Al meer dan een halve eeuw vaart de Blauw Sjuut als 'heraut van de vasteloavend' vanuit zijn thuishaven Heerlen naar andere plaatsen in de Euregio Maas-Rijn en haakt daarmee in op gebeurtenissen in het jaar 1133. In Heerlen is die "Inda-sjuut" nooit geweest, maar het is aan de Heerlense stadscarnavalsvereniging De Winkbülle te danken dat sinds 1949 de zottenboot weer telken jare uitvaart. Dat laatste is de verantwoordelijkheid van het tot de Winkbülle behorende Gilde Blauw Sjuut. XML:NAMESPACE PREFIX = O />

In 1133 schrijft abt Rodolphus van de Benedictijner Abdij van Tongeren dat in de lente van dat jaar een Duitse boer, die in een bos een schip op wielen had gebouwd, met dit voertuig vanaf Inda, een plaatsje gelegen aan de uitlopers van de Eifel, het huidige Kornelimünster (nabij Aachen) via Maastricht, Tongeren en St.-Truiden naar Zoutleeuw 'koerste' om de karnavalsdagen in te luiden

De geschiedenis van dit schip op wielen is uitvoerig opgetekend in de kroniek van de abdij van St.-Truiden, in de zogenaamde 'Gesta Abbatum Trudonensis', waarvan in 1986 een vertaling in de serie 'Maaslandse Monografieën' bij Van Gorcum verscheen. Het origineel bevindt zich in de Rijksbibliotheek van Brussel, het stadsarchief van Maastricht heeft er een afschrift van. Tijdens de tocht van 1987 heeft de gemeente Maastricht aan het Heerlense Gilde hiervan een kopie geschonken.

De boer, die in zijn omgeving veel last had van de 'betere stand' van die tijd - het toen gehate weversgilde - kreeg toestemming van de rechterlijke macht zich, gezeten op zijn schuit, door dat weversgilde te laten voortzeulen. En zo trok er een wat vreemde stoet van Inda naar Aken en van daar naar Maastricht.

De Maastrichtenaren meenden het vaartuig te moeten verfraaien en hesen er een vlag op. Aldus getooid, ging de scheepswagen vervolgens naar Tongeren en vandaar naar St.-Truiden. De abt van die laatste stad, Rodolphus, een toch al door jicht geplaagd man, was in het geheel niet opgetogen over het verschijnen van de schuit. Hij zag in het blauw geverfde schip een werkplaats van boze geesten, gebouwd met heidense toewijding. Puur duivelswerk dus en de abt noemt het ook zo: 'diabolicam technam'.

Even bezorgd was Rodolphus over het feit dat de in zijn ogen twijfelachtige roep van de scheepswagen zich uiterst snel over het land verspreidde. Overal langs de 'scheepsroute' ontstonden woeste feesten met uitspattingen van een hevigheid, die zelfs de toch heus niet zachtzinnige middeleeuwer de haren te berge deed rijzen. Opgemerkt zij wel, dat het niet de opvarenden waren, die deze orgiën opvoerden, maar de plaatselijke bevolking, die zich verzamelde in het kielzog van de schuit.

Om zijn stad nu tegen dit 'duivelse ding' te beschermen, riep de abt de hulp in van de heer van Leuven en deze zond zijn leger uit om het schip te 'kelderen'. Maar hij had buiten de bevolking van St.-Truiden gerekend; die amuseerde zich namelijk kostelijk en wilde dat ook zo houden. Evenmin zag ene graaf Giselbert het goede in van de bedoelingen van de heer van Leuven en dat terwijl hij, als graaf van Duras, toch gehoorzaamheid verschuldigd was aan de Leuvense heerser. Dus zond Giselbert op zijn beurt soldaten uit om schuit en bevolking bij te staan.

Echter voordat beider legers veel onheil hadden kunnen aanrichten, daagde vanuit Metz Adalbero, oom van de zonen van de heer van Leuven, op. Deze Adalbero, tevens broer van de graven van Duras, dirigeerde beide kemphanen richting onderhandelingstafel om daar de twist te beslechten. Maar dit 'vredesgesprek' nam geruime tijd in beslag, de lanterfantende legers werden een prooi der verveling en dus sloegen ze als tijdverdrijf aan het plunderen en brandstichten. Ten gevolge daarvan ging ook de abdij van Rodolphus grotendeels in vlammen op. Hoe het bij dit alles de scheepswagen van Inda verging, vermeldt de kroniek helaas niet...

De voorloper van de “Blauw Sjuut” trok al in 2600 vóór Christus door de straten van Babylon. Dus nog heden ten dage een traditie in de Euregio Maas-Rijn.

In eynen dall scoen en de liecht effen ende wael ghedaen,
daer twee in eynen dall scoen ende liecht water tsamen gaen,
eyn groot ende eyn cleyne, claer schoen ende reyne,
dats die Jeker ende die Mase, beide te kome ende te grase,
es die stadt wale gheleghen, ende te schepen in voele weghen;
in visschen ende in ghewilden, ende in goeden ghevylden,
der bester coren eerden, die ye mochte ghewerden,
des steyt die stat te maten, aen eynre ghemeynre straten,
van Inghelant in Ongheren, voer Colne ende voer Tongheren;
Ende alsoe dies ghelijck, van Sassen in Vrancrijk,
ende mit scepe die des pleghen, te Denemerken ende te Norweghen.
Die weghe versamenen sich al dae, des is die stadt daer nae,
gheheiten Traiectum.