Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Nico Mudde

25/1/2010 - Cup a Soup met Orangina vruchtvlees

Vandaag opende ik een pakje cup a soup.
En opeens dacht ik aan de vakanties van vroeger.
Voor de tent dronken we op de camping tijdens het middageten wel eens een kopje cup a soup.
In witte plastic bekers, met de smaak van orangina en als je geluk had een beetje pulpe d'orange, oftewel vruchtvlees op de bodem. Even daarvoor waren ze schoon gespoeld met een oranje jerrycan, maar vaak was dat niet schoon genoeg.
Overigens proefde je vrij weinig van de orangina in je cup a soup, dat viel best mee. Maar in gedachten was het voor ons een gruwelijke mix.

De vakantie begon voor ons altijd al bij het inpakken. Een krat werd volgestouwd met speelgoed, schriften, boeken, walkmans, cassettebandjes en heuse philips powerlife-batterijen (die gingen immers het langste mee!) Vooraf waren dan al de broodnodige boodschappen gedaan voor onderweg: Mini-cervelaatworstjes, pindakaas, kaas, camping-boter (is er iets nog ranziger dan die vette zooi?), blikjes ragout en goulash en uiteraard een zak gemixte toffees en zuurtjes. (meestal deden we er een jaar mee) Op een gegeven moment werden we dan ook heel behendig in het uitzoeken van de verse snoepjes in de witte snoeptrommel. 

De eerste paar uur werd ons immer aangeraden te slapen, het was nog zo'n lange reis. De radio werd nog niet aangezet en eer we een end in Brabant waren werden we wakker. Het eerste snoepje werd tevoorschijn getoverd en de muziek ging aan. Meestal gevolgd door geklaag van mij en mijn zus of het niet zachter mocht, omdat we zelf luisterden naar onze briljante cassettebandjes. Nog snel even samengesteld op een zaterdagmiddag. Alle top 50 liedjes er weer opgezet, met af en toe nog een stem van de dj, als ik weer eens niet snel genoeg op stop rec. had gedrukt. Meestal had mijn zus een betere compilatie met ongetwijfeld een hoger muzikaal gehalte. Terwijl zij luisterde naar Van Dik Hout en Gun's 'n Roses, Skik, had ik bandjes met de slechtste happy hardcore en dingen als No Mercy (wie kent ze niet?).

België rolde zich voor ons uit als een rokerig misère.Helaas leidden de meeste routes ons niet langs mooie plekjes in België. Iedere vakantie weer begon ik trouw aan en verslag van de reis, soms gevolgd door eentje van de vakantie zelf. Nutteloze zaken als, het landschap staat vol windmolens werden door mij ijverig opgenomen in een schriftje. Een schriftje waar ik meestal de hele vakantie, wanneer ik tijd had, in verdwaalde voor het schrijven van verhaaltjes. In Noord Frankrijk werd over het algemeen de verbinding van Radio 10 Gold op de autoradio, waar mijn ouders naar luisterden, een stuk slechter. Tot in België konden we nog genieten van foute voice-overs en dito dj's. Al snel was het over met de pret en werden de cassettebandjes tevoorschijn getoverd. CCR, de Beatles, ik kan er niet meer naar luisteren zonder te denken aan vakantie. Bij topliedjes als She loves you, yeah, werd er aan de volumeknop gedraaid. We negeerden het gekraak en gilden mee.  Vooral bij de live registratie van de Stones, met Under my thumb kraakte het er op los, dus des te harder zongen wij.

Op de tussenstops waren er helaas niet altijd fijne sanitaire plekken te vinden. Hangend boven een gat in de grond, met allerlei niet sanitaire afvalstoffen om je heen maakte je je klaar voor de komende twee uur rijden.Verbazingwekkend dat er mensen zijn, die ook op deze ranzige plekken het nodig vonden om seksuele handelingen uit te voeren, met als getuigenissen condooms vlak naast het gat in de grond.

Iedere keer weer werd er precies opgemeten hoe lang we over Parijs deden. 'Ja, we rijden nu Parijs binnen'. 'jeetje, het viel tegen dit keer'. Parijs betekende meestal ook een  verandering in het muzikale genre dat tot nu toe door mijn ouders werd gedraaid. Het heilige bandje van de Heideroosjes werd tevoorschijn getoverd. Één van de weinige bandjes van ons, die in de radio mocht. En voor even ging bij ons de walkman af. En konden de Powerlife batterijen even gespaard worden...

Eenmaal op de camping werden eerst de tenten opgezet en de camping verkend. Meestal konden we tot de conclusie komen dat er vooral Fransen op le camping municipal stonden.
De vakanties werden veelal gevuld met dezelfde soort activiteiten, die keer op keer niet verveelden.
Zwemmen in beekjes, met waterschoentjes aan. Zwemmen in meertjes. Zwemmen in zee, met springtij op de hielen. Hoe hoger de golf, en hoe geradbraakter op het strand geslagen worden, hoe beter. Uren en uren stonden we te springen in de golven. Een dagje sporten was er niets bij!

