Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

My life & PCOS

Mijn leven en PCOS

14:55, 28/5/2013 .. 0 comments .. Link
Inmiddels zit ik al 5 maanden in het traject rondom PCOS, maar voor mezelf wil ik graag alle ontwikkelingen goed bij houden. Ik kan het op deze manier van mij afschrijven en misschien helpt het iemand anders ook. Mocht je vragen hebben, voel je vrij om mij een bericht te sturen. Mijn eerste blog is een terugblik van de afgelopen vijf maanden.


Op 11 december 1996, ik was toen 12,5, werd ik voor het eerst ongesteld (Ik weet het nog precies, omdat dit de dag van mijn eerste concert was). Na een jaar geen goede cyclus gehad te hebben, ik was in een maand 4 dagen niet ongesteld, bij de huisarts geweest. Ik ben aan de pil gegaan. Hierdoor waren mijn cyclussen 'normaal'. Na 13 jaar wilde ik van de hormonen af en besloot ik voor 3 jaar een implanon te plaatsen. In 2011 zouden we trouwen en daarna nog even van ons 'rustige' leven genieten. Het is bekend bij het gebruik van implanon dat je niet altijd ongesteld wordt. Dus die 6 keer in 3 jaar vond ik eigenlijk wel ideaal. In juni 2013 liet ik de implanon verwijderen en konden we aan het echte werk beginnen. mijn cyclus kwam niet op gang en dan is het erg moeilijk om zwanger te worden. Ik moest het van mijn huisarts 3 maanden geven. Hierna kreeg ik meteen een doorverwijzing naar de gyneacoloog.


De dag nadat we een jaar getrouwd waren had ik de eerste afspraak (12-11-2012). Op de echo waren veel cystes te zien, wat duidt op geen eisprong. Ik kreeg Primolut mee om de menstruatie op te wekken en mijn lichaam schoon te maken. Er werd verder nog niet veel verteld over wat het was.
18 december had ik een afspraak met een andere gynaecoloog. Zij vertelde mij over de diagnose PCOS en het traject waarin je dan komt. Ik kreeg voor een week duphaston mee om weer de menstruatie op te wekken en op dag 3 van de menstruatie mocht ik met Clomid 50mg beginnen. Een kindje maken klinkt altijd spannend en romantisch. Helaas met PCOS is de spontaniteit soms ver te zoeken. Om een beeld te scheppen, was dit mijn maand:
  • 19 december t/m 28 december Duphaston slikken
  • 31 december t/m 5 januari ongesteld
  • 2 januari t/m 6 januari Clomid slikken
  • 11 januari bij de verpleegkundige voor een echo (om te zien of de eitjes groeien)
  • 14 januari bij de verpleegkundige voor een echo
  • 17 januari bij de verpleegkundige voor een echo
  • 20 januari bij de verpleegkundige voor een echo
  • 28 januari bloed prikken om te controleren of de eisprong plaats heeft gevonden

Je moet op het juiste moment "klussen". Dit geldt natuurlijk voor iedereen, maar met deze behandelingen is de nadruk er heel erg, omdat dit ook een hoop geld kost. De eerste maand was ik ziek en normaal gesproken zou je het dan misschien een maand uitstellen, met deze behandelingen doe je dat gewoon niet.
Uiteindelijk bleek de eerste poging met Clomid 50mg een geslaagde poging!
5 februari mocht ik testen. De test was heel licht positief. De verpleegkundige adviseerde om 2 dagen later nog een test te doen. Ook deze was heel licht. 's Middags kon ik bloed laten prikken om te kijken of ik zwanger was. Vrijdag ochtend kreeg ik de uitslag. Mijn HCG waarde was 44, dus zwanger. Wel was de waarde heel laag. Maandag mocht ik het opnieuw laten prikken, toen was de HCG waarde 63, dus gestegen. Hoewel HCG eigenlijk om de dag moet verdubbelen, was er ergens nog wel hoop. We hebben onze familie en vrienden ingelicht. Ook met de melding dat we wel bang waren voor het vervolg. Helaas werd onze angst werkelijkheid.

Vanaf zaterdag 9 februari begon het bloedverlies.
Die zaterdag een klein beetje, nog niet heel zorgwekkend, maar elke dag nam het toe. De nacht van 14 februari kreeg ik krampen en heel veel bloedverlies. De miskraam heeft doorgezet. En hoewel we er op voorbereid waren, was het emotioneel een zware klap. Op het moment dat ik een positieve test in mijn handen hield, hield ik al heel veel van mijn kindje. We moesten het uiteindelijk positief gaan bekijken, ik was namelijk al in de eerste ronde, met een lage dosis Clomid, zwanger geworden. Mijn lichaam kon dat dus wel. Dat valt de eerste weken niet te accepteren.
26 februari hebben we de zeven weken echo gehad. Op dat moment hadden we nog ergens de hoop dat we toch een kindje zouden zien, maar helaas. We besloten om meteen door te gaan met de behandelingen.Ook nu moest ik eerst weer aan de duphaston en daarna kon ik pas weer aan de clomid.

