Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Klaas leert schrijven

Hmmm... .. dit is een serieus weblog, want onderwijs is een serieuze zaak.

Licht uit, ..... aan!

Vandaag zijn we met de hele school naar een theater geweest. 't Is een klein schooltje, dus dat kan best. In het theater doen de leerlingen mee aan workshops en we sluiten het bezoek af met een film.  En over die film gaat dit stukje. Niet zozeer over de film, maar over wat leerlingen doen, zodra ze in een bioscoopstoel zitten.

 

Ik heb mezelf bovenin de zaal geplaats in de buurt van enkele 'drukke kinderen'. Mijn verwachting is dat ze de anderen zullen gaan storen. Niets is minder waar. Als het licht uitgaat, pakken ze hun telefoon en daar richten ze al hun aandacht op. Het hoofd wordt gebogen richting het schermpje, de duimen vinden elkaar op het minitoetsenbord  en er wordt gegamed, gepingd en ge-smst. Geen geschreeuw, geen getreiter (althans niet luid, wat ze elkaar pingen weet ik ook niet) en geen gedoe. Er heerst rust in de bioscoop.

 

En al die kleine kleurendisplays creeeren een magisch effect in de bioscoopzaal. Prachtig! Wat mij betreft geldt ook de volgende keer,: "Licht uit, Blackberry aan.

Handhaven of gedogen

Bij mij op school hebben we een studiehuis. Dat is een ruimte met computers en werkplekken, waar uitgevallen lessen worden opgevangen. De leerlingen werken daar in stilte. Bij mij op school hebben we ook studienissen. Dat zijn overdekte nissen in de open lucht (ik werk in Curaçao) met tafeltjes met banken. De leerlingen mogen daar samenwerken en overleggen, want in het studiehuis heerst immer(s) rust. Bij mij op school kennen we ook chillplekken. We zijn niet helemaal stompzinnig en we snappen best dat leerlingen ook eens niet met school bezig willen zijn. De chillplekken bestaan uit bankjes in de tuin onder een boom. Daar kan de leerling naar believen muziek luisteren, flauwekullen, flirten en mopperen over het leven op Curaçao. Iedere plaats heeft dus een eigen functie.

Nu is er een trend waarneembaar waarbij de studienis, bedoeld om te overleggen en om samen te werken, steeds vaker gebruikt wordt als chillplek, een plaats dus om te zwetsen en te zwammen. Dat kan zo niet langer en dus komt het docententeam in beweging. We spreken af dat vanaf NU, de functiedifferentiatie gehandhaafd wordt en we spreken af dat we leerlingen die onze creatie niet respecteren erop aanspreken.

Mijn eerste kennismaking met dit nieuwe elan verloopt als volgt. Ik zie een docent op leerlingen aflopen die in de studienis zitten. Ze zijn overduidelijk niet aan het samenwerken en de docent zegt er wat van. “ Chillen kun je doen onder de boom”. De docent, die ongetwijfeld tevreden is met zijn bijdrage aan de handhaving, loopt door en verdwijnt door de deuren van het studiehuis.

En de leerlingen ..... u mag een keer raden ..... die blijven doen wat ze doen op de plek die ze daarvoor uitgekozen hebben. Tot zover het nut van “Foei”.

Tussen droom en daad ...

Wanneer je aan een leerling in een klas vraagt hoe deze zichzelf ziet, krijg je een aardig beeld van hoe hij of zij overzichzelf denkt. Het wordt interessant wanneer je dezelfde vraag ook stelt aan de klasgenoten.

 

Vandaag heb ik de stelling laten beoordelen: "Ik roep het antwoord op een vraag door de klas".  Doe jij dat:  zelden, soms, regelmatig of bijna altijd? Uit de antwoorden komen drie typen leerlingen naar voren, het ene type geeft zichzelf een hogere score dan de klas doet. De leerling zegt  'soms' en de klas zegt dan 'zelden'. Hierbij is het de kwestie of de leerling zichzelf bewust of onbewust hoger heeft ingedeeld.

Het tweede type geeft hetzelfde antwoord als de klas. De leerling zegt 'altijd' en de klas is er als de kippen bij om dat te bevestigen. Hier zien we een leerling met inzicht in haar eigen kwaliteiten.

Het derde type is ronduit grappig. De leerling zegt 'soms' en op dat moment valt werkelijk iedereen van verontwaardiging van zijn stoel. Het lachvolume bereikt het geluidsniveau van een startende straaljager. De leerling in kwestie doet nog een kleine poging zijn keuze te rechtvaardigen, maar hij is kansloos tegenover zoveel mensenkennis van zijn klasgenoten.

 

Hij besluit met: "Ik denk toch wel dat de klas een beetje gelijk heeft, mijnheer". En zo levert het onderwijs weer een gelukkige leerling af, die iets geleerd heeft over zichzelf.

Hosting door HQ ICT Systeembeheer