Waar we ook kwamen, mijn vader, wist overal de meest prachtige kerkjes en kastelen te vinden. Geen vakantie werd gevierd, zonder een uitgebreid bezoek aan een oude eenvoudige doopkerk of imposante kathedraal. 's Avonds genoten we van de ratatouille, die helaas gemaakt werd van alle groenten die ik niet lustte. (gelukkig aten we het alleen op vakantie). Na het eten was het hopen dat de eerste ster lang zou wachten met het verschijnen aan het firnament.
Jarenlang was dat immers het teken voor mij om te gaan slapen. Vaak hadden we dan al uren zitten lezen en Yahtzeeën.

De vakanties zijn door dit alles, door onze eigen unieke 'van Leeuwen'-dingetjes, tot de aller-mooiste ervaringen in mijn jeugd geworden.
1 CommentsPost A Comment!Permanent Link

25/1/2010 - puur

ze keek hem aan vanonder haar bril.
duwde met haar tong haar gebit recht.
haar handen gleden trillend van de krant.
die ze overigens al maanden niet meer las.
betekenisvol keek ze naar de plaatjes.
dan leek het net alsof ze de wereld
toch nog even kon vangen.
geprojecteerd op haar vettige brillenglazen.
als hij haar vroeg wat een ellende het toch was
in Mozambique en in Pakistan.
dan knikte ze instemmend.
"ja ja" het is toch wat.
en nee, het was inderdaad nooit anders geweest.
soms dan hoorde ze hem wel, maar luisterde ze niet.
op de gok zei ze ja of nee.
en eigenlijk zat ze meestal goed.

terwijl ze hem aan keek, schoven de pantoffels van haar voeten af.
de bril zakte wat verder naar beneden, tot midden op haar neus.
'wat zeg je, joep?' klonk het krakend uit haar mond.
ze kuchte en duwde haar gebit weer recht.
'of je gelukkig bent, mien.'
'ik had niet gelukkiger kunnen zijn.' zijn trillende vingers beroerden even kort haar hand.



www.bloggers.nl/nicomudde
0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

17/2/2009 - alleen

In een waas,

Strompelend door vreemde gangen

In liefde en angst gevangen,

Mijn emoties niet meer de baas

 

Voet voor voet,

Huilend in gedachten

Met vereende krachten

Grijp ik mijn laatste beetje moed

 

0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

31/10/2008 - OFFICIAL STATEMENT

Nooit eerder durfde ik het aan.

Toch niet zo zoetsappig als ik dacht te zijn.

Het leek me niet gepast om te doen.

Als ik het voelde, als ik het dacht

dan vertelde ik het je toch wel zelf?

Of ik stuurde je een email, of een smsje.

In een goede bui wijdde ik zelfs uit in 2 of 3 smsjes achterelkaar.

Niet eerder durfde ik het hier te doen.

Maar misschien dat ik het gewoon een keertje kwijt wil.

Waarschijnlijk wil ik nou eens dat de hele wereld het weet.

We zijn wellicht zo vanzelfsprekend

dat een beetje vergeten wordt,

(misschien zelfs wel het meeste door ons zelf)

dat niets is wat het lijkt en niets vanzelfsprekend is.

Niets gebeurt zomaar en blijft zomaar bestaan.

We moeten er allemaal wat voor doen,

af en toe een beetje knokken.

Zo nu en dan echt wel tranen,

bijten op mijn lippen, of jij op de jouwe.

Zuchten en weer doorgaan.

Maar aan het einde van de dag,

als we de deur dichtdoen

en de wereld buitensluiten dan weten

wij twee wel beter.

Wanneer we in elkaars armen slapen

dan weten we dat alles goed is.

Nu ik bezig ben weet ik opeens weer

dat ik dit voor jou wilde schrijven

omdat ik dat niet eerder durfde.

En nu weet ik ook meteen waarom

ik het niet eerder heb gedaan.

Het is niet makkelijk om in een paar zinnen

in een paar pixels te verwoorden

dat sinds jij in mijn leven bent

er een warm bad is, waarin ik stap na een koude dag.

Sinds ik jou ken weet ik dat het gezegde

achter de wolken daadwerkelijk een goed vervolg krijgt

in het tweede deel van het spreekwoord.

Lief, jouw liefde is mijn zuurstof

 

 

0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

31/10/2008 - In heel Europa is er niemand zoals hij..


Sommigen groeien op met wel vier mooie exemplaren, anderen moeten het met minder doen. Feit is dat ze een belangrijk onderdeel zijn van de jeugd.

