Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

this is it

puur

18:05, 21/3/2014 .. 0 comments .. Link

Ik zag je. Ik keek je aan. Ik keek je aan werd een klein beetje verliefd. Jij zag mij en gilmlachte. Omdat je het wist.
Het leek alsof ik je herkende.
Ik herkende je van heel erg lang geleden. Het voelde alsof ik je duizend jaar was kwijt geweest. Dat wisten we allebei. We voelden het. Totaal, jij en ik en niets was meer belangrijk. Ik herkende je, ik kende je en ik voelde me gekend. Dit is waar mensen over schrijven, wat mensen bezingen en waarom mensen trouwen, dood gaan van verdriet als het er niet meer is, waar "The notebook" over gaat. Niet lang daarna zouden we met elkaar praten en zouden we samen zijn. Een diepe relatie met ongeremde sex, heel veel humor. We zouden niet veel later elkaar blindelings vertrouwen en we zouden elkaar tot grote hoogten brengen. Je zou mijn angsten kennen en mijn verdriet en je zou me helpen zoals nog nooit iemand me geholpen heeft. Ik zou groeien, persoonlijk. Jij zou je dromen waarmaken. Al die dingen die je had laten liggen zou je oppakken en je zou  groter en mooier worden. Ik zou mijn angsten overwinnen en mijn onzekerheid zou sneller verdwijnen dan ik voor mogelijk hield en we zouden na twee dagen samen allebei weten dat we niet meer zonder zouden willen. We zouden na twee dagen samen van elkaar houden en de ander vragen: als je bij me weggaat mag ik dan met je mee. Maar we zouden niet weggaan. Niet nu we dit voelde, niet nu het zo totaal, niet nu gevonden hadden waar we zo lang naar hadden gezocht. Ik zag mijn ziel in jou en jij herkende de jouwe in mij. We zouden andere mensen hoop geven met de uitstraling die wij als stel zouden hebben en mensen zouden er fotos van willen maken. Fotos waar wij van zouden schrikken, omdat we zo zouden stralen. We zouden niet lang daarna gelukkig zijn. We zouden weten dat alles op ons af kon komen, omdat we iemand hadden gevonden die onze gelijke was. Ik zou voelen wat je dacht en zou je echt begrijpen. We zouden mensen jaloers maken met hoe mooi onze liefde was.


Zo ging het niet. Natuurlijk niet. Het gaat nooit zo.


Ik zag je. Dat gebeurde wel echt. En jij zag mij, dat gebeurde ook.
Het exacte moment weet ik niet meer, wel dat het op een  donderdag was. En redelijk weer, want ik stond buiten op het houten terras. Ik had het niet koud, wat, om een indicatie te geven van wanneer het ongeveer was, in een land als het onze niets zegt. JIj stond onder aan de trap van het houten terras. We zagen elkaar.
De week erna weer, en de week erna ook. En dat week na week na week. Soms zag ik je binnen op de trap of in de gang. Maar ik zag je altijd. Wanneer ik jou zag, zag je mij ook. Een keer zag ik jou en zag je mij niet, omdat je diep in gesprek was, en ik voelde me daarna vreemd ontheemt alsof je me bedrogen had en ik even niet bestond. Ik deed niet echt mee als je mij niet zag. Dat voelde ik.
Iedere keer als ik je zag gebeurde er iets bij mij. In mijn lichaam. Ik trilde, alsof er een energie golf van mij naar jou van jou naar mij en weer terug ging. Ik was er van overtuigd dat andere mensen die energie gezien moeten hebben. Zo duidelijk was het voor mij.  De energie was heftig en groot en aanwezig en ik zag hem, die golf energie.
Ik zag jou zoals ik niemand anders zag, al sta ik mezelf niet toe er over na te denken. Echt over na te denken bedoel ik. Ik maak het me niet eigen en analyseer het niet. Het is zoals het is.
In al die weken zagen we elkaar. Keken we naar elkaar en niemand heeft dat gezien.
JIj zorgde dat je mij zag, dat wanneer ik wegliep je zo draaide dat je nog langer kon kijken. Niemand die het zag.
Alleen jij die mij zag was nog belangrijk en bestond.
Een keer heeft iemand het gezien. Vragen gesteld. DIe de energie gevoeld moet hebben. Die de trillingen van mijn lichaam heeft mee gekregen.

Ik trilde oncontroleerbaar wanneer ik je zag. Ik kwam eindelijk eens uit mijn hoofd, uit mijn denken. Ik werd. Ik bekwam. Ik bestond en was niet meer onzichtbaar. Iemand zag mij.
Ik weet nog dat ik naast haar zat. In een ruimte met aan de ene kant ramen zodat je uitkeek op dat houten terras, mits je goed je best deed. Aan de andere kant een glazen muur, die uitkeek over de gang.
Ik zit in die ruimte en maak aantekeningen en let goed op de spreekster. Ik wil niets missen, ik bouw aan mijn toekomst. Ik ontwikkel me en ik groei.
Uit het niets weet ik, voel ik in een fractie van een seconde dat ik op moet kijken, het gaat onbewust. Ik kijk omhoog en naar rechts en ik zie jou. Jij ziet mij op hetzelfe moment.
Exact hetzelfde moment. Alsof we weten. Alsof jij weet dat ik daar en alsof ik weet dat jij dan daar, op dat moment.

We kijken naar elkaar en ik bijt op mijn onderlip. Ik voel mijn lichaam reageren op jou. Ik zie de twinkeling in je ogen, hoe je niet meer luisterd naar degene naast jou. Ik zie hoe je lacht. Ik zie dat jij het ook hebt.
Ik schuif op mijn stoel, mijn ademhaling versneld en ik glimlach breeduit naar jou als wijze van begroeting. Waar was je al die tijd vragen mijn ogen, waar ben je nu? Wanneer kom je bij me? Jouw ogen zie ik ook rvagen stellen. DIe lijken me uit te kleden en ik voel me naakt en zo geliefd en begeerd daar in mijn totale hoedanigheid. Ik ben dan ook verbaasd dat ik mijn kleren nog aan heb wanneer ik me weer op mijn aantekeningen richt. Alsof je me hebt uitgekleed, alsof ik totaal bekeken ben. Wanneer je uit het zicht bent en laat ik een bibberige zucht.
Dit duurt in totaal een seconde of 4. Zij die naast me zit vraagt me voor ik mijn hoofd buig, wat hier toch gebeurt? Ik voel dat ik een kleur heb en nog steeds op mijn lip bijt. Daar was ik me niet eens van bewust.
Ik weet niet wat er gebeurt en ik kan nog net mijn schouders op halen als wijze van antwoord.


Ik weet het niet. Dat het gebeurt weet ik wel. Dat het echt is,blijkbaar, weet ik ook. Ik wil antwoorden op vragen als wat, waarom, hoe lang en wanneer?
Ik weet ook dat ik die antwoorden niet krijg. Het is wat het is. Dit is wat er is. Het bestaat.


 



puur

18:05, 21/3/2014 .. 0 comments .. Link

Ik zag je. Ik keek je aan. Ik keek je aan werd een klein beetje verliefd. Jij zag mij en gilmlachte. Omdat je het wist.
Het leek alsof ik je herkende.
Ik herkende je van heel erg lang geleden. Het voelde alsof ik je duizend jaar was kwijt geweest. Dat wisten we allebei. We voelden het. Totaal, jij en ik en niets was meer belangrijk. Ik herkende je, ik kende je en ik voelde me gekend. Dit is waar mensen over schrijven, wat mensen bezingen en waarom mensen trouwen, dood gaan van verdriet als het er niet meer is, waar "The notebook" over gaat. Niet lang daarna zouden we met elkaar praten en zouden we samen zijn. Een diepe relatie met ongeremde sex, heel veel humor. We zouden niet veel later elkaar blindelings vertrouwen en we zouden elkaar tot grote hoogten brengen. Je zou mijn angsten kennen en mijn verdriet en je zou me helpen zoals nog nooit iemand me geholpen heeft. Ik zou groeien, persoonlijk. Jij zou je dromen waarmaken. Al die dingen die je had laten liggen zou je oppakken en je zou  groter en mooier worden. Ik zou mijn angsten overwinnen en mijn onzekerheid zou sneller verdwijnen dan ik voor mogelijk hield en we zouden na twee dagen samen allebei weten dat we niet meer zonder zouden willen. We zouden na twee dagen samen van elkaar houden en de ander vragen: als je bij me weggaat mag ik dan met je mee. Maar we zouden niet weggaan. Niet nu we dit voelde, niet nu het zo totaal, niet nu gevonden hadden waar we zo lang naar hadden gezocht. Ik zag mijn ziel in jou en jij herkende de jouwe in mij. We zouden andere mensen hoop geven met de uitstraling die wij als stel zouden hebben en mensen zouden er fotos van willen maken. Fotos waar wij van zouden schrikken, omdat we zo zouden stralen. We zouden niet lang daarna gelukkig zijn. We zouden weten dat alles op ons af kon komen, omdat we iemand hadden gevonden die onze gelijke was. Ik zou voelen wat je dacht en zou je echt begrijpen. We zouden mensen jaloers maken met hoe mooi onze liefde was.


Zo ging het niet. Natuurlijk niet. Het gaat nooit zo.


Ik zag je. Dat gebeurde wel echt. En jij zag mij, dat gebeurde ook.
Het exacte moment weet ik niet meer, wel dat het op een  donderdag was. En redelijk weer, want ik stond buiten op het houten terras. Ik had het niet koud, wat, om een indicatie te geven van wanneer het ongeveer was, in een land als het onze niets zegt. JIj stond onder aan de trap van het houten terras. We zagen elkaar.
De week erna weer, en de week erna ook. En dat week na week na week. Soms zag ik je binnen op de trap of in de gang. Maar ik zag je altijd. Wanneer ik jou zag, zag je mij ook. Een keer zag ik jou en zag je mij niet, omdat je diep in gesprek was, en ik voelde me daarna vreemd ontheemt alsof je me bedrogen had en ik even niet bestond. Ik deed niet echt mee als je mij niet zag. Dat voelde ik.
Iedere keer als ik je zag gebeurde er iets bij mij. In mijn lichaam. Ik trilde, alsof er een energie golf van mij naar jou van jou naar mij en weer terug ging. Ik was er van overtuigd dat andere mensen die energie gezien moeten hebben. Zo duidelijk was het voor mij.  De energie was heftig en groot en aanwezig en ik zag hem, die golf energie.
Ik zag jou zoals ik niemand anders zag, al sta ik mezelf niet toe er over na te denken. Echt over na te denken bedoel ik. Ik maak het me niet eigen en analyseer het niet. Het is zoals het is.
In al die weken zagen we elkaar. Keken we naar elkaar en niemand heeft dat gezien.
JIj zorgde dat je mij zag, dat wanneer ik wegliep je zo draaide dat je nog langer kon kijken. Niemand die het zag.
Alleen jij die mij zag was nog belangrijk en bestond.
Een keer heeft iemand het gezien. Vragen gesteld. DIe de energie gevoeld moet hebben. Die de trillingen van mijn lichaam heeft mee gekregen.

Ik trilde oncontroleerbaar wanneer ik je zag. Ik kwam eindelijk eens uit mijn hoofd, uit mijn denken. Ik werd. Ik bekwam. Ik bestond en was niet meer onzichtbaar. Iemand zag mij.
Ik weet nog dat ik naast haar zat. In een ruimte met aan de ene kant ramen zodat je uitkeek op dat houten terras, mits je goed je best deed. Aan de andere kant een glazen muur, die uitkeek over de gang.
Ik zit in die ruimte en maak aantekeningen en let goed op de spreekster. Ik wil niets missen, ik bouw aan mijn toekomst. Ik ontwikkel me en ik groei.
Uit het niets weet ik, voel ik in een fractie van een seconde dat ik op moet kijken, het gaat onbewust. Ik kijk omhoog en naar rechts en ik zie jou. Jij ziet mij op hetzelfe moment.
Exact hetzelfde moment. Alsof we weten. Alsof jij weet dat ik daar en alsof ik weet dat jij dan daar, op dat moment.

We kijken naar elkaar en ik bijt op mijn onderlip. Ik voel mijn lichaam reageren op jou. Ik zie de twinkeling in je ogen, hoe je niet meer luisterd naar degene naast jou. Ik zie hoe je lacht. Ik zie dat jij het ook hebt.
Ik schuif op mijn stoel, mijn ademhaling versneld en ik glimlach breeduit naar jou als wijze van begroeting. Waar was je al die tijd vragen mijn ogen, waar ben je nu? Wanneer kom je bij me? Jouw ogen zie ik ook rvagen stellen. DIe lijken me uit te kleden en ik voel me naakt en zo geliefd en begeerd daar in mijn totale hoedanigheid. Ik ben dan ook verbaasd dat ik mijn kleren nog aan heb wanneer ik me weer op mijn aantekeningen richt. Alsof je me hebt uitgekleed, alsof ik totaal bekeken ben. Wanneer je uit het zicht bent en laat ik een bibberige zucht.
Dit duurt in totaal een seconde of 4. Zij die naast me zit vraagt me voor ik mijn hoofd buig, wat hier toch gebeurt? Ik voel dat ik een kleur heb en nog steeds op mijn lip bijt. Daar was ik me niet eens van bewust.
Ik weet niet wat er gebeurt en ik kan nog net mijn schouders op halen als wijze van antwoord.


Ik weet het niet. Dat het gebeurt weet ik wel. Dat het echt is,blijkbaar, weet ik ook. Ik wil antwoorden op vragen als wat, waarom, hoe lang en wanneer?
Ik weet ook dat ik die antwoorden niet krijg. Het is wat het is. Dit is wat er is. Het bestaat.


 



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

puur
puur

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer