28/1/2008 - Seks: omdat het moet? |
www.bloggers.nl/nicomudde
Met verbijstering las ik laatst een artikel in zo'n treinkrantje. Meestal een hoop hap-slik artikelen. Lezen en weinig stof tot nadenken. Maar dit keer bleef ik lezen en bleven mijn gedachten bij dat ene stukje.
De cijfers met betrekking tot seksueel gedrag onder jongeren waren verontrustend.
Nee, dit wordt geen preek over de gehate videoclips en de daaruitvolgende vermeende demoralisering.
Het schokkende was dat 1 op de 6 meisjes zich wel eens gedwongen voelt tot het verrichten van seksuele handelingen. Ik tel het aantal vriendinnen dat ik heb. Zou zij? Nee, toch? En zij? Nee, zij is altijd zo assertief...
1 op de 6 is toch ontzettend veel? Dat betekent dat 1 op de 6 meisjes wel eens het idee heef tgehad dat ze iets moest doen, omdat een jongen vond dat dit moest. Hoe debiel...
Ik zal wel verschrikkelijk ouderwets zijn, maar seks, dat was toch met z'n tweeën (of meerdere natuurlijk, ieder zijn smaak) In ieder geval zijn er toch twee mensen die bepalen wat, hoe, wanneer en vooral of er iets gebeurt?
Hetgeen nog meer bizar was om te lezen was dat een kwart van de Marrokkanse/Turkse jongens vindt dat wanneer zij eenmaal opgewonden zijn een meisje geen seks meer kan weigeren aan de betreffende jongen.
Come on??!!
Dus elk meisje moet maar gewillig klaarliggen, wanneer meneer weer eens zin heeft?
Lieve mooie, zelfstandige meisjes. Alsjeblieft laat je niet naaien...
En voor die jongens die denken dat vrouwen gebruiksvoorwerpen zijn klaar om besprongen te worden: koop een opblaaspop: makkelijk in onderhoud, zeikt niet, heeft altijd zin en nooit hoofdpijn... |
| • 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
28/1/2008 - jij, ik en iedereen |
www.bloggers.nl/nicomudde
We zouden toch
jij en ik
de dingen doen
jij en ik
die iedereen doet
jij en ik
we wilden toch
de reizen maken
die iedereen maakt
jij en ik
we moesten toch
de dingen zien
die iedereen ziet
we waren toch
wie iedereen wilde dat we waren? |
| • 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
13/11/2007 - Hubert Lampo ervaring |
www.bloggers.nl/nicomudde
Vanochtend begon normaal, koud, vochtig en op de fiets naar het station.
Niets wees erop dat er iets stond te gebeuren, iets onverklaarbaars.
Maar binnen de anderhalf uur dat ik wakker was, waande ik me in één van Hubert Lampo's fameuze intrigerende romans: De komst van Joachim Stiller.
Ik voelde me een kleine vlieg, die over de schouder van een toeschouwer mocht meekijken naar iets bovennatuurlijks. De gele groene fluoriscerende hesjes van de groenvoorzieners dansten voor mijn ogen.
Met een lome ochtend inspanning bliezen zij de bladeren weg. Ze dwarrelden weg, tussen spaken door, onder banden vandaan, tot er een mooie hoop ontstond, midden in het pad. Ik stond inmiddels op het perron en aanschouwde het. Vakkundig maakten de heren van het groen de stalling blad en herfstvrij, klaar voor de eerste kille natte sneeuw.
En toen gebeurde het.
Uit het niets maakte een lange man zich los uit het groepje vroege vogels. Hij pakte een apparaat, voor ik kon zien wat het was. Met een ijzeren uitdrukking op zijn gelaat en een vaste hand slijpte hij een niets vermoedend slot doormidden. Het vuur van de tol spatte uiteen in een vonkenregen. Het kapotte slot stak hij onder zijn ene arm, de fiets verdween onder zijn andere arm.
Het perron stond vol wachtende mensen, maar niemand keek naar die man. Was ik echt de enige die het zag?
Ik voelde ongeloof en woede opborrelen. Waarom die fiets? Waarom die eigenaar? Was er een vergunning? Het arme stalen ros was van zijn trots beroofd.
De fiets in kwestie was niet dubbel geparkeerd en had zeker de parkeertijd nog niet overschreden. Netjes binnen de hekken had het staan wachten, zoals elke werkdag, tot zijn eigenaar hem weer veilig terug zou brengen naar de schuur.
Hoe zou die eigenaar zich straks voelen? Slot kapot, fiets verdwenen. Het slot in kwestie was het enige slot, dus zelfs als de lange man de fiets ergens terug zou plaatsen, zou de fiets meegenomen worden door iemand. Ik bleef de mannen volgen met mijn ogen. Wat gingen ze met die fiets doen? Wat gaf hen dit recht? Waarom zag niemand het? Waarom deed niemand wat? Waarom stond ik hier als aan de grond genageld?
Waar namen ze dit stukje metalen ambachtswerk mee naar toe?
Met luid geraas werd ik teruggeworpen naar de harde werkelijkheid. De aanstormende trein ontnam mij een laatste blik op de fiets. Gelaten, beduusd, ontgoocheld stapte ik in. Nooit zal ik weten hoe het afliep met die ene gebroken, ontvreemde, ontsloten fiets. |
| • 3 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
13/11/2007 - Eindelijk |
www.bloggers.nl/nicomudde
Vandaag heb ik een boekje gekocht. Een mini boekje, met precies genoeg ruimte om te schrijven. Het is zo klein dat het in mijn handtas past. Al die uren onderweg, zoveel ure op reis.. laten die nu de mooiste inspiratie vormen voor het schrijven in dit nieuwe boekje.
Nu kan ik elk moment dat ik het wil schrijven over wat ik zie, voel, denk, hoor, ruik en proef.
Wat heerlijk voor iemand met het geheugen van een zeef!
Dus let op treinreizend Nederland, als je een klein blond meisje verwoed ziet schrijven en af en toe rond ziet kijken. Misschien schrijft ik wel over jou de volgende keer!
Mijn hernieuwde schrijfdrift werd vandaag al gadegeslagen in de trein. ' 't wordt zo te zien een mooi boek. Ik zie je af en toe zo glimlachen.' |
| • 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
24/9/2007 - Timing, precisie, controle en opperste concentratie |
www.bloggers.nl/nicomudde
Het had een tijd geduurd. Misschien zelfs al wel een jaar of twee. Daarom was het eerste weerzien wellicht wat moeilijker dan de beoefenaar gehoopt had. Misschien schoot ik wel iets te voorbarig en te snel uit mijn slof. Die jongen kon er toch ook niets aan doen? Het was immers zijn hobby, zijn sport. Vol overgave, met op zich heen zijn beste kameraden, met wie hij lief het liefste deelt en voor wie hij leed het meest verborgen houdt, stond hij er klaar voor. Misschien spoorden ze hem wel aan. Hielden zijn bier vast, terwijl hij het deed. Steun, trouw, toeverlaten voor de sportman, die de klus zou gaan klaren. Hij was al een tijd in training geweest. Had zelfs op de avond zelf nog even goed geoefend. Het mikken dat was altijd het lastigst. Vergeet ik nog de timing. Ja, een sport van timing, precisie. Velen hadden hem verteld dat zelfs tact een rol speelden. Maar hij had dit allemaal aan de kant geschoven. Tact was volgens hem in zijn sport enkel maar afleidend en niet nuttig. Eigenlijk was hij meer het type niet lullen, maar doen. Preciesie en timing, precisie en timing. Het gonste de hele avond maar door zijn hoofd. Weekendenlang stond hij in weer en wind toe te kijken hoe zijn vrienden in de regen vaantjes wonnen in de f-jes of dronk hij later biertjes met hen in het derde elftal na afloop in de kantine. Hij was er de figuur niet voor. Sporten prima, maar niet op een kluitje, in de regen. Supporten kon hij echter als de beste. Maar stiekem was zijn fijnste voetbalmoment, wanneer de deur van de kantine achter zich sloot, Jannes door de boxen knalde en hij aan kon schuiven. Sigaret in de mond, de warme, vochtige lucht opsnuivend van de broeierige kantine. Blij, dat hij niet met een stel kerels een douche hoefde te delen in een ijskoude