun vrouwen niet het respect geven die ze verdienen zijn niet goed bezig..

Ach in sommige ogen ben ik niet goed bezig..

Ben ik gek dat ik me laat beglijden op alle paden die ik bewandel..

Ben ik niet goedsnik dat ik me sterker laat maken door de klappen die ik van hem opvang..

En dan denk ik alleen maar "ik ben blij dat mijn man zoveel van me houd dat hij dat voor mij over heeft"..

22/11/2006 - tis al duur genoeg

Het leven is op dit moment al duur genoeg..

Een cadeautje hier, wat lekkers daar en voordat je het goed en wel door hebt zijn je knaken zo op..

Voor mensen die net als ik graag nieuwe dingen in de keuken uit proberen zijn dit zeker de maanden waar het uitproberen even op pauze word gezet..

Het is gewoon eventje allemaal te duur..

Elk dubbeltje word op dit moment even omgedraaid..

Want als je het ene wil kan je natuurlijk niet het andere willen met een normaal inkomen..

Hier zijn we al een tijdje aan het sparen voor sinterklaas en kerst..

De sinterklaascadeautjes die in de aanbieding waren liggen veilig op zolder te wachten tot ze in de zak mogen en het eten dat ik tijdens het diner wilde gaan serveren ligt voor een gedeelte netjes ingevoren in de vriezer..

Ik heb zelfs leren haken om de kerstcadeautjes voor mijn nichtjes te kunnen maken..

Maar al met al blijven het dure maanden..

Voor een paar weken terug zag ik dus ook een leuke "kerstbox" op het internet staan..

Voor een klein bedrag toch weer extra boodschappen die we toch meestal wel rond deze tijd gebruiken..

En ik zou Me niet zijn als ik daar dus gretig gebruik van had gemaakt..

"De Kerstbox"

Met een inhoud ter waarde van 26 euro voor maar 10,95..

Kijk dat zijn nou prijzen waar ik van hou..

Gisteren kregen wij de box binnen en ik moest me echt inhouden om niet nu al alle lekkers (en er zit best veel in) er uit te halen..

Chocolade, kroepoek, koekjes....

Echt vanalles is in de box aanwezig..

Dus ik zou zeggen bestel er gauw 1 voordat ze weg zijn..

je zal er zeker geen spijt van krijgen in deze toch al veel te dure maanden..

18/11/2006 - Update

16/11/2006 - Groei

Als je het even allemaal donker in ziet..

Als je naar iets hunkerd watr voor je neus ligt, maar je kan het niet grijpen..

Als je iets wilt en je kan het niet zeggen..

Als je wilt knielen, maar je knieen willen niet buigen..

Dan blijf je diep van binnen koesteren..

Dan blijf je het op een veilig plekje in je hart liefhebben..

Net zo lang tot dat ene moment..

Dat ene moment, die ene kans dat je het met beide handen kan grijpen..

Dat je het kan vastpakken, liefhebben, voelen..

Je blijft wachten want je weet dat dat ene moment dicht bij is..

Je weet dat je het niet hoeft te zeggen om te krijgen..

Je weet dat binnenkort van jou is..

Als een zaadje in je hart zal het de warmte en liefde krijgen die het nodig heeft om te bloeien..

En totdat de eerst sprietje zal het daarblijven..

En dan op dat ene moment zal je het uitdragen..

Zal je het de wereld laten zien..

Jou bloem, jou liefde recht uit jou hart..

Het zal niet lang meer duren voordat mijn bloem de eerste zonnestralen zal krijgen..

Dat weet ik, dat voel ik..

Maar tot die tijd zal het alle liefde krijgen in mijn hart..

9/11/2006 - BH versus Tas

In een week waar het Mannetje kennis maakte met de levensstyle van Gor,

 een hond om 10 uur 's avonds over mijn net verschoonde bed piste zodat ik het weer kon wassen,

BH's tasjes werden,

de rode zee ook een echte rode zee werd en

kale vrouwen blijkbaar nog steeds erg eng zijn, is er eigenlijk vrij weinig gebeurt..

