Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Story of my story

21/5/2011 - Echte liefde of echte lust?

Na 2 jaar teleurstellingen, relaties die kapot liepen, harten die gebroken werden, harten die geheeld maar vervolgens weer gebroken werden, liefde totdat je in een bed lag en mannen die uiteindelijk een heel dubbelleven bleken te leiden om me heen te zien, was ik een beetje klaar met de liefde.  Want wat is nou liefde als je je vaker ellendig voelt dan gelukkig? En waarom zou je het willen als je alles hebt? Vrienden, vriendinnen, een eigen huis, een baan, een auto en elke dag wel iets of iemand die je laat lachen tot je huilt. Heb je het dan echt nodig om met iemand in een emotionele rollercoaster te stappen? En bestaat de liefde wel? Zijn we allemaal niet uiteindelijk dieren met een zogeheten voortplantingsdrang? Verwarren we liefde met lust?

Zoals ik regelmatig in mijn omgeving en in mijn eigen leven zie, is dat de liefde een stuk gecompliceerder word wanneer je ouder word. Zoals je vroeger op de basisschool heel verlegen vroeg: wil je mijn vriendje zijn?, is het tegenwoordig een soort gissen wat iemand nou eigenlijk van je wil. Eigenlijk sinds er seks bij kwam kijken is alles een stuk lastiger geworden. Want vind iemand nou oprecht jou als persoon leuk, of is het een heel dierlijk instinct dat zegt: dit is goed voortplantingsmateriaal? En wij vrouwen, hopeloze romantici die we zijn, willen niet gebruikt worden voor alleen seks. Wij willen leuk gevonden worden, geliefd worden, naar een hoger level getild worden, op een roze wolk zitten en de enige zijn voor de man die wij gekozen hebben als onze partner.

Helaas moeten we het tegenwoordig op zijn beloop laten. De hopeloze kalverliefde, het totale overgeven aan wat je gevoel je ingeeft is er niet meer bij. Het ervan uitgaan dat iemand het beste met je voorheeft is er ook niet meer bij, daarvoor zijn we te wijs geworden. Dus gaan we er nu vanuit dat de geweldige, alles overheersende maar toch hopeloze Disneyliefde niet bestaat. Het gaat om gezelschap en een stukje natuur en als je het daarbij zo leuk hebt met elkaar dat je toch vaker met elkaar wilt omgaan zal het vast een soort vorm van liefde zijn.

En toch is daar de hoop. De man die onlangs mijn leven in walste had binnen één minuut een deel van mijn fragiele hart te pakken. En ik bleef hem op onverwachte plekken tegenkomen totdat we besloten maar eens af te spreken. Sinds toen ben ik toch, tegen beter weten in, veranderd in dat kleine meisje dat straks wil kunnen zeggen: En ze leefden nog lang en gelukkig.

Dus ik heb een nieuwe insteek: genieten tot je erbij neervalt. Zolang je hart maar heel blijft. Want uiteindelijk blijven meisjes toch meisjes; we moeten de liefde een kans geven om te kunnen bewijzen dat het bestaat. En als de man ons teleurstelt dan was hij gewoon niet prins Erik, maar natuurlijk zijn wij altijd Ariel. En dan huilen we gewoon uit bij Sebastiaan en Botje. 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

20/2/2011 - De concurrente

Tegenwoordig hebben alle mooie, leuke, zelfstandige, onafhankelijke vrouwen een nieuw probleem. Aangezien mannen te bang en onzeker zijn om een relatie aan te gaan met een vrouw die én mooi is, én veel mensen (en dus ook mannen) kent, én een eigen vriendenkring heeft, én regelmatig op stap wil met haar vriendinnen, én geen man nodig heeft om haar te onderhouden (financieel en emotioneel) is er een nieuw soort concurrente opgestaan. Namelijk de lelijke vrouw.

Uit meerdere ervaringen van mij en mijn omgeving blijkt dat het voor mannen emotioneel zeer moeilijk is om zich te binden aan een vrouw die hen niet nodig heeft, maar alleen maar uit vrije wil bij ze wil zijn. Een vrouw die haar eigen boontjes kan doppen, haar eigen inkomen vergaart, genoeg vriendinnen (en vrienden!) heeft om haar emotionele sores bij kwijt te kunnen maakt mannen erg onzeker. Wij hangen namelijk niet aan ze. We vragen niet de hele dag om bevestiging en zijn niet zonder aanleiding jaloers, omdat we onze waarde kennen en er daarmee ook vanuit gaan dat de mannen onze waarde inzien (foutje van ons). Mannen claimen dit altijd aantrekkelijk te vinden. En dat vinden ze ook. Voor een scharrel.

De vrouwen die wij zijn, zijn namelijk voor veel mannen aantrekkelijk als ‘thing on the side.’ In hun beleving is onze onafhankelijkheid een teken van het niet voelen van liefde voor de man in kwestie, en onze pracht en praal is een teken dat we het wel redden zonder ze. Zoals ze in het begin denken. Daarna worden ze altijd verliefd. En met die verliefdheid komt weer allemaal onzekerheid mee (oh, ze belt me niet elke dag, oh, ze is uit met haar vriendinnen, oh ze gaat met mannen op stap etc, etc, etc.) En dan willen ze ons niet meer. Want dan zijn we te moeilijk. Maar we zijn wel te leuk om te laten gaan dus stoppen ze hun gevoel weg en blijven hangen. En dan verander je in een scharrel. Tja, zo gaat dat. En dat is niet waar wij voor getekend hadden. Ja, een leuke tijd, prima, maar niet als prikdoos die je op bestelling kan krijgen. Nee, wij hebben gevoel! Echt waar, dat is zo. En omdat we zelfrespect hebben zouden wij nooit meegaan in die scharrelmodus. Dus dit eindigt altijd in een moeilijke en pijnlijke situatie, die nooit had gehoeven als die man eens een keer zijn licht aanzette en inzag hoe leuk we hem eigenlijk vinden en ondanks dat we allemaal andere dingen doen zonder hem, we liever niet zonder hem zijn.

En wat gebeurt er dan? Dan stoppen we ermee. Want als zelfstandige, onafhankelijke vrouwen in de scharrelstatus worden gestopt, dan willen ze niet meer. Daarvoor houden we teveel van onszelf en daarvoor weten we veel te goed dat we meer waard zijn dan dat.

Op zo’n moment hoop je altijd dat het licht bij de man spontaan aangaat. Maar nee, dat gebeurt nooit. Want wat gebeurt er (score van 10 out of 10)… De man krijgt een vriendin. En niet zomaar een vriendin. Nee, de vriendin is eigenlijk altijd een lelijk gedrocht. En ontzettend verliefd. En heel erg aanhankelijk. Volgt als een schaduw. Doet wat haar gezegd word. Zal nooit vreemdgaan (kan ook niet,  want niemand anders wil haar). Zal alles doen om de man te behagen. Loopt als hond achter man aan.

En dan vraag ik me af; is dit nou wat die man wil? Ik begrijp dat het veiligheid en zekerheid bied, maar kom op, you could do so much better than THAT. En daarbij kunnen onafhankelijke vrouwen ook heel verliefd en loyaal zijn. En bergen voor je verzetten. Maar ze geven ons de kans nooit om dat te bewijzen. Want je zit al in de scharrelmodus voor je er erg in hebt.

Het is jammer maar helaas, en ondanks dat ik af en toe denk; Goh, misschien moet ik ook eens minder aan mezelf doen en heel afhankelijk zijn, mijn hele leven opgeven voor zo’n man. Misschien dat ze dan wel respect tonen.

Maar dan denk ik alweer gauw; Nee, mijn zelfrespect en eigen leven met iedereen die daarbij hoort is toch belangrijker. En ook vraag ik me af; hoeveel respect hebben ze uiteindelijk voor iemand die alvast klaarligt op de grond om overheen gelopen te worden? Die mannen moeten maar eens gaan inzien dat ze ons leven niet over hoeven te nemen, maar blij mogen zijn als ze een toevoeging mogen zijn op ons bestaan. Ik kan er ook niks aan doen dat jullie vol met angsten zitten en ik voel me nou niet echt geroepen om jullie er vanaf te helpen.

Dus ik zeg: Long live the beauties, the women who got their own jobs,their own cribs, their own cars, their own money and still have the time to be fancy, social, loving, supporting and caring. Holla!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

20/2/2011 - Godcomplex

 

 Dat mannen rare wezens zijn met meerdere stoornissen was niks nieuws. Dat ze diep van binnen onzekere, bange jongetjes zijn die als de dood zijn voor sterke, onafhankelijke vrouwen is ook niks nieuws. Dat ze compensatiegedrag vertonen voor het niet hebben van meerdere eigenschappen die ze wel zouden willen hebben is ook van alle tijden. Maar dat ze zichzelf tegenwoordig aanpraten dat ze wel een Adonis zijn die ten alle tijden aanbeden dient te worden is iets nieuws.

Neem man A. Man A beschikt helaas (voor hem en eventuele toekomstige partner) over een niet zo groot geschapen apparaat. Dat tast in den beginsel uiteraard al de mannelijkheid aan. Aangezien mannen denken dat de wereld draait om sex en het enige doel in hun miserabele levens het vullen van zoveel mogelijk vrouwelijk schoon is, is dit natuurlijk een zeer negatieve fysieke eigenschap (in de ogen van de man dan hè). Nu wil het zo zijn dat wij vrouwen helemaal niet gefixeerd zijn op maat. Natuurlijk vinden wij boomstammen zeer aantrekkelijk en speelt dit een rol in onze fantasie, maar geloof mij, zo’n monster dat tot je middenrif komt is ook niet altijd een pretje. Daarbij zijn wij meer ingesteld op andere dingen dan alleen maar ‘gevuld’ worden door alles wat voorbij loopt. Dus mocht manlief nou niet zo groot uitgevallen zijn, maar is hij wel heel lief, attent, begripvol en al die andere dingen die ook nog van belang zijn in een omgangsvorm (ik noem het R-woord niet want dan klappen alle mannen van schrik hun laptop dicht), dan willen wij daar best genoegen mee nemen. Ik spreek voor mezelf en vele vriendinnen die beamen dat er echt meer op de wereld is dan het hebben van een enorme paal.

