Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Neverland Home | Profile | Archives | Friends

Nooit meer1/1/2014

Ik had nooit gedacht dat ik mezelf vrijwillig naar een psycholoog zou sturen. Nu zit ik hier, met krassen in mijn armen die ik gisteren met een aardappelschilmesje heb gemaakt. Dezelfde krassen die ik zag bij mijn kleine zusje, toen het mijn zo'n pijn deed om te zien dat zij dat zichzelf aan deed. Ik snapte er niks van, ze was toch hartstikke leuk? Dit is toch niet nodig? 

Gisteravond was het oud en nieuw. De bom in mijn hoofd is eindelijk ontploft en ik heb er een grote zooi van gemaakt. Ik weet niet waarom ik doe wat ik doe en waarom ik zo doordraai, maar ik weet wel dat het gisteren echt teveel was. Het gaat me echt te ver als ik met mijn dronken hoofd alleen naar huis loop en vervolgens thuis mijzelf dingen aandoe waarvan ik nooit had gedacht dat ik het zou doen. Daarom heb ik maar besloten om morgen de huisarts te bellen en naar de psycholoog te gaan. Niet zozeer omdat ik bang ben dat ik het nog een keer doe, maar meer omdat ik helemaal op ben. Ik heb het gevoel dat ik al heel lang vecht tegen mijn eigen (negatieve) gevoelens, ik kan ze nergens kwijt. Ik heb de leukste vriendinnen waar ik alles bij kwijt kan, die er altijd voor mij zijn (en zullen zijn), ook als ik ze zo hard als ik kan bij me wegduw. En ik weet niet waarom ik dat doe. Ik weet wel dat ik me zo waardeloos voel. Ik ben voor mijn gevoel niks waard en ik kan niks goed doen. En er is tot nu toe niemand geweest die me anders heeft doen voelen. Elke keer als ik me weer een beetje goed voelde, een stapje in de goede richting, dan gebeurde er iets waardoor ik tien stappen terug deed. 

Waarom echt? Ik heb een hartstikke leuk leven. Mijn ouders zijn gelukkig getrouwd, ik heb twee lieve zusjes en ben probleemloos opgegroeid. Geldproblemen vallen ook reuze mee, niet iets waar niemand anders wel eens last van heeft. Mensen vertellen me regelmatig dat ze me gezellig en leuk vinden en nodigen me ook veel uit. Ik heb genoeg te doen, commissiewerk en leuke borrels elke week. Ik studeer sinds een paar maanden geneeskunde, iets wat ik na mijn zakken van mijn eindexamen drie jaar geleden niet meer had zien gebeuren. Een droom die ik als dertienjarige had is uitgekomen. En ik ben niet gelukkig. 

Toen het uit ging met mijn vriend, een jaar terug, is het een beetje begonnen denk ik. Ik had niet langer een jongen die mij het gevoel gaf dat ik er toe deed. En hoe naar het ook is om het toe te geven, dat heb ik echt nodig. En dat ben ik dus gaan zoeken. Eerst was er P, een arrogante zak die mij gebruikte. Of beter gezegd, ik liet me gebruiken. Hij gaf me af en toe op zo'n dronken avond het gevoel dat iemand me wilde en we konden het best goed vinden. Helaas werd ik vaak te emotioneel en zocht ik verbanden zag ik dingen die er voor hem niet waren. Op een gegeven moment voelde het erg zelfdestructief, aangezien ik elke keer zo verdrietig van hem werd. Toen is het gestopt en het ging echt veel beter. Ik was gelukkiger en voelde me echt mezelf, ik ging veel om met mijn goede vriendin T en had het idee dat mensen mij ook echt leuk vonden. Een tijdje terug besloot ik dat ik M eigenlijk wel leuk vond. Net uit met zijn vriendin (maandje of drie?) maar ineens vond ik hem aantrekkelijk. Ik ging ervoor, dit ging mij lukken. Het zou even gaan duren, maar we zouden goed bij elkaar kunnen passen en ik wilde weten of dat zou kunnen. Maar het zou met tijd kosten, want je kunt iemand nou eenmaal niet 1,2,3 leren kennen. 

Daar was dan het avondje met mijn commissie. Gezellig samen eten en achteraf bleef ik plakken bij M. Gezellig aan het kletsen, hij liet zijn stethoscoop zien en we luisterden aandachtig naar elkaars hartslag vanuit verschillende ribruimtes. Klinkt erg zweverig, maar het was puur interessant omdat we allebei geneeskunde doen. Ik had ook nog nooit naar iemands hart geluisterd via een stethoscoop dus ik was gefascineerd. Maargoed, we hadden goede gesprekken. Over onze exen, familie, problemen. We hielden elkaars hand zelfs vast en toen dacht ik (wederom met bier in mijn systeem), fuck it! Ik neem het risico gewoon. Ik vroeg hem, 'hoe sta je tegenover risisco's nemen?' en hij keek me twijfelachtig maar geinteresseerd aan. 'In dit geval is het misschien niet zo'n goed idee' antwoordde hij. Ik trok me er verder niks van aan en zoende hem gewoon. Hij zoende terug. Stopte even, keek me aan, en met een pijnlijke grijns herhaalde hij zijn antwoord. Ik negeerde het weer en we hadden seks. En nogmaals, en nogmaals. 