 Met andere woorden...

Ik verveel me als een idioot..

Er is nog genoeg te doen en gewoon weg geen zin om het te doen..

De bank heeft een nieuw hoesje, de dingen die nog opgehangen moesten worden zijn opgehangen en nu moet alle teringzooi nog even verder worden opgeruimt..

Het enigste probleem dat er is is dat ik daar nou net totaal geen zin in heb..

Dus wat doe je dan..

Vanalles maar niet het gene wat je moet doen..

Bvb: nieuwe "oude" BH die ik toch niet pas (100B terwijl ik maar een schamele 75B heb) naar de filie knippen en daar super leuke tasjes van maken..

Zo leuk dat de jeugd hier op het dorp zo langzamerhand in de wachtrij komt te staan voor zo'n tasje..

Ze kunnen met gemak aan je broek worden bevestigd met het stappen, maar je kan ze ook als gewoon handtasje gebruiken..

Ze zijn net groot genoeg om een pakje sigaretten, je telefoon, een aansteker, een sleutelbosje en een buideltje met geld in kwijt te kunnen..

Dus ik zit met man en macht met naald en draad BH's om te toveren tot tasjes..

Want alles word helemaal met de hand in elkaar genaaid..

Ja en verder gebeurt hier weinig zoals ik aan het begin al aangaf..

3/11/2006 - Reis

Dit logje begin ik met een gedichtje en schrijf ik een de ik-vorm..

Gewoon omdat ik vind dat dit loge niet in de Me-vorm hoord..

Het gedichtje heet "De klappen vn het leven"..

Hij stond van de week in de storie of die viva of in 1 van zo'n weekblad..

Mijn vriendin had hem voor ons opgeschreven omdat ze vond dat hij zo goed bij ons paste..

De 'klappen' van het leven..

Ze zijn zo medogenloos en hard!

Je probeerd jezelf te geven..

Elke keer een nieuwe start!

En elke trap

Vereenzaamt meer..

Een misplaatste grap..

Wat doet het zeer..

De mens die zichzelve toont..

Had lef te durven praten..

Delen over waar het van droomt..

Had men dit wel in de gaten?!

De klappen van het leven..

Ze zijn zo medogenloos en hard..

Je probeerd jezelf te geven..