Wat wij wel heel erg triest vinden is als deze man blijkbaar zo onzeker is over zijn jongeheertje, dat hij zichzelf in de loop der jaren heeft aangepraat dat hij een derde been heeft. En als dan blijkt dat hij daar daadwerkelijk in gelooft, begin ik me helemaal af te vragen of deze man niet even langs een psychiater moet voor zijn mentale problemen.

Neem bijvoorbeeld de volgende situatie. Zodra je als vrouw baarmoederlijke klachten begint te krijgen (tja, dat gebeurt nou eenmaal weleens) hebben ze tegenwoordig allemaal de illusie dat dat de schuld van hun monster is. Iets dat volstrekt onwaar en onmogelijk is, aangezien de mannen in ons leven echt niet uitgerust zijn met enorme spuitkanonnen. En we kunnen ook niet stellen dat ze er fysiek nou echt een marathon van maken dus daar kan het ook niet aan liggen. Nee, het ligt gewoon aan de baarmoeder. Maar maak dat de man maar eens wijs. Op de een of andere zieke manier zijn ze er, na een minuut van bezorgdheid, trots op als jij vergaat van de baarmoederkrampen. Of als je begint te bloeden. Want dan moeten ze wel een inwendige bloeding hebben veroorzaakt met dat ding, toch?

En wat krijg je dan voor geniale opmerkingen vanuit het land der eencelligen? Je zal het niet geloven maar dit is een verzameling van de domste opmerkingen uit mijn vriendinnenkring met betrekking tot baarmoederproblemen vs. De man:

-          Helpt chocola eten niet?

-          Misschien moet ik volgende keer niet zo diep gaan (Diep? Wanneer? En met wat?)

-          Denk je dat je baarmoeder het misschien niet aankon?

-          Tja, zo groot ben je natuurlijk niet gewend

-          Misschien ben je nu pas echt ontmaagd

-          Dit hebben meerdere vrouwen gehad, volgens mij ben ik gewoon te groot voor sommige vrouwtjes

-          Ga even langs de dokter en vertel dat je de beste sex van je leven hebt gehad

En laat dit nou allemaal écht gezegd zijn. Als je het mij vraagt.. Godcomplex.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

20/2/2011 - De idioterie van de man in 2011 - vanaf 1 januari tot 20 februari

Zoals eerder vermeld ontmoeten wij bijna dagelijks de meest lichtloze en kansloze personen. Om iedereen een indruk te geven en onze verhalen te ondersteunen met uitspraken uit de monden van deze breinloze wezens, houden wij een lijst bij met uitspraken die de verrijkingen in ons leven doen. Vooralsnog bijgehouden van 1 januari 2011 tot 20 februari 2011.

- vrouw: ik hoef je niet te leren kennen, je bent de ex van een vriendin. Man: we kunnen toch ballen?
- op de ping: je klinkt afwezig (klinkt?)
- vrouw tegen man: qua onzin praten span jij echt de kroon. Man (serieus): ja, ik ben de kronenspanner.
- man tegen vrouw na jaren geen contact: wat doe je tegenwoordig, woon je samen/kinderen? Vrouw: nee, happy single en jij? Man: ik woon samen met mn vriendin en dochtertje. Maar wanneer gaan wij afspreken dan.......
- man tegen vrouw: gefeliciteerd met je verjaardag, nog vele jaren in goede gezondheid en veel sex
- man, 2 maanden nadat hij gedumpt is: ik heb het gevoel dat we uit elkaar groeien
- de kronenspanner: zal ik jouw kroon zo even spannen?
- man gaat weg bij vriendin: laten we de voogdij over de hond delen
- man op ping: het heeft gewerkt, want ik heb contact met een leukerd
- vrouw geeft ping aan man; man zegt: vind je het wel leuk met me op de ping? Vrouw: ja anders geef ik mn ping niet. Man: ja ik weet niet hoe jullie damens van daar zijn. Vrouw: wat bedoel je daarmee? Man: jullie damens in [stadsnaam] hebben een aparte levenswijze
- man tegen vrouw: ik geef je de hele avond om mijn nummer te regelen. Daarna geef ik het op.
- 'kijk niet zo raar, je moet gewoon attitude hebben.'
- exflow tegen exvriendin: ben je nog blij met waar je woont? Want ik zoek een medehuurder
- exflow: waarom ga je uit? Je moet geld sparen! Volg mn adviesen
- vrouw: hoe gaat het? Man: redelijk tot goed. Vrouw: waarom gaat het niet goed? Man: je wil me niet.
- vrouw: hoe gaat het? Man: niet goed. Vrouw: waarom niet? Man: ik zie je en mijn vlinders beginnen weer te vliegen.
- vrouw: ben je gelovig? Man: ik ben niet zo autistisch maar ik geloof wel dat er een God bestaat.
- man: laten we gewoon afspreken, we hoeven niet gelijk sex te hebben maar als het wel gebeurt is het ook niet erg toch?
- man: wat doe je na dit feest? Vrouw: ik ga naar huis en slapen. Man: waarom ga je niet met mij mee? Ik wil dat je me in slaap wiegt.
- fact: een rasta die Harry heet.
- vrouw ontmoet man: hoe gaat het? Man: niet zo goed want ik ken je niet.  

Ik neem aan dat ik hier niet aan toe hoef te voegen hoe bang wij zijn voor de lijst aan het einde van dit jaar...

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

31/12/2010 - Goed voornemen

Nu sta ik al een tijdje bekend om mijn rare acties en impulsieve gedrag. Maar dat ik mezelf nog een keer versteld kon laten staan, dat had ik nooit verwacht.

Het is vandaag oudjaardsdag en dat zette me aan het denken. Wat heb ik allemaal bereikt in het afgelopen jaar? Allereerst zijn mijn eerste twee doelen bereikt. Namelijk het vinden van een andere  baan en het afsluiten van een vreselijk half jaar met de Furby. Helemaal over hem heenkomen had een hoop tijd, zweet, tranen en geduld van mijn vrienden nodig maar het is me gelukt. Zelfs toen hij uiteindelijk een relatie aanging met iemand die ik als een vriendin zag lukte het ze niet om me kapot te maken. Over haar en haar verraad ben ik ook heengekomen en inmiddels voel ik me helemaal op mijn plek op mijn nieuwe werk.

Toch heb ik wat dingen overgehouden aan het leed dat de Furby mij heeft aangedaan. Allereerst heb ik een hele periode een intense hekel aan mannen gehad, hoe goed ze het ook met me voor hadden. Verder heb ik een half jaar geen sex gehad omdat ik vond dat zij me niet waard waren, en ja, geen sex, daar heb ik natuurlijk ook mezelf mee, dus daar kan ik hem ook voor bedanken. Verder heb ik een ontzetten vertrouwensissue opgelopen en kon ik tot voor kort niemand dichtbij laat komen, en al helemaal geen man.

Sinds een paar maanden ga ik om met mijn lieve liefde, ook al hebben we geen liefde (zogenaamd) geen relatie (zogenaamd) en voelen we niks voor elkaar dan vriendschap (zogenaamd). Kortom, wederom een gecompliceerde situatie maar daar schijn ik toch altijd voor te gaan. Ondertussen kan ik ook deze man, de eerste man die mijn ijslaag ontdooide en op zijn manier altijd heel lief en respectvol is, niet toelaten. Ik denk dat het niet hebben van een relatie en het ontkennen van gevoelens toch ook te danken is aan mijn (gespeelde) nonchalante houding. Ik ga er namelijk altijd vanuit dat hij het slecht met me voorheeft of het uiteindelijk toch wel verpest.

Vanmiddag bedacht ik me dat dat mijn nieuwe voornemen voor 2011 word. Mensen en dan voornamelijk mannen en dan met name hem een eerlijke kans geven. Ik moet van de Furby-angsten af. Dus dacht ik heel spontaan; ik heb nog een cadeau van de Furby in de koelkast liggen. Namelijk een pump van chocolade (eerlijk, wel een perfect cadeau voor iemand als ik). Dus stapte ik in mijn auto, reed naar de eerste plek die in me opkwam (laatste plek waar hij en ik nog ‘normaal’ met elkaar omgingen) om dit zieke plan uit te voeren en belandde dus op een steiger, aan het water, die nog helemaal vol met ijs lag, waar ik met mijn hakjes op ging wandelen (ja, dat was een levensgevaarlijke missie) om aan het eind van de steiger neer te knielen en een belachelijk psychologisch verantwoord maar toch psychopatisch Carrie vs. Slechte filmmoment te creeeren.

Ik gooide namelijk vanaf de steiger de chocoladepump met inmense kracht kapot op het water (dat nu dus ijs is). De pump verpulverde tot zo’n 1000 stukjes en bestreek een omtrek van zeker 10 meter en heel zielig in het midden van alle stukjes chocolade die ik ooit zo lief had lag het marsepeinen roosje dat ooit bovenop de neus van de pump had gezeten. Het roosje zag er zo eenzaam uit en was nog helemaal heel, maar ik vond dat op dat moment in mijn zieke pyschotische gedrag een mooi symbool dat natuurlijk in deze situatie voor mij als persoon staat. Onbreekbaar middenin de chaos.

