Dagboek van een moestuin

Stoute schoenen....in de tuin

Zo, toch maar de stoute schoenen aangetrokken en weer begonnen met schrijven. Schoenen? Nou, beter gezegd: slippers.... mijn oude trouwe birckenstokkies. En terwijl ik dit schrijf, gewoon heerlijk op mijn blote pootjes in de tuin.

Veilig onderwerp dit keer.... geen school, geen opleiding, geen gedoe, maar......................... HET DAGBOEK VAN EEN MOESTUIN .......

" Schoenen, birkenstokkies, blote voeten? Moestuin? Bedoelt ze geen geiten wollen sokken?"  Ik hoor het jullie denken....

Maar ow wat heb ik er een plezier in, zowel in het schrijven als in het tuinieren.
Groene vingers heb ik niet, een geweldig schrijftalent ook niet, maar wat is er nou mooier dan de dingen doen die je graag doet?

Vorig jaar had ik al geprobeerd wat gewassen in bakken te zetten, maar echt een geweldig succes was dat niet. Rode bietjes bleven ienieminie en waren zelfs nog kleiner dan radijsjes. De radijsjes waren verzopen en de worteltjes hadden alleen loof.
De sla was ik vergeten en werd bij de eerste koudegolf,zomaar gratis en voor niks, ijsbergsla.Maar niet meer te eten natuurlijk.
Dit keer in het vroege voorjaar een nieuwe poging. In een bak had ik al zaadjes gestopt, maar vergeten wat er nu eigenlijk in zat.... tot het opkwam, wow! En hoe!
Rode bietjes en sla, maar zo dicht op elkaar..... echte stadsbietjes en sla.

Inmiddels staat er een vierkante meter tuin, met een mooi net er omheen, anders wordt het gebruikt als kattenbak en vervolgens ben ik een middag bezig geweest met plannen waar wat moet komen te staan.
Dat valt nog niet mee, want waar zet je wat, hoe ver moet het uit elkaar, wanneer komt het op enzovoorts.

De tomatenplantjes vulden gelijk 2 vakken op, dus was het ding niet mee zo leeg en hoopte ik dat ze de andere gewassen aan zouden moedigen of uit zouden dagen om óók te gaan groeien en groot te worden.
Elke dag keek ik of er al wat omhoog kwam, maar de mais, meloenen en bonen lieten het afweten.
Een beetje teleurgesteld was ik wel, maar ik besloot binnen een nieuwe poging te wagen in turfpotjes, wie weet wilde ze eerst wel binnengroeien?
Dus nieuwe ronde, nieuwe kansen. Voor mij is het ook nieuw, dus het is een kwestie van lezen, opschrijven, opletten en uitproberen.

Eergisteren keek ik in de bak om te kijken of ik al wat nieuws kon ontdekken en toen ben ik bijna een gat in de lucht gesprongen! De bonenplanten komen op, joepie!
Gisteren uit mijn werk gelijk naar de achterdeur en de tuin in, kijken wat het zonnetje nog meer tevoorschijn had getoverd en er zaten ineens blaadjes aan de bonenplantjes!

Inmiddels had ik  2 bakjes opnieuw gevuld, maar daar wilde binnen ook niks groeien..... en nadat alles verzopen was in een regenbui (was vergeten ze binnen te halen), gaf ik de moed wat die bakjes betreft op...... tot ik zonet keek..... en er ineens óók dingen in groeien, maar, ik durf het bijna niet te zeggen, ik weet dus niet meer wat.....

Leuk leerpunt; beter opschrijven wat ik in de grond stop!

Inmiddels groeien de tomatenplanten goed, de andijvie doet zijn best, de zaadjes van de rode bietjes komen op, de bonenplantjes komen op, bloemkoolbladeren groeien hard en van de rode kool durf ik niks te zeggen en de maisplanten kijk ik uit de grond.

De turfbakjes houden me in spanning en de grote bak met sla en rode bietjes moet ik even redden.
Maar ik geloof in mijn moestuin!

En verder? Verder ben ik gelukkig met alles dat ik zie groeien en bloeien; de ijsbloemen en margrieten die opengaan als de zon schijnt, de mooie bloemen van de valeriaanplant, de hommels in mijn nieuwe paarse planten en de opkomende plantjes van de zonnebloemen...... doodgewoon genieten!