Op visite, af en toe een standje of een kadootje.

Opa’s en oma’s, je hebt ze in verschillende soorten en maten, maar meestal heb jijzelf altijd de liefste.  Als klein kind werd je door ze verwend, op schoot geknuffeld en kreeg je onvoorwaardelijke liefde. Bijna nooit waren ze boos op je, want dat was immers de taak van je ouders. Opa en oma hoorden zich daar niet mee bemoeien, alleen als het echt moest.

 

Wat jammer is aan de band tussen opa en oma en kleinkinderen is dat de werkelijke verdieping en het begrip niet altijd zomaar aanwezig is.  

Als kind is alles om je heen vanzelfsprekend. Dat je oma wel eens verdrietig is en het moeilijk heeft omdat ze opa jong heeft verloren, daar sta je niet bij stil. Omdat je dan nog niet weet hoe het is om zoveel van iemand te houden dat alleen de gedachte al aan het verliezen van je geliefde je doodsbang maakt. Pas nu besef ik me hoe geweldig het hebben van een opa of een oma is en nu kan ik het ze niet meer zeggen.

Natuurlijk was ik stapelgek op allemaal, maar nooit heb ik kunnen vertellen dat ik er zoveel respect voor heb hoe zij 7 kinderen hebben opgevoed met niet altijd even veel geld in hun portemonnee. Nooit heb ik kunnen zeggen dat ik het knap vind om je staande te houden, door middel van de kleine mooie dingen om je heen, wanneer de liefde van je leven je ontnomen is . Ik heb niet kunnen zeggen dat ik het bewonder dat mijn oma ondanks dat altijd warm en lief was naar ons toe.

 

Toen ook al maar nu nog meer besef ik me hoe fantastisch het eigenlijk is om met je opa funderingen te staan graven ’s morgens vroeg, om van je oma te leren als kind hoe je peren moet schillen en hoe je boontjes moet doppen.

En van je andere oma leren hoe je je eigen boontjes moet doppen.

Hoe geweldig is het om van je oma een kusje op je buik te krijgen…

Ik ben trots op de namen van mijn oma, die ik in mijn naam draag en dat hun hobby’s  nu in mij(en de andere kleinkinderen) ergens te vinden zijn. Liefde voor tekenen en schilderen van mijn ene oma en liefde voor geschiedenis van mijn ander oma.

 

Mocht je nog in het bezit zijn van een opa/oma, waarvan er in  heel Europa geen tweede te vinden is…..

 

Koester…..

 

 

 

 

0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

6/10/2008 - Files, vertraging en anderhalf uur zweven.

www.bloggers.nl/nicomudde

Al maanden keken we ernaar uit en onze avond zou niet meer stuk kunnen. Dus togen Sebas en ik op een mooie donderdag naar Rotterdam. In vroegte vertrokken, om maar op tijd te zijn om wat te eten en niets te hoeven missen.
In stromende regen en hagelbuien en meer meteorologische ellende baanden we ons een weg door de Betuwe. Kan iemand mij vertellen waarom iedereen zo moeilijk deed over de aanleg van die spoorweg daar?
Ik vind van Zwolle naar Groningen rijden al saai, maar dit sloeg alles. Wat een stukjes oersaai landschap zit erbij. Het enige wat leuk was om naar te kijken was toch echt die anders dan anders uitziende spoorbanen. Dus wat kletsen we nou eigenlijk? Ook niet gek dat ze daar een snelle spoorweg willen hebben. Er is immers niets te zien, als je in de trein daar naar buiten kijkt.
Tot overmaat van ramp stond er zo'n beetje overal file. Verder werkte onze altijd betrouwbare vriend Tom in het kwadraat niet mee. Op de ring van Rotterdam besloot hij ons een hele andere richting op te sturen.
Met knorrende maagjes hadden we de grote gele M's langs de weg getrotseerd om maar op tijd te kunnen zijn.
Helaas waren er honderden andere mobilisten dezelfde mening toegedaan.
Eenmaal van de zeer beroerde snelweg af (is dat wegdek nou zo slecht omdat er veel verkeer over rijdt, of veroorzaakt het slechte wegdek juist de files??) doken we weer een file in.
Ditmaal om bij poptempel Ahoy te komen.
Geloof me, als je de gitaren en lichteffecten al bijna kunt ruiken is het verre van plezant om op een vierbaans weg in de file te staan en overal in te moeten voegen. Hulde dan ook aan de coureur die naast mij op de stoel zat.
Eenmaal de parkeergarage uit was mijn humeur tot een dieptepunt gedaald. De files, regen, maar vooral het te laat komen hadden hier een grote bijdrage aan geleverd.
Geloof me, een Anniek die weet dat ze ergens voor te laat gaat komen, is niet de meest vriendelijke persoon.
Inmiddels was het kwart over 8. Aangezien er nergens iets was te ontdekken over een voorprogramma zat ik 'm al lichtelijk te knijpen. Zouden ze al begonnen zijn?
Binnengekomen in het Rotterdamse muziekpaleis bleek al snel dat er geen zoetgevooisde stem op het podium aanwezig was. Eindelijk wat meer ontspannen gingen we op onze plekken zitten. Shit, wat hoog en steil...
In onze buikjes rammelden slechts een saucijzenbroodje en wat lichte zenuwen. Straks ging het gebeuren dan kwamen de mannen op het podium, die ons rond oud en nieuw altijd een warm gevoel geven en die ons in klote tijden geholpen hebben.
Vol enthousiasme kondigde de introductieband aan nog een paar nummers te spelen. Enthousiast klapten we maar op dat minder goede nieuws. Voor hen hadden we immers niet betaald. Toch speelden de mannen niet onaardig.
Het leek wel uren te duren voordat eindelijk de Britse kunstenaars het podium betraden, voorafgegaan door rapmuziek en een fantastisch klassiek nummer met violen.
Wauw en toen kon de kippenvel beginnen.
En alles was in één woord fantastisch.
Hoe krijg je het voor elkaar om een zaal plat te spelen door alle speciale effecten en het volgende moment simpel met 3 gitaren en een zanger kippenvel bij je publiek te bezorgen?
Natuurlijk hoorden we clocks, ons liedje voorbij komen.
En opeens speelden ze 'the scientist' en met tranen in mijn ogen luisterde ik dankbaar naar dat liedje.
Wauw.... tegen de tijd dat we eindelijk de file in de parkeergarage achter ons hadden gelaten hadden en belachelijk laat thuis waren, waren we alle strubbelingen al lang vergeten.
Zoiets maak je één keer meer en het was magisch....
2 CommentsPost A Comment!Permanent Link

9/9/2008 - Zoals het toen was... maar dan anders!

www.bloggers.nl/nicomudde

Het verleden is magisch. Het is een wondere wereld, omdat we het nooit helemaal zullen kennen. We waren er niet bij. The past is a foreign country, zoals David Lowenthal eens terecht zei.
Vandaar dat we altijd proberen dat verleden naar ons toe te halen.
Vol overgave musealiseren we alles om ons heen. Mobieltjes die morgen uit komen worden vandaag al in het museum gelegd om maar zeker te weten dat het bewaard wordt voor de toekomst.
De geschiedenis wordt door ons vastgegrepen en ons eigen gemaakt.
Wie kent niet de plaatselijke fair, waar naast de verkoop van zelfgemaakte honing ook mensen in klederdracht of ' historische ' outfits rondlopen.

Afgelopen zondag werd ik getrakteerd op een verbluffend staaltje van deze reenactment. Jonge en oude mannen getooid in maliënkolder hieven het zwaard tegen elkaar.
Kinderen werden in de ring getrokken en men speelde het verleden na, zoals het misschien ooit is geweest. Met een glimlach liepen we ervandaan. Het was leuk, interactief en wellicht zaten er historische waarheden in het naspelen van de riddergevechten.
Een heel ander verhaal was het bij een soort tipi, waar we vervolgens halt hielden.
De hoofdrolspelers in kwestie speelden een niet nader te bepalen verleden na. 'Oud uitziende' kleren aan, niet te verwarren met oude kleren:  alles moest oud lijken. Laten we zeggen dat ze een Sallands gezin naspeelden in de late prehistorie.
Alhoewel zulk onschuldig naspelen van de geschiedenis vaak met een korreltje zout genomen moet worden, was ik nu stomverbaasd.
De accuraatheid van deze scène was echt ver te zoeken.
Moeder de vrouw en de vader des huizes hadden kennelijk niet zo'n zin meer om in contact te staan met het verleden.
En plein public zaten ze op een blokje hout te genieten van de geneugten en verworvenheden van de moderne mens.
Mam zat (overigens met overdadige make up) een patatje uit plastic bakje (had dan in vredesnaam voor een houten of stenen bakje gekozen) naar binnen te werken.
Pap zat gedachteloos voor zich uit te staren met tussen zijn vingers een sigaret.
En dan maar klagen dat het met de historische kennis van de jeugd zo slecht gesteld is.....................
0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

21/8/2008 - een grote kleine man

www.bloggers.nl/nicomudde

Met een angstige blik liep hij de winkel binnen. Al snel gingen zijn oogleden bijna helemaal naar beneden. De ogen erachter ontweken elk contact. De rest van de klanten keek wat bevreemd. Maar ik voelde achter de toonbank een groot verdriet opkomen. Al was het niets bij wat hij moest voelen. Uit de la pakte ik de lijst met de foto, die niet anders dan van zijn vrouw kon zijn.
Zoiets kleins, iets simpels als even een foto bewerken. Voor deze man is het even heel bijzonder dat het gedaan werd. Het vocht welde nu echt in zijn ogen op, terwijl hij keek naar de foto in de lijst. Misschien kuste hij teder haar wang in gedachten.
Het kon niet anders, dacht ik, terwij ik woede voelde. Dit moest wel zijn vrouw zijn. Zijn handen trilden toen hij de foto aanpakte en opborg in een meegenomen plastic tas. Hij was op alles voorbereid en vastbesloten haar ook in fotovorm te beschermen tegen al het kwaad.
De foto was slechts een herinnering aan iets wat eens was. Een stralende lach, een fluisterende stem die hem ooit had toegefluisterd: "ik blijf altijd bij je" en trots "ja" had gezegd, op die ene dag van hen samen.
En na al die jaren hield hij nog zo ontzagwekkend veel van haar. Hij glimlachte wanneer hij haar zag spelen met de kleinkinderen. Stiekem bekeek hij haar als ze naast hem in bed stapte.
Het enige wat er nu nog was, waren de herinneringen aan haar en een foto voor bij de kist.
Toen hij moest pinnen en ik hem het bedrag vertelde luisterde hij niet. Waarom ook? Geen prijs stond er op zijn vrouw. Haar hele leven lang had hij haar niets geweigerd en dat zou hij nu ook niet doen. Zijn handen trilden nog steeds toen hij de pas door de gleuf haalde. Ik moest slikken toen ik de man gebroken, alleen, kapot naar buiten zag lopen.
0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

3/8/2008 - harde wereld

www.bloggers.nl/nicomudde

Gisteren,
even kort
een trap onder m'n kont,
een klap in m'n gezicht gekregen.
moest ik helpen?
moest ik iets doen?
ik had het wel gewild.
maar ze waren toch volwassenen?
ergens hadden ze toch vast een hart?
de trap, de klap:
ze deden echt pijn
maar ik kan me slechts een voorstelling maken bij
hoe het voor haar zal zijn geweest.
1 CommentsPost A Comment!Permanent Link

17/6/2008 - Seks in het archief

www.bloggers.nl/nicomudde

Ik moest me er toch maar eens aan wagen,
had ik enkele maanden geleden tegen mezelf gezegd.
3 jaar geschiedenis studeren en dan enkel tijdens de introductie
het archief bezoeken is hetzelfde als geneeskunde studeren
zonder je co-schappen te lopen.
Een archief ademt geschiedenis.
Voor de historicus in spé is het als zuurstof.
Toch heb ik me er nooit eerder aan gewaagd.
Het afvegen van stoffige boeken, het ontcijferen
van gedateerde handscriften.
Het leek me alles behalve enerverend.
Desalniettemin besloot ik de stoute schoenen
aan te trekken en te doen wat iedere historicus dient te doen.

In een ruimte, waar de airconditioning brulde, om iedereen wakker
te houden, wachtte ik aan een grote tafel op de door mij aangevraagde stukken.
Een half uur vulde ik mijn tijd met het kijken naar mijn lotgenoten.
Al snel zag ik mijn eigen vooroordeel bewaarheid worden:
mannen van middelbare leeftijd en een enkele geschiedenis student
behoren tot het reguliere archief-publiek.
Netjes werden de door mij aangevraagde stukken klaargelegd.

En daar begon het dan. Mijn eerste ervaring met 'de bron'.
Opeens kon ik me verplaatsen in een wijze bioloog,
die toen hij in Chili een condor in het wild zag
een zoals hij het noemde biologisch 'hoogtepunt' kreeg.
Ik ben erg dankbaar dat een voornaam historicus,
met de naam Huizinga het ooit iets plastischer
wist uit te drukken.
Hij verhaalde over historische sensaties.

Midden in de studiezaal kreeg ik het warm...
Daar op de tafel voor me lag mijn tijdmachine,
mijn verbintentis met het leven, met het verleden.
Op de vellen papier zag ik zijn handschrift,
de penafdrukken van mijn studie-onderwerp.
Een kleine honderd jaar geleden had hij zich
over deze bladen gebogen en deze woorden geschreven.
Opgewonden kroop ik in mijn tijdmachine
en ik besloot dat dit niet mijn laatste afspraakje met het Archief zou zijn...
5 CommentsPost A Comment!Permanent Link

17/6/2008 - de morgen

www.bloggers.nl/nicomudde

Gesloten ogen
bij ontluikend licht
getemperd verlangen
gevangen in gedicht
vermoeid lichaam
door vrijheid bevangen
passie ongetemd
0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

17/6/2008 - Euforie

www.bloggers.nl/nicomudde

Het werd me laatst opeens duidelijk.
Geluk.
Zo'n klein woordje en zo moeilijk te omschrijven.
Dichters, filosofen breken er hun hoofd over.
Een heel mensenleven zijn we er naar op zoek.
Misschien als ik tachtig ben
dat ik ook precies weet wat het is.
Mensen worden gelukkig van een bloemetje,
een mooie zomerdag,
een kus op een picknickkleed in een park.
Dat ene liedje op de radio, dat alles zegt.
Kaartjes winnen voor een gaaf concert.
Geluk lijkt maar zo klein.

Het mooie aan geluk is dat je je het blijft herinneren.
Als ik tachtig ben herinner ik me mijn mooie jeugd,
de vakanties in Frankrijk.
Het ultieme geluk verstopt in klapstoeltjes,
slapen in een slaapzak
en oaan de hand van pap en mam
door de mooiste kerken en landschappen.
Langdurig geluk van misschien hooguit twee weken
die je de rest van je leven met je meedraagt.
Een warm gevoel in je onderbuik, nostalgie.
Was ik maar weer 8.

Wat raar dat we als we echt gelukkig
niet staan te juichen
staan te springen en staan te schreeuwen.
Waarom dansen we niet over straat
omhelzen we niet iedereen
die we onmoeten .
Hoe kan het dat we niet tegen
elk luisterend oor vertellen
dat we dolgelukkig zijn?

En opeens weet ik
dat we dat wel doen.
Laatst nog.
Met heel veel mensen om me heen.
Bier, vrolijkheid, gezellige kroegbezoekers.
En we juichden en we schreeuwden
we dansten, we omhelsden onbekenden
als ware het onze vrienden.
Met zijn allen waren we daar dolgelukkig.
Adrenaline, en al die andere biologische
elementen vulden ons bloed.
Euforisch, volmaakt blij bij elke
aanraking van de bal tegen het bolgespannen net.

Maar als ik tachtig ben, zal ik daar dan nog aan terug denken?
Een warm gevoel in mijn buik krijgen?
Ik heb besloten om eens vaker te dansen, te zingen en te juichen
wanneer ik simpelweg gelukkig ben.
0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

21/5/2008 - Geen enkele valse noot

www.bloggers.nl/nicomudde

Als kind kon ik me al niet laten fascineren door een draaiorgel.
Gelukkig is het oeverloos optimistisch gejengel steeds minder in het Nederlandse straatbeeld te vinden.
Ongetwijfeld zullen er ergens actiegroepen bestaan die strijden
voor het instandhouden van dit stukje materieel en immaterieel cultureel erfgoed.
Helaas hier zit geen sympathisiant te typen.
Als ik winkel, dan wil ik rust.
Enqueteurs, Greenpeace-fanatici (ja, ben al donateur), Studenten die geld verdienen
voor, maar vooral door, Derde Wereldlanden en gratis Volkskrantaanbieders vind ik meer
dan genoeg in een winkelstraat.
Muziek hoort daar niet bij.
Bovendien hebben de meeste winkels tegenwoordig al riante geluidsboxen
en zijn ze voorzien van grote schermen met TMF clips, die overigens
vrijwel nooit gelijk lopen met de muziek.
Als het enigszins te hip klinkt, koop ik er geen kleren.

Terug nu naar het gejengel op straat.
Aandoenlijk hoor al die muzikanten, die hun geld verdienen met muziek.
Ik wil niet neerbuigend overkomen, maar bij de meesten is het
direct duidelijk dat de Albert Hall te hoog gegrepen is.
Nee, die klote inca's (zoals één van de gasten bij Dit was het nieuws ze ooit noemde)
hebben mij nog niet vaak kunnen bekoren.
Het niveau van lik m'n vestje ligt meestal bij een zuiver laten klinken van Vader Jakob.
Tot gister waren al deze ongezouten meningen mij toegedaan.

Nietsvermoedend liep ik aan de Jaarbeurs kant Hoog Catharijne uit.
In dit geval was het letterlijk hoog, want ik moest echt met de roltrap naar beneden
om dit noeste monumentale winkelcentrum te verlaten.
Onderaan de trap zat er weer één.
Ik wendde mijn ogen al af. Niet dat ik niet wilde kijken, maar oren kun je niet afwenden.
En als je dan toch iets wil afwenden, dan maar mijn ogen.
Al snel trokken mijn oren mijn ogen weer terug naar de jongen.
Met zijn accordeon vulde hij de lucht met de mooiste muziek die ik ooit op straat heb gehoord.
Die jongen zat daar zo fantastisch te spelen.
Het was zo mooi!
Geen niveau á la Au claire de la lune op een blokfluit op een Franse camping.
Betoverend klonk het.
Ik was zo verbouwereerd dat ik niet eens geld heb gegooid in zijn kapotte rieten stokbroodmandje, dat als geldbakje dienst deed.
Wat fantastisch dat één jongen met een instrument en passie even de zon terug kan brengen in je leven. Dankjewel.
Terug naar de werkelijkheid besef ik me nu dat ik voortaan alle muzikanten op straat zal vergelijken met deze getalenteerde Holland's got talent-winner to be.
Dus die inca's zullen nu nog meer van goede huizen moeten komen..



2 CommentsPost A Comment!Permanent Link

25/4/2008 - lente

www.bloggers.nl/nicomudde

Zwoele lucht,

vol warme beloften

brengt leven en licht

zuurstof

na een lange grijze winterdeken.

Bomen gekleed

in hun mooiste groene toga

bieden onderdak

aan al het nieuwe lenteleven.

0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

25/4/2008 - De lege stoel

www.bloggers.nl/nicomudde

De routine nog vastgeroest in de dag. Trillende handen om een koffiepot gevouwen op goede sterkte.
Als er iets is wat je leert na 45 jaar huwelijk dan is het wel de perfecte koffie zetten. Een pot appelstroop staat wat wankel op het oude dikke tafelkleed. Haar vingers strelen langs de verweerde touwkwastjes, die van de tafel naar beneden hangen. Haar bril naar neusvleugel-hoogte gezakt. Op de achtergrond klinkt het sportjournaal.
Ze luistert niet meer, want de uitslagen hoeft hij niet meer te weten, net teruggekomen van een klusje.
Oh, het is nog wel eens gezellig. Als kinderen en kleinkinderen komen lijkt het nog wel eens vol in de kamer.
Ondanks de leegte.
Na een kort 'alles goed?' praten ze honderduit over school, werk, het huis en al wat bloeit in de tuin van hun leven. En stilletjes met vermoeide glimlach luistert ze dan.
Ze bijt op haar lippen wanneer kleinkinderen stoeien in zijn stoel.
Ze zwijgt over het stilgezwegen verdriet van binnen. Steevast ruimt ze alleen de rotzooi op, wanneer de lawine aan verplichte gezelligheid verdwenen is. 's Avonds met de ogen dof, vermoeid en haar gezicht vol rimpels van verdriet kijkt ze wel eens in de spiegel.
Al die ouderdom.. waar heeft een mens dat aan verdiend?
In het veel te grote bed valt ze in slaap aan zijn kant.
Gebitje in het glas met water op het nachtkastje. Vermoeid trekt ze dan iedere avond aan het touwtje van het licht.
En iedere keer weer,
hoopt ze dat de donkere nacht voor eeuwig zal zijn.

0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

3/3/2008 - in het park

www.bloggers.nl/nicomudde

Vanmiddag in het park
kon het contrast niet groter zijn.
Liefde en eenzaamheid
tentoongespreid op twee houten bankjes.
Vanmiddag in het park
maakte jouw trieste aanblik
mij heel verdrietig
en maakten jullie
mijn dag weer goed.
Jij, eenzame man,
met een biertje en een knalrode telefoon
als enige vrienden om je heen.
Je praatte honderduit,
met stemverheffing en passie.
Maar niemand bleef voor je staan.
Wie luistert er nog wel eens naar jou?
Staat er wel eens iemand
bij je bankje stil?
Om te horen wat jij
de wereld
nog steeds te vertellen hebt?
Jullie lagen onderuit
met liefde en passie.
Iedereen was voor jullie nergens.
Vol overgave zoenen.
Wie kijkt daar nou naar?
Staan jullie  er wel eens bij stil
dat jullie diep van binnen
zielsgelukkig zijn?
Zo ongelofelijk samen
en zo ver verdreven van eenzaamheid.
Jullie maakten me met z'n drietjes
zo verdrietig en zo blij.
Mag ik even kijken
Mag ik even luisteren?
1 CommentsPost A Comment!Permanent Link

3/3/2008 - ingezonden brief

www.bloggers.nl/nicomudde

Beste Stijn,

Of moet ik zeggen Lieve Stijn?
Ik ben er nog steeds niet over uit.
En ik moet bekennen dat dit
sowieso mijn eerste briefje is
aan een hoofdpersonage uit een boek.
Ik wilde je gewoon even laten weten
dat ik je een eikel vind,
maar dan wel de liefste eikel
die er ooit verzonnen kan zijn door een schrijver,

Groetjes,
een lezer
0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

8/2/2008 - Deskundige z.k.m de buitenwereld

www.bloggers.nl/nicomudde

Hyperventilerend tond ze in de wc. Nouja, stilstaan, ze merkte dat haar lichaam constant in beweging bleef. Haar spieren bleven haar ledematen beroeren. Ze probeerde zichzelf zonder succes af te sluiten om haar heen. Geërgerd wurmde ze zich langs de twee meisjes, die ook gebruik maakten van de toiletten. Hoe oud waren die in vredesnaam? Wat moesten ze hier? In het voorbijgaan zag ze op het onderschrift van hun badges 'student' prijken. Geweldig, er kwamen dus ook maar 'gewone' studentjes op haar symposium af. Een volgende keer zou ze absoluut de ingangseisen aanscherpen.
In haar hoofd schoten zinnen als losgelslagen projectielen rond. De woorden husselden door elkaar en werden één onbegrijpelijke brei. Zonder op te kijken nam ze een kopje koffie van een collega aan. "rust, rust. 't komt allemaal goed." maande ze zichzelf tot kalmte. Het hielp niets, wist ze nu al.
Geboren als stresskip zou ze sterven als stresskip. Bij het inlopen van de zaal hield ze zich vast aan de trapleuning. In het rode pluche zaten al vele belangstellenden geduldig naar het podium te kijken. Sommigen begroetten elkaar uitbundig. In het midden van de zaal zag ze de twee studentes zitten. Die leken geenszins aandacht te hebben voor het nu nog lege podium. Op de eerste rij zakte neer in één van de rode stoelen. Langzaam druppelden er meer toeschouwers binnen. Godzijdank, het werd een succes, dacht ze. De symposia van haar collega's trokken meestal een stuk of derig vakidioten. Hier was de zaal echter nagenoeg vol.
Ze probeerde zich te concentreren op de eerste sprekrs. Waar hadden ze het over? Kom op, concentreren, luisteren, maar het lukte haar niet. De vibraties die ze voelde van al die gelijkgestemden in één zaal maakten haar week. De mensen klapten. Shit, was het al voorbij? De warme zaal maakte haar slaperig. Ze droomde over kaarten, landschappen, computers en graancirkels, ofnee, stankcirkels.
"Dan geven we nu het woord aan de organisatrice van het symposium." hoorde ze in de verte.
Verschrikt keek ze op. Moest ze al? Nee, niet nu al.. niet nu... Terwijl ze naar het podium liep probeerde ze de zinnen in haar hoofd te herhalen. Wat wilde ze ook alweer zeggen? Het had iets te maken met de toenemenden digitalisering en de daarmee gepaard gaan de professionalisering... en was er niet iets met erfgoed? en kaarten? Pas op het podium keek ze de zaal in. Wat veel mensen... overwegend van het mannelijk geslacht, de 55 gepasseerd en een ieder geïnteresseerd in haar passie en levenswerk.
En opeens wist ze het niet meer. Ze had hier naartoe geleefd. Dit symposium had haar de laatste maanden opgeslurpt. Geen gaatje in haar tijd bleef over voor een sociaal leven. Het enige sociale van het afgelopen jaar was het vergaderen met collega's over het uitnodigen van de juiste sprekers.
"ik..." begon ze stamelend. "we hebben nu ook een telefonisch spreekuur. En jullie kunnen me allemaal emailen. Als je vragen hebt email gerust. Mochten jullie nog ergens info over willen hebben, email mij dan of bel naar het spreekuur."
Ze haalde diep adem en liep het podiumtrappetje af een verbaasd publiek achterlatend.
1 CommentsPost A Comment!Permanent Link

8/2/2008 - vieze meneer

www.bloggers.nl/nicomudde

hee viezerik!
Wees eens eerlijk!
Las je in de trein
of all places
vandaag de verhaaltjes
of keek je alleen de plaatjes..
1 CommentsPost A Comment!Permanent Link

8/2/2008 - Alaaf

www.bloggers.nl/nicomudde

Alaaf carnavalsmeisje,
wat zat je daar
op de dag na een weekend vol plezier
waar keek je naar?
met een blik van, wat doe ik hier..
Alaaf carnavalsmeisje
wist ik maar
of je terugverlangde naar polonaise en teveel bier
Alaaf trendy meisje,
misschien haat je carnaval maar,
en zijn gewoon je kleren wat raar.
2 CommentsPost A Comment!Permanent Link

<- Last Page • Next Page ->

About Me

Welkom! ik ben nico mudde en hier vind je allerlei kronkels en schrijfsels. inmiddels ben ik afgestudeerd in een master Cultureel Erfgoed en een bachelor Geschiedenis. en aangezien er nu hopelijk meer vrije tijd is gekomen, ga ik voor de genteresseerden weer een hoop zin en onzin plaatsen op deze weblog! veel leesplezier en mocht je wat op te merken hebben, laat het me vooral weten!

Friends

ikbenhetismij

Hosting door HQ ICT Systeembeheer