Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

MUSKETIERS IN COSTA RICA


DAGBOEK VAN ONZE RONDREIS IN COSTA RICA 3 TOT 18 MEI 2010

Home | Profile | Archives | Friends


the end

Posted at 16:31, 19/5/2010

de laatste avond terug naar "hotel" Maleku, omdat het zo dicht bij de luchthaven is gesitueerd. Naar Avis gereden en ineens de auto ingeleverd, zij zorgden voor het transport naar het hotel en morgenvroeg is er een gratis vervoer van het hotel naar de luchthaven.

Laatste dag om 5 uur op en om 6 uur in het busje. Op de luchthaven bleek dat de vlucht was vertraagd tot 10 uur en we via Londen terug moesten en pas rond 14u in Zaventem zouden aankomen. De vluchten waren echter korter dan tijdens de heenreis en al bij nog goed verlopen.

We zullen al de reiservaringen wat laten bezinken en bij het bekijken van de foto's het geheel nog eens bespreken...


verslag

Posted at 00:20, 17/5/2010

Maandag 3 mei:

8 uur vlucht naar New York en nog eens 4u45 tot San Jose, toegekomen bij het vallen van de duisternis in Costa Rica. Het is al donker om 19uur. Vlot door de douane en de auto afgehaald bij Avis. Volledige verzekering genomen, tegen 30$ per dag, evenveel als het huren van de wagen…

Hotel  Maleku was foutief gesitueerd door Lonely Planet, maar toch gevonden na  wat rondrijden en vragen. Een dorm van 6 bedden voor ons alleen. Ontbijt met koekjes, banaan en confituur.

Dinsdag 4 mei:

Naar Turrialba. Door de jetlag was iedereen wakker om              5 uur en nog voor 7 uur waren we reeds op weg.  Er zijn twee hotels Turialba en ik weet nog niet of we de keuze van de reisgids hadden:  rustiek hout en prijs klopte maar geen restaurant te bespeuren. Dunne houten wandjes en de hele nacht lawaai van voorbijrazende camions en het geklets van twee nachtwakers hielden Gommair danig uit zijn slaap. Ook restaurant La Garza was geen meevaller:  een donker hol en we moeten onze verwachtingen van de Costaricaanse keuken bijstellen naar bonen met rijst en nog wat. Na de middag met de auto richting vulkaan gereden. Mooi zicht op de rokende vulkaan, waar de weg ophield nog een stuk omhoog gewandeld.

Woensdag 5 mei:

White water rafting III tot IV, de ganse dag. Mooie ervaring, goede begeleiding, prachtig exotische oevers met wilde junglebeplanting. De zon brandde de ganse dag op onze witte benen, de rest was beschermd door helm en zwemvest. Heel veel  stroomversnellingen, soms wel spannend. Eén keer lag ik bijna uit de boot, een beetje overmoedig rechtop gezeten tijdens het doorvaren van een rapid en toen de boot een onverwachte duik nam moest mijn ene been dat vastzat in een steunpunt alle gewicht opvangen. Het deed even pijn maar was achteraf toch ok. Om 16 uur bij het eindpunt gekomen en doorgereden to Puerto LImon. Hotel Miami, kamer van 4, goede airco. In levendige maar wat verloederde buurt. Ceviche gaan eten,het bleek een schoteltje gemarineerde vis te zijn, opgediend met zoute koekjes! Hot spot in hotel, de beurzen crashen weer in Europa…

Donderdag 6 mei

De auto aan de haven gelaten op bewaakte parking en met een moterbootje naar Tortugueiro. Lange tocht, veel motorlawaai, weinig watervogels gezien. In Tortugueiro mooie kamer met zicht op de caraïbsche kust. Gebaad in de warme zee met veel golven. Avondwandeling langs de kustlijn om schildpadden te zien maar zonder gids mag je hier het strand niet op na 18uur. Fotoflitsen zouden de beesten terug in zee drijven nog voor ze hun eieren gelegd hebben.

Vrijdag 7 mei

Om 5 uur op (moeiteloos want door de jetlag en omdat we rond 10u in bed liggen zijn we altijd zo vroeg wakker) en met lokale gids Ernesto in zijn roeiboot naar de faunas kijken. Ongelooflijk hoe hij de best gecamoufleerde leguaan of  watervogel uit het overweldigend landschap zichtbaar maakt voor ons. Dieper in het woud horen we de brulapen en vele onzichtbare vogels. Daarna terug naar Puerto Limon. Malse regen onderweg, het regenseizoen is nog niet echt begonnen. Met de auto tot Puerto Viejo willen rijden maar we waren er voorbij zonder het te weten, in La Virgen een cabana gevonden die wat van de weg ligt. Het wegverkeer is echter overdonderend aanwezig en tot overmaat hebben we het geluk dat in de aanpalende bar de wekelijkse karaoke-avond plaats heeft! Het lawaai was  tot nu toe overal aanwezig in Costa Rica. De tico’s (inwoners van Costa Rica) verdragen de stilte niet en verjagen ze met getto-blasters.