kleedkamer met ijsbloemen op de ramen. Nee, mijmerde hij nu, zittend en overgeconcentreerd, hij had het wat dat betreft beter voor elkaar. Zijn vrienden probeerden wel eens met hem mee te sporten. Maar in niets waren zij hem de baas. Zijn precisie was onnavolgbaar en leverde altijd een goede score op. Zijn timing was foutloos en uit de kunst. Dìt was zijn territorium, zijn terrein, zijn werkveld. Hij zou pas stoppen, als de teller hoog genoeg stond. Hij nam nog een flinke trek, tikte zijn peuk af in de inmiddels volle asbak, blies langzaam zijn rook uit. Pakte zijn glas bier nog even aan van zijn dichtsbijzijnde vriend, nam een flinke slok. Het kon beginnen. Elke vezel, elke zenuw stond strakgespannen. Het met alcohol vermengde bloed pompte door zijn aderen. De adrenaline begon te borrelen. Met moeite wurmde ik me door de mensenmassa. En daar gebeurde het. Hooguit een fractie van een seconde. iIjn timing was perfect. Met precisie richtte hij en wederom liet zijn richtingsgevoel hem niet in de steek. Zijn vrienden waren in opperste afwachting of het een doelpunt ging worden. Uit pure jaloezie deed één van hen de zojuist ondernomen actie na. Met minder scherpte en geconcentreerdheid dan zijn voorganger raakte hij. Woedend draaide ik me op, barstte uit in woede en sloeg iemand op zijn hand. De sporter raakte in extase en supportende vrienden nog meer. Vol vreugde slaakten ze een oerkreet, gelach, geroep. Ze hadden gescoord....
FC de Billenknijpers - Argeloos voorbijlopend meisje 2-0 |
| • 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
20/9/2007 - Poessie mauw |
www.bloggers.nl/nicomudde
Bol, klein, lief, zacht
Oranje, wit, grijze vacht
Speels, vrolijk, altijd lol,
strootje, stokje, bolletje wol,
jong, auw, buikje zeer,
lief klein bolletje is niet meer |
| • 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
20/9/2007 - dagje Brabant |
www.bloggers.nl/nicomudde
Ik wil niemand hier voor het hoofd stoten, want zoals Guus al zingt,
zal het er best gezellig zijn.
Land van Bavaria, een mooi taaltje en nog zoveel meer.
Maar lieve mensen, één dagje was toch echt wel weer even genoeg.
En nee, het mooie land kon het zelf echt niet helpen.
Wat wil je ook, als ik er zo weinig kom,
dan moet alles toch wel mee zitten, wil ik vaker terugkomen.
De zon deed nog wel extra zn best en alles ging voorspoedig.
Een prachtige blik op de Brabanthallen en
een glimlach bij het zien van Rosmalen.
Maar het bleef bij een steelse blik en een gestolen glimlach.
Terug naar huis besefte ik me dat ik weer terug ging naar het land
van nuchterheid.
Het land waar ik toen heimwee naar had, al zou daar tegen de tijd dat de treinen van
de NS weer gingen rijden,al lang geen licht meer branden.
Lief Brabant, je kon het niet helpen, wie had ook verzonnen om zo'n rare tentoonstelling te maken en wie
had verzonnen dat het de moeite waard was om daar meer dan 6 uur voor onderweg te zijn.... |
| • 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
20/9/2007 - Laat me je nog even niet laten gaan |
het is nog te vroeg,
te teer, te jong, te echt.
het is nog te pijnlijk,
doet zeer, voelt goed, zo hecht.
het is nog te dichtbij,
is diep, nog warm, en zo van mij,
het is nog zo heerlijk,
zo fijn, zo leuk, zo blij,
ik laat je nog niet gaan,
blijf nog even zo goed, zo echt, zo fijn bij mij |
| • 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
9/8/2007 - Mijn leven in doosjes |
www.bloggers.nl/nicomudde
Gedachteloos stop ik boeken en stapels papieren in dozen. Een sjerp van de galacommissie van 3 jaar geleden, foto's uit de introductie, van een volleybalweekend van gala's. Ik plak de dozen dicht en wil er wat op schrijven. Maar wat schrijf je eigenlijk op dozen waar 3 jaar van je leven in verstopt zit?
