Vandaag opende ik een pakje cup a soup.
En opeens dacht ik aan de vakanties van vroeger.
Voor de tent dronken we op de camping tijdens het middageten wel eens een kopje cup a soup.
In witte plastic bekers, met de smaak van orangina en als je geluk had een beetje pulpe d'orange, oftewel vruchtvlees op de bodem. Even daarvoor waren ze schoon gespoeld met een oranje jerrycan, maar vaak was dat niet schoon genoeg.
Overigens proefde je vrij weinig van de orangina in je cup a soup, dat viel best mee. Maar in gedachten was het voor ons een gruwelijke mix.
De vakantie begon voor ons altijd al bij het inpakken. Een krat werd volgestouwd met speelgoed, schriften, boeken, walkmans, cassettebandjes en heuse philips powerlife-batterijen (die gingen immers het langste mee!) Vooraf waren dan al de broodnodige boodschappen gedaan voor onderweg: Mini-cervelaatworstjes, pindakaas, kaas, camping-boter (is er iets nog ranziger dan die vette zooi?), blikjes ragout en goulash en uiteraard een zak gemixte toffees en zuurtjes. (meestal deden we er een jaar mee) Op een gegeven moment werden we dan ook heel behendig in het uitzoeken van de verse snoepjes in de witte snoeptrommel.
De eerste paar uur werd ons immer aangeraden te slapen, het was nog zo'n lange reis. De radio werd nog niet aangezet en eer we een end in Brabant waren werden we wakker. Het eerste snoepje werd tevoorschijn getoverd en de muziek ging aan. Meestal gevolgd door geklaag van mij en mijn zus of het niet zachter mocht, omdat we zelf luisterden naar onze briljante cassettebandjes. Nog snel even samengesteld op een zaterdagmiddag. Alle top 50 liedjes er weer opgezet, met af en toe nog een stem van de dj, als ik weer eens niet snel genoeg op stop rec. had gedrukt. Meestal had mijn zus een betere compilatie met ongetwijfeld een hoger muzikaal gehalte. Terwijl zij luisterde naar Van Dik Hout en Gun's 'n Roses, Skik, had ik bandjes met de slechtste happy hardcore en dingen als No Mercy (wie kent ze niet?).
België rolde zich voor ons uit als een rokerig misère.Helaas leidden de meeste routes ons niet langs mooie plekjes in België. Iedere vakantie weer begon ik trouw aan en verslag van de reis, soms gevolgd door eentje van de vakantie zelf. Nutteloze zaken als, het landschap staat vol windmolens werden door mij ijverig opgenomen in een schriftje. Een schriftje waar ik meestal de hele vakantie, wanneer ik tijd had, in verdwaalde voor het schrijven van verhaaltjes. In Noord Frankrijk werd over het algemeen de verbinding van Radio 10 Gold op de autoradio, waar mijn ouders naar luisterden, een stuk slechter. Tot in België konden we nog genieten van foute voice-overs en dito dj's. Al snel was het over met de pret en werden de cassettebandjes tevoorschijn getoverd. CCR, de Beatles, ik kan er niet meer naar luisteren zonder te denken aan vakantie. Bij topliedjes als She loves you, yeah, werd er aan de volumeknop gedraaid. We negeerden het gekraak en gilden mee. Vooral bij de live registratie van de Stones, met Under my thumb kraakte het er op los, dus des te harder zongen wij.
Op de tussenstops waren er helaas niet altijd fijne sanitaire plekken te vinden. Hangend boven een gat in de grond, met allerlei niet sanitaire afvalstoffen om je heen maakte je je klaar voor de komende twee uur rijden.Verbazingwekkend dat er mensen zijn, die ook op deze ranzige plekken het nodig vonden om seksuele handelingen uit te voeren, met als getuigenissen condooms vlak naast het gat in de grond.
Iedere keer weer werd er precies opgemeten hoe lang we over Parijs deden. 'Ja, we rijden nu Parijs binnen'. 'jeetje, het viel tegen dit keer'. Parijs betekende meestal ook een verandering in het muzikale genre dat tot nu toe door mijn ouders werd gedraaid. Het heilige bandje van de Heideroosjes werd tevoorschijn getoverd. Één van de weinige bandjes van ons, die in de radio mocht. En voor even ging bij ons de walkman af. En konden de Powerlife batterijen even gespaard worden...
Eenmaal op de camping werden eerst de tenten opgezet en de camping verkend. Meestal konden we tot de conclusie komen dat er vooral Fransen op le camping municipal stonden.
De vakanties werden veelal gevuld met dezelfde soort activiteiten, die keer op keer niet verveelden.
Zwemmen in beekjes, met waterschoentjes aan. Zwemmen in meertjes. Zwemmen in zee, met springtij op de hielen. Hoe hoger de golf, en hoe geradbraakter op het strand geslagen worden, hoe beter. Uren en uren stonden we te springen in de golven. Een dagje sporten was er niets bij!
Waar we ook kwamen, mijn vader, wist overal de meest prachtige kerkjes en kastelen te vinden. Geen vakantie werd gevierd, zonder een uitgebreid bezoek aan een oude eenvoudige doopkerk of imposante kathedraal. 's Avonds genoten we van de ratatouille, die helaas gemaakt werd van alle groenten die ik niet lustte. (gelukkig aten we het alleen op vakantie). Na het eten was het hopen dat de eerste ster lang zou wachten met het verschijnen aan het firnament.
Jarenlang was dat immers het teken voor mij om te gaan slapen. Vaak hadden we dan al uren zitten lezen en Yahtzeeën.
De vakanties zijn door dit alles, door onze eigen unieke 'van Leeuwen'-dingetjes, tot de aller-mooiste ervaringen in mijn jeugd geworden. |