Blijf! Please.. maak nog eens een nieuwe start..

~~~

Ja en toen was het even stil nadat ik het gedichtje had gelezen..

Niet stil omdat het de waarheid is die is geschreven maar meer omdat mijn vriendin zo lief was om hem voor ons op te schrijven..

Dat ze gelijk aan ons dacht toen ze het las..

Dt ontroerde me veel meer dan het gedichtje zelf..

Waarom??

Gewoon om het stomme feit dat mijn mening toch enigzins afwijkt van het gedichtje..

Ik hou er z ie zo al niet van om te zeggen dat het leven klappen geeft..

Ik ben van mening dat je het leven als een reis moet zien..

Zeg mar voor het gemak een reis met het openbaarvervoer..

De ene keer denk je dat je ruim optijd bent voor de trein en dan moet je rennen om je kont optijd in de trein te krijgen..

De andere keer ben je er vn overtuigd dat de trein llang weg is en kan je gewoon rustig aan doen want hij is nog lang niet vertrokken..

Dan denk je dat je een rustige treinreis hebt en moet je in Roosendaal overstappen in een bus omdat er tussen Roosendaal en Bergen op Zoom geen treinen rijden vanwegen spoorwerkzaamheden..

Daarna denk je dat het 1 bak ellende word vanwegen spoorwerkzaamheden en verloopt e reis in 1 keer vlekkeloos..

Maar hoe e het went of keerd..

Er is altijd weer een volgende trein..

Als je maar even gedult hebt en netje kan blijven wachten zal er vroeger of later toch weer een trein verschijnen die je naar het goede station zal brengen..

Het is dan aan je zelf wat je daar mee doet..

Ga je e helemaal opfokken en gek maken op dat station wachtend op de volgende trein of steek je een peukje op, haal je een bak koffie en ga je rustig even ergens zitten..

Zo kijk ik ook tegen het leven aan..

Met elke tegenslag die er op mijn pad komt..

Elke spoorwerkzaamheden die er aan mijn spoortje moet gebeuren ga ik rustig een peukje roken eneen bakkie koffie drinken..

Ik weet namelijk heel zeker dat er vroeger of later toch weer een trein langs zal komen die me mee zal nemen..

En natuurlijk heb ik ook wel van die dagen dat ik me helemaal gek kan maken omdat het allemaal niet zoals het schema gaat..

Maar dan komt er toch weer een heldere ingeven dat mijn treintje echt wel komt..

En dan lach ik maar weer..

Wat ben ik dan ook een flapdrol dat ik alles zo zwaar moest opvatten als alles toch wel weer op zijn pootje terecht komt..

En op elke station waar ik moet wachten omdat mijn treintje even niet verder gaat ontmoet ik wel iets of iemand..

Meestal is dat meneer wijze les..

Maar ook soms ook meneer wilskracht..

En ik luister naar de verhalen die ik hoor..

De verhalen die verteld worden door mijn hart in samenwerking met mijn gedachten..

En als mijn hart even niet meer weet wat te doen omdat het verscheurt word door verdriet vertellen mijn gedachten dat ik niet op kan en mag geven..

Er is zo veel in het leven dat ik er voor moet zorgen dat ik de volgende trein moet halen..

De volgende trein die me opnieuw naar een ander station zal brengen en waar weer nieuwe kansen liggen..

Wacht

Ik zal gewoon een heel recent voorbeeld geven..

4 juli, de dag dat Marco invalide werd..

Dat de 15 tons rolstelling zijn been en voet totaal verbrijzelde..

In eerste instantie sla je per direct op automatisch piloot..

Met andere woorden je zit in de trein, kijkt naar buiten maar beseft niet wat voor moois er allemaal lang je heen flitst..

Je staart naar buiten maar ziet niets..

Opeens komt de trein abrubt tot stilstand..

Je bent op het volgende station zonder dat je het enigzins door hebt..

Na een lange tijd besef je dat misschien deze trein niet verder gaat en besluit om even uit te stappen om een peukje te doen..

Je hoord op uit de luidspiekers op het station een stem komen..

