31/10/2008 - OFFICIAL STATEMENT

Nooit eerder durfde ik het aan.

Toch niet zo zoetsappig als ik dacht te zijn.

Het leek me niet gepast om te doen.

Als ik het voelde, als ik het dacht

dan vertelde ik het je toch wel zelf?

Of ik stuurde je een email, of een smsje.

In een goede bui wijdde ik zelfs uit in 2 of 3 smsjes achterelkaar.

Niet eerder durfde ik het hier te doen.

Maar misschien dat ik het gewoon een keertje kwijt wil.

Waarschijnlijk wil ik nou eens dat de hele wereld het weet.

We zijn wellicht zo vanzelfsprekend

dat een beetje vergeten wordt,

(misschien zelfs wel het meeste door ons zelf)

dat niets is wat het lijkt en niets vanzelfsprekend is.

Niets gebeurt zomaar en blijft zomaar bestaan.

We moeten er allemaal wat voor doen,

af en toe een beetje knokken.

Zo nu en dan echt wel tranen,

bijten op mijn lippen, of jij op de jouwe.

Zuchten en weer doorgaan.

Maar aan het einde van de dag,

als we de deur dichtdoen

en de wereld buitensluiten dan weten

wij twee wel beter.

Wanneer we in elkaars armen slapen

dan weten we dat alles goed is.

Nu ik bezig ben weet ik opeens weer

dat ik dit voor jou wilde schrijven

omdat ik dat niet eerder durfde.

En nu weet ik ook meteen waarom

ik het niet eerder heb gedaan.

Het is niet makkelijk om in een paar zinnen

in een paar pixels te verwoorden

dat sinds jij in mijn leven bent

er een warm bad is, waarin ik stap na een koude dag.

Sinds ik jou ken weet ik dat het gezegde

achter de wolken daadwerkelijk een goed vervolg krijgt

in het tweede deel van het spreekwoord.

Lief, jouw liefde is mijn zuurstof