Zaterdag 8 mei

Niet veel gehoord van de karaoke noch van het verkeer, goed geslapen. Er was weinig beweging deze morgen en we hebben ontbeten onderweg naar La Fortuna.  Het eco project Danaus bezocht: een voormalige boerderij omgetoverd tot eco-site met vlindertuin, ranaria (kikkerpoel) met kleine giftige en veelkleurige kikkers, drietenige luiaardaap gezien en natuurlijk allerlei vogels gespot. Dan naar de eco lodge Catanaria. Mooi hotel met bungalows in de tuin,en een  zwembad om de hitte draaglijk te maken. In deze streek is veel te doen: wandelingen op en rond de vulkaan Arenal, canopy wandelingen door de boomkruinen, warmwaterbronnen enz. We blijven hier minstens twee dagen.

Zondag 9  mei

Wandeling  op de puentes colgantes: pad met 18 hang- en gewone bruggen door het regenwoud. Weelderige plantengroei maar weinig vogels of kleine dieren. In het Parque National Volcan Arenal zijn we misleid door een pseudo-gids die zei dat de gewone wandelwegen verboden waren zonder gids en dus mits bijbetaling. Omdat dit zo verdacht leek hebben we het park links laten liggen. Latere contacten met inlanders toonden dat dit zeer ongewoon ws en meer dan waarschijnlijk scam. Na de middag aan het zwembad. Je kan zeggen dat we echt vakantie nemen of worden we lui of oud?

Maandag 10 mei 2010

Vandaag staat de waterval la Catarata de la Fortuna op het programma. Weer te betalen voor de ingang (!) geen spectaculaire waterval maar er was een pad in treden gemaakt dat helemeaal tot beneden liep.  We konden er zwemmen onder de waterval. Tegen de middag terug naar de lodge en nog een laatste keer in het zwembad. Dan uitgecheckt en met de auto langs het meer van Arenal, mooie vergezichten natuurlijk, richting Rincon de la Vieja. Het landschap veranderde vrij vlug van exotische uitbundigheid naar droge en dun begroeide heuvels. Ook zeer veel wind, niet voor niks staan er op de heuvels rond het meer talloze windturbines. Onderweg gestopt bij een duitse bakker, lekkere taart en koffie besteld. Waar we deze middag met z’n vieren gegeten hebben in een warenhuis (gebraden kip met brood en banaan en ijsthee voor 6.500 colones, betaalden we 24.000 colones bij de duitse bakker! Verder naar het hotelletje Rinconcito, maar dat was moeilijk te vinden, vooral in het donker. Uiteindelijk in lodge Rincon de la Vieja terecht gekomen en na wat afbieden toch nog een goeie kamer verkregen. Het eten is hier lekker aangepast aan de toeristen, dus meer dan gallo pinto (rijst met bonen), zwembadje, bar buiten, echt OK.

Dinsdag 11 mei 2010

We wilden de krater op maar mochten niet van de parkwachters: te slecht weer boven, veel wind, ook te veel gerommel in de vulkaan zelf. Dan maar twee kortere wandelingen van alles samen toch haast 8 uur stappen. Mudpots, fumarolen, hete waterbronnen, meertjes, watervallen. Het was weer zeer warm en door de wind ben ik wat verrast: mijn hoofd is flink verbrand! Het weer blijft zeer goed, we hebben nog praktisch geen regen gehad, ook al is dit het green season of regenseizoen.  Ondertussen horen wij dat de vulkanische aktiviteiten in Ijsland weer parten spelen met de intercontinentale vluchten…

Woensdag 12 mei 2010

Met tegenzin de mooie lodge Rincon de la Vieja achter gelaten en naar het Parque Nacional Santa Rosa gereden. Het grenst aan de kust en er is een echte 4X4 weg die van het educatieve en adminstratiecentrum naar de zandstranden leidt. Wij hebben de helft van de 12 km gestapt en terug. Onderweg weer vogels, leguanen en ook eeen soort herten (venado) kunnen zien. Santa Rosa is het oudste park en ook wat de nationale trots omdat hier drie militaire overwinningen zijn behaald, telkens op invallen vanuit Nicaragua. Ook de oude hacienda (een replica, opgebouwd na de laatste verwoesting door brand) was de moeite. Wij stuiten dan telkens op, geloof ik, de twee enige belgen die ook min of meer onze route doen. Een gepensionneerd koppel uit St Niklaas met heel wat reiservaringen die ze al te graag in een “niet ophoudende woordenstroom” over ons heen sturen. Edgard zet dan mentaal zijn gehoor uit en slaagt er in op gepaste tijden te knikken zodat de sintniklazenaren niet stokken in hun verhaal. Dan het korte stukje tot Liberia, een vrij grote stad met veel toeristische en andere commercie.

De klok staat in Costa Rica wat raar: de zon gaat op reeds voor 5 uur (hebben we nog niet gecheckt) en ’s namiddags tegen zes uur is het donker. Wij staan op voor 7u, zijn tegen 8 u op weg maar na de eertse aktiviteit is het al vlug 2u en tijd om uit te kijken naar een overnachtingsplaats. ’s Avonds is er niet veel te doen en meestal liggen we rond 10 in bed, of nog vroeger! Terrasjes zijn hier onbekend en veel flaneren is er niet bij.

Donderdag 13 mei

Geen ontbijt in het erg basic hotel Liberia, dus naar de soda naast de deur voor toast en marmelade. We waren al erg dicht bij de kust en na twee uurtjes rijden, waarvan een stukje echt 4X4, aangekomen in Playa Conchal, Barasalito. Ritje met de auto over het strand. Idyllische kust met palmbomen en zandstranden waar de pelikanen zich vermaakten door met drie, vier tegelijk in het water te duiken         .  Zeer hoge temperaturen, al het de tico’s dit de winter! Een mooie kamer gevonden met airco, zicht op zee en terras aanpalend. De marriachi’s staan te kwelen aan elk tafeltje met een jong koppeltje. Dit is één van de vele playa’s die de amerikanen aandoen voor een benidorm-vakantie met snorkelen       , zeilen, rusten en genieten van het prachtige weer in een exotische omgeving. We hebben onmiddellijk twee nachten geboekt!             Prachtige zonsondergang genoten bij cocktails in de Marisol, beetje betere zaak met voiturier. Heel mooi terras, gepaste muziek en beklede zetels. Het was net happy hour en de prijzen werden door twee gedeeld zodat het nog minder kostte dan een pintje.We zijn toch naar ons hotelletje gereden om een visje te eten. Verder vandaag ook vliegende vissen en aapjes gezien. Héél warm!

Vrijdag 14 mei 2010

Dagje aan het strand, beschut onder de mangrove-bomen.  Té weinig bladeren om zonnebrand te voorkomen, rood verbrand natuurlijk en een beetje bang nog veel in de zon te lopen. Het zeewater is lekker warm en de branding speels en sterk. N a een dutje iIn de late namiddag naar Playa Tamarindo om het Museo van het Parque Nacional las Baulas te bezoeken. Museum gesloten en het schildpaddenseizoen is van oktober tot maart. Tot 1999 kwamen er meer dan 1200 schildpadden hier hun eieren  leggen, in 2004 was hun aantal gedaald tot 60 en is sinds gelijk gebleven. De daling en de dreiging met uitsterven kwam er door het vissen met grote netten en het roven van de eieren. Straks weer wat gaan eten, een imperial (lokale bier) drinken en morgen verder. Nog wat genoten van de zonsondergang en het avondlijk onweer in de verte, zeer zwoele warmte. Lekker gegeten in rest El Forno. De mannen hadden soep, een enorme kom juliennesoep. Eigenlijk al een hele maaltijd. Ik kreeg mixed salad, portie voor twee! Daarna spaghetti carbonara, weer zo’n reuze portie. Mijn bord is halfvol terug naar de keuken gegaan, de andere borden waren praktisch leeg!

Al gezegd dat hier veel dikke mensen zijn? Vooral de zwarte afstammelingen van vroegere slaven kunnen tot ongelooflijke proporties uitgroeien. Veelal jongere mensen. Maar ook bij de tico’s zijn weinig slanke mensen.

Zaterdag 15 mei 2010

Na een ontbijt bij “outback jack” het binnenland in richting de delta van de Tempisque. Een boottocht op de rivier gemaakt en watervogels, kleine en grote krokodillen, leguanen en zelfs enkele apen gezien. We moesten wel wat aandringen om de volle twee uur op het water te blijven want na een goed uur wou de schipper al terug. Hij wist de beesten wel zitten maar van zijn uitleg hebben we niet veel begrepen: hij had zijn bovenste tanden niet in!! Vandaar steeds hoger de bergen en de mistige hoogten in naar Monteverde en Santa Elena. Ongelooflijk hoe iedereen over de 4X4 weg de bergen in wordt gestuurd. In het dorpje zie je dan ook alleen terreinwagens en moto’s. Het pension Santa Elena is een echt backpackers hotelletje met gebruik van de keuken, gratis koffie en een leuke kamer voor vier. Hier blijven we twee nachten vooraleer af te zakken naar San Jose tegen maandag.

Zondag 16 mei

Wandeling in het overweldigende nevelwoud. Brulapen en kleinere apen en ook d beroemde lokale superster, de quetzal, gezien. Kolibries bij de vleet aan het koffiehuisje: de beestjes worden gelokt met schaaltjes suikerwater. Weer het koppel it St Niklaas tegengekomen. De mensen zijn bestolen geweest. Uit hun geparkeerde auto zijn de rugzakjes gepikt, paspoort en papieren weg, fototoestel met lenzen enz. Hopelijk geraakt hij terug via de U.S., zonder paspoort wil dat nogal eens tegenvallen.  Uit een reisverslag van belgen las ik dat deze na bestolen geweest te zijn, een nieuw ticket moesten kopen en met Iberia rechtstreeks naar Europa vlogen, de US ontwijkend.  Morgen richting vliegveld…

 

 

 

Terugvlucht:

18 mei san Jose 8u30     AA622

                JFK 15u30

                JFK 17u35            AA 172

19 mei brussel nationaal 7u40

Hosting door HQ ICT Systeembeheer