"Blijvende invaliditeit op perron V.. Blijvende invaliditeit op perron V.."

Je kijkt op de matrixborden boven je perron en ziet dat jij op perron V staat..

Dan kijk je snel om je heen..

Misschien bedoelen ze jou niet maar iemand anders, maar dan zie je dat je alleen bent daar..

Uit het niets voel je dan als of er iemand je met een hamer heeft bewerkt..

Je zat in elkaar van ellende en even weet je niet meer welke trein je nu weer moet pakken..

Maar dan opeens uit het niets komt er een man op je af gelopen..

Menneer wilskracht..

Hij grijpt je op van de grond, schud je een keer door elkaar en wijst dan naar een volgend perron..

Met je tassen vol moed ren je zo hard als je kan naar het volgende perron..

"Ik moet en zal die trein halen" denk je bij jezelf..

De trein lijkt al in beweging te komen..

Je rent nog iets harder en harder, je springt...............................

Ja je hebt hem nog net gehaald..

Trots dat je het toch gedaan hebt kijk je om je heen..

Dan kijk je naar buiten om te zien waar deze trein naar toe gaat..

Niets komt je bekent voor, maar dat geeft niet..

Je zit weer op een rijdende trein en dat is het belangrijkste..

Wat kan jou het schelen waar hij naar toe gaat zolang hij maar rijd..

Het is een onrustige rit..

veel bochten, veel tunnels maar vooral hoge bergen en diepe dalen..

En af en toe denk je "Waarom heb ik in hemelsnaam deze trein gepakt..

Maar dan kom je toch weer even lang een mooi landschap en vergeet je even alle zorgen..

Momenteel zit in nog steeds in die trein..

En waar hij me naar toe zal brengen, ik weet het niet..

Maar het makt me ook eigenlijk niet zoveel uit..

Ik maak mijn reis door mijn leven..

Ik ontmoet nieuwe mensen en zie nieuwe dingen..

Ik weet dat als ik weer even op een peroon sta en ik weet niet welke kant ik op moet dat meneer wilskracht me wel weer in de goede richting zal wijzen..

Ik geniet elke dag van een nieuw mooi landschap..

Ik put hoop uit de dingen die ik om me heen zie..

Geluk zit in de kleinste dingetje..

En heb ik het idee dat ik in een verkeerde trein zit dan zorg ik er gewoon voor dat ik op het volgende station uit stap en een andere trein neem..

Mijn treintje zal wel door blijven rijden en moeten we zo af en toe even stoppen dan rook ik gewoon een sigarretje en neem ik een bakje koffie..

De volgende trein komt toch wel vroeg of laat

2/11/2006 - Barbietaart

Zo eindelijk weer the day after..

Gister hebben we in alle rust de verjaardag van de oudste gevierd..

En natuurlijk hoord daar een taart bij..

Dus Me stond dinsdagavond een Barbietaart te maken..

Nu is Me totaal niet een patisserie wonder dus het was even martelen en gemeen spelen..

Maar al met al is het naar mijn mening redelijk gelukt..

Aanschouw een echte Barbietaart..

LOL..

Volgens de kinderen en de visite was hij erg zoet maar wel erg lekker..

(ps hij is opgebouwd uit een tulband die door 3 is gedeelt met daartussen vlaaivulling aardbei..

verder is hi heel simpel aangekleed met marsepijn, spekken en snoepjes..)

1/11/2006 - Hiep Hiep Hoera

Jahaaaa.. Vandaag is het dan eindelijk zover..

Ze heeft er zo naar toe geleeft..

(eigenlijk al vanaf december vorig jaar.. LOL)

Maar vandaag is ze dan echt jarig..

Mijn kleine meisje is nu 8 jaar..

Gefeliciteerd lieve vrouwtje van me..

FF KLIKKEN.

31/10/2006 - Pre-Feest

Vandaag word het een dagje van hard werken..

Waarom??

Omdat morgen de oudste van Me jarig is..

Het "speciale" kindje wordt alweer een grote meid..

Nu zal je wel denken speciaal??

Ja mijn oudste meisje is een heel speciaal meisje..

Mijn meisje is met 30 weken geboren ipv de nodige 40 weken..

Als een minimensje van 1850 gram lag ze in de couveuse op de intensive care..

5 infusen, 1 lange lijn naar het hartje (externe pacemaker) en overal toeters en bellen..

Heel eerlijk werd de diagnose gegeven dat er niet al te veel kans was dat ze het zou overleven..

De aantal keren dat het hartje even stopte met kloppen, of de keren dat de ademhalen stopte zijn eigenlijk niet meer te tellen..

Toch heeft mijn meisje alles overleeft..

Helaas heeft ze er wel een zware minderbegaaftheid aan over gehouden, maar dat maakt haar niets meer of minder dan een ander..

Misschien is ze wel een stuk gelukkiger dan menig ander mens..

Haar wereld is zo klein, zo zorgeloos..

Maar goed zoals Me al zei morgen is dus het meiske jarig..

8 jaar alweer..

Dus Me mag vandaag hard aan de gang..

De taart word een hele speciale taart..

Een echte barbietaart met een echte barbie er midden in..

Jurkje van roze marsepein afgezet met grote spekken en roze hartjes..

Dus al met al is er nog genoeg te doen..

Me gaat dus maar aan de gang anders gaat het niet goed komen..

30/10/2006 - Drukte om bij bij te komen

Zo daar was Me weer eens een keer..

Het heeft weer een geduurd maar Me had het ook zo verrekte druk..

Maar nu is Me me weer helemaal opgeladen ookal heeft ze een mega chaotisch weekend gehad..

Beginnende met vrijdgavond..

Nadat Me de kids op bed had liggen en een verhaal had voorgelezen is Me eventje bij het Mannetje op bed gekropen..

Het Mannetje lag heerlij te slapen en het duurde ook niet lang voor dat Me ging kijken wat er achter haar oogleden allemaal speelde..

Stom natuurlijk want Me had eigenlijk haar tas in moeten pakken..

Toen ze dus tegen 10 ook haar ogen weer open deed was het een panie van heb ik jou daar..

Alles moest nog bij elkaar worden gezocht voor Me haar weekendje uit..

Het was dan ook veel te laat toen me weer haar ogen sloot om een nachtje te maken..

Zaterdagochtend ging in alle vroegte dan ook weer de wekker..

Na 1 bakkie koffie en maar 2 peues was het alweer tijd om de jas aan te trekken, afscheid te nemen van het mannetje en opweg te gaan naar Me haar vriendin die haar naar het station zou brengen..

Daar sta je dan met je duffe kop op de trein te wachten en ondertussen loop je je dood te ergeren aan een boeren lompe lul die je voor de 10duizendste keer passeerd met een paar "ohhh web heb jij nou" ogen aankijkt..

Nog geen 10 minuten nadat Me was ingestapt kwam meneer jan de boeren lul even Me vertellen dat ze een explosietpersoon was.

(of hoe je dat ook in godsnaam mag schrijven)

Dank je wel meneer jan boeren lul.. dat had ik zelf nog totaal niet door.. sjees..)

Maar goed, na een treinreis van 4 en een half uur ipv 3 en een half uur stond ik dan eindelijk op het juiste station..

Op naar paps en mams..

Maar natuurlijk wilde Me eerst even een bloempje voor mamske halen..

Zo gezegt zo gedaan..

Na een kleine wandeling kwam Me dan ook eindelijk aan bij het huisje van paps en mams..

Mams was in de keuken al bezig met eten voor Me en paps zat boven iets te doen..

Nadat hij beneden kwam was het eerste wat hij zei "goh je haar had wel 6mm langer mogen zijn"

Niet dat Me dt doet, maar het was wel even lachen.. LOL

Nadat Me haar bordje nasi leeg had, de x aantal koffie in haar nek had zitten en een hoop geouwhoerd te hebben over de situatie thuis en hoe we dingen oplossen met een lach kwam Me haar kleine zuske Me ophalen voor het concert..

Daatover kan je alles lezen op zuske haar log..

Big Mama..

Ja en toen was het zondag..

Zo duf als een kanarie kwam Me de trap van haar zuske afstrompelen..

In de woonkamer eerst maar opzoek naar de peuen die toch ergens moesten liggen..

De peuen waren dan ook gauw gevonden alleen de aansteker niet.. (grmble)

Na even zo gezeten te hebben kreeg Me vn haar nichtje een cadeautje..

helemaal zelf in gepakt en zelf gemaakt cadeautje..

Een hele mooie kralenketting die Me natuurlijk gelijk heeft om gedaan..

Maar oooooohh wat zat die ketting Me in haar nek te irriteren.

Natuurlijk gaat me dat niet zeggen waar die kleine bij is en toen ze dan ook een paar uur later weer bij haar paps en mams zat en ze het Mannetje aan de telefoon vertelde hoe mooi nekhaarepileerketting ze had gekregen van haar nichtje, was mams zo lief om even te kijken wat de oorzak daar van was..

Kijk dat ze me bijna wurgde toen ze de ketting afwilde doen is natuurlijk een klein detail..

LOL..

Al gauw bleek dat het lieve kind een mega sterretje dicht bij het slotje had gedaan en die zorgde dan ook voor de irritatie..

Toen die er tussen uit was heeft Me de ketting de verdere dag gedragen..

Zelfs in de trein..

Ja en zoals bij alle leuke dingen kwam aan dit ook weer een eind..

Paps en mams hebben Me nog nar de trein gebracht waardoor Me het even weer moeilijk kreeg met het naar huis gaan..

Maar na een minuutje of 10 kon Me al niet wachten om het Mannetje weer vast te houden..

Dus al met al was het een mega druk weekend..

Maar Me heeft weer energie voor 10 en kan er weer lekker tegen aan/..

Nu eerst hier zo maar even puinruimen en dan bezig met leuke dingen..

23/10/2006 - Update spannend log

21/10/2006 - Drukjes

Get music video codes at Bolt.

Het is hier de hele week verrot stil geweest..

Ten eerste omdat de oudste dochter van Me vakantie had en ten tweede omdat Me even iets anders te doen had..

Voor de bankrekening van Me is het ook een heftige week geweest..lol.

Me heeft van de week een nieuwe laptop gekocht aangezien de oude niet meer kan worden opgeladen op dit moment..

En Me wil toch wel heel erg graag dat het Mannetje van Me strakkies een laptop heeft als hij het ziekenhuis in gaat..

Me kan dan niet elke dag naar hem toe zoals eerst, want de oudste is en blijft nu gewoon thuis..

Met een laptop kunnen we dan toch elke dag elkaar ff zien en contact met elkaar houden..

Pfff Me ziet er toch wel heel erg tegen op hoor..

Dat het Mannetje strakkies niet bij haar is..

Maar goed daarover in de komende weken vast wel meer..

Eerst hebben we aankomende zaterdag..

Dan gaan Big Mama en Me naar het consert van Marco Borsato..

Even lekker saampje feesten zonder dat er iemand bij is..

Geen kids, geen mannen, geen andere familie leden..

Aan de ene kant heeft Me er mega zin in..

Aan de andere kant maakt Me zich ook wel een beetje zorgen om het Mannetje..

Maar oppas voor de bende hier is al geregeld..

Dus dat moet eigenlijk wel goed gaan..

Mijn vriendin en mijn Ventje zullen allebei een oogje in het zeil houden..

Dus dat is alweer iets of wat rust gevend..

Nou en verder is er eigenlijk weinig gebeurt..

We gaan hier gewoon verder..

Vanavond eten we mosseltjes met gebakken aardappelen en het Mannetje eet een kogelbiefstukje..

Nou alleen nog hopen dat de mama ook wat mosseltjes mag een zonder dat zoonlief elke keer alles afjat..

*Grijnzzzzz*

13/10/2006 - Kasten en ziekenhuis

Get music codes at Bolt.

Zo eventjes nog snel een stukje pennen..

Het is hier momenteel een T***ngzooi..

Me is bezig om boven op de overloop 2 kasten neer te zetten..

Gister zijn het Mannetje en Me naar de bouwmarkt geweest om een einde te maken een de rotzooi hier in huis..

Nu mag het Mannetje nogsteeds niet al te veel doen, dus het zware werk kwam eigenlijk op Me aan..

1 ééndeurskast, 1 tweedeurskast, 2 boekenplanken van 1,20m, 2 manden, 3 opberghangzakken en 1 doos pleisters..

Ja en toen moest alles eerst de auto in..

Met een klein beetje hulp van het Mannetje en wat logisch nadenkwerk was dat een fluitje van een cent..

Maar ja wat in de auto gaat moet er ook weer een keertje uit..

Dus daar stond Me..

Voor het huisje van het Mannetje en Me met een kast die je met 2 personen moet tillen..

Dillema Dillema..

Maar Me zou Me niet zijn als ze dar ook al gauw weer een oplossing voor had bedacht..

De kast mocht zelf lekker naar het huis lopen..

Recht op staan, van de ene onderste punt op de andere onderste punt..

Toen de jongste telg wakker was heeft Me de 1 deurs kast naar boven gesleept en is begonnen met bouwen..

(natuurlijk nadat Me de grootste rommel had opgeruimd)

Na veel martelen en gemeen spelen, na duizend keer achter de koters aan rennen omdat ze schroeven aan het pikken waren, is het dan toch eindelijk gelukt..

Kast nummer 1 staat in elkaar..

Nu alleen nog de legplanken op maat maken aangezien ze 1,5cm te breedt voor de kast zijn..

Straks gaan we bezig met de 2de kast..

Eerst maar uit de verpakking halen en in delen naar boven brengen..

Daarna kijken of Me slim genoeg is om ook die kast in elkaar te krijgen..

Het Mannetje van Me is trouwens gister ook nog naar het ziekenhuis geweest..

Daar hebben de arts en hij samen besloten dat hij toch weer terug onder het mes gaat..

Zijn voet staat op dit moment ongeveer een cm of 3 naast zijn enkel..

Dat willen ze dus gaan opereren..

Als het goed is krijgen we vandaag de eerste oproep voor een CTscan..

Daarna krijgen we te horen wanneer hij onder het mes kan..

Natuurlijk zal dat wel zijn wanneer Big Mama en Me naar het consert van Marco Borsato zouden gaan, maar in dat geval gaat Big Mama met iemand anders..

Je begrijpt van wel dat Me dan liever bij het Mannetje blijft dan dat ze gaat feesten..

Volgend jaar nieuwe kansen, niet dan??

Maar goed zo ver zijn we niet..

Eerst weer afwachten wat de artsen gaan zeggen..

12/10/2006 - Goed of Fout

Maar doe het dan wel fair..

Ieder mens heeft zijn eigennaardigheden..

En als een ander hoef je niet altijd met elkaar eens te zijn, wel dan?

Je mag best van mening verschillen met de ander..

Dat is heel normaal en naar mijn mening ook heel gezond..

Maar tot hoe ver ga je om je gelijk te halen..

Tot waar trek je de grens door te zeggen "oke jij leeft je leven anders dan mij..

Belast mij niet met jou dingen dan doe ik dat ook niet bij jou.."

Als ik mezelf nou eens als voorbeeld neem..

Ik ben een excentrieke vrouw..

Mijn liefde uit zich op verschillende manieren..

Het ene moment onderwerp ik mezelf aan mijn man, het volgende moment ben ik een rots voor mijn zusje..

Ik ben een moeder die naar hel en terug gaat voor haar kinderen, maar ik ben ook een dochter van.. die elke dag het liefst haar ouders opsluit in een glazen huisje zodat ze er elk moment naar kan kijken..

Ik ben zacht aardig en tergelijke tijd bikkelhard..

Ik ben volwassen en tergelijke tijd ook weer een kind..

Ik kleed me niet zoals anderen..

Ik val graag iets of wat uit de toon..

Ik scheer mijn hoofd in plaats van dat ik met lange blonde lokken loop..

Ik draag legerbroeken en tanktops, maar ik heb ook de nodige galajurken in de kast hangen..

Ik loop met overknee naaldlaarsen naar de winkel om even een boodschapje te doen en heb nike's aan om bij iemand op visite te gaan..

Maar zo ben ik..

Koken is mijn passie, maar dan wel dingen die anderen niet zomaar klaar zouden maken..

Ik heb een uitgesproken mening en steek die niet onder stoelen of banken..

Al kijk ik wel uit met hoe ik iemand iets zeg..

Met zo'n beknopte omschrijving van mijzelf mogen jullie me vertellen..

Ben ik fout omdat ik een andere hobby heb dan anderen..

Ben ik fout omdat ik me anders gedraag dan anderen..

Ben ik fout omdat eerlijk mijn mening geef ookal verwoord ik het het liefst zo dat een ander wel snapt wat ik bedoel maar niet opzettelijk iemand er mee kwets?

Ik vind van niet..

Zo ben ik..

Ik blijf liever niet in het verleden hangen, kijkend naar wat ik fout heb gedaan..

Ik ga liever door met mijn leven en probeer het beste er uit te halen..

Wanneer ik zeker weet dat ik fout zit zal ik echt niet twijfelen om mijn excusses aan te bieden..

Maar moet ik veranderen omdat iemand er niet mee eens is met dingen die ik in mijn prive doe?

Is dat eerlijk om dat van een ander te vragen?

Ach zo veel dingen waar ikzelf nog geen antwoord op kan en wil geven..

Misschien zal tijd het me leren..

10/10/2006 - Avondbrief

Dit heeft Me gister geschreven toen ze in bed lag:

Ik moet even wat kwijt..

Gewoon omdat ik even mijn hart moet en wil luchten..

Vanavond hoorde ik weer van een gevalletje dat een man van zijn vrouw af wilde..

En om de een of andere reden is dat op dit moment een mega "trigger" bij mij..

Het maakt me echt woest en intens verdrietig..

mensen willen tegenwoordig blijkbaar niet meer vechten voor hun relaties..

Overal waar je komt, iedereen die je spreekt..

"Goh heb je het ook al gehoord? die en die zijn uit elkaar.."

Het enigste wat ik denk is dan

"Fafaards, vieze smerige gore LAFAARD"

Durven jullie niet meer te vechten voor je relatie?

Geef je zo gauw op waar je aan begonnen bent?

Er is geen makkelijker manier om de problemen te ontwijken dan door te zeggen "Ik heb er geen zin meer in, ik ga bij je weg"..

Voor al die mensen die te laf zijn om te vechten voor hun relatie hoop ik heel stiekem  dat ze allemaal iets overkomen waardoor ze met hun smoel op de realiteit worden geramd..

En met iets overkomen bedoel ik dan ook echt geen kleinigheidje..

Neeeee, ik hoop dat hun zoiets overkomt als dat ons is overkomen..

Nu zal je wel denken "wat hebben ze aan alleen een verbrijzelde voet"..

Maar de vork zit iets anders in de steel dn dat meeste mensen denken..

Door het zo snel reageren van mijn mannetje, heb ik hem nog..

Als hij niet het besef had gehad om in tijd vn nood de noodstop in te drukken, had ik nu weduwe geweest..

Dat geld ook als hij de de gewone stopknop had ingedrukt in plats van de noodknop..

Dan was de 15 tons rolstelling over zijn borstkast gereden..

De gevolgen daarvan hoef ik jullie waarschijnlijk niet te vertellen..

Daarna kwam de ziekenhuis periode..

Hebben jullie enig idee hoe erg het door je ziel snijd als je je man de verpleging hoord smeken of ze alsjeblieft willen stoppen met het schoonmaken van het verband??

Heb je enig idee hoe erg het is dat je je man hoord huilen terwijl hij nog nooit om pijn heeft gehuild zelfs niet tijdens het ongeluk en je kan hem niet troosten??

Ja, ik hoop van ganze harte dat die mensen het zelfde zal overkomen..

Dat ze keihard met hun bek op de realiteit worden geramd..

Op dit moment wil ik zelf elk momentje die ik met mijn mannetje heb koesteren en lief hebben..

Voordat je het weet ben je je geliefde voorgoed kwijt..

Ik weet dat er ooit (lees over 80 jaar) een moment komt dat we afscheid van elkar moeten nemen..

Maar dan wil ik wel kunnen zeggen dat ik de liefde van mijn leven heb gekent en dat ik alles met hem heb kunnen delen..

Ik wil oprecht kunnen zeggen op zijn begravenis (of hij op de mijne aangezien voor hem het gevoel hetzelfde is) dat ik altijd zielsveel van hem heb gehouden..

En natuurlijk gaat ook onze relatie niet altijd over rozen..

Maar opgeven?? Nee nooit..

Ik hou me aan de belofte die ik (over)morgen 4 jaar terug heb gemaakt..

Ik weet wat ik heb en ik weet dat ik dat nooit meer kwijt wil