 

 

Vervolgens ben ik opgestaan, heb naar de stukjes chocolade geschreeuwd: ‘Jij hebt mij verpest, dankzij jou kan ik niemand meer vertrouwen maar vanaf NU is dat afgelopen’. Toen ben ik de verpakking van de pump in stukjes gaan scheuren, waarbij ik als een echte Beverly Hills actrice bij elke scheur een woord zei. Jij. Bent. Dood. Voor. Mij. Jij. Bent. Fout. Geweest. Ik. Weiger. Langer. Te. Lijden. Onder. Jouw. Fout.

..............

De stukjes van de verpakking heb ik tussen de steiger gepropt, want zoals een echte dramaqueen siert wil je natuurlijk niks meer in je omgeving hebben dat maar in aanraking is geweest met dat ding waar je juist afscheid van neemt. Het lint dat om de verpakking heen zat heb ik om een steigerpaal geknoopt en daarna ben ik opgestaan, om me in het midden van de steiger nog één keer theatraal om te draaien en te gillen: Vanaf NU krijgt iedereen een EERLIJKE kans. Ik laat me niet langer verpest zijn door JOU. Ja, ik weet het, het is hilarisch en triest tegelijk.

Hierna ben ik dus de steiger afgelopen, voor zover je dat lopen kon noemen met 15 cm hak op ijs, mijn auto ingestapt en in lachen uitgebarsten (nadat ik nog heel even in mijn bui bleef hangen en tegen mezelf zei: Het is klaar, het is klaar). Het idee dat iemand me misschien gezien heeft leek me zo hilarisch dat ik niet meer bijkwam.

Het is soms triest dat je dit soort dingen onderneemt om van een soort boze wolk boven je hoofd af te komen. Maar ook al is het allemaal een beetje zielig gedrag, je kunt je altijd afvragen: Als hij mij dit allemaal niet had aangedaan, had ik dan zo gek geweest om zoiets te ondernemen? Dus wie is er nou gek, hij of ik? ;)

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

27/12/2010 - 2010

Einde van 2010. Einde van een veelbewogen jaar mogen we wel stellen. We hebben wat meegemaakt met zijn allen. Ik denk dat ik in 2007, 2008 en 2009 nog niet eens de helft heb meegemaakt van wat me dit jaar allemaal is gebeurd. Leuke dingen dan. Die soms minder leuk eindigden. Of misschien achteraf toch niet zo leuk waren. Maar we kunnen wel stellen dat ik in 2010 een keer NIKS heb gedaan waar ik ook maar een beetje spijt van heb.

Zoektocht naar de liefde. Dat was wel een beetje het thema van 2010. En liefde hebben we gevonden. Liefde voor een nacht, liefde voor mijn zuigtechnieken, liefde voor mijn heerlijke, strakke … (ik heb het ook niet verzonnen), liefde via de Blackberry, liefde voor mijn vrije leven, liefde voor mijn vriendinnen. Maar liefde alleen voor mij (inclusief dan dus bovenstaande), nee dat hebben we nog niet mogen meemaken. Met vlagen. Dat wel. Maar dan voornamelijk van mannen die daar eigenlijk helemáál niet aan toe zijn en dan dus eigenlijk weer wegrennen. Vaak dacht ik dan ‘ach, dat is jouw loss, jammer dan’ maar de laatste blijft mijn hoofd bespelen als Jimi Hendrix zijn gitaar ooit bespeelde.

Nu wil ik als goede voornemen stellen dat ik hem eruit ga schoppen. Ik zie hem toch sowieso pas in 2011 weer aangezien hij een vakantie naar het buitenland heeft geboekt per heden tot begin januari. En dat is eigenlijk wel goed. Tijd om even op een rijtje te zetten wat ik nou eigenlijk van hem vind. Want vind ik hem nog wel zo leuk? Het lijkt er meer op dat ik hem alleen maar leuk denk te vinden omdat hij zich niet laat vangen. En misschien vind hij dat ook wel van mij. Want dat was ook het thema van 2010: vrijgezel blijven. Ja, nogal dubbelzinnig als je ziet wat het andere thema is, maar ja, ik blijf een vrouw en die kunnen 2 dingen tegelijk. Liefde en vrijheid kan in mijn optiek makkelijk samengaan, maar dat is niet voor iedereen weggelegd.

Dus dacht ik, laat ik vanaf nu eens even niks meer van me horen. Nieuw jaar, nieuwe kansen. Kansen die hij mag gaan grijpen. Ik wil eigenlijk met een schone lei beginnen. Dat is natuurlijk onmogelijk maar een beetje uitgummen moet kunnen toch?! En misschien zijn de ‘gevoelens die hij wegdrukt’ zoals hij zelf zo mooi weet te verwoorden hoe we in deze belachelijke situatie zijn gekomen, dan sterk genoeg om een keer ervoor uit te komen. You don’t know what you miss till it’s gone, right?! Bij deze wordt het thema van 2011 dus: I’m priceless en jij moet ervoor vechten. Ik ben klaar met dit suffe spel dat volwassen mensen schijnbaar met elkaar spelen. En om het spel nog wat uitdagender te maken gaan we ook nog volhouden dat we niks voelen, omdat we dat nou eenmaal niet willen. Hoe suf is dat? Waar is de tijd gebleven dat je gewoon zei: Hoi, ik vind jou leuk, zullen we verkering nemen. En dan zegt de ander oké of nee, en in het eerste geval ga je hand in hand lopen en in het tweede geval zeg je oké, jammer en voel je je een avondje rot en ga je de volgende dag weer vrolijk naar school. Hoe mooi was die tijd?! Nu moet je schijnbaar maar voelen en ruiken wat mensen willen, niet geloven wat ze letterlijk zeggen want ze kunnen het elkaar moment terugnemen of ontkennen en maar afwachten wat er gebeurt. Ik wil niet afwachten. Ik wil vlinders laten rondvliegen in mijn buik en er geen circusartiesten van maken die precies weten wanneer ze voor dood moeten spelen en wanneer ze mogen fladderen. Dus 2011 wordt een nieuwe aanpak. Vrijgezel blijven totdat iemand bewijst dat hij mij verdient én daar ook voor uit durft en wilt komen en vooral genieten. Genieten tot ik erbij neerval. En verliefd worden? Nee, dat gaan we dus even niet doen. Is veel te gevaarlijk.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

1/12/2010 - Het foute mannennetwerk

Volgens mij is er iets gaande onder het opperterroristische foute mannennetwerk. Van de een op andere dag lukt het ze allemaal om de groene knop op hun telefoon te vinden, het pingen uit te vinden, het sms-en uit te vinden en dat allemaal tegelijk. Je zou het bijna een prestatie noemen, ware het niet dat het zo verdacht tegelijk gaat allemaal dat je er zeker van bent dat ze een meeting hebben gehad.

Nu wonen mijn foute mannen door het hele land en negeer ik ze tegenwoordig dood, dus heb ik ze allemaal al zeker maanden niet gesproken. Oke, op  één na dan, maar ja, die heeft dan ook wat voorsprong op de rest. Niet qua intelligentie hoor, nee, het blijft een man dus ik weiger er ook maar één hoger in te schatten dan een paasei. Ik bedoel een gevoelsmatige voorsprong.

Hun gedrag in de afgelopen 2 dagen brengt mij tot de conclusie dat ze een netwerk zijn gestart. Met elkaar. Tegen mij. Op de één of andere manier geloof ik nooit in toeval en is het dus TE toevallig dat ze besluiten om met ZIJN ALLEN op één bepaalde dag, binnen een bepaald tijdsbestek, een aanval op mijn telefoon te verrichten. En niet een beetje. Nee, er wordt me van alles aangeboden. Sex, dates, toekomsten, weekendjes weg, bioscoopbezoekjes, etentjes en noem de hele ellende maar op. En ja, mijn vriend wanneer het hem uitkomt doet er ook gewoon vrolijk aan mee. Alsof het niks is! Ik verdenk ze ervan dat ze een geheime frequentie hebben gevonden en daarop broadcasten, een soort Al Qaida maar dan anders. En dat ze dan bespreken wanneer ze me gaan aanvallen en hoe. Ik bedoel, als je ‘ik ben stomdronken in Tilburg, niemand kent me hier, ik ga ook eens de slet uithangen in een donker steegje’-scharrel, je ‘ik ben je geile dansleraar en jij en ik moeten een keer sex hebben’-potentiële bedmaatje, je ‘ik ben bijna net zo oud als je vader maar ik zie er goddelijk uit en jij en ik zouden een weekend door moeten halen om elkaar kapot te neuken’-plan B, je ‘ik ontmoette jou in een discotheek en vind je eigenlijk een kneus maar je geeft me heel veel aandacht’-weggooiproject, je ‘ik ontmoette jou ook in een discotheek en ik was verdrietig om mijn vriend wanneer het hem uitkomt dus gaf ik jou mijn nummer en je ziet er ook nog eens lekker uit’-achter de hand rebound, je ‘jij bent oerlelijk maar ik vind het zielig om je ping te verwijderen’-opperkneus, je ‘jij was vroeger mijn grote liefde maar ik wil gewoon nog een keer over je heen en nu zijn we vrijgezel dus laten we het gewoon een keer doen, zodat dat ook een keer gebeurd is’- toekomstige sexbuddy je ALLEMAAL tegelijk gaan contacten, en dan bedoel ik dus op dezelfde dag, binnen een uur, dan kan dat GEEN toeval zijn! Dat geloof ik niet! Het is heel koud nu buiten. Dus ik denk dat ze warmte zoeken. Waarom ze dat in godsnaam bij mij vandaan willen halen is het raadsel van de eeuw, want ik heb ze NIKS te bieden.

