Vrijdagochtend 8 augustus ga ik om 09:30 voor de Heinen boekhandel staan, voor deze aanbieding. 100 genummerde exemplaren van de XL Ikea catalogus, met achter ieder nummer nog een speciaal kado. Ook krijg je als Ikea family lid (ben gelukkig in het bezit van die pas) het boek de Interieurbijbel twv €39,95 kado. Dat is een mooi boek en daar doe ik het eigenlijk voor. Met als bonus nog een lack koffietafeltje. En dat allemaal voor slechts een tientje. Dat is het voordeel van zo dicht bij de stad wonen. Ben benieuwd hoe druk het zal zijn en of ik er een kan bemachtigen (10 per filiaal, je kunt niet reserveren) en wat mijn 'prijs' is :).

Vanmiddag toen ik met een kopje thee op het balkon zat daalde er een heerlijke rust over me neer en een zeer fijn gevoel dat alles even goed zo is nu; ik ben zo intens blij met mijn huis, mijn leven, mijn rust, en hoe alles gaat nu. Waarschijnlijk kwam het besef zo duidelijk nadat ik deze dagen naar de ABN moest om mede te regelen dat de rekening van Etention, de laatste nog staande brug tussen G*llis en mij, opgeheven kon worden, nadat hij ineens contact had opgenomen omdat mijn handtekening nodig was. En hoewel ik er geen woord aan vuil wilde maken en me er absoluut niet door wilde laten beinvloeden, kan ik gelukkig juist wel gewoonweg niet anders zeggen dan dat ik ZO blij ben dat ik daar van af ben!! Na een paar jaar van het uiteindelijke drama en de nasleep daarvan in de hoofdstad waar ik was veranderd in een depressieve sumoworstelaar, het vertrek uit mijn geliefde Gewande, het dode paard, de rechtszaak, de Italie-affaire, alle perikelen in Rosmalen, de alles overhoop halende verhuizing, de eindeloze zoektocht naar een woning en weer naar mijzelf is het nu zomer, zit ik fysiek en mentaal lekker in het lapje, heb ik de dingen op orde, om me heen wat me lief is, een prettige job on the side, ben zelfs weer serieuze pogingen met de studie aan het ondernemen, kan overal naartoe, heb een ongelofelijk toegewijde trouwe viervoeter genaamd Reinier (voor Branco ben ik nog aan het sparen), regelmaat en rust in de bol, met eindelijk eens geen noemenswaardige zorgen (nou ja, straks 'n Porsche aan studieschuld, maar er zijn ergere dingen), en begint mijn huis nu na driekwart jaar te voelen als thuis. Mijn afsluitbare domein, wat mij ademt, waar ik kan doen en laten wat ik wil en alleen binnen de poort haal wie ik wil. Op zoveel stuk voor stuk waardevolle vierkante metertjes! Het lijkt zo gewoon maar het is van onschatbare waarde. Mijn heelal mag weer in evenwicht genoemd worden. Life ain't good without the bad things. En dat maakt het prachtig.
Dat maakt je ook weerbaar, en doet me denken aan wat G*llis' moeder toen al zei en wat ik destijds niet begreep; over het onafhankelijk omgaan met tegenslagen en de invloed die deze op je hebben; dat ik gisteren in de apotheek tot ik het kookpunt bereikte ongelofelijk geschoffeerd ben door een voorkruipend nota bene brutaal oud wijf, en vandaag zelf naar Amsterdam moest om dictaten op te halen omdat het ongeinteresseerde corpsmeisje van de faculteitsvereniging maandag wel telefonisch beloofde, maar niets opstuurde, heeft uiteindelijk geen invloed op mijn humeur. Zeg maar de bloedsuikerspiegel van mijn leven :).