3 geweldige jaren met door weer en wind fietsen naar Olympos (of gewoon lekker met de bus), omdat ik in de 3 jaar minstens 2 jaar geen fiets had die normaal fietste.. 3 jaar met Pascal en Debbie naar de meest saaie hoorcolleges ooit gaan in de drukste bussen van Nederland, 3 jaar geweldige boeiende vakken volgen over cultuur en geschiedenis met gezellig meiden. 3 jaar met helaas ook veel nare en verdrietige randjes. 3 jaar geleden begonnen als onzekere eerstejaars, die zich in het begin stilletjes af vroeg 'is dit alles'. 3 jaar volleyballen met alleen maar leuke mensen, Premium Quality en later Goldplay, mijn teampje, 3 jaar in een huis met super huisgenoten, die dapper de Party Animals, Rammstein, Robbie Williams, Coldplay, maar zelfs op z'n tijd ook Jovink, Melanie, CCR en de Stones moesten doorstaan. En dan hebben we het nog niet eens over As the world turns, America's next top model....
Wat is het voorbij gevlogen allemaal. Ik ben nog niet klaar, nog lang niet, maar als ik terugkijk lijkt het alsof ik in een karretje van een achtbaan zit en ik het verleden steeds verder weg zie razen. Mijn studententijd op kamers is voorbij gevlogen. Het was eenzaam, super, verschrikkelijk gezellig, sportief, vermoeiend, tof, onvergetelijk, heerlijk en onmisbaar...
Het is nog niet voorbij, ook dit jaar duik ik nog in de boeken, al zal het nu op een studeerkamer in een eigen huis ergens ver weg van Utrecht zijn. Geen huisgenoten meer. Niet meer om 11 uur 's avonds Joey, Debiteuren Crediteuren of weet ik wat voor ongein kijken met Geen stijl chips en bier. Maar lekker op de bank kruipen naast mijn vriendje...
Ik pak een grote viltstift en schrijf met koeienletters op de doos:
Pas op! Handle with care! Breekbaar! Dierbare herinneringen...
|
| • 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
5/6/2007 - knuffel |
www.bloggers.nl/nicomudde
Lief, mooi mens,
Had ik je maar een knuffel gegeven!
Was ik maar bij je gaan zitten.
Dan had ik mijn armen om je heen geslagen
En je even wat liefde gegeven
Op mijn schouder had je dan mogen huilen
En ik zou je vragen waarom al die tranen
Zit het je allemaal niet mee?
Lief, mooi mens, dan hadden we daar op de stoep samen zitten huilen, met zijn twee.
Huilde je om verloren tijden?
Om een oude geliefde?
Misschien wel omdat je het koud had
En er niemand naar je kijkt,
Kom maar hier dan huil ik even met je mee
Maar mijn tranen doen er niet toe,
Ze brengen jouw geliefde niet tot leven.
Mijn tranen zullen geen huis voor jouw bouwen,
Ze bieden je geen thuis.
Enkel wat troost zouden ze hebben kunnen geven.
Lief mooi mens, vergeef me dat ik net doorliep
Maar diep van binnen, in mijn hart, heb ik je een dikke knuffel gegeven.
|
| • 4 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
8/5/2007 - ontmythologisering - What you see is not what you're looking at |
Geloof je in sprookjes? Geloof je in de prachtige verhalen over het verleden? Waan je je in de middeleeuwen als je in een oude stad loopt? Lees dan vooral niet deze blog. Lieve mensen, het zijn enkel mythen, illusies. De koude dinsdagmorgen met dreigende grijze luchten bleek geen bedreiging voor het al dan niet doorgaan voor een frisse stadswandeling. Het historische hart van Utrecht leek nog te liggen slapen, toen wij als groepjes studenten de zoveelste wandeling sinds ons eerste jaar mochten maken door één van de oudste steden van Nederland. De enige persoon die ook al op het vroege tijdstip van 9 uur uit de veren was, was een dronken zwerver in een bushokje. In tegenstelling tot ons, was hij niet geïnteresseerd in de schoonheid van de gebouwen om hem heen. Het deerde hem niet dat er ooit een Willibrord was geweest, die de St Maarten's kathedraal neer liet zetten. In plaats daarvan had hij meer oog voor de passanten, voor wie hij geen goed woord leek over te hebben. Vooral de vrouwpersonen moesten het ontgelden. Verwensingen als "Kutwijf, hoer, hoer, kom hier dan, wil je em in je mond of in je kont." maakten hetgeen onze gids-docent vertelde over de gebouwen onverstaanbaar. Maar misschien had die zwerver wel een beetje gelijk. Terwijl bossen toeristen zich iedere zomer weer staan te vergapen aan de prachtheid van de St Maarten's kerk en zijn bijbehorende Domtoren, één van de mooiste ter wereld, volgens velen, blijkt dat ze gewoon voor de gek geworden houden. Want 'what you see is not what you're looking at.' Als aanschouwer zie je schitterende bouwwerken, die je vol bewondering doen denken over diegenen die het zoveel eeuwen geleden gebouwd hebben. Tja en die gebouwen, die zijn vast wel eens gerestaureerd, maar dat zullen toch enkel een likje verf en een beetje stralen zand geweest zijn? Het prachtige middenschip van de Dom blijkt in de jaren '80 van de vorige eeuw nog een stevige beurt gehad te hebben, waarin er totaal nieuwe elementen werden toegevoegd, die er al eeuwen niet meer hadden gezeten. En dit is maar één van de vele voorbeelden.
Door dit besef begon bij mij langzaam de bewondering voor vroegere tijden weg te ebben. Als ik naar die gebouwen kijk en de plaatjes van de docent zie van voor de restauraties kan ik alleen maar teleurgesteld zijn. De gebouwen zijn er nog steeds verschrikkelijk mooi om, maar opeens lijken ze niet meer echt. Ze lijken niet meer onbereikbaar ver weg, uit een rijk verleden. Ze blijken door onze opa's verbouwd te zijn en daarmee is het opeens niet allemaal meer oud en mythisch. Het enige plekje wat nu nog bij mij tot de verbeelding sprak was het kleine hofje bij de Dom. De prachtige tuin met daarom de kruisgangen gaven je echt het idee weer contact te hebben met het verleden. In mijn hoofd zag ik priesters, monniken of wie dan ook daar rustig wandelen, de bijbel lezen of kruiden plukken. Ruw werd ik wakker geschud toen ik tijdens het wandelen tegen een wanstaltig ding aanliep. In dit kleine, minuscuul kleine stukje prachtig historisch Utrecht, afgesloten, van busbanen, colleges, auto's, fietsen, telefoons of wat dan ook was een theehuisje geplaatst. In kil, zakelijk, koud metaal en glas. Zijn we dan echt gek geworden met z'n allen? Raar eigenlijk hoe we met ons verleden omgaan. We proberen hard door restauratie en conservatie het verleden om ons heen dichtbij ons te houden, door het te laten lijken alsof het ver weg is. En terwijl we dat hard proberen, verkloten we datzelfde verleden door het naar onze eigen ideeën in te passen en samen te voegen met het moderne leven..
Misschien het mooiste bijzondere element van hoe we met het verleden omgaan was te zien in de Sint Maartenskerk. In een klein privé kapelletje was te zien hoe hoofd en handen van een beeldhouwwerk waren afgeslagen. Het beeld was ten prooi gevallen aan de beeldenstorm in een ver verleden. Er was geprobeerd het weg te halen en het uit de geschiedenis te halen. Maar hier hing het dan nog. Op dezelfde plek, kapot, niet meer heel. Eigenlijk stelde het niet meer veel voor. Geen herkenbare hoofden. Enkel kleuren, uitstulpingen en lege plekken bij het afgeslagen steenwerk. Een mooi stukje geschiedenis zichtbaar in een lelijk, kapot, niet meer heel kunstwerk. Met als begeleidend bordje. "niet aanraken, svp"
|
| • 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
18/4/2007 - Deel 1: Ikbenhetismij/nicomudde Vervolgverhaal |
www.bloggers.nl/nicomudde
Vervolgverhaal DEEL 1
Met veel gekraak vouwde de buurman voor hem zijn krant dicht. Als dat het einde van het inmiddels half uur durende herrievertoon van deze man moest zijn, had hij het mis. De krant was nog niet dicht of de middelbare man in kwestie begon ongegeneerd zijn neus meerdere malen op te halen. Van onder zijn wimpers staarde Johan hem aan. Het was zo'n oude viezerik, die flirtte met jonge meisjes, stonk en haargroei had op plekken waar echt niemand haar wilde hebben. Hij sloot zijn ogen weer en probeerde niet te denken aan zijn steeds heftiger wordende koppijn. Wat een shit-gevoel in zijn hoofd. Zo laat hadden ze het helemaal niet gemaakt. Damien had alleen 'effies Groningen ingaan' tegen hem gezegd. Maar ja, zo langzamherhand mocht hij Damien toch wel beter kennen. Hij kan zich nog maar nauwelijks iets van de avond herinneren. Het was als een waas aan hem voorbijgegaan. Niet heel verstandig als je de volgende dag een tentamen hebt, had hij zich nog voorgenomen. Toch leek het soms alsof het bier in Groningen beter smaakte dan in Utrecht en hij had zich dan ook vol overgave gestort op de verleiding van een aantal gele vrienden.
Zwolle, Station Zwolle. Gelukkig die man tegenover hem was vertrokken. Eindelijk geen herrie meer. Op dit moment van de dag stapte er trouwens niemand de trein in. Gelukkig maar. Hij sloot zijn ogen weer en eindelijk werd die hoofdpijn wat minder. 'denk bij het verlaten van de trein aan uw eigendommen'. Johan schrok wakker en probeerde door te hebben waar hij was. Waren ze nu al in Utrecht? Hij had kennelijk al die tijd liggen slapen, ondanks die koppijn. Overigens kwam die nu weer net zo hard opzetten. Op de fiets naar huis probeerde hij zich te herinneren hoe dat meisje van gister heette. Na een aantal verwoede poginge, "Forentien? Janien? Jasmien? iets met Ien" gaf hij het maar op. De haarkleur kon hij zich al niet eens meer voor de geest halen, hoe kon hij dan in vredesnaam bedenken hoe ze heette? Het was een naïef kind, eerstejaars, maar ja, ze was mooi. Thuisgekomen stortte hij zich op zijn boeken om nog wat in zich op te nemen van de stof voor het tentamen van vanavond. Het zou de 5e keer worden dat hij het moest doen en hij wist nu al dat het hem weer niet ging worden. Wat een rotvak was het ook. Maar het was wel nu of nooit, als hij het nu in zijn 5e jaar weer niet haalde, dan had hij echt een probleem. Inmiddels had in de 5 jaar tijd al zijn punten wel bijeen gesprokkeld. Slechts dit vak restte er nog. klop klop.. en dan kwam er ook nog iemand hem storen tijdens het studeren. Vivian stapte de kamer binnen, zonder te vragen of ze moht binnenkomen en haar blik beloofde niet veel goeds........
Vervolg weten?
Kijk snel op www.bloggers.nl/ikbenhetismij |
| • 5 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
16/4/2007 - Stadse of plattelandse? |
www.bloggers.nl/nicomudde
Geboren in de stad en met een vader uit hartje Utrecht moge het duidelijk zijn: de stadse roots zijn diep in mij geworteld. Nog steeds kan ik de stad waarderen. Na jarenlang op het platteland vertoefd te hebben kan ik nu van alle geneugten van het stadsleven genieten. Eindelijk de luxe van een Albert Heijn op loopafstand. In plaats van in weer en wind een kwartier over een dijk naar het dichtsbijzijnde dorp te moeten fietsen. De gezelligste kroegen heb ik voortaan op fiets en kruipafstand, hoewel ik me er slechts zelden in begeef. Mijn vrienden wonen niet alleen om de hoek, maar zelfs bij me in huis en afspraken zijn dan ook snel gemaakt. Met een centraal station op tien minuten afstand begeef je je in een mum van tijd in alle windrichtingen. Dit zijn alleen nog maar de praktische kanten van de stad, de mooie heb ik nog buiten beschouwing gelaten en ook die verdienen het genoemd te worden.
Loop gewoon eens een paar dagen achter elkaar van de Drift naar de Kromme Nieuwegracht en je snapt wat ik bedoel. Elke keer als je dan omhoog kijkt naar die hoge Domtoren zul je versteld staan van haar gracieuze schoonheid. Het lijkt alsof ze elke dag een ander, nog mooier kleed dan de dag ervoor heeft aangetrokken. De prachtige woningen op het Janskerkhof doen denken aan de tijd waarin niet studenten, maar de kannuninken en later de regenten de dienst uitmaakten. Wanneer je de drukte even zat bent leg je te ruste in één van de prachtige parken, die de stad rijk is. Zelfgemaakte pastasalade en een fles rosé doen vervolgens de rest. Maar ook op een balkonnetje is het in de stad goed toeven. Even over de gêne heen zetten en dan lekker in bikini, met je studieboek en flesje water. Al is op de achtergrond wel vaak het geluid te horen van blèrende en krijsende kinderen, brommers, auto's, valszingende bouwvakkers en hun bijhorende klusgeluiden. Voor de nodige ontspanning heb je de sporthal binnen handbereik. Iets wat je op het platteland toch niet echt kunnen zeggen, of je moet je het alom bekende klootschieten eigen maken. Alhoewel, binnen handbereik. Was ik vroeger een kwartiertje onderweg, fiets ik nu 40 minuten naar de sporthal voor een uurtje volleybal en daarna weer 40 minuten terug...
Maar goed, met al die slechte en goede kanten, voel ik me een stadse? Ik ben bang van niet. Zodra ik op een mooie lentedag na een weekje stad weer richting het oosten begeef begint het al te kriebelen. Geloof me de geur van geïnjecteerde weilanden of gemaaid gras ruikt lekkerder dan de doordringende geur van uitlaatgassen en vuilnis, die in de stad altijd aanwezig lijkt. Als ik daar dan fiets, met de zon op mijn hoofd en de wind in mijn haren vier ik vakantie. Totaal ontspannen kruip je met een opgeladen gevoel je bed in. Was het echter overdag nog stil en hoorde je slechts het geklets van te hard pratende toeristen op de fiets, het geklingel van een koeiennek tegen de stalen balken in de stal en af en toe een voorbijrijdende trekker, 's avonds is dat wel anders. Bij het vallen van de schemering zwelt langzaam een waar geluidsorkest aan. Eerst nog stil en solo, maar steeds meer stemmen vallen in en er ontstaat een luid zangkoor. De tuin lijkt bevolkt door honderden vogels en is vastberaden mijn pogingen tot slapen te doen mislukken en mij morgenochtend samen met de haan uit die slaap te waken.
Het platteland kortom: heerlijk. Als ik wil, kan ik in mijn nakie door de tuin rennen met als enige publiek vier zwarte stieren voorin de wei. Pas dan, hier, weg uit de stad, besef ik hoe mooi de wereld is. De stad... nee liever niet, geef mij op mijn tijd alsjeblieft een flinke portie platteland!
|
| • 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
11/4/2007 - Rare jongens... in de bouw |
www.bloggers.nl/nicomudde
Zuilen moet de nieuwe trotse wijk van Utrecht worden. Voormalige arbeiderswoningen met verrotte kozijnen, aanslag in de voegen en gebarsten ruiten knappen langzamerhand op naar schattige, verzorgde mooie nette woningen. Zonder aanslag, met nieuw kozijn en als je het wilt een gratis dakraam. Allemaal leuk en aardig dat opknappen van oude woningen en het zogenaamde in oude staat herstellen. Als toekomstige cultureel erfgoed studente moeten dit soort verschijnselen mij toch na aan het hart gaan, of in ieder geval in staat stellen hier een prachtig stuk over te schrijven.
Het mag echter niet baten. Ik wil u niet vervelen met alle technische hoogstandjes die er komen kijken bij het renoveren van een geheel blok in een wijk.
Het zijn de bijverschijnselen die mij fascineren. Zo schijnen er bij bouwlieden trends te zijn wat betreft begroetingen van een vrouwpersoon, die op de fiets langskomt. Behielpen deze mannen zich vroeger met het welbekende 'fiet-fjiew' - fluitje, die tijden lijken voorbij. Tegenwoordig schijnt het helemaal hot te zijn in die wereld die 'de bouw heet' om met z'n tweeën te gaan staan. Vervolgens laat één van de twee een hartgrondige boer, die door merg en been gaat, zodra je langsfietst en zijn partner brengt vervolgens op vriendelijke wijze iets uit als: "hallo."
Onorigineel kan ik toch niet zeggen. Althans ik was nog nooit eerder begroet met een boer. Maar dat ik er nou echt gelukkig van werd om te kunnen zien, horen en ruiken, dat hij gister na het eten van zijn spinazie en rundvlees zijn tanden niet goed gepoetst had.. nee, dat kan ik nou ook niet zeggen.
Een ander fascinerend randverschijnel wat ik echt niet snap en hopelijk wil iemand mij daarbij helpen is de kwestie 'helm'. In het kader van de veiligheid wordt in de bouw gebruikt gemaakt van de zogenaamde 'helm'. Een leuke opvallende gele accessoire, die goed kleurt bij bijna elk kledingstuk.
Het spetterende hoofddeksel zorgt overal waar je komt voor bewonderende blikken en je valt lekker op.
Toch wordt dit in de bouw niet gebruikt als fashion-item, what a shame, maar voor de veiligheid. Jawel, naast de fashion-look die dit ding veroorzaakt zorgt deze voor je veiligheid op de bouwplaats!
Maar vertel me alsjeblieft, hoe kan het dat als ik langs de bouw fiets en als ik bouwscènes in reclames of in films zie, dat de bouwlieden zelf bijna nooit zo'n ding op hebben?
De enige mannen op de bouw die ik zie met een helm, zijn de belangrijke ontwikkelaars met hun nette pakkies aan, op de fiets, die even komen kijken hoe het ervoor ligt op de bouw. Dìe zijn voorzien van helm... ... ... rare jongens... |
| • 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
4/4/2007 - Rare jongens... die mensen |
Mensen zijn rare wezens. Hoewel er van de meeste mensen verwacht wordt dat ze rationeel reageren en handelen is dit niet altijd het geval. Nu heb ik het er nog niet eens over dat ze emoties en persoonlijke overtuigingen mee laten spelen, ondanks dat ze zelf van mening zijn nuchter na te denken.
Nee, ik heb het over domheid. Domheid speelt een grote rol in het handelen en communiceren van de mens. Maar dan niet de domheid als tegenstelling aan intelligentie, maar zuivere domheid, los gekoppeld van alle intelligentie.
Als mens denken we veel te weten, we studeren, proberen werkstukken te schrijven die slim overkomen, proberen ons beste beentje voort te zetten in discussies over politiek, de toestand van het land, klimaatproblemen. Als het echter over de simpelste dagelijkse dingen gaat kunnen we als mens echt dom zijn. Neem bijvoorbeeld een gesprek dat ik laatst opving bij de supermarkt. Twee meiden gaan blijkbaar samen eten en willen hier boodschappen voor doen. "Wat zullen we eten?" de vraagstellende krijgt het meest domme, maar toch waarschijnlijk meest gegeven antwoord ooit gegeven: "iets lekkers..." Goh??? Echt? Meen je dat, had je geen zin in iets vies gehad meid?
Een vraag in dezelfde categorie is de welbekende: "Slaap je al?"
Een ander mooi voorbeeld hoorde ik gisteren, een man zie ik aanbellen bij een huis, de huisbewoner in kwestie opent de deur met de vraag: "Hey, ben je d'r al?" Beste meneer, de bezoeker in kwestie staat op minder dan een meter van je vandaan. Het antwoord op je vraag laat zich dan ook raden.. toch?
Kortom een hoop rare dingen zeggen wij mensen, waarbij we vaak vragen stellen waar we het antwoord al op weten.
zal het in het dierenrijk ook zo gaan? Dat een duif een nest aan het bouwen is, wat duidelijk zichtbaar is voor iedereen en dat buurvrouw duif langs komt vliegen met de vraag. "Hey buuv, ben je een nestje aan het bouwen?"
Who knows, misschien een onderwerp voor een nieuwe blog.. |
| • 2 Comments • Post A Comment! • Permanent Link |
|
About Me
Welkom!
ik ben nico mudde en hier vind je allerlei kronkels en schrijfsels.
inmiddels ben ik afgestudeerd in een master Cultureel Erfgoed en
een bachelor Geschiedenis. en aangezien er nu hopelijk meer vrije
tijd is gekomen, ga ik voor de geïnteresseerden weer een hoop zin
en onzin plaatsen op deze weblog!
veel leesplezier en mocht je wat op te merken hebben, laat het me
vooral weten!
Friends
• ikbenhetismij
|
