We zitten op mijn kamer, uitpuffend van ons skeelertochtje. Dat soort tochtjes zijn altijd erg vermoeiend, aangezien Sevinc skeelert en ik naast haar ren om haar op te kunnen vangen als ze valt. Ze is er net mee begonnen, maar nog een beetje huiverig voor de gevolgen.

Ondertussen is ze op mijn bed gaan zitten en snaait mijn hele voedselvoorraad naar binnen. Ja, na zo'n uitputtende inspanning moet er natuurlijk gegeten worden. Dat de calorieeen die ze net verbrand heeft er nu weer aanvliegen, praten we maar even niet over. Van eten moet je genieten.

Plotseling worden mijn gedachten ruw verstoord door de volgende zin: "Hey, ik ga Lactycied kopen."

Verbijsterd kijk ik haar aan. 'Kutshampoo', luidt haar overbodige uitleg. Zodra het tot me doordringt, begin ik haar te bombarderen met opgefokte kreten: "Alsof dat nodig is!" En: "Moet je nu echt ook nog je kut met 1 of andere shampoo gaan wassen?" Of: "Zie je niet hoe vrouwonterend dit is? Alsof mannen altijd zo fris ruiken! Daar hebben ze toch ook niets voor? Peniscied ofzo?"

Ze laat me uitrazen en kijkt me daarna spottend aan. Waarna ze rustig en op een irritant toontje begint uit te leggen waarom ze het wil kopen. Dat ze zichzelf soms ruikt en dat niet prettig vindt. En dat ze het heus niet voor mannen doet....blabla.....En als klap op de vuurpijl: "Jij moet niet alles vanuit feministisch oogpunt bekijken! Het is gewoon hypocriet. Jij maakt je toch op? Je wilt er toch graag goed uit zien? Je gebruikt toch parfum en koopt sexy lingerie? Maak me nou niet wijs dat je dat alleen voor jezelf doet!"

En het ergste is, dat ik weet dat ze gelijk heeft. Ik begrijp maar al te goed wat ze bedoeld. maar hoe leg je uit dat je jezelf inderdaad soms hypocriet vind, maar probeert het best mogelijke te doen? Dat het in een maatschappij als deze vrijwel onmogelijk is om niet met je uiterlijk bezig te zijn? Dat je je aan wilt passen, geen buitenbeentje wilt zijn, maar toch ondertussen wilt opkomen voor wat jou bezighoudt: vrouwenonderdrukking, de ongelijkheid tussen de seksen, overal ter wereld. Moet ik mijn make-up weggooien, mijn beha verbranden en me nergens meer scheren? Dat moet niet, en dat wil ik niet. Hoe belangrijk zijn die kleine dingen, als je kijkt naar al het geweld, al de verkrachtingen, de eermoorden, ontvoeringen, vrouwenhandel? Is het niet veel belangrijker je daar mee bezig te houden? Ik wil me aanpassen aan de wereld, maar wel op de juiste momenten mijn stem laten horen. Verbaal strijden, op die manier opkomen voor mezelf en andere vrouwen, op mijn eigen, bescheiden manier.

Ik leg het haar uit. Ze begrijpt het, natuurlijk. Daar zijn vriendinnen voor: discussieren, het lekker oneens zijn, om daarna naar elkaar te luisteren en zich in elkaar te verplaatsen. Om elkaar te begrijpen, te steunen, erkenning te bieden. En om later aan te vragen: "En, hoe is dat nou, die lactacied?"

Amsterdam, 06.30 uur. Om de een of andere reden ben ik al wakker, en heb ik mezelf naar de computer weten te slepen. Even bij msn aangemeld (niemand online). Even mijn mailbox gecheckt (niets benoemenswaardigs). En uiteraard een kijkje genomen op picturedate, waar ik uit een soort wanhopige verveling een profiel aangemaakt heb. Daar blijkt dat ik GEEN berichten heb. Ik frons mijn wenkbrauwen. Dat irriteert me. Ik bedoel, als je als leuk uitziende 20jarige op een gratis datingsite met voornamelijk mensen van middelbare leeftijd en wanhopige mannen (die al klaarkomen bij het aanraken van je kleine teen) als leden staat ingeschreven, mag het toch op zijn minst verontrustend genoemd worden als je geen mail krijgt.

Normaal gesproken word ik er mee doodgegooid. De meeste verdwijnen na 1 blik de prullenbak in. Ze zijn de moeite van het lezen niet eens waard.

Laten we de inhoud van zo'n 'datingsite-mailtje' eens even aan een nader onderzoek onderwerpen. Over het algemeen kun je mailtjes die op datingsites door mannen verstuurd worden naar vrouwen onderscheiden in vier categorieen:

1. De zoete brief/gedicht/fantasie mail

2. De 'hallo lekker wijf dit is mijn msn' mail

3. De standaard gegevens mail

4. De spontane, interessante mail

Mail nummer 1 (komt ongeveer evenveel voor als mail nummer 3):

Dit soort mailtjes staat met stip op nummer 1 wat humor betreft. Ze staan vol met rijm, verkleinwoorden (vrouwtje, liefje, popperige handjes; hoe komen ze erbij?) en hebben een hoog 'kom in mijn armen, dan zal ik je hart verwarmen' gehalte. 1x in de zoveel tijd aan je vriendinnen laten lezen en jij (en zij) zijn verzekerd van een avond slappe lach.

Mail nummer 2 (komt het meest voor):

Dit behoeft weinig uitleg.Veel meer dan 'lekker ding' komt er bij deze schrijver niet uit. Hij is nog net in staat zijn msnadres toe te voegen.

Wat denkt zo iemand toch in godsnaam te bereiken?

Mail nummer 3:

Fatsoenlijker dan nummer 2, maar even saai. De schrijver vermeldt in deze mail zijn naam, woonplaats, leeftijd, studie/werk, en met een beetje geluk deelt hij ook nog zijn interesses met je. Hij sluit altijd af met: 'Ik wil je graag leren kennen' of 'ik hoop snel wat van je te horen'.

Ik geloof niet dat vrouwen hiervan in vervoering raken. Het is onpersoonlijk, niet spontaan en meestal ook niet interessant. Een 'dertien in een dozijn' mailtje.

Mail nummer 4:

De ZELDEN voorkomende, leukste soort 'datemail'. Je opent je mailbox en belandt midden in een stormachtig verhaal. De komende minuten neem je een kijkje in iemands leven. Je komt onderweg van alles tegen en wordt verrast met nieuwe gezichtspunten en interessante feiten.

Hier wordt je blij van. Maar dit gebeurt zo sporadisch, dat t de moeite eigenlijk niet waard is.

Bovenstaande feiten bekijkend, begin ik me af te vragen wat ik nog in godsnaam op die site doe. We maken het de mannen ook wel makkelijk op zo'n manier. Waar zijn de echte, handgeschreven liefdesbrieven? Waar zijn de serenades? De bossen bloemen? De etentjes bij kaarslicht?

Op picturedate zul je dat in ieder geval niet vinden. Daar mag je al blij zijn met een e-card.

Ik weet nu wat ik zo ga doen: ik verwijder mijn profiel van picturedate en ga lekker de buitenlucht in. De zon komt op, de lucht is lekker fris en er is nog geen mens te zien. Ik hoef me niet meer af te vragen of ik al dan niet aanbidders op het net heb zitten. Als iemand mij aanbidt, stuurt hij maar een bloemetje.