Hallo allemaal,

Dit artikel staat vandaag in de Stentor: het gaat over Jonna en mij. Veel leesplezier!

“Medelijden is volstrekt misplaatst”

Vanaf je geboorte niet weten wat licht is, blijft voor de zienden een moeilijk te bevatten iets. Willemijn Kloosterman weet niet beter. De 21 jaar die ze achter zich heeft, zijn gehuld in duisternis. Zelf zegt ze het anders: “Ik zie geen licht en geen donker, ik weet niet wat het is, ik weet het verschil niet.”

Bijna dagelijks reist de studente maatschappelijk werk van IJsselmuiden naar Zwolle op en neer met het spoor. Ze loopt met haar hond Jonna naar het station volgens een route die ze tot in detail in haar hoofd heeft gestampt. Ze is daarin getraind door haar ouders en iemand van Bartiméus. Dat viel nog wel tegen. Soms weet ze een struik te staan, dan weer een paal of voelt ze dat de ondergrond verandert van structuur. Op andere plekken helpt de akoestiek van gebouwen haar de route te bepalen. Op herkenbare plekken geeft ze Jonna een opdracht: ‘naar links’ of ‘naar rechts.’ In de trein is het wel eens lastig een plek te vinden. Dat moet soms op de tast. Ze zit graag op de klapstoeltjes. Het station in Zwolle staat bekend als het slechtst toegankelijke station voor blinden. Ze moet dan verder met de bus naar de Gereformeerde Hogeschool, maar de opstelling van de bussen achter en naast elkaar vormen een grote barrière voor Willemijn en Jonna. Daarom wordt ze in Zwolle door de reisassistentie van NS naar de bus gebracht.

Willemijn loopt op dit moment stage bij een instelling voor algemeen maatschappelijk werk. “Dat geeft geen extra problemen. Sommige cliënten houden niet van honden. Nou, dan gaat Jonna gewoon buiten de deur. Cliënten weten dat ik hen niet zie, maar ik kan goed horen en heb een sterk gevoel voor intonatie.” Ze heeft net als veel andere studenten nog geen scherp idee wat ze precies wil gaan doen in het maatschappelijk werk. Af en toe denkt ze aan werk in de revalidatie.

Haar hele leven woont Willemijn al in IJsselmuiden. Samen met  haar ouders, broer en zus. Voor blindeninstituut Bartiméus was ze de eerste leerling die naar een gewone basisschool ging en daarna naar het voortgezet onderwijs. Wekelijks kreeg ze op de basisschool hulp van een begeleider van Bartiméus en een personeelslid die had geleerd hoe een blinde te begeleiden. Voor de leerkracht betekent het vooral dat alles wat op het bord wordt geschreven ook uitgesproken moet worden. Al het lesmateriaal was gebrailleerd. “Ik heb er een goed geheugen van gekregen. Dat is ook wel eens lastig, want ik vergeet niet veel”, zegt ze met een brede grijns.

De computer is voor blinden als Willemijn een geweldige uitkomst. Ze gebruikt een gewone computer die tekst omzet in braille. Daarnaast heeft ze een braille leescomputer en maakt ze gebruik van spraakherkenning. “Er bestaat prachtige software die bijna alles toegankelijk maakt. Ik kan googelen als iedereen, behalve als het helemaal om beelden gaat. Ik heb ook een eigen site (www.blogger.nl/mijn geleide hond) of googel maar op ‘Jonnna’ en ‘geleide hond’. Via internet heb ik contacten met andere eigenaren van geleide honden. Sinds een jaar heb ik Jonna. Dat bevalt veel beter dan alleen met een stok lopen.”

Vervelende ervaringen op straat heeft Willemijn nauwelijks. Als ze hulp nodig heeft vraagt ze die. “Aan het tempo waarop mensen lopen of de stem kan ik wel schatten of ik iemand om hulp kan vragen. Gevoelens van onveiligheid heb ik eigenlijk niet. Ik geloof ook niet dat ik eenzamer ben dan andere mensen. Misschien zijn doven wel eenzamer. Het hangt ervan af hoe je jezelf geeft. Medelijden is volstrekt misplaatst.”

Door haar stage heeft Willemijn momenteel te weinig vrije tijd. “Ik speel graag piano en verteer het ene romannetje na het andere. Een meneer van de kerk helpt me bij het paardrijden in de manege. En af en toe ‘kijk’ ik naar een Nederlandse film. Ik ga weinig naar studentenactiviteiten in Zwolle omdat ik een goede vriendenkring heb hier in IJsselmuiden.” Willemijn voelt zich verder nauw betrokken bij de kerk: “ Het geloof is het belangrijkste in mijn leven.”

Ze wil vooral een normaal leven leiden. “ Ik ben niet tobberig. Je moet kijken naar wat goed gaat.” Ze hoopt nog eens te trouwen en een gezin te vormen. En dromen heeft ze ook. “ Ik zou graag naar Afrika gaan. Iets doen in ontwikkelingswerk lijkt me prachtig.”

de Stentor/Nieuw Kamperdagblad, 17-02-2007