Inmiddels zit ik in ronde 4 en zit ik aan de 100mg Clomid. Tot nu toe slaat het elke keer aan, dus we hebben de hoop dat het goed komt. Hoewel elke maand ons te lang duurt. Afgelopen maand voelde ik van alles en was ik ervan overtuigd dat het raak was. Helaas werd ik, wel 1 dag te laat, ongesteld. Komende maand probeer ik zo min mogelijk aandacht te geven aan alles wat ik wel of niet voel. En schrijf ik alleen poliklinische dingen op. Ik vind het fijn om alles later terug te kunnen lezen, omdat je snel vergeet hoe alles verloopt.

*Lieve Bikkel, je was zo ontzettend gewenst. Voor altijd in mijn hart*


Hoe om te gaan met een PCOS'er

14:21, 28/5/2013 .. 0 comments .. Link

Heel veel mensen beseffen niet dat kinderen "krijgen" een moeilijk proces kan zijn. Het moet gaan zoals het hoort; je bent getrouwd, dus waar blijven de kinderen?

Ik kreeg van een collega een opmerking naar mijn hoofd op de eerste dag, dat ik weer aan het werk was, na mijn miskraam. Een andere collega was zwanger en vergat een hoop. Ik had dit kwaaltje ook, maar dat kon ik niet zeggen. Toen ik iets was vergeten kreeg ik de opmerking: "Jij hebt geen excuus, jij bent niet zwanger" BAM net mijn kindje verloren dus dat was even een goede check met de realiteit.

Zij kon het niet weten en ik kon het haar ook niet kwalijk nemen, maar het maakte heel duidelijk dat mensen niet nadenken over opmerkingen rondom zwangerschap. Maar ook van mijn vrienden, waarvan je meer verwacht, reageren niet zoals ik gehoopt had. Ik kan dit bij hun neerleggen en een gebrek aan sommige sociale vaardigheden, maar ik kan ook misschien duidelijker aangeven wat ik nodig heb. Op Eljart.nl is een lijst samengesteld van hoe je met iemand moet omgaan die met ongewild kinderloos is. (Ook in andere situaties is deze lijst geschikt) Lees het en maak er gebruik van
  • Laat weten dat je aan de ander denkt. Dat je meeleeft, meehoopt, meehuilt en meebidt.
  • Breng spontaan een èchte knuffel langs. Stuur een kaartje of mailtje of leg een briefje met een paar lieve woorden op een plek waar de ander het zeker weten vindt.
  • Vergeet de ander niet op extra moeilijke dagen, zoals vader- of moederdag
  • Durf toe te geven dat je niet weet wat je moet zeggen; dat je met je mond vol tanden staat. Juist zo'n bekentenis laat de kwetsbaarheid van de ander heel.
  • Erken het verdriet van de ander, door te reageren alsof je er zelf doorheen moet. Zeg gewoon es: “Wat vreselijk.. Wat erg moet dat zijn..”, en knal er niet meteen een 'maar' achter. Laat het open. Want als je net een miskraam of mislukte behandeling hebt gehad, of als je je partner bent kwijtgeraakt, dan ìs dat gewoon vreselijk. En dan hoef je echt niet te horen dat er wel weer 'een nieuwe' komt.
  • Benadruk de kracht die je ziet in mensen. Geef hen niet het gevoel dat ze slap zijn als ze verdriet ervaren, maar laat weten dat je respect hebt voor hun wilskracht en doorzettingsvermogen; door hun tranen heen.
  • Natuurlijk mag jouw eigen verdriet er ook zijn, maar neem de situatie niet meteen over met wat jij allemaal hebt meegemaakt op het moment dat de ander in nood is en juist even zijn hart wilde luchten.
  • Durf vragen te stellen en toon oprechte interesse. Veel mensen zijn heus bereid om je dingen uit te leggen. Vinden dat zelfs fijn, zolang ze maar gehoord en serieus genomen worden.
  • De meeste mensen zijn niet op zoek naar adviezen, maar naar iemand die luistert en hen laat uitrazen. Willen ze advies, dan zullen ze dat vragen.
  • Het verdriet om een onvervulde wens of een definitief verlies is niet zomaar over. Wees niet bang dat je een oude wond opentrekt als je na een tijd weer eens vraagt hoe het is; veel mensen voelen zich juist het eenzaamst als het eerste jaar van rouw voorbij is en iedereen hun verdriet vergeten lijkt.


About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Mijn leven en PCOS
Hoe om te gaan met een PCOS'er

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer