8/2/2008 - Deskundige z.k.m de buitenwereld |
www.bloggers.nl/nicomudde
Hyperventilerend tond ze in de wc. Nouja, stilstaan, ze merkte dat haar lichaam constant in beweging bleef. Haar spieren bleven haar ledematen beroeren. Ze probeerde zichzelf zonder succes af te sluiten om haar heen. Geërgerd wurmde ze zich langs de twee meisjes, die ook gebruik maakten van de toiletten. Hoe oud waren die in vredesnaam? Wat moesten ze hier? In het voorbijgaan zag ze op het onderschrift van hun badges 'student' prijken. Geweldig, er kwamen dus ook maar 'gewone' studentjes op haar symposium af. Een volgende keer zou ze absoluut de ingangseisen aanscherpen.
In haar hoofd schoten zinnen als losgelslagen projectielen rond. De woorden husselden door elkaar en werden één onbegrijpelijke brei. Zonder op te kijken nam ze een kopje koffie van een collega aan. "rust, rust. 't komt allemaal goed." maande ze zichzelf tot kalmte. Het hielp niets, wist ze nu al.
Geboren als stresskip zou ze sterven als stresskip. Bij het inlopen van de zaal hield ze zich vast aan de trapleuning. In het rode pluche zaten al vele belangstellenden geduldig naar het podium te kijken. Sommigen begroetten elkaar uitbundig. In het midden van de zaal zag ze de twee studentes zitten. Die leken geenszins aandacht te hebben voor het nu nog lege podium. Op de eerste rij zakte neer in één van de rode stoelen. Langzaam druppelden er meer toeschouwers binnen. Godzijdank, het werd een succes, dacht ze. De symposia van haar collega's trokken meestal een stuk of derig vakidioten. Hier was de zaal echter nagenoeg vol.
Ze probeerde zich te concentreren op de eerste sprekrs. Waar hadden ze het over? Kom op, concentreren, luisteren, maar het lukte haar niet. De vibraties die ze voelde van al die gelijkgestemden in één zaal maakten haar week. De mensen klapten. Shit, was het al voorbij? De warme zaal maakte haar slaperig. Ze droomde over kaarten, landschappen, computers en graancirkels, ofnee, stankcirkels.
"Dan geven we nu het woord aan de organisatrice van het symposium." hoorde ze in de verte.
Verschrikt keek ze op. Moest ze al? Nee, niet nu al.. niet nu... Terwijl ze naar het podium liep probeerde ze de zinnen in haar hoofd te herhalen. Wat wilde ze ook alweer zeggen? Het had iets te maken met de toenemenden digitalisering en de daarmee gepaard gaan de professionalisering... en was er niet iets met erfgoed? en kaarten? Pas op het podium keek ze de zaal in. Wat veel mensen... overwegend van het mannelijk geslacht, de 55 gepasseerd en een ieder geïnteresseerd in haar passie en levenswerk.
En opeens wist ze het niet meer. Ze had hier naartoe geleefd. Dit symposium had haar de laatste maanden opgeslurpt. Geen gaatje in haar tijd bleef over voor een sociaal leven. Het enige sociale van het afgelopen jaar was het vergaderen met collega's over het uitnodigen van de juiste sprekers.
"ik..." begon ze stamelend. "we hebben nu ook een telefonisch spreekuur. En jullie kunnen me allemaal emailen. Als je vragen hebt email gerust. Mochten jullie nog ergens info over willen hebben, email mij dan of bel naar het spreekuur."
Ze haalde diep adem en liep het podiumtrappetje af een verbaasd publiek achterlatend. |
| • Post A Comment! |
8/2/2008 - Briljant! |
| Posted by ikbenhetismij |
haha.. ik had geen betere imitatie kunnen geven! En natuurlijk helemaal goed omdat wij er zelf in voorkomen:)
Al gebeld, geemaild en gefaxt trouwens?! Ik wel, maar alle medewerkers waren in gesprek. Zou de oproep dan toch geholpen hebben..haha.. |
| Permanent Link |
|
About Me
Welkom!
ik ben nico mudde en hier vind je allerlei kronkels en schrijfsels.
inmiddels ben ik afgestudeerd in een master Cultureel Erfgoed en
een bachelor Geschiedenis. en aangezien er nu hopelijk meer vrije
tijd is gekomen, ga ik voor de geïnteresseerden weer een hoop zin
en onzin plaatsen op deze weblog!
veel leesplezier en mocht je wat op te merken hebben, laat het me
vooral weten!
Friends
• ikbenhetismij
|