Dus eigenlijk was ik van plan om na mijn werk naar de laatste toe te rijden. Want ik wil van mijn vriend wanneer het hem uitkomt af want ik voel teveel voor hem wanneer het hem niet uitkomt zeg maar. Dus dacht ik, veel vrouwen lossen dat op door met iemand anders naar bed te gaan. Misschien moet ik dat ook doen. Vroeger kon ik heel goed vreemdgaan en dingen doen met mensen zonder gevoel. Maar ik kwam naarmate het eind van mijn werktijd naderde erachter dat ik niet meer zo ben. Ik wil ook niet meer zo zijn. Ik heb nou eenmaal gevoel voor die vriend wanneer het hem uitkomt en daar moet ik overheen kunnen komen zonder behulp van een andere man. Het is klaar met het slettengedrag. Tijd om mijn karma te reinigen uit een vaag verleden waarin ik niet helemaal mezelf was. Dus ik heb besloten dat zijn idiote gedrag niet moet gaan betekenen dat IK me als een idioot moet gaan gedragen. Ik hou de eer wel aan mezelf. En ondertussen hou ik alle rare opties hierboven open. Voor als ik zin heb om te sexen zonder gevoel. En zonder huilen achteraf. Dus wanneer ik klaar ben met mijn vriend wanneer het hem uitkomt. Hoop dat het snel is. Want last but not least blijft een lekker gevalletje. Jammer dat ik een vrouw ben. Met gevoel enzo.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

14/11/2010 - Zelfreflectie...

Zo word je op een woensdagochtend wakker en vraag je je af; heb ik nou vannacht echt een half boekwerk gestuurd aan ‘mijn vriend met rechten die ik niet meer zo noem want ik vind het een belachelijke uitdrukking dus noem ik hem vanaf nu maar degene bij wie mijn hart ligt’? Dan ga je even terugkijken in de oh zo handige Blackberry en kom je tot de conclusie.. Ja, ik heb inderdaad een waterval aan emoties over hem heen gegooid, om precies te zijn om kwart voor 3 ’s nachts en nee, ik wist dus ’s ochtends niet zeker of ik dit nou gedroomd had of het echt had gedaan.

Vervolgens moest ik natuurlijk gaan teruglezen wat ik in deze slaapdronkenactie allemaal had weten te vermelden aan de enige persoon die mijn hart kan breken. En daar zit je dan, bevend omdat je eigenlijk bij voorbaat plaatsvervangende schaamte voor je slaperige ik hebt en totaal niet weet wat je kan verwachten van je eigen bericht.

Gelukkig toen ik het opende en teruglas, was ik stiekem best een beetje trots op mezelf. Het was een eerlijk, liefdevol en respectvol bericht. En ja, nu gaf ik hem 80 hamers om op mijn hart in te slaan, maar goed, dat moest ik maar voor lief nemen. Als hij dat nu nog zou doen ben ik overtuigd dat alle mannen slecht zijn. Hij is de enige hoop die over is voor de manheid, ik hoop dat hij hun eer gaat redden.

Omdat ik zo trots was op mezelf en mijn uber-eerlijke bericht, besloot ik op mijn werk het geluid van de Berry uit te zetten, zodat ik niet elke keer ging kijken of hij al gereageerd heeft én om zijn reactie niet mijn dag te laten verpesten. Ik bedoel, ik zou niet weten wat hij hierop zou gaan zeggen, ik ben normaal een behoorlijke ijskoningin tegen hem, omdat ik de muur om mijn hart graag zo hoog en dik mogelijk hou. Maar nu, tja, nu was alles anders.

Een paar uur later moest ik toch iets opzoeken in mijn telefoon en zag ik zijn reactie. Lief en begripvol. Mooi zo. En toen kwam de vrouw in mij naar boven. Huilend rende ik naar de WC op mijn werk om daar vol opluchting en vertwijfeling te gaan huilen. Waarom ik huilde, blijft me een raadsel. En de reden waarom ik ’s avonds naar mijn vriendinnetje reed om daar nog harder te gaan huilen is helemaal een raar gegeven. Totaal geen reden voor, maar goed, schijnbaar hoort dat bij vrouwzijn, hormonen, gevoelens voor mannen, de leeftijd, het seizoen en weet ik veel wat allemaal.

Gelukkig gingen we daarna, ik met mijn jankkop en zij helemaal pretty, naar de stad om op onze vaste plek in het rookhok bij de plaatselijke kroeg neer te ploffen. Daar praatten we nog even verder, deed ik nog even zielig (nog steeds niet wetend waarom), schoof er nog een vriendin bij ons aan én ontmoetten we één of andere Amerikaan, die achteraf de directeur van de Pabo bleek te zijn (nee, niet die school…) en ons allemaal gratis vrouwenspeelgoed wil opsturen én ons in dienst wil nemen om het magazine van de Pabo te gaan beoordelen op vrouwvriendelijkheid… Vervolgens schoven er nog wat figuren (die we dus niet kenden) aan in het rookhok, de Amerikaan bleef voor iedereen drank bestellen en binnen no time werden alle standjes, pornoacteurs en –actrices, de wil of onwil van zaad in een vrouwenmond, hoe een man moet likken en anale sex besproken. En zo werd mijn dag uiteindelijk heel erg gezellig, grappig en een beetje ongelooflijk.

P.S. toen ik de kroeg uitliep belde ‘mijn vriend met rechten die geen vriend met rechten is maar degene die mijn hart draagt’, dus mijn hele dramaqueengedrag was WEDEROM totaal ongegrond... Leer uzelf kennen… ;)

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

11/10/2010 - Uuuh...

Af en toe vraag je je toch echt af of je leven niet stiekem in scene is gezet. En iedereen in je leven dus een acteur is. Kan gewoon niet kloppen dat je in een paar dagen tijd zoveel meemaakt dat als je het aan iemand vertelt dat je gewoon niet meer weet wat er nou eigenlijk precies gebeurd en/of gezegd is in de tussentijd. En dan hebben we het niet over een week, nee, we hebben het rustig over 2 dagen. Nooit geweten dat als je leven niet meer bestaat uit school, werken en je relatie er een heel scala aan drama’s en gebeurtenissen op je staat te wachten! Het is zo grappig, spannend en vermoeiend tegelijk allemaal..

Dan denk je op een dag, oke, nu ben ik er klaar mee. Als je zoiets tegen me kan zeggen, ondanks dat ik weet dat je niet zo over me denkt, houdt het op. Ik bedoel, ook ik moet ergens een grens trekken. En die is dus bereikt. Dus hield het op. Klaar. Over en uit. Maar nee, wat er dan ineens allemaal mogelijk is. Dan kan alles he. Alles wat je wilde toen je nog bereid was om in de onzin die uit een mannenmond komt te geloven is ineens daar. Maar is het dan niet een beetje te laat?

Nee, natuurlijk is het dan niet te laat. Ik ben een vrouw. En vrouwen zijn nou eenmaal loyaal en onvoorwaardelijk verbonden aan dat mannetje dat aan haar hangt. Is biologisch bepaald. Wij gaan ervoor. Tot er geen uitzicht meer is. En dan roepen alle mannen natuurlijk: Vrouwen gaan ook vreemd! Dit is onzin! Dit is dus geen onzin. Natuurlijk gaan vrouwen ook vreemd. Heel veel zelfs. Sommige van mijn vriendinnen doen het op reguliere basis zonder een greintje schuldgevoel. Maar het ligt natuurlijk anders. Ik ga het uitleggen.

Vrouwen gaan vreemd omdat er geen uitzicht meer is in de relatie. En ophouden met gillen: ‘Dan moet ze het gewoon uitmaken’ want dat begrijp ik natuurlijk ook wel maar daar hebben we het niet over. Het ging over dat vrouwen vreemdgaan. Vrouwen gaan vreemd als er gevoel bij komt kijken. Vrouwen gaan niet vreemd met de lekkere jongen aan de overkant, omdat hij nou eenmaal lekker is en zich aanbood. Nee, vrouwen zijn pas bereid om vreemd te gaan als ze diep ongelukkig in een relatie zitten, een ander manspersoon leren kennen dat hen alles bied wat manlief niet kan bieden en ze langzaam verliefd worden op de 3e partij. En dán pas is het mogelijk voor een vrouw om vreemd te gaan.

Mannen niet. Mannen denken altijd dat het gras overal groener is. Of ze hebben gewoon zin. Of dat meisje was gewoon onweerstaanbaar. Of ze bood zich heel erg aan. Of ze wilde zo graag dat de man ONMOGELIJK nee kon zeggen. Iets in die trant. Bij de man gaat het er dus om dat het MOGELIJK is. Het is mogelijk om je vriendin te bedriegen. En daar hoeft niet eens gevoel voor dat andere meisje bij te komen kijken. Kan gewoon puur sex zijn.

De vraag is dan, wat is er nou eigenlijk erger? Wat doet er meer pijn? Dat je vreemdgaat met iemand die gewoon lekker is en daar niks bij voelde en je hart nog steeds bij je partner ligt? Of dat je vreemdgaat omdat je verliefd bent geworden op een ander en je gevoel dus totaal niet meer bij je partner ligt?

Is natuurlijk per persoon verschillend. Maar mij lijkt het erger als je partner komt vertellen dat hij is vreemdgegaan en smoorverliefd is op die ander en bij je weggaat als dat je partner komt vertellen dat hij is vreemdgegaan, dagenlang huilt, alle moeite voor je doet om je vertrouwen terug te winnen omdat hij zo’n spijt heeft van dat hoertje uit de buurt. Niet dat je hem dan terug moet nemen, nee, dat doen we natuurlijk niet, maar het gaat om het idee.

Dus. Conclusie. Vreemdgaan is niet leuk! Doe het maar gewoon helemaal niet.

Ben ik helemaal het punt van mijn verhaal kwijt. Want er is niemand vreemdgegaan. Want ik ben vrijgezel, zoals we allemaal weten J maar ik heb wel een leuke vriend met rechten (zoals hij zichzelf noemt, wat vrij hilarisch is aangezien hij toch echt de laatste is die zijn eigen rechten mag bepalen lijkt me). In ieder geval kan deze goede man natuurlijk wel ‘vreemdgaan’. Maar zoals het mij, als loyale, onvoorwaardelijk aan hem verbonden, onafhankelijke (klinkt ongeloofwaardig in deze zin) vrouw betaamt, als ik erachter kom dat hij het met een ander heeft gedaan is het buh-bye mr. Duplicity en welkom hernieuwd vrijgezellenleven. Want geheel vrijgezel, nee zo voel ik me toch echt niet..

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

4/10/2010 - Dingen die je van sommige mensen niet wilt weten

Zo sta je op een goede maandagmiddag bij de koffieautomaat op je werk om het vieruur cup-a-soup moment te vervangen door espresso, raak je aan de praat met een collega. Een oudere man, jaar of 48, nooit zo spraakzaam, ziet eruit als een rustig typje en treed nooit op de voorgrond. Totdat hij dus vraagt, hoe was je weekend? Je begint vrolijk te vertellen over je weekend, een weekend dat jij vrij uitbundig vond doordat je al sinds donderdagavond losgeslagen aan het dansen, drinken, roken en feesten bent. De beste man lacht en vertelt volgens over zijn weekend. Let wel, ik werk hier nog niet zo lang én ik ken deze hele man niet eens! Ik weet zijn achternaam ook niet! Of wat hij doet!

De collega begon het verhaal met een hartverscheurend verhaal over een vriendin die vorig jaar aan een hersenbloeding was overleden. In ere van haar uitbundige levensstijl hadden ze gisteren (op zondagavond dus) een feest georganiseerd in een nieuwe club in Almere. Omdat ik zelf in die omgeving woon, vroeg ik me af welke club dat was. Toen hij de naam noemde begon er al een belletje te rinkelen. Gelukkig voor hem, voordat ik het gesprek kon afkappen en rennen, begon hij uitbundig te vertellen over het feest dat gister zo ontzettend geslaagd was, dat hij nu nog plastic benen had. Om vervolgens te vertellen dat andere mensen het vaak maar apart vinden die feesten. Maar ja, swingen is toch niet zo vreemd? En het is toch eigenlijk ideaal op zo’n zondag, omdat je dan niet zo losgeslagen doet als op vrijdag en zaterdag. Want ja, dan word je nog weleens wakker aan de andere kant van het land, om niet te weten hoe je daar bent beland en met wie je eigenlijk bent. Dat gebeurt gewoon. En op zondag heb je gelukkig een rem, omdat je de volgende dag weer moet werken. Is gewoon lekker, dan ben je vrijdag en zaterdag lekker doorgegaan en op zondag even een afbouwertje in je eigen stad, zodat je lekker naar je eigen bed kan. Oh, en vergeet niet, gelukkig was het mooi weer want is altijd lastig als je even buiten staat met iemand en het regent! En er is nog geen afdak daar. Altijd lastig die nieuwe clubs voor swingers, hoe kunnen ze dat nou vergeten?! Willen ze die mensen ziek hebben ofzo?

Ondertussen vraag ik me af wat er mis is met mij, denkt iedereen dat ik dat soort dingen wil weten? En sinds wanneer trek ik mensen met zo’n levensstijl aan? Scharrels die geen scharrel zijn die met het geniale voorstel komen om in het openbaar sex te hebben. En dan bedoel ik niet ergens waar je betrapt kan worden, nee ik bedoel gewoon tussen de mensen. Shocksex ofzo ga ik dat noemen. 43-jarige woest aantrekkelijke dansers die aanbieden om een weekend te sexen, gewoon omdat het kan en gezellig is. En dan nu een onaantrekkelijke, voor mij te oude collega die doodleuk zijn oh zo swingende sexleven aan mij opdringt terwijl ik gewoon wil genieten van een goed kopje koffie!

Staat er een verkeerd bordje op mijn voorhoofd of is de samenleving sexueel losgeslagen?!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

3/10/2010 - Zomaar een maandagavond uit mijn leven

Soms heb je een moment waarop je objectief naar een gebeurtenis kijkt en je afvraagt of je het niet gedroomd hebt. Neem nou een maandagavond in mijn leven. Ik werd ’s ochtends wakker met het gevoel dat het een hele aparte dag zou worden. En precies die ochtend had ik ook besloten dat mijn mr. Big uit mijn leven moest of ik moest geen emoties meer voelen en alleen maar fysiek contact met hem hebben want ik krijg inmiddels een whiplash van zijn moodswings.

Natuurlijk loopt het niet zo. Natuurlijk ging de radar van mr. Big weer af toen ik dat besloot want naar verwacht kwam hij weer met zo’n apart voorstel dat ik weer helemaal van mijn geloof viel. Dus ik ging ’s avonds die kant op. Met het onheilspellende gevoel dat deze dag nog lang niet voorbij was. En dat was hij dus ook niet. Al rennend naar de trein (iets wat ik doorgaans weiger te doen, maar hé, mr. Big hè…) bleek toen ik de trein insprong dat deze wagon een geweldige extra verhoging had, waar ik uiteraard niet op had gerekend en daardoor als een mislukte tornado de trein in kwam zetten, om vervolgens een poging te doen tot een elegante draai en dan alsnog heel vrouwelijk te gaan zitten op de dichtstbijzijnde stoel. Ik hoef niet toe te lichten hoe deze actie is afgelopen denk ik.

Eenmaal in de trein besloot ik me zeer gedeisd te houden want dit was geen goed begin van een toch al aparte onderneming op maandagavond om half 12. Dus daar zat ik. Doodstil op mijn stoel. En toen kwam de conducteur. Die het vervolgens nodig vind om een hele foute versierpoging te ondernemen, die hij, als minimaal 60-jarige man, eindigde met de legendarische woorden: ‘Wanneer gaan jij en ik een keer samen een treinreis maken?’ …. Ja, dat zei hij echt….

Vervolgens wist de aardige man me te vertellen dat ik op Hilversum moest overstappen (dat wist ik natuurlijk nog niet..) en begeleidde hij me helemaal mee naar de deur, deed de deur voor me open, zwaaide me uit en riep er nog achteraan: ‘Ik hoop je gauw weer in mijn trein te mogen verwelkomen.’ Ja, dit is echt gebeurd. Als je dan denkt dat het niet erger kan, stap je de volgende trein in, dit keer gelukkig zonder extra verhogingen en mislukte pirouettes, waar je doodstil in een hoekje gaat zitten, uit angst om weer in een genante situatie te belanden.

Maar dat lukt dus niet. Je kan het niet ontlopen. Want als je dan dus weer in beweging komt, dat wil zeggen, je moet uitstappen want je bent op het eindstation aangekomen, dan begint het weer. Eerst in de vorm van de uitgang van het perron niet kunnen vinden omdat je te druk met je telefoon bezig bent, waardoor de Burger King voor je neus dichtgaat (en ik had zoooo’n trek!) en terwijl je dan maar gewoon de weg naar de eindbestemming vervolgt, komen er twee geweldige mannen naar je toe. Dronken mannen. Die niet goed Nederlands spreken. Maar de geniale vraag: ‘Waar ga je naartoe’ nog net konden uitbrengen.

En nou juist die vraag gaf me de slappe lach. Want waar ging ik eigenlijk naartoe? Ik ging op maandagavond, om 12 uur, naar een man, die niet mijn vriend is, die geen relatie wil, die ik zeker niet zie als scharrel, met wie ik regelmatig sex heb, om daar te gaan slapen en niet te gaan sexen, want het was maandelijks chinees Nieuwjaar, om voordat ik daar ben de sleutel in zijn voortuin te zoeken, die had hij daar namelijk verstopt want hij kwam pas later thuis, om dan op zijn bed te gaan wachten op hem, mijn niet-vriend en niet-scharrel, om niet te sexen, maar ‘het gewoon gezellig te hebben zonder sex’, om dan samen te gaan slapen, om een paar uur later weer te gaan werken, om dan weer dagen contact te onderhouden via een belachelijk chat-programma, om dan weer af te spreken, maar dit keer wel sex te hebben. Ik vond dat deze dronken mannen echt een geniale vraag stelden. En het werd nog beter. Ze wilden namelijk wel met me meelopen naar ‘huis’ om de nacht met me door te brengen. En dat is eigenlijk nog grappiger, gezien waar ik naartoe ging. Schijnbaar staat er op mijn voorhoofd dat ik van los contact hou en graag met mensen in een bepaalde stad de nacht doorbreng. Misschien moet ik die tekst toch eens gaan aanpassen.

Dus terwijl ik een aanhangwagen onderzocht op sleutels achter een wiel, en vooral niet gezien wilde worden door buren of huisgenoten in verband met oppakgevaar, kwam natuurlijk net het huisgenootje thuis! En aangezien mijn nieuwe dronken vrienden om de hoek stonden, was ik zeer op mijn hoede voor alles dat bewoog, waardoor mijn eerste instinct wegduiken was. Daar zat ik dus, gehurkt achter een soort van bosje, me te verstoppen voor twee dronken mannen, een huisgenootje, oplettende buren, patrouillerende politie, bekenden van de man (want uiteraard mag niemand weten dat we elkaar zien) en andere gevaarlijke persoonlijkheden, zoekend naar een sleutel achter een wiel, om een paar uur door te brengen met iemand met wie ik geen sex ging hebben.

Af en toe vraag je je af hoe zinnig de dingen zijn die je overhebt om bij degene te zijn waar je op dat moment bij wilt zijn. In dit geval kunnen we stellen dat ik aardig wat obstakels heb moeten nemen om uiteindelijk vrijwel volledig uitgeput op zijn bed neer te ploffen. Gezellig was het zeker. Alleen ik weet nog steeds niet wat ik nou aan het doen ben. Of wat hij van me wil. Maar de geweldige reizen er naartoe maken het de moeite eigenlijk al meer dan waard ;)

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

23/9/2010 - Psychologische onzin

Hoe we eraan komen? Hoe komen we er vanaf? Zonder ons weer in de nieuwe ellende te storten?! Uh, goede vraag. We trekken het aan zullen we maar zeggen! En ondanks dat we steen en been klagen, geeft het ons toch ook een hoop om over te praten, om om te lachen, om om te huilen en om over te klagen. Want drama’s zijn best leuk, het houdt je leven spannend en geeft je nooit emotionele rust! Want wie wil er nou rust in zijn hoofd? Talking about boring ;)

Misschien wordt het eens tijd om de situatie vanuit een ander perspectief te bekijken. Namelijk vanuit hun perspectief. Misschien moeten wij ook maar eens gaan doen alsof het ons eigenlijk allemaal niks doet, en af en toe een beetje laten doorschemeren dat het ons wel wat doet. En ondertussen, als er emoties bij komen kijken, gewoon hele lullige dingen gaan roepen die het zojuist opgebouwde vertrouwen/gevoel van een band weer helemaal de grond in boren. Want op die manier bescherm je jezelf het beste tegen alles dat je kan kwetsen, toch? Want dat is wat ze uiteindelijk doen. Zichzelf beschermen tegen ons, de vrouwen. Alsof wij, verliefde en romantische vlindertjes die we zijn, ooit onze liefde pijn zouden doen als ze ons de liefde zouden verklaren. Nee, dat zit niet in onze aard. Maar begrijpen ze dat? Nee, natuurlijk niet. Het is in hun beleving namelijk noodzaak om alles veel gecompliceerder te maken dan het eigenlijk is.

Dus wellicht wordt het tijd om de rollen om te draaien, want dan kunnen we even zien hoe zij op die rare situaties die ze creëren reageren. Want zoals ze dat aanpakken, dat kan natuurlijk niet. Zie hier het stappenplan van de man:

1.       Vrouw versieren

2.       Vrouw hoop geven

3.       Vrouw hoop ontnemen (ik ben niet toe aan een relatie, ik kom net uit een relatie, ik wil geen relatie, ik kan geen relatie onderhouden)

4.       Vrouw tevreden stellen (ik mag je zo graag, we kunnen het gewoon leuk hebben, toch?)

5.       Vrouw akkoord laten gaan met dit bizarre plan (spreekt voor zich)

6.       Vrouw wederom hoop geven (ik ben zo gek op je, ik mis je, kom je bij me slapen, ik wil je zien, ik wil je bij me hebben)

7.       Vrouw in laten stemmen met plan om elkaar te zien (doordat vrouw hoop heeft)

8.       Vrouw nog meer hoop geven (de nacht doorbrengen, teveel liefde tonen voor iemand die eigenlijk bedoeld is voor alleen sex en niet voor relaties)

9.       Vrouw de hoop ontnemen (ik spreek je wel weer)

10.   Vrouw hoop geven (ik vond het zo leuk dat je er was)

11.   Vrouw de hoop ontnemen (niet meer reageren op berichten)

12.   Vrouw boos maken (zie punt 11)

13.   Vrouw weer blij maken (contact zoeken en héél lief doen, vooral veel gooien met de woorden ‘ik mis je’ en ‘ik wilde dat je hier was’)

14.   Vrouw laten nadenken (wat wil hij nou eigenlijk, ik ga akkoord met alleen maar sex en wat krijg ik?! Een surrogaatrelatie met iemand die geen relatie claimt te willen!)

15.   Vrouw in de war brengen (zie punt 14)

16.   Vrouw afstoten (vrouw geeft geen liefde meer terug, want vrouw denkt dat man dat niet wil)

17.   Vrouw voor zich winnen (‘ik ben zo gek op je’)

18.   Vrouw weer hoop geven (‘wanneer zie ik je’, ‘ik mis je’, ‘kom je langs’, ‘we hoeven geen sex te hebben, als je maar bij me bent’)

19.   Vrouw gaat weer langs (uiteraard heb je sex en krijg je teveel liefde)

20.   Vrouw creëert emotionele afstand (uit zelfbescherming welteverstaan)

21.   Man is beledigd omdat vrouw niet ingaat op de overduidelijke avances van zijn kant

22.   Vrouw voelt zich schuldig, want vrouw ging alleen maar mee in deze bizarre omstandigheid omdat de man het waard leek te zijn

23.   Man gebruikt vrouw nu echt alleen voor sex, want kennelijk is dat wat zij wil. Ze gaat namelijk niet in op zijn pogingen tot het verklaren van liefde. Want hij is daar natuurlijk overduidelijk in.

24.   Man en vrouw voelen zich allebei rot, want dit had veel mooier kunnen zijn (MITS man niet zo belachelijk deed vanaf het begin).

Dus onthoud: Als je geen relatie wil, kun je dat best vanaf het begin zeggen. Maar hou je daar dan ook aan. En ga niet onderweg de regels veranderen omdat je toen je de vrouw leerde kennen erachter kwam dat deze vrouw eigenlijk toch wel de moeite waard is. En tegen de tijd dat die man daar een keer achterkomt is hij haar kwijt of moet hij bergen gaan verzetten om haar nog terug te winnen. En er zijn maar weinig echte mannen die dat ondernemen.

Ik zeg:

Vrouwen op deze wereld: wees duidelijk en trap niet in deze grapjes! Draai de rollen om en kijk even hoe zij op dit psychologische spelletje reageren. Volgens mij is het namelijk niet zo dat je zegt dat je iets niet wilt en het dan vervolgens eigenlijk wel wilt maar dat dan aan de andere partij overlaat terwijl je diezelfde andere partij zojuist heel duidelijk hebt gemaakt dat je het niet wil. Verwarrend! Terwijl het allemaal heel makkelijk kan zijn.

Good luck my ladies!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

15/9/2010 - Hapjes!

Als je iets wilt, neem je het meestal. Mits het om eten gaat. Als er op een tafel bij iemand anders thuis hapjes staan, neem je niet een hapje en zet je het daarna afgekloven terug. En dan denk je daarna niet: ‘shit dat was eigenlijk toch wel lekker, ik neem nog een hapje.’ Om vervolgens te denken: ‘Kut, dat is zo lekker, waarom koop ik het zelf niet? Want nu kan iedereen ervan eten, ook al zien ze dat ik er al van gegeten heb en nog steeds van eet. Nou, dan neem ik maar vlug nog een hap.’

‘Ik wil dat hebben! Helemaal! Maar het is zo duur! En dat heb ik er eigenlijk niet voor over. Maar het is zo lekker! Shit, iemand anders kijkt ernaar! Vlug, ik pak het en zeg dat het niet zo lekker is want anders gaat iemand anders het opeten. Ik ga het zwart maken, zodat niemand het meer wil en ik het voor mezelf heb!’

‘Damn, ik zie het nu van een afstand en het ziet er echt zo heerlijk uit. Ik krijg er echt geen genoeg van! Zou het ook zo lekker als ik het voor mezelf had? Mmm, eerst nog even proeven voor ik besluit het zelf te gaan kopen.’

‘Dude, blijf er vanaf, je ziet toch dat ik het wil pakken? Shit heee! Ik denk er zelfs over om het voor mezelf aan te schaffen, zo goed bevalt het. Maar ik vind het lastig. Soms is het gewoon lekkerder als het ergens anders staat. En niet bij mij thuis op de tafel. En dan moet ik er ook nog op gaan letten dat het niet bederft en ervoor gaan zorgen. Dat is wel veel moeite, ik weet niet of dat het waard is.’

Ja, dames, zo denken ze over ons. Let them take bites of your bad girl meat, meer willen ze waarschijnlijk toch niet van je! En als ze dat wel willen moet je helemaal gaan oppassen want dan beginnen ze helemaal raar gedrag te vertonen! Dus zorg gewoon dat je dat lekkere hapje op de tafel bent en blijft, alleen dan hebben ze aandacht voor je en zijn ze bereid om heel veel moeite voor dat ene of tweede hapje te doen.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

25/8/2010 - De 'ables'

Om het eens over een andere boeg te gooien hadden mijn vriendin en ik een plan bedacht. We gingen vanaf nu alle mannen die we tegenkwamen bijnamen geven. Niet omdat we dat grappig vonden ofzo, maar omdat er een hele goede achterliggende reden achter zat. Meerdere redenen eigenlijk. Allereerst waren wij op dat moment op een punt in ons leven waarop wij vonden dat we geen relatie wilden. Als we al een samenzijn met een man wilden bewerkstelligen dan had dit samenzijn maar één voor de hand liggende reden. Ook al zijn we beiden niet echt van deze markt thuis (wij zijn eerder van de relaties of in ieder geval iets dat daarop lijkt), we wilden dit toch een keer gaan proberen.

Zodra we hun namen, achtergronden, woonplaats, hobby’s, werk etc. van hen zouden weten, zouden ze een identiteit krijgen, die ze naar onze mening totaal niet nodig hadden en/of verdienden. Ze waren immers maar voor één ding goed. Dus riepen we de ‘ables’ in het leven. Iedere man die we tegenkwamen tijdens het stappen (dat deden we toen heel veel) en een potentieel nachtkameraadje was kreeg een bijnaam. Die dus op ‘able’ eindigde. Zo hadden we op een goed moment onder meer fuckable, playable, useable, unbareable en ga zo maar door.

De meesten heetten overigens gewoon fuckable, maar omdat dat op een gegeven moment teveel werd om er een 1 of een 2 achter te plakken, maakten we er weer wat anders van. Zodat we altijd wisten over wie we praatten.

Dit systeem werkte tot voor kort uitstekend om de leuke mannen te onderscheiden van de ‘ables’. Het is een goede manier om aan te tonen waar iemand voor staat. Als iemand vraagt wat vind je van hem en je zegt nou ik noem hem fuckable, dan lijkt het me duidelijk waar deze persoon goed voor is, niks meer en niks minder.

Ware het niet dat op een dag mijn nieuwste fuckable zich ontpopte tot een extreme whineable. Fuckable bleek helemaal niet zo fuckable te zijn nadat hij zijn identiteit aan mij opdrong, me begon te stalken, cadeaus voor me kocht die ik wel wilde hebben, maar zeker niet van hem en op een gegeven moment te pas en te onpas voor mijn neus stond. Omdat hij op een gegeven moment zulk extreem triest gedrag begon te vertonen hebben we hem omgetoverd tot whineable. En dat was meteen het einde van de ‘ables’. By the way heeft hij zijn eerste bijnaam nooit eer mogen aandoen, want voordat ik ook maar één minuut met hem doorbracht was hij al zo irritant dat ik hem door de wc-pot wilde spoelen.

En zoals mannen dat met alles doen blijkt hier maar weer dat eentje het meteen kan verpesten voor de rest. We zijn van onze nieuwe insteek af, willen nog steeds liever geen relatie, maar proberen nu een nieuwe vorm van leven te vinden in deze harde wereld die de wereld van de single vrouw heet.

Maar dat maakt niet uit. We hebben alweer wat nieuws. Maar dat volgt later wel in een ander verhaal. Eerst gaan we maar weer lekker stappen en de nieuwe aanwinsten proberen zo goed mogelijk te bespelen. Cause we love to be wanted!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

25/8/2010 - Duidelijkheid zou makkelijk zijn

En toen snapten we er niks meer van. Scharrels die ineens relaties willen, potentiële relaties die ineens niks meer laten horen, potentiële somethings die je ineens jaloers proberen te maken, voormalige relaties die ineens willen scharrelen. Het wordt steeds verwarrender en we snappen er niks meer van! Hoeveel we er ook over praten en het proberen te verklaren of te begrijpen, hoe lastiger het allemaal word. Hoe komen we aan dit soort figuren in ons leven?! En betere vraag, hoe kom je er vanaf? Wanneer doen ze eens een keer iets op het juiste moment?

Want toen mijn vriendin nog helemaal hoteldebotel verliefd was op haar inmiddels al 3 jaar durende scharrel, had ze alles voor hem gedaan, om hem voor zichzelf te hebben. Al wist ze dat deze man nooit relatiemateriaal zou zijn, zij had het geprobeerd uit liefde voor hem. Maar nee, hij wilde dat allemaal niet, het was allemaal vrijblijvend en mijn vriendin nam daar genoegen mee totdat zij een vriend kreeg en hem zo goed als compleet uit haar leven wiste. Ze kwam hem alleen af en toe tegen, maar het zwak voor deze jongen bleef bestaan.

Nu zijn ze weer bezig in de scharrelmodus (mijn vriendin is sinds een paar maanden weer vrijgezellig) maar nu zijn de rollen omgedraaid. Nu wil hij ineens een relatie met haar, terwijl zij het wel allemaal prima vind zo. Hoe verwarrend is dat! Wat bezielt zulke mensen? Heeft het echt zoveel tijd nodig om in te zien hoe leuk ze is?! Ik zag dat al binnen de eerste 2 uur dat ik haar leerde kennen. Als je haar echt zo leuk vind, vond je dat altijd al, dus dan sloeg de hele voorgaande scharrelmodus natuurlijk helemaal nergens op.

Ze zeggen altijd dat vrouwen zo zeuren, maar ik ben van mening dat wij gewoon duidelijkheid willen. En geen omslachtigheid, leugens en verhaaltjes om te krijgen wat je wil, maar gewoon de waarheid. Wil je alleen sex? Just say so, kom niet aan met kopjes thee verhalen, filmpje kijken, dates, rozen, chocola en weet ik veel wat allemaal om ons hoop te geven en vervolgens de volgende ochtend alleen wakker te worden. Soms willen wij ook heus wel alleen sex, zonder de hele poespas eromheen. Je hoeft tegen mij en mijn vriendinnen niet te liegen daarover, hoor! Als we het ermee eens zijn, krijg je gewoon een ja. Hebben we er geen zin in, dan krijg je dus een nee. Heel simpel. Wij hoeven al die chocola en rozen en bullshit helemaal niet als je er niks van meent. En soms willen we het sowieso niet, omdat wij misschien wel alleen maar sex van jou willen! Hebben jullie daar weleens over nagedacht?! Net of wij allemaal alleen maar op relaties zitten te wachten. Nee dus.

Dus wat dat betreft, wij zeuren misschien om duidelijkheid, maar jullie liegen zonder dat het nodig is over dingen die ons niet eens boeien. En als jullie daar eens mee ophouden, word het allemaal een stuk makkelijker, want dan weten we dat jullie menen wat jullie zeggen en dan hoeven we ook niet om de waarheid te zeuren. Kunnen we gewoon ja of nee zeggen, tegen sex of een relatie. Simpel. Duidelijk. Daar houden we van.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

24/8/2010 - Keurslijf, bah!

Zo word je op een ochtend wakker en bedenk je hoe het eigenlijk in elkaar zit. Afgestudeerd, eigen huisje, nieuwe baan, geen vriend (thank god) maar wel heerlijk in het keurslijf dat je word aangemeten door de Nederlandse maatschappij. Eerlijk gezegd heb ik daar helemaal geen zin in, maar je ontkomt er duidelijk niet aan, tenzij je besluit om niet te gaan werken en thuis te blijven wonen. Ik denk dat mijn ouders het daar niet zo mee eens zullen zijn dus die optie is geen optie.

Nu verzet ik me zoveel mogelijk tegen de standaarden van de christelijk ingestelde maatschappij van Nederland. Ik wil helemaal niet van maandag tot en met vrijdag werken van 9.00 tot 17.00, en ik weiger ’s avonds op de bank neer te ploffen voor de tv, om in het weekend uit te rusten van een hele week werken en op zaterdagochtend vroeg boodschappen te doen omdat de groente dan nog niet op is. Ook weiger ik op zondag mijn auto te wassen, op zoek te gaan naar een koophuis, een vaste relatie met wie dan ook te beginnen, aan kinderen te denken (gaat ook lastig zonder spermadonor), mijn afwas elke dag te doen, op vrijdagavond twee wassen te draaien en al kijkend naar de meest slechte soaps te wachten tot de was klaar is om het vervolgens in de droger te stoppen, om dan nog slechtere waargebeurde verhalenfilms te kijken, om de was uit de droger te halen, te strijken terwijl het eten staat te sudderen, om de was op te vouwen en netjes in de kast te stoppen en daarna genieten van mijn aardappelen met een stukje vlees en groenten.

Nee, daar doe ik dus niet aan mee. Ik werk, van 9.00 tot soms wel 20.30, eet op mijn werk of haal op het station een lekkere vette hap, stap op mijn fietsje, fiets naar huis om me daar klaar te maken om bezoek te krijgen of weg te gaan naar vriendinnen, of ik fiets direct door naar de stad, om op het terras te hangen (weer of geen weer) of een filmpje te pakken bij de bioscoop. ’s Ochtends haal ik croissantjes bij de Albert Heijn to go, om dit op te eten in de metro, tussen de chagrijnig kijkende mensen. Soms sla ik mijn avondmaaltijd over, omdat ik altijd vergeet boodschappen te doen dus een chronisch tekort aan avondeten in huis heb, eigenlijk heb ik altijd alleen maar cola (voor ’s avonds) en sinaasappelsap (voor ’s ochtends) in huis. Dus of ik moet me herinneren om bij de supermarkt wat te halen, of de snackbar overslaan, of op het terras eten. En als dat allemaal misloopt, dan eet ik toch gewoon brood, of snoep, of chips, of iets anders waar ik op dat moment trek in heb en toevallig wel in huis heb.

Zo werkt dat dus in mijn leven. Stappen op maandagavond is mij niet vreemd. Zelfs nu niet, nu ik fulltime werk sinds kort, slaap ik soms veel te kort voor iemand die in het burgerlijke leven is geduwd na het afstuderen. Ik wil er niet aan meedoen, ik weiger eraan mee te doen. Alleen maar werken is al saai genoeg (hoe leuk je werk ook kan zijn) en vroeg naar bed gaan omdat je moe bent na 2 dagen werken lijkt me ook niet gezond. Vroeg naar bed gaan omdat het maandagavond is, je van donderdag tot en met zondag elke dag uit bent gegaan en gemiddeld in die 4 nachten elke keer niet meer dan 4,5 uur geslapen hebt en op maandag weer de hele gewerkt hebt, dat vind ik wel gezond voor iemand van 25.

Dus ik draai het even om, ik slaap op maandag en dinsdagavond bij van het weekend (wat dus verklaart waarom ik op maandag en dinsdag altijd heel traag op gang kom en 5 koffie nodig heb om op te starten) zodat ik vanaf het liefst woensdagavond, maar meestal donderdagavond, weer heerlijk kan gaan stappen en een paar uurtjes per nacht kan pakken. Niks bijkomen van het werk, bijkomen van je weekend! En daar heb je wel 5 hele werkdagen voor als je wilt! En nu ga ik stoppen, ik moet nog 3 uur werken en dan kan ik straks weer het terras op, met mijn lieve geweldige vrienden, want dat is toch net zo belangrijk, zo niet belangrijker, dan alleen maar goed zijn in je werk?! I can do both, watch me!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

24/8/2010 - Kopje thee?

Vrouwen, wees gewaarschuwd! Ze hebben weer wat nieuws. Het viel ons al op dat het soort mannen waar wij op vallen (macho mannen) ineens massaal wilde gaan high-tea-en, over koekjes praatte en eigenlijk niks meer vroeg behalve of je op de thee wilde komen. Verdachte situatie zou je zo denken. En dat blijkt het na zorgvuldig onderzoek en diverse steekproeven ook te zijn.

Dit is namelijk een nieuwe manier van dubbelzinnig vragen of je met ze naar bed wil, zonder dat ze platvloers overkomen. Ik denk dat ze zelf inmiddels na járen eindelijk erachter kwamen dat het ‘filmpje kijken’-verhaal nogal achterhaald was en inmiddels zelfs vijfjarige meisjes erachter waren wat daar eigenlijk mee bedoeld werd. Dus ze hebben een nieuwe vraag bedacht die ze je gaan stellen nadat je met ze uit eten bent geweest, of naar de bioscoop, of een drankje hebt gedaan. Of gewoon over de ping, want dat kan allemaal tegenwoordig. Mensen versieren via een chat-programma is ook helemaal hip. Maar dat is natuurlijk weer een heel ander verhaal.

De vraag die ze je tegenwoordig stellen is ‘kopje thee?’. Ja dat meen ik. Kopje thee. En als ze het extra dik erboven op willen leggen vragen ze ook nog of je er misschien een koekje bij wilt. Zoals een vriendin van mij gister scherp opmerkte; Hoe krijgen die idioten het voor elkaar om zelfs thee ranzig te laten klinken? Het is bijna een kunst. En dan dat koekje erbij. Welk helder licht heeft dit bedacht en wat is de gedachte erachter?! En wat moet je daar in godsnaam op zeggen?! Het is toch te belachelijk voor woorden dat je zelfs een onschuldige vraag als ‘zin in een kopje thee’ niet meer serieus mag nemen.

Het mooie is nog, dat ze het allemaal overnemen. Ik denk dat ik die vraag inmiddels al van 6 verschillende manfiguren heb gehad en het begint nu al een beetje vermoeiend te worden. Dus ik doe maar net of ik niet begrijp wat het is of inhoudt, en lach gewoon maar heel dom dat ik liever koffie wil. Misschien dat ze dan begrijpen dat ik er gewoon geen zin in heb of geloven ze daadwerkelijk dat ik zo naïef ben om niet te weten wat ze daarmee bedoelen.

Het is wachten tot ze weer iets nieuws bedenken, maar voorlopig moeten we dus vooral niet ingaan op de domste dubbelzinnige vraag aller tijden, namelijk of je een kopje thee wilt. Ik ben namelijk van mening dat mannen die deze tactiek gebruiken, sowieso te weinig intelligentie hebben om ook maar enigszins in mijn buurt te komen. Dus vanaf nu geen thee meer voor mij, en als ze me per se aan de thee willen hebben met hen, dan mogen ze er gelijk een ontbijtje, lunch en diner tegenaan gooien.

Cause just tea, that’s not my cup of tea!

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

10/8/2010 - Zoals je niet wilt dat het gaat

Oke, dit is ook weer zoiets. Je weet toch dat je als vrouw zeg maar altijd in je hoofd hebt hoe het zal zijn als je die ene ex tegenkomt? Die ene waar je zo kapot van bent geweest, die je hele hart vermorzeld heeft en waarvan het maanden duurde voordat je eindelijk zijn naam weer uit kunt spreken en kunt horen zonder dat je buik begint te draaien? Nou, zoals we allemaal weten heb je dan in je hoofd dat het allemaal helemaal in jouw voordeel gaat werken. Namelijk dat jij er op je opperbest en gelukkigst uitziet, met hele leuke mensen om je heen etc. En dat hij dan vanaf een afstand dat geweldige Fruitellatafereel met lede ogen aanziet en alleen maar denkt; hoe heb ik haar kunnen laten lopen? Ja, zo zit dat in jouw hoofd. Daarna komt hij (ook in jouw hoofd) natuurlijk aan je deur smeken of je hem alsjeblieft wilt terugnemen, maar daar moet jij (in je hoofd) natuurlijk over nadenken, je leven is zo compleet nu! Dat snapt hij, hij heeft het gezien (in je hoofd) maar hij wil voor altijd op je wachten want hij weet nu wat hij mist (in je hoofd).
 
Zo zat het dus ook in mijn hoofd. Maar in het 'echte leven', dus niet in mijn fantasierijke hoofd, liep het allemaal net even iets anders. Ik liep namelijk op een onbewaakt ogenblik, in hetzelfde hoofd als het fantasiehoofd denkende dat op woensdagnacht om half 2 de kust wel veilig was, in mijn oncharmante werkoutfit, richting de bus die mij naar huis moest gaan vervoeren. Omdat ik zo laat klaar was met werken en ontzettend moe was, had ik mijn haar voor het gemak in een knot op mijn hoofd gedraaid, een peuk in mijn mond en een Albert Heijntasje (met de fantastisch voorbereidde outfit erin) in mijn hand. Natuurlijk raad je het al. Juist op dit moment kwam ik de vijand tegen. En dan denken jullie natuurlijk, nee he, ze kwam toch niet DÉ jongen tegen. Nee, die kwam ik ook niet tegen. Het was namelijk nog erger. Ik kwam de beste vriend van DÉ jongen tegen. Niet al lopend, zodat ik nog een charmante Beyoncéwalk kon maken in een poging mijn imago te redden, nee, ik kwam hem tegen toen ik in de bus was gaan zitten, onderuitgezakt, met mijn been tegen een raam, met mn haar nog slordiger dankzij het weer en het liggen, stinkend naar de sigaretten en een Albert Heijntas naast me. Ja inderdaad, ik leek net Ma Flodder in een bus. Op dat moment wenste ik dat mijn BlackBerry het formaat van een laptop had zodat ik mijn hoofd erachter kon verstoppen en met laptop op mijn hoofd de bus uit kon rennen bij de bushalte. Maar in plaats dat ik mijn hoofd diep in mijn capuchon verborg en deed of ik hem niet zag, keek ik hem aan, begon half te hyperventileren, ging druk op mijn Berry typen om bezig te blijven en rende er bij de eerste de beste bushalte uit om vervolgens 3 kwartier te moeten lopen naar huis. Als hij me voorheen niet herkend had, had ik mezelf nu voldoende in de kijker gezet om nu wél herkend te worden.
 
Het erge van dit verhaal is dat ik nu, achteraf, tot de conclusie ben gekomen dat je beter hemzelf kan tegenkomen dan zijn beste vriend. Want, al redenerend kwam ik tot de conclusie dat hij natuurlijk geen vrouw is en zeker zijn vrienden niet gelijk ging bellen om te zeggen hoe verschrikkelijk ik eruit zag. Dat doen exen niet. Beste vrienden doen dat wel. Om hun beste vriend ervan te overtuigen dat ze de juiste keus hebben gemaakt en anders om hun beste vriend te vertellen dat de ex-vriendin maar een triest meisje is dat ze iemand als hem laat lopen terwijl ze er zelf uitziet als een weggewaaid tramhuisje.
 
Gelukkig had ik van deze fout geleerd. Ik ging de deur niet meer uit zonder er op zijn minst acceptabel uit te zien. Als zelfs woensdagnacht half 2 niet meer veilig is, moge het duidelijk zijn dat er uberhaupt geen veilige zones en tijden bestaan.
 
Twee weken later ging ik na werk (wederom rond 1 uur 's nachts, ditmaal op vrijdag, dus een iets meer risicotijdstip) spontaan stappen met een hele groep vriendinnen. Ik had naar werk weer een leuk outfitje aangedaan, ondanks dat ik niet van plan was uit te gaan. Dat karma dus echt werkt (zolang je van je fouten leert) blijkt nu wel, want na een uur in mijn sexy doch casual doch superleuke outfit rondgehuppeld te hebben kwam ik de beste vriend weer tegen. Met nog 2 beste vrienden van het manspersoon. En nu maakte ik natuurlijk wél de gewenste indruk, want ik was, zoals mijn fantasie had bedacht, met mijn vriendinnen, having a good time, in opperbeste stemming én ik zag er goed uit!
 
Nu alleen maar hopen dat ze deze informatie óók door hebben gespeeld... Ook al kan dat bijna niet anders, aangezien ik twee weken later gebeld werd door manspersoon. Gelukkig voor mij was ik toch echt al zover klaar met hem dat ik zijn telefoontje kon negeren en ook nooit meer teruggebeld heb. En oh, de vrienden vonden mij blijkbaar dusdanig interessant dat er nog maanden contact is gezocht vanaf hun kant met elke keer een poging tot afspreken. Natuurlijk heb ik dat niet gedaan. Ook al heb ik het uiteraard meerdere keren overwogen. Omdat het wellicht nog een schepje erbij zou zijn voor hem als ik met zijn vrienden zou afspreken. Maar toen dacht ik; "heb je nou niks van het karma-verhaal geleerd?". Mijn heerlijke gevoel dat ik zo leuk was toen ik zijn vrienden tegenkwam was genoeg, dat was mijn beloning omdat ik het recht niet in eigen hand nam en omdat ik twee weken daarvoor op een verzopen kat leek. Het nu zelf nóg mooier gaan maken zou me ongetwijfeld inhalen. Dus ik heb het erbij gelaten. Het feit dat zijn vrienden achter me aanliepen, hij me bleef bellen en ik dus blijkbaar mijn doel had bereikt gaf me genoeg voldoening. En het feit dat hij nu een oerlelijke vriendin heeft en nog stééds naar mij belt terwijl ik hem niet opneem, geeft me elke dag weer een heerlijk voldaan gevoel. 

Zoals Kaysha zo mooi zegt: Karma is a bitch who works for me ;)

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer