www.bloggers.nl/nicomudde
De routine nog vastgeroest in de dag. Trillende handen om een koffiepot gevouwen op goede sterkte.
Als er iets is wat je leert na 45 jaar huwelijk dan is het wel de perfecte koffie zetten. Een pot appelstroop staat wat wankel op het oude dikke tafelkleed. Haar vingers strelen langs de verweerde touwkwastjes, die van de tafel naar beneden hangen. Haar bril naar neusvleugel-hoogte gezakt. Op de achtergrond klinkt het sportjournaal.
Ze luistert niet meer, want de uitslagen hoeft hij niet meer te weten, net teruggekomen van een klusje.
Oh, het is nog wel eens gezellig. Als kinderen en kleinkinderen komen lijkt het nog wel eens vol in de kamer.
Ondanks de leegte.
Na een kort 'alles goed?' praten ze honderduit over school, werk, het huis en al wat bloeit in de tuin van hun leven. En stilletjes met vermoeide glimlach luistert ze dan.
Ze bijt op haar lippen wanneer kleinkinderen stoeien in zijn stoel.
Ze zwijgt over het stilgezwegen verdriet van binnen. Steevast ruimt ze alleen de rotzooi op, wanneer de lawine aan verplichte gezelligheid verdwenen is. 's Avonds met de ogen dof, vermoeid en haar gezicht vol rimpels van verdriet kijkt ze wel eens in de spiegel.
Al die ouderdom.. waar heeft een mens dat aan verdiend?
In het veel te grote bed valt ze in slaap aan zijn kant.
Gebitje in het glas met water op het nachtkastje. Vermoeid trekt ze dan iedere avond aan het touwtje van het licht.
En iedere keer weer,
hoopt ze dat de donkere nacht voor eeuwig zal zijn.
|