S'ochtends was het een beetje ongemakkelijk. We wisten ons allebei geen houding te geven maar hij bakte toch een eitje voor me, die hij daarvoor was gaan halen bij de ap. Daarna kleedde ik me aan en zei simpelweg nou, doei, bedankt voor het ontbijtje! Hij keek me een beetje schaapachtig lachend aan en wist waarschijnlijk ook niet zo goed hoe je in dit geval iemand gedag zegt. Hij besloot dezelfde houding als ik aan te nemen en liep mee naar de deur om deze achter me dicht te doen terwijl hij zei, wanneer zie ik je weer? met oud en nieuw? Ik bevestigde en fietste weg. 


Op oudjaarsavond was hij op hetzelfde feestje. Tot de jaarwisseling negeerden we elkaar een beetje, het was wel ongemakkelijk. P was er ook, een van zijn goede vrienden tevens de jongen met wie ik daarvoor het bed deelde maar mij diep ongelukkig maakte. Na drie zoenen en een 'gelukkig nieuw jaar' was het al een stuk minder ongemakkelijk. Toch, na wat extra prosecco, zei ik 'misschien moeten we even praten' en hij vond het goed. Het leek zelfs wel alsof hij blij was dat ik het vroeg, en het ermee eens was dat je het niet zomaar kan negeren. Ik zocht er verder niks achter tot nu toe, maar ik wilde wel weten waar ik aan toe was. Wil je nog een keer, of wil je het nooit meer, of weet je het niet? Eitherway, maar ik wilde een antwoord. 

Vanaf dat moment weet ik alleen nog dat we in de gang stonden te praten en hij zei 'het was gewoon echt geen goed idee' en keek me een beetje gepijnigd aan. Ik klapte dicht en zei ook dat ik het heel moeilijk vind om zo te praten over zulke dingen. Een groep mensen onderbrak ons gesprek en ik heb me laten vertellen dat hij toen weg wilde gaan en ik heb geroepen 'je gaat niet weg nu hoor'. Iets wat helemaal niks voor mij is om te zeggen (veel te bevelend) maargoed, blijkbaar zei ik dat. Hij vertrok. 

En ik was niet boos. Ik was niet verdrietig. Althans, niet omdat hij wegging of om zijn antwoord. Ik was echter wel heel verdrietig. Ik heb me wederom laten vertellen dat ik op de brandtrap (we zaten op de 14e verdieping van een flat) ben gaan zitten en niet wilde praten met een ander meisje. Zij is mijn beste vriendin B gaan halen en die probeerde me te kalmeren maar het lukte haar niet, ik heb haar toen alleen gezegd dati k naar huis wilde. Beneden bij mijn fiets stond ik te kloten met het slot en ik verloor mijn fietssleutel ter plekke. Mijn vriendinnen T en H bleven me maar bellen en ik heb alleen door de telefoon geroepen dat ze konden oprotten. Ik wilde niet geholpen worden. Ik vind niet dat ik dat verdien. Eigenlijk nog steeds niet. Compleet overstuur ben ik vervolgens met mijn dronken hoofd naar huis gelopen en heb ik thuis in de keuken mijn onderarm toegetakeld. 

Vanochtend werd ik wakker en dacht ik dat ik alles gedroomd had. Gelijk iedereen bellen en mijn excuses aanbieden. T en H hebben allang met me koffie gedronken en zijn geschrokken. Dit is wel vaker voorgekomen, dat ik ze heel hard wegduw, maar niet op zo'n manier. De enige die me nog niks heeft laten horen is M. Ik ben niet verliefd, maar ik zou het zo fijn vinden als hij me gewoon zegt dat het oke is. Of dat het niet oke is. Maar IETS. 

 

Ik wil vanavond gaan slapen, zonder te huilen. Zonder me waardeloos te voelen. Morgenochtend op staan en heel hard gaan leren voor mijn herkansing. Ik moet dit halen, al heb ik het gevoel dat ik zelfs daar niet goed genoeg voor ben. Ik wil zo graag van dat gevoel af. Het voelt als een opluchting om het toe te kunnen geven dat ik gewoon niet goed in mijn vel zit en er nu echt iets aan ga doen, in plaats van tegen mezelf te zeggen dat ik me niet moet aanstellen en er veel ergere dingen zijn. Niet dat dat niet zo is, maar als ik zo doorga dan weet ik niet hoe het met me afloopt. En ik hoop dat met het schrijven van een blog ik misschien een beetje een uitlaatklep heb, en niet alles opkrop. Het opkroppen is namelijk het grootste probleem. Morgen zal het beter zijn. Morgen ga ik er weer vol tegen aan en laat ik zien dat ik dit wel waard ben. Ik ga me volledig richten op mijn studie en laat me niet meer afleiden door jongens of andere mensen die me een rotgevoel geven. Vanaf nu word ik dokter en ga ik leven voor zoveel mogelijk leren van het menselijk lichaam om mensen hiermee over een paar jaar te kunnen helpen. Als dokter kan IK er zelfs niet meer om heen dat ik er toe doe. Daar werk ik naartoe, en ik ga het niet alleen meer doen. Morgen is de eerste dag, van de rest van mijn leven. 

 

 

 

 

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer