Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Griekse goden en ander Attisch vermaak


Acht maanden Athene... hoe overleeft een mens dit? Niels doet een gooi en probeert ondertussen de lokale bevolking te leren wat het is om "Europeaan" of "wereldburger" te zijn. Alsof hij dat zo goed weet.

Home | Profile | Archives | Friends


Telos: Gyrisa.

Posted at 03:37 PM, 30.12.2006

Ik vind wel dat ik netjes een afsluitende blog moet schrijven. Als ik echt netjes was geweest, had ik dat direct na aankomst in Nederland gedaan. Maar ik ben niet netjes, dus doe ik het nu, na 5 dagen. Misschien is dat ook goed, dan kan ik al een beetje meer afstand nemen.

 

Mijn leven staat natuurlijk een beetje op z'n kop nu. Dat is niet erg hoor. Kan ook moeilijk anders, als je op Kerstavond komt aanzetten. Mijn asielaanvraag bij Ilse in Den Haag is goedgekeurd, dus daar heb ik m'n koffers en mezelf direct neergezet en ben aangeschoven voor het Kerstdiner. (Dit werd gevolgd door de nachtmis in de kuttelieke kerk, wat nog tot de nodige hilariteit leidde, maar dat verhaal komt vanzelf nog wel aan de orde).

 

Toen was er the Grand Christmas Tour. 1e Kerstdag bij moeder, 2e Kerstdag bij vader, 3e Kerstdag weer bij moeder want toen werd zij 40. 4e Kerstdag even in m'n ei, voorzichtig in de toekomst kijken. 5e Kerstdag veel logistiek, Isabel in Amsterdam, zus in Leiden, diner met Simone in Den Haag. En nu, 6e Kerstdag, zit ik hier op de bank met mijn laptop waar muziek uitkomt, en een TV op de achtergrond zonder geluid. Een orgie aan technologie, bij wijze van contrast met mijn situatie in Athene.

 

Het was natuurlijk ook redelijk naief om te denken dat er in de laatste dagen van 2006 al concrete actieplannen voor 2007 zouden ontstaan. Daar is de sfeer niet naar. Iedereen zit diep in de stress voor en tijdens Kerst, en vecht daarna met desillusie en "volgend jaar doe ik er dus echt niet meer aan mee!". Dit tekent diepe groeven in de gezichten op straat, die ook al vervuld zijn met angst en beven voor Oud en Nieuw, want: wat gaan we dan doen? Wat zijn onze opties? De meeste hypergeorganiseerde commerciele feesten zijn duur en enkel beschikbaar voor de snelle beslissers. Daarnaast wordt er koortsachtig in de gaten gehouden wat "de anderen" gaan doen, en wie van hen organisatiedrang gaan hebben. Wie geeft er een feestje? Waar? Wie komen er? Is dat leuk genoeg, en zo ja, is het leuk genoeg voor de gehele nacht, of dient het gecombineerd te worden met iets leukers voor danwel na twaalven? En hoe zit dat met inkopen? Heeft iemand al voor champagne gezorgd? Doen we aan oliebollen? Hoeveel gasten hebben bevestigd? Hoeveel "kijken nog"? Hoeveel "kijken wel"?

Dit zorgt voor nieuwe stress, en veel mensen kunnen dit er niet bij hebben na de Kerst-stress en verliezen hun controle. Er wordt geschreeuwd, gevloekt, gehuild, mensen trekken zich terug; vérgaande schisma's voltrekken zich: vriendengroepen, en ook stelletjes, zijn tot op het bot verdeeld en worden uit elkaar gereten. En met iedere seconde wordt het aanbod aan mogelijkheden kleiner.

 

Nu bof ik natuurlijk verschrikkelijk. Ik heb niets, maar dan ook niets hoeven doen... als verloren zoon schuif je overal aan en heb je een vreemd soort speciale status. Morgen verschans ik me bij Matti, Cherine en Jonathan om het jaar uit te luiden.

 

Ben ik dan, te midden van deze chaos, alweer volledig gereintegreerd in Nederland? Is Griekenland reeds uit mijn leven verbannen? Nee, integendeel: hoe kan ik nou m'n plekje heroveren in deze grijze bijenkorf als de massa zelf totaal uit z'n stramien ligt? Ik sta erbij, kijk ernaar, doe een beetje mee en lach ondertussen hartelijk om Nederland. "Kijk ze nou toch!"

 

Ik wil naar Spanje in 2007, het liefst naar Madrid, voor een talencursus en een aansluitend internship bij een organisatie die gewoon redelijk OK is. Ik wil in de zomer naar Praag om deel te nemen aan de summer course van The Fund for American Studies (of naar Kreta; een beetje afhankelijk van voor welke ik vrijgesteld wordt van betaling). Ik wil ook best weer gaan studeren, en de Verenigde Staten ligt dan voor mij voor de hand; ik moet eens gaan praten met het Fulbright agentschap in Nederland, dat zit toch in Den Haag! En is er nog ruimte om naar het Midden Oosten af te reizen? Vrienden opzoeken in Turkije, Libanon, Israel/Palestina, en Egypte... kan dat alweer, Libanon? Ik moet ook het nieuws weer eens gaan volgen!

 

Ik mis Griekenland, maar op een positieve manier: ik heb geen spijt van mijn beslissing. Het was in velerlei opzichten het perfecte moment om mijn biezen te pakken. Maar als ik denk aan Theo, aan Marianna, aan Julie, aan Giannis, aan Ali, ja zelfs aan Christos en aan Katerina: dan wil ik er gewoon weer heel even zijn, gewoon kijken wat ze aan het doen zijn, gewoon van die heerlijke standaardgesprekjes voeren... en gisteren werd ik me toch een partij melancholisch toen ik langs restaurant Delphi in Leiden liep! Zie ik opeens allemaal Griekse tekens die ik vroeger niet kon lezen, en nu wel! En op Amsterdam Centraal hoorde ik opeens twee Grieken tegen elkaar aan mopperen: "malakia!" "ti?" Was me anders natuurlijk nooit opgevallen.

 

Hoe het ook zij, ik ben er weer hoor, voor hoe lang dat ook moge zijn. Bedankt lieve lezers en lezeressen voor jullie aandacht. Terug naar hyves dan maar?

 


Kapnisma

Posted at 12:15 PM, 18.12.2006

(Dankjulliewel voor de reacties -- goed te weten dat Nederland straks met een vangnet klaarstaat! Hahaha ;-))

 

Ik schrijf het volgende nu (gisteren) om het nu (vandaag) uit te typen en te posten. Ik kan namelijk nu (gisteren) niet slapen. Ik heb al jaren geen last gehad van slapeloosheid. Eigenlijk sinds ik roker werd niet meer. En zo heeft alles nu te maken met het feit dat ik reeds 6 dagen en, pak-'m-beet, 14 uur lang geen sigaret heb aangeraakt.

 

Ja, overtuigd (of gelaten) niet-rokers, het spijt me zeer jullie met dit gekwezel te moeten lastigvallen. Was 't ook niet van plan hoor, heus! Wilde alles eigenlijk in stilte voorbij laten trekken, dat misschien maanden later iemand tegen iemand anders zegt: "ik heb die Klok de hele avond nog niet zien roken; jij wel?" En dan zelf heel achteloos reageren: "ach, roken, wat stelt het nou ook helemaal voor?" Een beetje van die Zen-achtige Alan Carr wijsheid.

 

Nou, het stelt een hoop voor hoor! Ik herinner me dat iemand roken een "kapstok voor alles wat je de hele dag doet" noemde, en verdomd: je had het niet kunnen bevroeden, maar je bent opeens je raamwerk kwijt! Als je iets deed, deed je dat vaak met een sigaret: het fungeerde als een soort Leitmotiv in al je acties, hoe onbenullig ook. Ik kon alles, maar dan ook alles, met een sigaret (kan ik waarschijnlijk nog steeds); op kantoor hier kreeg ik veel (twijfelachtig) lof toegezwaaid omdat ik zo goed kon typen terwijl ik een sigaret vasthield, ingeklemd tussen wijs- en middelvinger van rechterhand, zonder dat er ook maar een vermoeden van as op het toetsenbord viel. Ik hoefde op straat nooit vaart te minderen om het vlammetje van de aansteker te beschermen tegen een windvlaag. Ik kon op het strand bij krachtige zeewind sigaret en aansteker met mijn robuuste torso zo beschermen dat de tabak in de hens ging maar niet mijn jas (of bescheiden hoeveelheid borsthaar). Koken en roken. Fietsen en roken. Poepen en roken. Als ik nu terugkijk: ik rookte eigenlijk altijd. Wanneer had ik nou geen sigaret vast? Terwijl ik sliep (één keer was dat wel het geval en toen ging het bijna mis); in de bus (soms kwam de bus als ik er net één had opgestoken, dan drukte ik die (Hollands!) voorzichtig uit op een lantaarnpaal en nam hem mee de bus in om opnieuw aan te steken als ik uitstapte); onder de douche (die strijd der elementen kan zelfs ik niet bezweren)... meer kan ik echt even niet bedenken. Op mijn hoogtepunt (in de aanloop naar de General Assembly) rookte ik zo'n 40 sigaretten per dag, als het er niet meer waren.

 

Nu 0.

 

Ik vraag me toch geregeld af of het niet beter was geweest als ik was blijven roken. Niet vanwege de huidige slapeloosheid (van gisteren), maar omdat de continue tabak-, teer- en nicotinestroom een enigszins bezwerende werking lijkt te hebben (dit wordt ook schoorvoetend door psychiaters en aanverwanten toegegeven). Echt, mensen, af en toe ben ik een losgeslagen idioot, een ongeleid projectiel. Ik vreet me sowieso de barste (je moet toch iets bij gebrek aan... beter), van alles door elkaar, ik lijk wel zwanger. Ik ruim niks meer op, daar heb ik echt schijt aan, net als aan de meeste andere dingen: echt hele dikke donkerbruine schijt. Ik verschijn nog maar half op kantoor, zonder duidelijke verklaring, want ja over een week ben ik toch weg (waarschijnlijk, bedenk ik me nu (gisteren), zit ik nu (vandaag) ook lekker te spijbelen in het Internetcafe -- en verdomd, ik had gisteren (gisteren) gelijk over nu (vandaag)). Ik doe geen boodschappen meer: Roberta en Julie zeulen met van alles wat ik vervolgens (vrijwel solo) consumeer, en als er niks is ga ik schuwduur Aziatisch eten laten komen, of ik ga de deur uit en koop overal wat (een soort tapas gedrag). Mijn drinkpatroon is ook veranderd van bier - witte wijn - misschien een witte Martini, naar geef-maar-wat-je-kwijt-moet-meid. Ook rode wijn vind ik opeens lekker, en ik zie mezelf in een onbewaakt ogenblik allemaal wodkashots achterover slaan. "Doet-ie anders nooit..."

 

Ik ben ook heel snel heel naar en asociaal naar mensen toe. Heb geen geduld, voor niks: opschieten, of ik duw je aan de kant. Ik ben niet meer beleefd in gesprekken, vraag niks meer, het boeit me toch geen reet, en als ze mij iets vragen vind ik het een stomme vraag. Mijn humor is ook niet leuk meer, het is allemaal zo sarcastisch, bah! En volgens mij gaat mijn stem omhoog, het raakt iets doorrookts kwijt lijkt het haast. Mooi is dat, daar gaan mijn late-night-radio-talkshow-host dromen!

 

Nou, lieve mensen, dit is allemaal mooi kut dus... maar vreemd genoeg heb ik nog niet één keer op het punt gestaan om weer voor de bijl te gaan die Gauloises heet. Ik gooi deze handdoek niet zomaar in de ring -- dan al die andere handdoeken maar.

GAAEC - klaar mee, motivatie weg.

Athene - geniet er weinig van, alsof ik bang ben me er (alsnog) tezeer aan te hechten, één week voor vertrek.

Vrienden - heb ze uiteindelijk maar mondjesmaat kunnen maken, en dat is balen, want dat haal je in één week echt niet meer in.

Liefde/seks - please, don't ask.

 

... MAAR IK ROOK NIET! (kent u die slogan nog?)

 

Ik hoop zo, voor u en voor mij, dat het er over 7 dagen heel anders voorstaat... nou ja, he, alvast Fijne Dagen toegewenst, dat kan nooit kwaad, wel soms?

Hahaha!

 

Nielsje


Gramma

Posted at 07:17 PM, 15.12.2006

Lieve lezers van deze rubriek,

 

Ja, dat is even schrikken he! Denk je net dat deze blog de gouden gezapigheidsgrens heeft bereikt, schreeuwen je opeens van die grote letters tegemoet dat het allemaal afgelopen is, over en uit, Schluss: to telos tis zois mou stin Athina (het einde van mijn leven in Athene). Ja, ik zag je je wel verslikken in je kopje thee, het is ten slotte ook niet niks -- een liefdesaffaire van 7 maanden, en ik heb het pas een paar dagen geleden uitgemaakt!

 

Goed, ik heb dus wellicht iets uit te leggen. Je kunt tegenwoordig nou eenmaal geen halsoverkop-beslissingen meer nemen zonder het aan jan en alleman uit te leggen. Terwijl, ik ben doorgaans een groot liefhebber van last-minute-nu-of-nooit-hatsekiedee-knoop-doorhakken-gaan-met-die-banaan-en-door besluiten. Maar ja, he.

 

Aanvankelijk heb ik iedereen (inclusief mezelf) lekker gemaakt met allerlei signalen die erop duidden dat ik hier zou blijven... tot mei, tot juli, tot augustus, en het opbieden leek nog niet voorbij. Het wachten was enkel op het akkoord van de Europese Unie (bij monde van haar Nationaal Agentschappen) om mijn contract t/m mei te verlengen. Dit leek even een probleem te worden omdat de Nederlanders tegenstribbelden (don't get me started on the Dutch), maar vreemd genoeg heeft GAAEC vandaag het definitieve akkoord van het Grieks Agentschap in de bus gekregen. Daar kan het dus niet aan liggen. Waar ligt het dan wel aan?

 

Tijdens onze General Assembly vorige week (zie mijn blog "Loipon...") heb ik met recht een openbaring gehad. Je zou het bijna religieus kunnen noemen, zo moeilijk is het uit te leggen. Waar het op neerkwam: ik schaamde me. Ik zag hoe slecht dit evenement in elkaar was geflanst, hoe half georganiseerd, hoe afhankelijk van last-minute beslissingen (jaaaa, daar heb je ze weer!) van Theo, die en als vriendelijke gastheer en als betrokken spreker de plank (in mijn ogen) ongenadig missloeg. Godverdekankertyfus, regel je zaakjes dan ook eens op tijd! schreeuwde ik in mijn hoofd tegen hem. Want ondertussen was ik verantwoordelijk voor 40 jonge spruiten in ons "1st Joint Fellowship Program", en totaal afhankelijk van iedere gril die meneer Georgiou tussen de bedrijven door uitspuugde -- en ga dat maar eens professioneel uitleggen aan 40 kritische hoogopgeleide internationale studenten, dat er misschien morgen geen bus is, of misschien geen ruimte in de bus, of misschien een andere locatie van 11.30 tot 12.30, of dat we gewoon niet zeker weten wanneer dit is afgelopen en dat begint, ga maar wat rondhangen tot ze klaar zijn! Ik heb me echt lopen opvreten, en ja, me lopen schamen. Dit is niet het soort evenement/organisatie waar ik mee geassocieerd wens te worden. En het gaat echt niet om m'n eigen hachie hoor, ik kan best tegen een boze menigte op, maar alleen als ik als woordvoerder erachter sta... achter de zaak. Nou, dat stond ik nu dus niet.

 

En dan heb ik het nog niet eens over de opperheks Aliki! Wat een kuthoer is dat ook! Ja sorry hoor, maar de sluisdeuren zijn geopend wat betreft Aliki-bashing. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen! Is het haar eeuwige zelfverheerlijking (mevrouw M.D., Ph.D., misschien heeft ze die om het gebrek aan D in haar voorgevel te verbloemen), is het haar eeuwige minachting voor mijn generatie en daarmee de deelnemers aan mijn programma('s), is het haar eeuwige 'ik-ben-ontiegelijk-te-laat-maar-ik-doe-alsof-er-niks-aan-de-hand-is' attitude, is het gewoon haar algehele attitude, zoals George opmerkte: "she thinks she's hot shit", of zijn het haar regeltjes die ze ons met fascistische toewijding door de strot duwt? En dan dat gemaakte doorrookte lachje de hele tijd: "ja ik ben dit alles en jullie zijn alleen maar dat hahahaha" - NOU KRIJG EENS EVEN HEEL SNEL DE VLIEGENDE TERING! Soms is de aandrang om haar met vlakke hand in haar gezicht te slaan bijna niet te weerstaan, of haar (te) lange haar te gebruiken om haar naar de badkamer te slepen en haar hoofd eens DIEP, DIEP in die toiletpot te duwen en dan flink door te trekken. En dan lekker alle multomappen kriskras door elkaar neerzetten, leuk, dan kan ze niks meer vinden met haar obsessie voor systematiek (terwijl dat ook maar loze praat is). Ja, lieve lezers, dit soort gedachten gaan er door het hoofd van jullie schrijver! Hij voelt zich behandeld als een kind door dit manwijf (ik durf te wedden dat ze stiekem haar feministische vriendinnen beft achter de schuifdeur van haar kantoor!), en gaat daardoor ook als kind handelen. Lekker provocerende teksten op haar briefjes schrijven, en als ze dan dreigend door het kantoor loopt met de vraag "wiens handschrift is dit?" doodleuk toegeven: "oh dat ben ik, ik was je briefjes gewoon even zat!". Ja, het gebeurt! Gisteren nog met het hele team om tafel om een discussie met haar te voeren over haar manier van communicatie (respectloos, neerbuigend, niet effectief bovendien)... en uiteindelijk met mij als ingehouden woedende woordvoerder, want van die vaatdoeken van een collega's hoef je op het moment supreme ook niks te verwachten. Pf-tah!

 

Goed, even pas op de plaats, ik laat me (zoals wel vaker) nogal meeslepen... moge mijn waardering voor Dr. Aliki Mitsakos door het bovenstaande verduidelijkt zijn.

 

En jongens, laten we nou eens eerlijk wezen: ik ben hier uitgeleerd. Program Assistant is hard en vooral veel werken, maar na twee keer een flinke schoolklas aan deelnemers door de hele programmamolen te hebben gehaald weet ik het wel! Ik heb ontzettend veel ervaring opgedaan, ik heb het maximale uit 7 maanden educatief programmawerk gehaald, maar na de General Assembly houdt het gewoon op... de volgende programma's zijn de zomerevenementen op Kreta, juli/augustus 2007! Daar ga ik niet op wachten, en al helemaal niet als ik weer hetzelfde riedeltje als altijd ga afwerken. Dit is de harde waarheid: ik zit aan m'n plafond! Tijd om de stap zijwaarts te maken dan, nietwaar? Er hebben de afgelopen maanden zoveel mensen tegen mij gezegd: "je verspilt hier je kwaliteiten, je verdient beter dan deze organisatie, in elk geval verdient deze organisatie minder", en echt niet de minsten hoor!, en weet je? Ze hebben verdammt noch mal gelijk ook. Ik vind het een zwaktebod om zes maanden langer hier te werken, en dan alleen maar om een beetje in Griekenland te kunnen rondhangen.

 

Want ik zou graag meer van Athene en Griekenland zien, maar vindt ik hen beiden interessant genoeg om dat als hoofddoel van mijn verblijf te bombarderen? Antwoord: nee! Ik ben 25, en ik heb helemaal geen tijd om bij een niet-uitdagende werkgever te blijven opdat ik een land waar ik tot nu toe lauwwarme gevoelens voor heb verder kan ontdekken. Dan neem ik liever de benen en neem een nieuw land in mijn vizier. Mogelijke kandidaten: Spanje? Verenigde Staten?? Israel???

 

OH JA EN DAN NOG IETS!!!

Sinds maandagochtend heb ik niet meer gerookt. Nee, ik ben geen niet-roker, zo zal ik mezelf nooit noemen, WANT IK WIL VAN IEDEREEN DE VRIJHEID KRIJGEN OM AF EN TOE EEN SIGARET TE ROKEN, ALS IK DAT WIL!!!!!! Of ik MEZELF die vrijheid gun, dat is iets anders en DAT GAAT JULLIE ALLEN NIETS AAN. Ik wil GEEN POLITIEHONDEN om me heen die me afsnuffelen op tabak, en zodra ik merk dat mensen zich TOCH zo gaan gedragen, ga ik DIRECT WEER ROKEN!!! Ik maak GEEN GRAPPEN hier, mensen! En ik wil ook niet horen: "oh, wat goed van je!" ZOVER ZIJN WE NOG NIET HOOR! Het is nu vooral AFZIEN, GODVERDEKUT! Dus LAAT ME MAAR EFFE OK?????!??!?!?!?!?!

 

Welnu, het moge duidelijk zijn: het is niet gemakkelijk om een openbaring te hebben -- het hieruit voortkomende reinigingsproces gaat zelden over rozen. In dit geval is een verandering van omgeving geen slecht idee, me dunkt. Daarom kom ik volgende week zondag, Kerstavond, zo rond de klok van 8 uur ('s avonds) aan op Schiphol Airport. En van daaruit begint de rest van mijn leven.

 

Liefs van Nielsakos

 

 

 

 

 

 


Na Sou Po!!!

Posted at 06:41 PM, 12.12.2006

Ik kom terug. Ik blijf hier niet langer. 48 uur geleden vroeg ik me nog af: wil ik hier blijven? Terwijl ik het antwoord eigenlijk wel wist. Het is genoeg geweest. Het is goed zo. Vandaag actie ondernomen. Ticket Athene - Amsterdam voor 24 december 's middags is in de maak. Ik schrik er zelf van, maar diep van binnen weet ik dat dit de juiste beslissing is. Eigenlijk verwoord ik het verkeerd. Ik ga niet terug naar Nederland... ik ga allereerst weg uit Griekenland.

 

"There's only so much you can learn in one place

The more that I wait, the more time that I waste

I haven't got much time to waste

It's time to make my way

I'm not afraid of what I'll face

But I'm afraid to stay

I'm going down my own road

And I can make it alone

I'll work and I'll fight till I find

A place of my own

Yes, I'm ready to jump"


Loipon...

Posted at 03:02 PM, 10.12.2006

Dus...

Ik kan maar geen begin voor deze blog entry verzinnen! Heb al twintig keer een halve zin weggehaald. Is het nou een keer afgelopen dan?

Op de achtergrond lispelt George Michael "Merry Christmas", en ik denk: verrek, dat zit er ook aan te komen. Ongetwijfeld is het bij jullie nu een orgie van gekleurd licht, naaldbomen, pakpapier en allerhande dikmakers. Tenminste, zo ken ik Kerst in Nederland. Hier is het allemaal heel bescheiden, op een enkele mechanische kerstman op een straathoek na. Kan ook met het weer te maken hebben: zonnig en tegen de twintig graden aan. Heerlijk, maar funest voor je kerststemming.

Niet dat ik de tijd heb (had) om in de donkere dagen van het jaar te investeren. Deze week hebben we dan eindelijk de 52e General Assembly van de Atlantic Treaty Association (ATA) op poten gezet, hier in Athene. Dat doet bij niemand een belletje rinkelen, neem ik aan, en het zij jullie allen vergeven, want als ik niet middenin deze internationale slangenkuil terecht was gekomen had ik er ook niet van geweten. Nu weet ik er wel van... of in elk geval wat het zou moeten voorstellen. Weet niet of het dat ook deed. Middenin de organisatie van zo'n prestigieus evenement (want dat is het, of zou het moeten zijn) is vaak een nogal ontnuchterende ervaring.

G.A.A.E.C. zit in een schier oneindige reeks netwerken, maar haar raison d'etre (heerlijk om weer eens te schermen met deze term) is toch haar functie als Griekse vertegenwoordiging in de internationale Atlantische Verdragsorganisatie. Dit is ruwweg een club van 40 non-gouvernementele organisatie (uit evenzoveel landen) die de link vormen tussen onze alledaagse maatschappij en de hoge heren van de NAVO. (Als ik teveel in Jip en Janneke taal verval moet je het gewoon zeggen hoor; ik wil niemands intelligentie beledigen). Door middel van voorlichting, onderwijs, pers, evenementen en meer holle frasen worden het gedachtegoed, de missies en de onderliggende waarden van de NAVO over het voetlicht gebracht, zodat er een beter geinformeerd publiek ontstaat. Dit soort gekwezel is inherent aan non-profit, non-gouvernementele en non-vanallesennogwat organisaties, en doet me soms terug verlangen naar een keiharde commerciele werkomgeving waar de zaken simpeler liggen en waar het uiteindelijk maar om ¦É¦Én ding draait. (Geld.)

Eens per jaar komen al deze organisaties bij elkaar in ¦É¦Én van de partnerlanden. Vorig jaar was het Tallinn (Estland), het jaar daarvoor Rome, en dit keer deed Athene de honneurs. Ik stel mij zo voor dat Theo ergens op een bijeenkomst in een opwelling heeft geroepen: "of course, next year, the General Assembly will be in Athens my friends, and we will go to the disco!" Of iets in die trant. En toen zat-ie eraan vast.

De stress die dit heeft veroorzaakt de afgelopen weken is onbeschrijfelijk. Letterlijk. Dus ik zal niet met superlatieven gaan gooien, want dat heeft geen zin. Laten we het erop houden dat de asbakken sneller dan ooit gevuld raakten en dat ik per nacht gemiddeld vier uur slaap kreeg toebedeeld.

Zijn we geinteresseerd in de conferentie? Waarschijnlijk niet, en bovendien, dat was ook niet mijn gebiedje. Parallel aan de conferentie voor ATA delegaties, en die voor de youth branch daarvan (YATA), opgeteld zo'n 300 personen, deed Niels iets geheel nieuws. Hij organiseerde opnieuw een educatief programma, parallel aan de conferentie, waarbij jonge mensen (onze successor generation!) van buiten het grootse (Y)ATA netwerk de kans kregen om gedeeltes te observeren en daarnaast een aantal sessies te volgen op het gebied van international security. Want laten we eerlijk wezen: uiteindelijk draait het daar bij de NAVO om. Hoe maken we deze internationale gemeenschap veilig? Vroeger was het de Sovjet Unie waar we bang voor waren, nu zijn het Al Qaeda, de Taliban en allerhande terroristisch gespuis. Wat doe je eraan?

Mijn nieuwe lichting kinderen kwamen opnieuw uit het netwerk van The Fund for American Studies: alumni van alle internationale programma's konden een essay insturen, waarna ¦É¦Én deelnemer per land (citizenship) werd geselecteerd om deel te nemen (lees: gratis hotel en als je geluk hebt ook nog een deel van je reiskosten vergoed).

Om een lang verhaal kort te maken (want dat moet ik echt gaan leren): ik heb me echt kapot gewerkt (net als al mijn collega's trouwens). Ik weet, ik weet, ik weet dat iedereen dat maar al te graag verkondigt: met een uur overwerken heb je het al "zo druk", en als je niet om 12.00 maar om 12.30 gaat lunchen heb je "keiharde deadlines". Ter vergelijking: de afgelopen twee, drie weken begon mijn werkdag om 08:15 om steevast om 01:30+ te eindigen. Vandaag is de eerste dag dat ik fatsoenlijk daglicht zie. Ik knipper met mijn ogen.

Taakomschrijving: PR, werving en selectie, correspondentie met deelnemers, correspondentie met sprekers, programma opstellen en herzien, begrotingen maken, bemiddelen tussen Theo en de Public Diplomacy Division van de NAVO, uitgifte van visa faciliteren, hotels, locatie, logistiek, eten, bonnetjes, papierwerk, multomappen, email, lobbyen, CVs, reisdetails, printer/copier, fax, taxi's, slecht eten, frustratie verwerken, lachen uit pure wanhoop, vergaderen, frappe, roken, sociale leven verwaarlozen, in rotzooi leven, onrustig slapen, proberen door te gaan omdat je weet dat er geen andere optie is, selectief negeren omdat je het weet dat het beter is zo. Schelden. Meedogenloos zijn. Proberen pragmatisch te zijn, je idealisme uit te zetten, en in de knoop liggen omdat dat niet lukt. Soms gewoon artikelen lezen op MSN, want je zit er doorheen he.

En dat was nog slechts de voorbereiding. De conferentie zelf betekende veelal zorgen dat iedereen overal veilig en op tijd er is, pendelen tussen kantoor, hotel, en een tweetal locaties (heb in vijf dagen ruim twintig verschillende taxi's van binnen gezien), vragen (niet kunnen) beantwoorden, bellen met Katerina, leuk doen met deelnemers, lachen om hun (niet altijd even geslaagde) grappen, glimlachen tot je aangezichtsspieren pijn doen, dingen verslepen, met een half oor naar lezingen luisteren, je mobiel opnemen en dan zo snel mogelijk weer ophangen, irritaties, een zeker superioriteitsgevoel dat nergens op gebaseerd is, papieren rondsjouwen, mensen laten tekenen, schuiven met enveloppen en bankbiljetten (soms ook munten), sociaal uit proberen te gaan en het gewoon echt niet kunnen opbrengen, vertellen wie ik ben, waar ik vandaan kom, wat ik in GODESNAAM in Athene doe bij deze organisatie, en waarom ik mijn kwaliteiten verkwansel (...denkpauze...)

Het is nu voorbij, zo ongeveer, anders zat ik hier niet. Ik kan een aantal dingen uitleggen door middel van pros en cons.

 

Pros

  1. Weer een sloot geweldig leuke mensen leren kennen, maar niet zo goed, want niet veel tijd. Van Canada tot Portugal tot Egypte tot de Kaukasus tot Wit-Rusland tot de Baltische Staten tot Scandinavie, en zelfs een vleugje IJsland! Contactjes gelegd, netwerk uitgebreid, smak smak als je ooit nog eens in Kiev/Tel Aviv/Sarajevo/Istanboel/Washington D.C. bent bel me!
  2. Trots op de sprekers in "mijn" programma. Rachel Yould (die ik nog van EMJI ken) had 40 graden koorts en kwam toch opdagen en was zoals altijd briljant! Jos Boonstra kwam vanuit Madrid, een lekker nuchtere Nederlander die ik goed om me heen kon gebruiken en die objectief en kritisch tegen de hele NAVO kon aankijken; bravo Jos. Barbora Maronkova (Slowakije) kwam over vanuit NATO Headquarters in Brussel en kwam met een interessant rollenspel op de proppen; bravo Barbora. Thomas Countryman, Vice Ambassadeur van de V.S. in Athene, was zijn gebruikelijke provocerende rechtse Amerikaanse zelf, and I love him. Peter Trummer is een Duitser met humor (!) en kan werkelijk de saaiste zaken op een leuke manier brengen. En als verrassing kwam daar Jean Fournet, Assistent Secretaris Generaal van de NAVO, om een uur vragen te beantwoorden. Misschien ben ik snel onder de indruk, maar ik vond dat gewoon behoorlijk gaaf!
  3. Ik heb mogen snuffelen aan een aantal totaal onbekende landen: Georgie (ben in twee zeer schimmige, stinkende kantoortjes rond Omonia Square geweest met onbetrouwbaar uitziende types, waar mensen Georgisch spreken en een klein beetje Grieks, allemaal om mijn Georgische deelnemer een bus ticket naar Tblisi te bezorgen); Moldavie (straatarm, en mensen moeten naar Odessa (Oekraine) reizen voor een visa want Moldavie heeft geen Grieks consulaat); Azerbaijan (wat eigenlijk een verdomd ontwikkeld land is! -- vind je het gek met hun olievoorraden en strategische pijplijnen); Litouwen (kende ik al een klein beetje, maar nu kan ik er zelfs voorzichtig over meepraten); Israel (kende ik al best goed, maar daar kan je niet genoeg over te weten komen).
  4. Heb weer met Michelle mogen samenwerken, en dat doet een mens goed; ze is een soort methadon voor organisatorische structuur tijdens mijn afkickverschijnselen in dit TOTAAL ONGEORGANISEERDE land.
  5. Heb Grieks gedanst tijdens de laatste avond in een taverna, dit keer als leraar -- "LEFT! RIGHT! CROSS!" En heb een gezelschap Thrakische volksdansen zien opvoeren - magisch! Het is niet alleen Zorba hier, hoor.
  6. Heb nauwelijks Nederlanders ontmoet, terwijl ze er dit keer wel waren, en vond dat eigenlijk prima. Heb ze weinig voor hen interessants te melden, en dat geldt ook andersom.
  7. Heb een aantal meegenomen naar Rozalia (a.k.a. "the garden", taverna bij mij om de hoek, die allen die mij bezocht hebben ook kennen), en ze vonden het geweldig! Over het algemeen wist ik mensen uitstekende tips aan de hand te doen, en ze ook nog eens correct uit te leggen waar alles was.

Cons

  1. Het gebrek aan competente organisatie bij mijn meerderen was ronduit schokkend. Alles moest op het laatste moment en gebeurde vervolgens maar half, en het leek ze geen reet te kunnen schelen. E¨¦n bus terug voor 100 mensen? Dat past niet he? En dan vervolgens van de overige 60 verwachten dat ze zelf wel een taxi kunnen nemen tegen nachttarief... dat kan dus echt niet, mensen!
  2. Er wordt nauwelijks rekening gehouden met het feit dat het hier om een internationaal evenement gaat. Mijn mening: het maakt geen fuck uit dat we ons hier in Griekenland bevinden, we moeten het naar internationale maatstaven goed doen! Werd niet in meegegaan. Voor Grieken is dit congres uiterst vlekkeloos verlopen. Voor alle andere "normale" mensen: dit hing van crisis management aan elkaar. En dan vinden ze me misschien perfectionistisch, maar iets meer empathie met de buitenlanders is wel op z'n plaats.
  3. Wil ik hier echt nog langer blijven? Griekenland is prachtig, Athene is fijn, maar Grieken kunnen verschrikkelijk, ehr, verschrikkelijk zijn, en professioneel zijn ze de nachtmerrie van iedere Noord-Europeaan. Wordt het niet tijd om mijn grenzen te gaan verleggen?
  4. Je personeel afvallen in het bijzijn van deelnemers is absoluut onacceptabel! Niet alleen zet je de ander voor lul, maar je brengt je eigen professionele imago ernstige schade toe. Katerina is dit wel gewend, maar je kunt niet van Marianna en George verwachten dat dit ze koud laat, laat staan dat ze er (nog) beter van gaan presteren. Theo heeft zichzelf niet in de hand.
  5. Waar gaat het hier eigenlijk over? Dit soort internationale bijeenkomsten lopen altijd het risico om op een farce uit te lopen, maar in dit geval is het wel heel duidelijk: het nut van een ATA is aardig ver te zoeken. Misschien kom ik teveel uit een commercieel nest en wil ik concrete resultaten zien, maar kom op zeg: drie dagen pratende hoofden die het roerend met elkaar eens zijn en elkaar met volle kracht veren in de kont rammen, daar word ik een beetje week van. En ik ben er verdomme wel wekenlang tot 3 uur 's nachts voor op gebleven!
  6. Een significant deel van het geld had zoveel beter besteed kunnen worden. Laat die vijfsterrenhotels maar eens voor wat ze zijn, investeer in een congreslocatie die zowel productief is als volledig gefaciliteerd als flexibel qua grootte (je moet altijd zowel een grote als een kleine ruimte tot je beschikking hebben), de logistiek moet op tijd geregeld worden en vlekkeloos verlopen, geef de mensen behoorlijk te eten (ook de vegetariers, we zijn hier niet onder Grieken), een culturele excursie is een leuk idee maar werk het uit en geef het een helder format, laat die kadootjes lekker zitten en zorg in plaats daarvan voor voldoende achtergrondmateriaal... etc. Er komt ongetwijfeld meer in deze opsomming.
  7. Een hele simpele: mensen kunnen fouten en problemen heel aardig accepteren, als ze maar eerlijk en tijdig en volledig geinformeerd worden. Een groot deel frustratie komt voort uit het feit dat mensen gewoon niet weten wat er gaande is of wat er gaat gebeuren. Bijt maar even door de zure appel heen, beantwoord vervelende vragen op een vriendelijke manier, en MOVE ON!

De rest van het evenement ben ik nog aan het verwerken, dus kom er later ongetwijfeld op terug. Dit is wel even genoeg, vind je ook niet?

"Nou gaat het weer alleen maar over z'n werk!"

Ja, maar aangezien dit het laatste en grootste wapenfeit van G.A.A.E.C. in 2006 was, kan ik het nu tevreden laten voor wat het is. Volgende keer dus (geheel) andere zaken ;-)

 

Niels Klok, GAAEC Secretariat

 


Deka Efta Noemvriou

Posted at 02:01 PM, 19.11.2006

"Polytechneio: ieder jaar hetzelfde", kopte een krant hier. Niet in het Nederlands hoor.

Op 17 november herdenkt Griekenland het einde van de junta dictatuur waar ze onder gebukt ging, inmiddels 33 jaar geleden. Dat is nog niet eens zo lang geleden. In mijn hoofd zit altijd een denkbeeldige tijdlijn, met een breekpunt op 1970. Alles daarvoor is een diepgrijs (novembergrijs, oudgrijs, een moeilijk soort grijs) verleden, waarin alles gekoppeld is aan het verleden, alles neigt terug. Vanaf 1970 begint een soort heden, we kijken dan al naar de nieuwe eeuw, de tijd gaat sneller, alles neigt vooruit. Ja ja, tijd, het is me ook wat. Historici lachen nu natuurlijk schamper.

 

En het feit dat er dictatuur was na 1970 is dan heel relevant. Niet dat dictatuur voor 1970 niet relevant is. Maar laat mij nou maar even. Een dictator in Europa na 1970 vind ik moeilijk voorstelbaar, want toen was de nieuwe tijd al bezig, en een dictatuur past daar niet. Terwijl, in Wit-Rusland schiet het nog steeds niet op. Vergeet dit alles ook maar weer.

 

Op 17 november 1973 werden de anti-establishment student sit-ins in de Polytechneio universiteit ruw verstoord door tanks van de junta die het gebouw binnenbeukten. Hierbij vonden tientallen studenten de dood. Deze kathartische gebeurtenis betekende het (begin van het) einde van de militaire dictatuur in Hellas. Sindsdien is Griekenland een "vrij" land. Deze datum wordt ieder jaar gevierd, nou ja, herdacht, want het is uiteraard een bitterzoete aangelegenheid. (Iemand noemde het ironisch, maar ik heb ooit een snoeiharde j'accuse van Dave Eggers gelezen over het oneigenlijk gebruik van "ironie", en sindsdien gebruik ik het woord maar helemaal niet meer.) Jonge Grieken (en grijzende communistisch aandoende sympathisanten) trekken de straten op in Exarheia in de richting van Polytechneio om te demonstreren.

 

Maar waartegen? Er is namelijk geen dictatuur meer (nee, he he), en iedereen in Griekenland is het erover eens dat we dat zo moeten houden. Dus wat is je punt? Laten we het dan een geheugensteuntje noemen; men herinnert ons eraan hoe verschrikkelijk het was, en dat we dit niet nogmaals mogen laten gebeuren. Point taken.

 

Maar waar draait het onvermijdelijk op uit? De menigte kietelt elkaars onderbuikgevoelens, leuzen schallen door de straten, er worden dingen gegooid, winkelruiten gaan aan scherven, en de politie die de boel een beetje in bedwang probeert te houden is de grote boosdoener ("kijk, daar heb je de junta weer!"). Een algeheel gevoel van "het is gewoon vet klote allemaal!".

 

Kortom, Polytechneio en die hele junta doen er niet zoveel meer toe. Er is een aantal jaren geleden toch al een nieuwe vijand gevonden: de Verenigde Staten. Verrassend. Tegenwoordig eindigt iedere demonstratie in Athene (en dat zijn er een boel hoor!) bij de US Embassy op Vasillissis Sofias. Dit ongeacht het onderwerp, of het nou Palestina, Iran, het Griekse onderwijssysteem, het gebrek aan parkeerplaatsen of een losliggende stoeptegel is. Men is heus wel gepassioneerd over het onderwerp, maar uiteindelijk "hebben we met jullie ook nog een appeltje te schillen trouwens!" Standaard wordt op 17 november een Amerikaanse vlag met bloed besmeurd (echt bloed! verzekert Marianna, waar dat vandaan komt weten we niet... een kip geslacht?) en in de tuin van de ambassade gedrapeerd. Ieder jaar opnieuw. Een mooi ritueel, zie ik mensen tevreden denken. Vraag me af of ze het nog steeds zo mooi vinden als de Amerikanen al hun geld uit Griekenland terugtrekken.

 

Polytechneio: ieder jaar hetzelfde.

 

Eergisteren was er 7000 (!) man politie op de been rond mijn huis, met een mogelijke uitbreiding tot 12000 (!!!). Ik vroeg me af of er ook evenzoveel demonstranten zouden zijn. Heb de middagdemonstratie zelf niet meegemaakt, toen zat ik veilig in Kypseli op kantoor, maar ik was wel benieuwd of er nog iets te zien viel na werktijd. Verrassend genoeg reden er (alweer) bussen, die halverwege Patision (mijn route tussen thuis en werk) stil gingen staan en hun deuren openden. En dan niks zeggen, ook weer zo Grieks! Je komt zelf maar tot de conclusie dat we niet verder gaan.

 

Zuidelijk Patision is afgeschermd met een lint met 'POLICE' erop, maar als onschuldige voetganger mag je erlangs. De periptero's zijn hier nog gewoon open. Waar zijn nou die angry mobs die hardhandig neergeknuppeld worden? Een tweede lint, ook hier mag ik nog langs. In de verte roept iemand iets op agressieve toon. Daar zal je ze hebben! Ik kom bij de plek waar ik nu zit; het internetcafe is keurig open, weliswaar met traliewerk voor de ruiten. Voor het Nationaal Museum staat de oproerpolitie, drie rijen dik, met alle accessoires goed zichtbaar, schild aan schild. Oh, hier mag ik dus niet langs. Er staat een politiebusje, er wordt op geirriteerde toon gesproken, er zit iemand in, of er moet nog iemand in, of er had iemand in gemoeten en dat is niet gebeurd. Hoe goed ik ook kijk, ik zie alleen donkerblauwe uniformen en een enkele voorbijganger die er ook niks aan kan doen dat hij in Exarcheia woont. Geen demonstranten. Misschien schaften ze nu.

 

Ik loop maar om het Museum heen. "Kalispera," piept een agentje, die met moeite twintig jaar is schat ik zo. "Your bag." Hij wil m'n tas zien. Ik laat m'n tas zien. "Do you also wanna know what's in it?" vraag ik in een humoristische opwelling. "Of course!" zegt hij chagrijnig. Twee collega's komen erbij staan, ze vervelen zich duidelijk. Ik rits een vakje open en laat een stapel voor hen totaal oninteressante papieren zien. Hij kijkt niet echt. Ik wil het voorvak ook openritsen, maar dat hoeft al niet meer. "It's OK, it's OK," mompelt hij, slaapdronken en teleurgesteld. Nou, dan ga ik maar weer; het begon net een beetje leuk te worden.

 

Ook Boumboulinas en Tossitsa zijn dik afgeschermd met gapende lanterfantende blauwe mensen. Ze kijken me wat glazig aan. Ik onderdruk de neiging om overdreven vriendelijk "kalispera sas!" te roepen; dat wordt natuurlijke als pure uitlokking opgevat. Een man in een rode auto zeurt wat tegen een agent: waarom mag hij er niet langs? Er wordt nauwelijks aandacht aan besteed.

 

Op Exarcheia Square klitten de dorpsjeugd wat bij elkaar. Ze vinden het natuurlijk allemaal kut, maar er lijkt weinig goesting te zijn om eens een relletje te gaan schoppen. "Ja, maar later op de avond komt dat wel hoor!" verzekert Julie mij als ik gedesillusioneerd thuiskom. Moet ik er zeker voor op gaan blijven? Laat maar weer. Ali en Soad zetten grote ogen op als ik vertel dat m'n tas gesearcht werd. "Reallyyyy?", met die typische Griekse intonatie die we onszelf allemaal hebben aangeleerd. Dat vond ik misschien nog het ergste: dat iedereen dat met die tas heel stoer vond, terwijl het zo'n sof was! Waar was die anarchistische oproer? Waarom kon ik nergens van meegenieten? Waarom hoefde ik niet weg te rennen voor traangas en waterkanon? Waarom werd ik niet opgepakt? Waarom niet gegijzeld? Waar zijn mijn blauwe oog en mijn bloedneus? Het is allemaal weer veel gescheer en weinig wol, Rohrung van lik-m'n-vestje, gereutel in de marge.

 

Polytechneio: ieder jaar hetzelfde. Ik sla volgend jaar even over.


Poutana

Posted at 07:19 PM, 5.11.2006

M'n twintigste blog in dit domein. Jammer dat het zo'n zeikblog gaat worden.

 

Maar uiteindelijk ben en blijf ik ook maar een mens.

 

Maar waar GAAT dit helemaal over?! Dit wordt zo'n verhaal dat al duizenden keren verteld is door jan en alleman, en het is iedere keer precies hetzelfde. Waarom zou ik de moeite nemen om het dan nog een keer te gaan vertellen? Waarom moet ik de wereld hiermee lastigvallen?

 

Omdat het van mij is, en aangezien mijn wereld om mij draait is het allemaal opeens heel belangrijk.

 

Ik heb Christos een tijdje geleden ontmoet, zo'n via-via kennis want drie jaar in Amsterdam gestudeerd. (Niet de Christos uit mijn vorige blog trouwens; maar 30% van de mannelijke bevolking heet hier Christos, dus dan krijg je dat). Hij kon als een soort mentor voor de gay scene in Athene fungeren, dat leek best handig anders ben je zo lang bezig met het allemaal zelf uitzoeken. Aanvankelijk zag ik dat niet zo zitten; ik ben zelfstandig genoeg om mezelf te redden, en niet wanhopig genoeg om me op sleeptouw te laten nemen. Maar goed, een drankje kan nooit kwaad, dus na drie maanden (!) hadden we dan afgesproken en zou hij me thuis komen ophalen met z'n auto (zo'n zwarte jeep die veel te groot is voor Griekse straten, maar waar alle Atheners helemaal weg van zijn).

 

Wist ik veel dat hij zo good-looking was. Wat zeg ik: beyond good-looking. Met van die bruine hondenogen, en zo'n vermoeden van een baardje, en het lichaam van een, ehr, ja, van een Griekse god. Ik balen dat ik die avond zo weinig werk van m'n eigen voorkomen had gemaakt.

 

Nou, en 't was best gezellig die avond. Een beetje bar/clubhoppen in Gazi, een beetje alle voordehandliggende onderwerpen afwerken (goh, en wat doe jij dan? nou dit, en jij? dit, en wat vind je van Athene? leuk, en wat vond je van Amsterdam? ook leuk; etc. etc.). Niet veel bijzonders hoor. Een beetje handjes schudden met z'n vrienden, bla bla bla.

 

Kwam er zo tussen perfecte neus en sensuele lippen achter dat hij dit jaar uit een relatie van 3 jaar was gekomen, vervolgens de liefde van z'n leven had ontmoet, die helaas in NYC woont, en sindsdien helemaal met z'n hoofd bij deze Amerikaan zit. Ook al laten ze elkaar vrij (zo realistisch zijn ze wel), ze bellen praktisch iedere dag, en "sometimes I would like to have sex, but I just can't do it, you know". Duidelijk.

 

Christos is heel aardig, vriendelijk, bescheiden, easy-going... maar om nou te zeggen dat ik voor z'n persoonlijkheid val, neu. Vind het soms best moeilijk om een gesprek gaande te houden, aangezien het geen 'doorvrager' is (een functie die ik dan maar op me neem, maar ik kan ook niet eeuwig bezigblijven). (Dit kan ook met de combinatie Grieks-Engels en keiharde muziek te maken hebben.) En ik zie hem nooit echt losgaan op de dansvloer, of hard lachen om een grap, of enthousiast worden als hij iets vertelt... het is een tikkeltje lethargisch. Heb nu een keer of vijf met hem afgesproken, en het is immer gemoedelijk (wat een verschrikkelijk woord is dat!), maar vlinders? Niet in mijn buik.

 

Maar dat uiterlijk, he.

 

Dus ook gisteren was het weer heel gemoedelijk. Weer handjes geschud met wat vrienden, bla bla bla. En ik dacht: nou, zodra het sluitingstijd is trekken we de stoute schoenen aan en gaan we eens kijken hoever we kunnen gaan.

 

Ik had het godverdomme nog niet besloten, of er komt een of andere kennis van 'm, zo'n gespierde Griekse dwerg met twee van die rijen witte tanden in een overdreven grijns (en met een shirt met een rits aan de achterkant, wat is dat dan weer voor uitnodiging?) en die gaat een beetje voor 'm heen en weer bewegen en sweet Greek nothings in z'n oren lispelen, en voordat je 'what the fuck?' kunt zeggen zijn ze al aan het bekken. En meteen denk ik: ik ga godverdomme weg hier! Ik kondig dit aan tegen Giannis (vriend van hem, een van de 2 miljoen Grieken die zo heten) en die vrolijkt zoiets van: 'I don't know if you were supposed to meet Christos afterwards, cause he seems to have found a date'. Ja wrijf het er nog even in. Dag allemaal, Niels has left the building. Op de terugweg (lopend, in de ijzige kou, kon me effe niks schelen) op m'n MP3 alle nummers overgeslagen die over liefde en seks gaan. Dan hou je weinig over trouwens.

 

Wat ben ik nou ook voor oppervlakkige muts, die meteen gaat mokken als ze niet krijgt wat ze wil? En dan stiekem denken: oh, en dan gaat-ie SMSen en dan stuur ik lekker niks terug, of bellen en dan neem ik niet op, of nee, ik neem wel op en dan ga ik heel overdreven vrolijk en vriendelijk doen! Dan gaat-ie zich echt wel kut voelen, en dan stuurt-ie Teeth Guy zo naar huis! Dat bekt toch ook niet lekker met die tanden!

 

Wat een onzin. Nogmaals: waar GAAT dit over?! Ik moet gewoon een keer kappen met buiten m'n "league" te spelen, ik moet niet altijd de lekkerste van de club willen, en al helemaal niet als ik niet bereid om grote risico's te lopen. Bovendien, zul je altijd zien, dan valt het ZO tegen als je uiteindelijk tussen de lakens belandt. Het winnen van de zaak is het einde van het vermaak; en uiteindelijk hou je er alleen een ego boost aan over, die vaak maar van korte duur is.

 

Dus, waar komt het, heel simpel, op neer? Niels is gewoon JALOERS! En niet Christos is de hoer, of Teeth Guy: Niels is zelf de hoer!

 

Hart is gelucht. Klaar weer. Maar we gaan voorlopig niet meer afspreken met Christos.   


Ollandia

Posted at 05:57 PM, 28.10.2006

Landgenoten!

 

Deel 1 uit het onderzoek: hoe denkt men over ons in het buitenland? Aflevering: Griekenland.

 

Er is niet zo gek veel mening over ons in Hellas. Ze hebben het doorgaans al druk genoeg met zichzelf. Egocentrisme is de Grieken niet vreemd.

Nu goed, men wil natuurlijk wel een reactie geven als je aangeeft dat je uit "Ollandia" komt. Maar waar men voorheen over de Zaanse Schans, tulpen, en Delfts Blauw begon, afgemaakt met de zinsnede "wasn't Anne Frank Dutch?" (niet echt, het schaap kwam uit Duitsland), is er nu slechts één reactie voorhanden.

Een gebaar met duim en wijsvinger, samengeknepen, voor- en achteruit bewegend net voor de lippen. (Sommigen hebben weinig ervaring met mimen, en lijken meer een imaginaire dunne piemel af te zuigen). Daarna wordt er gegrinnikt met een soort 'am I right' blik in de ogen, en krijg ik een soort buddy-buddy klappen op m'n schouders. Ja ja, lucky me for being Dutch.

De joint is officieel ons nationale symbool geworden. Waarom hij nog geen plek heeft gekregen op onze rood-wit-blauw is een regelrechte schande. In de ogen van vele Grieken (en ongetwijfeld andere volkeren) loopt iedere Nederlander met een joint in zijn zak en een tweede tussen zijn lippen, gewoon, omdat dat bij ons KAN. Dit even voorbijgaande aan de daadwerkelijke vraag van de autochtonen naar het product.

Misschien heeft 'de joint' ook precies op het juiste moment zijn opwachting gemaakt. Ieder land heeft ten slotte al zijn eigen kaas, en Gouda en Edammer zijn zozeer gecanoniseerd dat ze praktisch van hun roots ontdaan zijn. De tulp is jaren geleden al ontmaskerd als zijnde 'Turks' (echter nog niet door Rita Verdonk uitgewezen). En wie weet er nog wat een molen is, laat staan wat het ding doet?

Dus 'de joint' sprong in het gat. Maar, zeg ik, het marihuanagebruik van de Nederlanders is het laagste van de hele wereld. Nou ja, dat zal dan wel. De meeste Grieken weten heel goed wat ze gaan doen als ze zich ooit binnen onze landsgrenzen bevinden.

 

Ze zijn ook allemaal wel eens in Amsterdam geweest, en vreemd genoeg allemaal rond dezelfde tijd. Daar is geen aanwijsbare reden voor. Het moet "twee of drie jaar geleden" gebarsten hebben van de Grieken binnen de singels. Ik registreer dat, en zeg vervolgens "small, eh?" Dan wordt al een beetje moeilijk gekeken, want ze herinneren zich niet zoveel van hun bezoek (meestal twee of drie dagen, alles altijd twee of drie). Ze gingen een coffeeshop binnen, en daarna werd alles een beetje wazig, maar wel heel leuk. Ze vinden ons nationale symbool heel fijn.

 

Zelf heb ik er niet zoveel mee, met blowen. Heb het een keer of drie geprobeerd, met wisselend resultaat. Als er veel alcohol in het spel is worden mijn zintuigen heel simpel. Alles is in zwart-wit, onderverdeeld in overzichtelijke vlakken. Muziek en stemmen klinken bijzonder zacht of oorverdovend hard. Ik ruik en proef niets, behalve die joint. Ik voel alleen maar iets als ik heel hard tegen de deurpost aanloop. En mijn anders afwezige zesde zintuig draait overuren.

Als er geen of weinig alcohol in mij is, doet het goedje geen hol en is het tamelijk smerig. En aangezien mijn longen reeds zijn geasfalteerd moet het nog behoorlijk sterk zijn ook wil het een indruk achterlaten (in tegenstelling tot de niet-rokers, die ogenblikkelijk wegzweven op hun hennepwolk).

Op Kreta kwamen er op een dag een aantal politiehonden snuffelen naar slechte dingen, want we kregen bezoek van de Israelische ambassadeur. Professor Sullivan (een bijzonder Amerikaanse Amerikaan, niet positief bedoeld) wees onmiddellijk op mij en zei: "he's the one, doggy". Ja, natuurlijk, ik ben Nederlands, dus drugs.

 

Een ander ding zijn de Wallen, consequent "Red Light District" genoemd vanwege de moeilijke w-klank. Het is toch wel vrij schokkend blijkbaar, deze prostituees. Ik zeg prostituees, want bij hoeren denk ik toch echt aan graatmagere heroinejunkies kleumend op een straathoek, in moeilijke schoenen en met lage tarieven. Op de Wallen hebben we ten slotte vakbond 'De Rode Draad', schone kamers met lage wasbakken om onder het randje schoon te maken, en een billijker prijs-kwaliteit verhouding. Nou ja, weet ik veel, ik spreek uiteraard niet uit ervaring (geen enkele Nederlandse man spreekt ooit uit ervaring als het over de Wallen gaat) en met half vrouwelijk Oost-Europa onder het juk van loverboys kun je twisten over de goede arbeidsvoorwaarden. De pensioensopbouw zal toch minimaal zijn.

Hoe dan ook: Meital, mijn Israelische vriendin, werd er als 13-jarige hummel voorgoed door getraumatiseerd tijdens haar trip door Europa.

 

We zijn in elk geval nog steeds progressief in de ogen van Orthodox Griekenland, vaak in positieve zin. Christos, een jongen waarmee ik aan het dansen was, stak twee duimen omhoog toen hij hoorde dat ik uit Nederland kwam. Waarom? "It's a very free country." Is dat zo? Ik leg hem uit dat ik dat nogal veranderd vindt de afgelopen vijf jaar, "sinds de moord op Pim Fortuyn" (wie?), en dat we onder normen-en-waarden-nazi Balkenende vooral erg bang zijn geworden voor van alles en nog wat en ons bij voorkeur inkapselen in onze eigen hoeksteen. Christos kon niet zoveel met deze informatie, en voor een niet-Nederlander is het ook weinig interessant.

Maar Griekenland is helemaal niet zo un-free als de beste Christos lijkt te denken. Even los van de wettelijke verworvenheden: ik vind de alledaagse mentaliteit hier vele malen vrijer dan in Nederland, zonder hang naar sleur en systematiek. Deze maatschappij gaat nog even niet ten onder aan een woud van regeltjes, die een soort schijn-overzichtelijkheid brengen. Verantwoordelijkheid? Het is er, maar je leeft er niet voor. De regels zijn er voor jou, jij bent er niet voor de regels.

Ben wel trots hoor, op sommige dingen in het Koninkrijk der Nederlanden. Echt van die stokpaardjes: we hebben euthanasie een plekje gegeven (hoe onduidelijk dat plekje ook moge zijn), homo's kunnen trouwen (terwijl, dat wil ik niet eens), en ook het softdrugsbeleid, hoe imperfect ook, kan op mijn steun rekenen (als niet-gebruiker). En abortus moet gewoon kunnen. Maar het zijn allemaal van die feitjes. Geen dagelijkse realiteit.

 

Grappig is ook dat veel Grieken moeite hebben met de diverse naampjes. Op Kreta sprak ik met Konstantina, één van de facility managers op ons Instituut, die mij vroeg waar ik vandaan kwam. Resoluut sprak ik: "the Netherlands". Aaah, ok, ja, Netherlands (het lidwoord komt vaak al snel te vervallen), ja ja. Vervolgens komt ze dichterbij en vraagt op samenzweerderige toon: "what's the difference between Holland and the Netherlands?" Ik leg haar uit hoe het zit (het één is een soort pars pro toto voor het ander), maar als gemoedelijke Nederlanders doen we er niet moeilijk over. Nou, relaast ze, een week geleden stelde ze een Nederlander voor aan een collega, en zei "this is [Jeroen de Vries] from Holland", waarop [Jeroen] verontwaardigd snauwde: "the Netherlands". Ze was zich toch echt van geen kwaad bewust. Ik suggereerde dat [Jeroen] misschien uit het diepere Zuiden des lands kwam, of uit de driehoek Raalte - Lochem - Ermelo, en zich niet wenste te associeren met "ons" westerlingen. Maar het zou niet moeten mogen uitmaken.

En dan dat taaltje. Wat is het nou, Dutch of Deutsch, is dat hetzelfde, en zo nee, wat is het verschil? En woon je als je Dutch spreekt niet in Deutschland? Of spreek je, als zijnde Germaans volk, German? Geduldig leg ik het uit. Dat zijn ze nu al weer vergeten, hoor.

 

Na mijn week NL in augustus had ik op Schiphol nog even snel wat Hollandesque voedsel ingeslagen, niet voor mezelf, maar ik vond het wel een leuke side dish voor de paraplu met tulp-handvat die ik voor Marianna had gekocht. Toen ik de stroopwafels en zoute Venco drop uitstalde (de Droste chocola had het niet gehaald tot kantoor, die was allang verteerd in mij), keken de collegae wat moeilijk, want het zag er niet super appetijtelijk uit. Van die stroopwafels, aan elkaar gekleefd door de stroop die eruit is gelopen, en pikzwart snoep. Ja, is ook raar.

Maar de wafels vielen in de smaak, want met koek en stroop kun je zelden de plank misslaan. Vooral Marianna verloor haar bescheiden opstelling en veranderde in een evil junkie die iedereen elke wafel misgunde en ze op de meest moeilijke plekken verstopte. Vanuit haar het verzoek aan mijn moeder, tijdens mijn diner met familie en substituut-familie in Monastiraki enkele weken geleden, om een nieuwe stash op te sturen. Het kind had ernstige afkickverschijnselen.

Mijn lieve mama gaf hier gehoor aan na haar terugkeer in Nederland, en stuurde er 40 op (want in de aanbieding dus niet zuinig doen). Hierna begon het manipulatieve gekonkel opnieuw, en heden weer aangezien meisje Ilse er andermaal 30 heeft meegenomen. Mijn collega's spreken geen woord Nederlands, maar 'stroopwafels' komt er geheel vloeiend uit.

Drop was moeilijker, want zout. Eigenlijk moet je andere volkeren hier ook niet mee lastigvallen. Ik heb het allemaal zelf opgegeten, en wilde daarna heel graag mijn maaginhoud eruit kotsen want ik voelde me niet zo lekker.

 

En daarmee houdt het wel op hoor, met de gedachten hier over Nederland. Ik ben ook een beroerde vertegenwoordiger, hou mijn volk en vaderland continu op de achtergrond. Sowieso word ik doodsbang van de Nederlandse Vereniging in Athene, die allemaal verschrikkelijke activiteiten ontplooit genaamd 'Instuif' en 'Koffieavond' en nota bene ook 'Volksdansen' terwijl we dat helemaal niet hebben (nee, echt niet! hou toch op zeg!), met coordinatoren die Annie Tsartsanides en Marja Kokkinopoulou heten en een verenigingshuis dat "To Stekkie Mas" is gedoopt (hou eens op!).

Er is ook een Nederlands Instituut in Athene, daar geeft een Rotterdamse (!) een cursus Nederlands aan geinteresseerde Grieken. Ga iets nuttigs doen, mensen. Heb inmiddels wel één Griek ontmoet (Giannis) die na zijn studiejaar in Brussel graag het Nederlands onder de knie wil krijgen. Ik geef hem wat taal van de straat in ruil voor wat Grieks. Beetje eigenbelang, ja.

 

Maar we vinden elkaar leuk, Grieken en Nederlanders. Want dat zeiden Bert Bot en Dora Bakoyiannis (zijn Griekse tegenhanger) ook toen ze elkaar afgelopen maand in Athene ontmoetten. Daar doen we het dan maar mee.

Nu ga ik terug naar Ilse, lekker Nederlands met haar praten. Vind ik toch wel leuk hoor. Dat Nederlands.  

 

 

 

  


Fthinoporo

Posted at 03:03 PM, 22.10.2006

"Ja je dacht dat er geen einde aan kon komen..."

 

En toen sloeg het weer om. Harde wind, lage temperatuur, zwangere luchten, een bibberend piepende Roberta... niks geen zomer meer, 't is herfst in Athene.

Hoe heb ik dat hele gegeven over het hoofd kunnen zien? Hoe heb ik me zo slecht kunnen inlezen voor vertrek? In mijn realiteit was het in Athene immer zonnig en warm, dus laat die truien maar lekker achter in Nederland, "waar ze thuishoren". Nou, dat is het dus nu: zit ik hier met mijn stapels hippe t-shirts en geile bermuda's en uber-stylish teenslippers... kan allemaal zo bij het grofvuil. En vorige week zondag in mijn grenzeloze zelfoverschatting (want ik kom ten slotte uit een koud land, dus "ik kan het wel hebben, hoor") in een niemendalletje Lykavittos beklommen (hoogste heuvel in Athene, adembenemend uitzicht, schrikbarend dure frappé) en daar een uur lang staan rillen in de meedogenloze windvlagen...

 

Dus maandag was ik ziek. Groen-geel slijm hoopte zich op in iedere voorstelbare lichaamsholte, en in mijn keel was het een groot bacterieel feest. Ik kroop onder mijn niet toereikende dekentjes op mijn interim-stretcher met heel veel kleren aan, en liet mij vertroetelen door mijn lieve huisgenootje Julie, die eindelijk een kind had waar ze voor kon zorgen (als fulltime werkende moeder).

 

Heel tactisch uitgekozen, deze periode. Begin deze week was het tijd voor mijn driedaagse "mid-term training", waarbij mijn EVS vriendjes en vriendinnetjes uit gans Griekenland naar Athene afreisden om eens lekker te gaan evalueren. Dit keer niet in Glyfada, maar in een nondescript hotel in Victoria op een steenworp afstand van mijn kantoor. Dus om nou te spreken over een interessant uitstapje... neu. Maar ja, ik was er toch niet, dus klaar weer.

Edoch, ook voor mij is dit een tijd van evaluatie. Morgen ben ik op de kop af vijf maanden hier. Nog altijd leef ik met dat vreemde dubbele gevoel: aan de ene kant voelt het alsof ik hier al jaren ben, met de sleur van mijn vijfdaagse werkweek en mijn lunch bij mama en mijn wasjes bij babas en mijn crepes op de hoek ("choris tyri", zonder kaas, hoef ik al niet meer te zeggen want de heren aldaar kennen mijn voorkeuren inmiddels beter dan ikzelf); aan de andere kant realiseer ik me dat ik nog geen 2% van deze stad (laat staan van dit land) heb ontdekt en blijf ik iedere dag een nieuweling, die zich dankbaar door andere mensen op sleeptouw laat nemen.

 

Hoe beschouw ik nu deze aanstelling? (zoals mijn grootmoeder zo eloquent in haar hanepoterige brief aan mij schreef). Welnu, het is heel simpel: als één groot internationaal leermoment, professioneel en persoonlijk. Ik leer niet alleen hoe het is om met Zuid-Europeanen samen te werken (bij tijd en wijle zeer frustrerend), ik leer over allerhande internationale betrekkingen, ik leer flexibel te zijn bij het werken op projectbasis, ik leer mezelf gunstig te positioneren ten opzichte van mensen die hoger op de ladder staan, zowel door goed werk af te leveren als door smakelijk alle hielen te likken die voorbij lopen. Ik leer heel veel te accepteren. Ik leer hoe ik dingen gedaan kan krijgen. Ik leer andere mensen te respecteren. Iedere dag opnieuw, een beetje meer. Etcetera. Ben ik binnenkort uitgeleerd hier? Voorlopig niet. Nog lang niet.

 

Mijn EVS-betrekking betreft een contract voor 8 maanden. Een EVS-project kan maximaal 12 maanden duren. Toen Theo zich dit realiseerde (12 - 8 = 4 maanden extra geld van de EU en een goed(kop)e arbeidskracht op kantoor), pleegde hij een aantal telefoontjes en kwam vervolgens breed grijnzend mij binnen lopen. "Give me five!" baste hij en sloeg de vingers van mijn rechterhand tot moes. Het was rond, mijn betrekking kon verlengd worden tot mei 2007, en binnenkort moeten we even wat papierwerk in orde maken. Hoe heeft hij dat dan klaargespeeld? Dat wordt niet verteld. Opgewekt verlaat hij mijn kantoor.

 

Hoe betrouwbaar is deze informatie? Mijn ruwe schatting: 90%. Theo kan over de telefoon alles van iedereen gedaan krijgen (100%) maar gaat soms wat kort door de bocht (85%) en ziet daarbij cruciale clausules over het hoofd (70%), maar dit is Griekenland (75%) "where rules can be bent, and rules can be broken" (80%) en Theo heeft overal contacten (85%) en niemand wil ruzie met hem krijgen (90%). We houden dus een kleine slag om de arm.

 

Betekent dat dan dat ik dit wil? Mijn antwoord, dat ik op iedere in het Grieks gestelde vraag geef: "giati ochi" (waarom niet)? Heb ik een studie in Nederland die ik moet afmaken? Een baan waarvan mijn verlof afloopt? Een wederhelft die na januari op het punt staat de relatie te verbreken? Een roep om mantelzorg? Nee. (Zijn er mensen in Nederland die ik mis en die ik weer in mijn armen wil sluiten? Ja.) Zijn er concrete aanbiedingen uit andere buitenlanden op mijn deurmat gevallen? Nee. (Wil ik meer van deze wereld zien dan alleen Athene, alleen Griekenland? Ja. Heb ik daar de tijd nog voor? Ja. Maar gaat de tijd dan niet snel? Jawel. En vind ik mezelf oud worden? Mwah.) Hou ik het vier maanden langer uit op kantoor in Kypseli? Vast wel. Vindt Theo me na vier maanden nog steeds zo geweldig? Daar zorg ik wel voor. Ga ik vervelende confrontaties met Aliki krijgen? Dat zit er wel in. Zijn deze naar tevredenheid op te lossen? Niet geheel. Gaat deze organisatie op een dag roemloos ten onder aan zelfoverschatting? Na mij de zondvloed. (Ga ik me begin volgend jaar vervelen als het voor GAAEC hyperdrukke 2006 voorbij is? Mogelijkerwijs.) Word ik eenzamer als mijn EVS-netwerk langzaamaan naar huis vertrekt? Nauwelijks. Vind ik Athene in 2007 nog steeds leuk? Ja hoor. (Is een verlenging goed voor m'n CV? Niet direct.) Word ik er rijker van? Financieel niet, persoonlijk wel.

 

Past een verlenging goed in een groter masterplan? Zou zomaar kunnen. Even koffiedik kijken: tot en met 15 mei houdt de Europese Unie mij boven water, daarna creeert Theo een constructie waarin ik (middelmatig) betaald wordt tot en met de zomer van 2007. Tijdens deze zomer word ik officieel Program Assistant voor Michelle tijdens IIPES, wat mij een equivalent van TFAS alumnus status oplevert. Deze status geeft mij de mogelijkheid om mij aan te melden voor een internship bij TFAS in Washington, D.C., waar ik dan voor wordt geselecteerd en in september 2007 afreis naar de V.S. voor een jaar stage a 10.000 dollar per maand, om in augustus 2008 mijn volgende stap te realiseren... wat die ook moge zijn. Nogmaals, koffiedik kijken.......................

 

Om eerlijk te zijn: ik wil niet te ver vooruit denken, bang als ik ben niet meer te genieten van het moment nu. Maar mijn leven is een bizarre puzzel, een hele moeilijke, en als een aantal puzzelstukjes opeens perfect lijken te passen...

 

Aan de lengte van mijn blogs te zien: ik vergeet jullie niet. Volgende week wordt vriendinnetje Ilse ingevlogen, en dan vind ik Nederland weer heel erg leuk.

 

Sas agapo.  

 

 

 


EMJI

Posted at 06:22 PM, 4.10.2006

 

Mag ik u voorstellen aan mijn kinderen? Ik wilde ze nooit, kinderen, en opeens heb je er 42. Het kan verkeren, zoals Caroline Tensen ooit zei.

 

Zo links en rechts heb ik het wel eens genoemd, dat journalistiek congres/seminar/programma/instituut (ik zoek nog altijd naar een goede omschrijving), maar opeens was het er dan, en ik stond er middenin. Nu pas realiseer ik me dat de afgelopen maanden ¦É¦Én grote aanloop waren naar dit moment (professioneel gezien dan). Al die ochtenden om half acht op kantoor, al die avonden pas om negen uur weer weg, die eindeloze email correspondenties, dat doorlopende geschaaf aan het programma, al dat geschreeuw van Theo... hier was het dus allemaal goed voor. The 1st Euro-Mediterranean Journalism Institute, September 16th - 24th, Athens and Andros, Greece, organized by the Greek Association for Atlantic and European Cooperation, in collaboration with The Fund for American Studies, under the auspices of the General Secretariat of Information of the Hellenic Republic.

 

En het was geweldig.

 

Ik weet niet of ik het in een blog kan overbrengen, of ik uberhaupt kan omschrijven wat het is, maar het is ¦É¦Én van de beste ervaringen uit mijn leven. Zonder dollen. En ik vond het juist leuk om "Program Assistant" te zijn i.p.v. deelnemer. Het geeft je duizend keer meer voldoening om medeverantwoordelijk te zijn voor het feit dat het er is en dat het loopt, dan dat je er simpelweg van profiteert.

 

Vooruit dan: wat is EMJI? Een educatief programma van 9 dagen voor jonge journalistieke professionals, waarin ze een aantal kneepjes van hun eigen vakgebied leren (ethiek, verantwoordelijkheid) maar ook worden bijgespijkerd op het gebied van politieke, sociale, culturele en religieuze zaken en hoe men daarvan het beste verslag kan doen. Bovendien komen ze oog in oog met een groot aantal bobo's die hen allemaal iets te melden hebben... en aan wie ze direct hun kritische journalistieke inslag kunnen laten zien.

 

In een notendop, he.

 

"On your knees, bitch!" V.l.n.r. Independent Women Rania (Egypte), Mary (Griekenland), Benereta (Albanie), Sarah (Egypte), Dorina (Albanie).

 

Ik kan nu heel braaf van dag tot dag gaan vertellen wat er allemaal wel niet voorgevallen is ("en toen en toen en toen"), om de lezer met het je-had-erbij-moeten-zijn gevoel achter te laten. Doen we niet. Dat is m'n eer te na.

 

Maar ik kan wel een aantal dingen aanstippen:

 

1. Ik heb een (groot) aantal bijzondere, interessante en simpelweg fantastische mensen ontmoet, die bij mij een onuitwisbare indruk hebben achtergelaten met hun intelligentie, humor, openheid, professionaliteit en liefde. Ik denk aan Anas (Syrie), die wekenlang achter een visum heeft moeten aanjagen om Griekenland binnen te komen, vervolgens hopeloos verdwaald raakt in Athene door een teringlijende taxichauffeur, de enige deelnemer uit zijn (Arabische) regio is, en toch de meest geinteresseerde en vrolijke indruk van allemaal maakt. Ik denk aan Hila (Israel) met haar keiharde Joodse humor die uit dat lieve gezichtje komt, en die mijn wens om naar Israel te gaan nog eens extra bevestigt (kan me niet schelen wat de heersende opinie over dat land is). Ik denk aan hen allebei als ze tijdens het openingsdiner tegenover elkaar zitten en zich realiseren dat ze nog nooit iemand uit Israel resp. Syrie hebben ontmoet, maar dat ze ontelbaar veel dingen gemeen hebben (en ik denk aan hen als ik Anas' naam uit de contact list van deelnemers verwijder, aangezien de Syrische autoriteiten hem kunnen arresteren als uitlekt dat hij heeft deelgenomen aan een evenement met een Israelier). Ik denk aan Anca (Roemenie), het zwarte schaap onder de deelnemers door haar overassertieve en aanwezige "40+ vrouw" attitude (haar woorden!), die jarenlang onder het communistische juk als elektro-ingenieur werkte voordat ze in de jaren '90 eindelijk haar hart kon volgen en journalist (i.p.v. "propagandist") werd.

 

"40... 41... 42": Hotel Room Party, met Robert (Malta), Anthony (U.S.), Julia (Malta), Anas (Syrie) en een harige arm.

 

Ik denk ook aan Rania (Egypte) en Razvan (Roemenie), die voor het eerst van hun leven alleen resp. naar het buitenland reizen en zich binnen zo'n diverse groep en hectisch programma ontpoppen van stille muurbloempjes tot open boeken. Ik denk aan Stefan (Oostenrijk), die als boomlange Noord-Europeaan uit de toon valt tussen de grotendeels Mediterrane types, maar iedereen voor zich weet te winnen door zijn bizarre humor en zich dankbaar als EMJI clown opwerpt. En ik denk aan Supriya (India), die in haar eentje een totaal andere wereld vertegenwoordigt maar door haar oprechte interesse en vlijmscherpe vragen (het is ten slotte een journaliste) ervoor zorgt dat we booming India niet uitvlakken.

 

2. Weer een eiland bezocht, en dit keer bepaald geen Kreta: Andros ligt op slechts 3 uur afstand van Athene, maar het voelt als 3 weken. Lonely Planet zegt: "an escapist's dream", en daar hebben ze de koe bij de horens. Er is nauwelijks een overgangszone tussen zee en berg (voor de vakantiegangers: er is nauwelijks strand), het is bizar groen voor een Cycladisch eiland, het is zelfs voor een Cycladisch eiland erg dunbevolkt (hoofdstad Chora heeft met moeite 1500 inwoners), en het is ruig genoeg om je kotsmisselijk te maken als je met de bus de haarspeldbochten moet nemen.

 

Uitzicht vanaf het "zonneterras".

 

Hotel Pighi Sariza lag in het meest verlaten stuk van the middle of nowhere, wat afschuwelijk leek maar eigenlijk heerlijk was. Drie dagen even geen Athene aan m'n kop. 's Avonds naar buiten, een wandeling de berg op maken (langs de beroemde Pighi Sariza bron: de mare gaat dat, als je hiervan drinkt, je geilheid je alles om je heen doet bespringen; heb me gelukkig weten in te houden); en dan, echte duisternis, met ¦É¦Én grote sterrenmist boven je en om middernacht gezang uit de Orthodoxe kerk bovenop de berg tegenover je. En gewoon stilte! Zo stil dat je bang wordt van je eigen stem en vanzelf gaat fluisteren. En Griekse taverna's op de meest verlate plekken, met Andriotisch eten (heel veel koude rode bieten en gesuikerde cakeballetjes) en raki zo sterk dat je direct bij Betty Ford kan inchecken. Ik zag het niet zitten, dat onbeduidende eiland in de richting van Turkije, maar ik had er maar wat graag langer willen blijven.

 

Chora.

 

3. Ambtenaren zijn suf. Griekse ambtenaren zijn suffer. Griekse ambtenaren die carriere hebben gemaakt zijn het sufst. Mijn kinderen en ik zijn een dag lang overstelpt door Griekse propaganda van een lange reeks ministers en staatssecretarissen, die ons een vloedgolf aan data voorschotelden met de onderliggende boodschap: het gaat goed met Griekenland. De toon varieerde van lijzig tot slaapverwekkend tot schiet-me-nu-dood-alsjeblieft-anders-schiet-ik-hen-neer. Dit is de ultieme vloek van het hoofdsponsorschap: ze moeten zich ook zo nodig profileren, ook al hebben ze de doelgroep geen ene drol te melden. Sterf maar lekker.

 

Aan de andere kant van de tafel: persconferentie met Anas (Syrie), Sarah (Egypte), Rania (Egypte) en Stefan (Oostenrijk).

 

4. Ambassadeurs zijn leuk, dat merkte ik wel tijdens het galadiner in de Military Officers Club of Greece (ja u leest het goed). De nieuwe Israelische ambassadeur in Griekenland bleek een dikke goedlachse Arabische Israelier te zijn met een enorme snor (kent u Ted de Braak nog?), die Hila gelijk drie dikke zoenen gaf en een waterval aan Hebreeuws over haar uitstortte, om vervolgens zijn prive-emailadres aan haar uit te geven. Vies oud mannetje? Misschien, maar hij bracht het leuk. Vervolgens de Georgische ambassadeur aan m'n tafel, die vol verwachting naar "zijn" journalist vroeg, en enthousiast op Eka afrende toen ik hem doorverwees. De voormalige Servische ambassadeur kwam ons opzoeken op Andros en sprak me streng toe over mijn rookgedrag, om daarna naast me neer te ploffen en er zelf eentje op te steken. "Ja, komt door m'n vrouw hoor, zij was de roker in de relatie, en je weet vast wel hoe het is om als niet-roker zo'n asbak leeg te likken als je gaat zoenen." Good morning, Your Excellency.

 

Niet zo Mediterraan: Darius (Litouwen), Razvan (Roemenie), Stefan (Oostenrijk).

 

5. Amerikanen zijn echt zo gek nog niet! EMJI 2006 had de eer om Professor Rachel E.D. Yould als hoofddocent te verwelkomen, en dan heb je ook wat. Ze zal ongetwijfeld begin 40 zijn, maar je zou denken dat ze eind 20 is met haar vrolijke meisjesachtige voorkomen en haar kenmerkende hoge hakken (leukste anekdote: ze was net klaar met een journalistieke expeditie door Irak en droeg daar in iedere jeep "haar" schoenen: "Ja zeg, ben me daar gek om straks bij de patholoog-anatoom op de tafel te liggen in m'n kaplaarzen!"). Maar mooi wel een CV van 15 pagina's, editor-in-chief van de Oxford International Review, een respectabele stoel bij Keio University in Japan, en een dijk van een docente (kreeg bijna het idee dat ik toch m'n journalistieke roeping heb gemist toen ik bij ¦É¦Én van haar lectures zat). Geen wonder dat driekwart van de vrouwelijke deelnemers in haar het ultieme rolmodel zag.

In haar kielzog kwam de 23-jarige Anthony mee, die toch al mooi tot de positie van OIR's General Manager was doorgedrongen. Een blank homoseksueel rijkeluisjochie dat hard probeerde subtiel te blijven tijdens het uitdrukken van zijn interesse in mij. Ik moet hem z'n creativiteit nageven: ik heb nog nooit zoveel dubbelzinnige opmerkingen gehoord in 9 dagen... maar heb uiteindelijk vriendelijk bedankt voor de eer om zijn kingsize bed in Hotel Athens Imperial te komen bekijken.

En dan hebben we nog Miss Diana, uit Weehawken New Jersey. Echt zo'n New Yawk gal, grofgebekt, direct, aanwezig, licht alcoholistisch en 'in control'. Alsof ze rechtstreeks uit Sex and the City is gestapt om naar Griekenland te komen. Kijk, en dat vind ik leuk he, van die meisjes die compleet schijt hebben aan goede manieren (iedere anderhalve minuut kwam er een "fuck(ing)" voorbij, en dan vertelt ze dat ze hier geleerd heeft om minder te vloeken) maar ondertussen ¨¦¨¦n brok intelligentie met een klein hartje zijn. Wat hebben we gelachen, en wat hadden we een "bonding moment" in een random taverna na veel te veel smerige rode wijn achterover te hebben geslagen, waarin we elkaar een flink aantal veren in de kont staken en EMJI ophemelden tot het punt in ons leven waarna niets meer hetzelfde zou zijn. Vanaf dat moment zijn we "future husband and wife" geworden, en spreken elkaar consequent zo aan.

Haar prosit wil ik jullie niet onthouden:

 

"To honour, for honour, with honour

If you can't come in her, come on her"

 

6. Ik wil een kat! En snel een beetje! Op Andros hoorde ik op een avond gejammer in de duisternis. Toen ik op het geluid afging, zag ik (na bijlichten met mobiele telefoon - leve de technologie) een zwart bolletje bewegen, op de onderste trede van een trap. "Wat is dat, een groot knaagdier?" hoorde ik Anthony achter me zeggen met een huivering in zijn stem. Nee, het was Karpouzi, mijn vakantieliefde op Andros, een katje zo klein dat je 'm zo mee zou kunnen nemen in je broekzak. Het beest kwam de trap niet op, maar ook niet meer af (de onderste tree was te hoog). En krijsen dat het een aard had (vindt u dat ook zo'n mooie uitdrukking?). Ik denk, ik help het mormeltje een handje... en zodra ik het aanraak is het stil, en begint tevreden tegen mijn hand aan te schurken, voordat het op m'n arm springt en omhoog begint te klimmen. Nou, dan smelt je hart toch? Ik til het op en houdt het een half uurtje bij me... maar wat nou als de moeder terugkomt om naar Karpouzi te zoeken en ze kan 'm niet vinden? Verscheidene malen probeer ik het beestje op een strategische plek neer te zetten dichtbij de trap, maar dan begint het zo hard te huilen dat ik het snel weer oppak. Ja, en nu? Kan 'm moeilijk mee naar het hotel nemen. Nou, dan toch maar neerlaten bovenaan de trap, misschien komen die mensen in het huis verderop 'm hier tegen en nemen ze 'm mee en verzorgen ze 'm... waarschijnlijk niet he? Snel handen voor m'n oren en hard wegrennen. Ik heb Karpouzi te vondeling gelegd.

 

7. Wattenstaafjes zijn evil.

 

8. Ik kan ontzettend goed tot 42 tellen.

 

9. Ik wil de nieuwe Peter Timofeeff worden op Malta, in de nieuwsshow die Julia daar op de nationale TV presenteert.

 

10. Journalisten zijn gewoon vet cool.

 

Amen.

 

De kinders op de trap in Chora.

 

(volgende keer zal ik iets over George vertellen)


Neo

Posted at 06:48 PM, 13.9.2006

High times at the office.

 

We hebben er twee nieuwe bij. Een jongetje en een meisje. Ze heten George en Julie. Vader rust nooit, dus bezoeken mag altijd. En als u ons echt wilt verrassen, hopen we dat het kado in een envelop zal passen.

 

Julie is onze nieuwste aanwinst vanuit het grootse EVS netwerk. Het kind is 25 jaar oud (hee, dat ben ik ook!) en afkomstig uit la douce France. Ze heeft een indrukwekkend CV: een jaar studeren in Thessaloniki via het Erasmus-programma, een half jaar werken bij the Chamber of Commerce in Rethymno, en een half jaar werken bij de Franse ambassade in Athene. Opvallend veel Griekenland, vindt u ook niet? Ze spreekt dan ook een aardig woordje Grieks, en kan fijn het woord voeren in allerhande restaurants. Oh ja, ze heeft ook een tijdje bij een non-profit organisatie gewerkt in FYROM (ze verspreekt zich regelmatig door "het M-woord" te noemen, en wij slaan haar dan tot bloedens toe), maar dat doet er even niet toe. Ze heeft een sterke voorkeur voor de Balkan, zullen we maar zeggen. Al is het niet gebruikelijk dat Griekenland daartoe gerekend wordt. Want het is zoveel meer geciviliseerd. Daar kan dan vervolgens weer eindeloos over gediscussieerd worden.

 

Dit betekent ook: een nieuwe huisgenote. En dat is fijn, want Roberta en ik kregen na Attila's vertrek last van het empty-nest syndrome. Dus ik stond met liefde mijn comfortabele bed aan haar af, dat we met gevaar voor eigen leven via het balkon naar Roberta's suite verscheepten. Ikzelf hoop nu dat de Georgiou's hun queen bed aan mij afstaan. Dan kan ik tenminste eens fatsoenlijk bezoek ontvangen, nietwaar?

 

Het leuke aan Julie is: ze is zo lekker anders. Heel verfrissend. Ze heeft niet die Griekse obsessie met stijl: ooooh, m'n make-up en m'n haar en m'n oorbellen en m'n handtas, krijg ik nou wel aandacht van mannen, waar ik vervolgens toch niks mee doe want ik ben hard-to-get, behalve als het de man is waar ik mee ga trouwen tijdens een bruiloft voor 700 gasten, wat voor jurk wil ik dan eigenlijk, en hoeveel kinderen... (dit heet associatieve stijl), en ze heeft niet dat meisjes-achtige gemiep, niet lullen maar poetsen, en gaat gelijk met van alles tegelijk aan de slag om onze keuken op orde te maken.

BLOGLEZER: Lesbisch dus.

BLOGGER: Nee! Ze heeft een vriend in Frankrijk, Gael heet hij, maar ze zijn gewoon erg onafhankelijk, spreken elkaar ongeveer één keer per week, en dat gaat prima zo. Kijk, zo mag ik het horen.

 

En ze is ook nog eens erg sociaal, zonder op je zenuwen te werken. Je mag altijd haar laptop lenen om op te werken (of anderszins de tijd te doden), en natuurlijk wil ze je Griekse taaloefeningen nakijken, en wil je misschien toast want ze heeft zojuist de toaster aan de praat gekregen. En als je wilt kun je er vervolgens nog mee lachen of een goed gesprek mee voeren. En ze is helemaal niet zwaar Christelijk, zoals we eerst dachten. Vraag me niet waarom we dat dachten. Dat dachten we gewoon.

 

Wat een opluchting. Want wat een heerlijk tegenwicht voor Roberta. Daar gaan m'n handen regelmatig van jeuken.

 

Wat kan ze zeuren! Echt van dat geweeklaag, kent u dat, en dan met zo'n pieperig stemmetje? Ooh, wat is het warm! Meiske, als ik je nog één keer 'poli zesti' (erg warm) hoor zeggen trap ik nog een keer heel hard op je tenen, want dat doe ik normaal soms ook ja, ik heb namelijk schoenen aan en geen teenslippertjes zoals jij, waar je ook echt géén tempo op kunt maken als we over straat lopen en waardoor je nog langzamer gaat lopen (ja ja, ik weet dat je klein bent), en als je dan continu schuin achter me gaat staan dan vraag je gewoon om een paar blauwe tenen. En vandaag had mevrouw het weer koud! Terwijl het volgens mij al weken gewoon 27 graden is. Och hemel, er moet een stapel faxen verzonden worden. Oooooooh my God, why me? schreit Roberta. Ja, en als de fax kapot is en er wordt een nieuwe geinstalleerd en het is half zeven en het moet er vandaag uit, dan blijf je maar wat langer op kantoor! Doe ik ook, en...

 

(op dit moment komt Roberta het internetcafe binnen en blijft een eeuwigheid zitten... als je het over de duivel hebt...)

 

... daar ga je niet dood van! "See you at midnight," verzucht het. Stel je niet aan, muts! Laat die handjes maar eens wapperen!

 

En dan dat irritante geklessebes met dat vriendje in Italie! En dan wordt het piepstemmetje nog zachter, en reutelt de hele tijd 'va bene, va bene' alsof ze haar laatste oortje versnoept heeft. En oh wee als ze een oproep gemist heeft, ooooh dan moet ze snel naar een telefooncel! Ja, zelf vindt ze het ook wel eens vervelend, maar hij is nogal veeleisend. HALLO! WAKE UP! We leven niet in de jaren vijftig hoor, als je het teveel vindt, dan zeg je dat (eerlijkheid heet dat), en als hij dat niet begrijpt dan is het een egoistische boerenlul die de relatie niet waard is; en als je het niet teveel vindt, dan SPOOR JE GEWOON NIET! Ja, laten we elkaar geen mietje noemen, zeg!

 

En dan dat eeuwige geslijm van haar bij iedereen. Ja, zo kan ik het ook, mijn gebrek aan karakter verbloemen door om ieders nek te gaan hangen en een pruillip op te zetten en "oooh, I'm gonna miss you so much" te zeggen, terwijl ik denk: kind, je hebt er nog geen half woord mee gewisseld. En ja het werkt, want iedere warmbloedige Mediterrane heteroseksuele man zou gek zijn om niet terug te glibberen als een klein onschuldig meisje zich zo aanhankelijk kwetsbaar opstelt. Ik kan gewoon niet tegen die KWETSBAARHEID! Jezus Christus, als je een scheet dwarszit ben je al uitgeschakeld, en dat zal iedereen dan ook weten met je eeuwige gezucht en ge-"Oh my God...", en dan maar hopen dat iemand vraagt wat er aan de hand is.

 

En dan die traagheid! Roberta is jaren geleden bij A vertrokken en tot op heden niet bij B aangekomen, als haar dat al ooit gaat lukken. Vind je het gek dat ik altijd een meter vooruit loop, terwijl ik echt wel probeer om langzaam te lopen, maar ik kan nog beter gaan kruipen! En als je haar vraagt om iets te doen, dan komen er eerst tien domme vragen (ja ja, er zijn zogenaamd geen domme vragen, nou die zijn er dus wel) en dan doet ze het ook nog eens verkeerd, en heel erg driedubbel verkeerd ook! En bij iedere vraag die je stelt is het "I don't know!" met die irritante Italiaanse intonatie. En haar bovenlip verdwijnt nog steeds als ze lacht, terwijl dat ECHT NIET NODIG IS, IK KAN DAT ZIEN, en dan wil ik die bovenlip van die tanden aftrekken! En ze gebruikt echt ongelofelijk veel water, volgens mij doucht ze gewoon drie keer achter elkaar, want iedere keer hoor ik haar de kraan dichtdraaien, en drie minuten later gaat-ie weer aan! Nou vraag ik je! En vervolgens laat ze het douchegordijn half over de rand hangen waardoor er altijd een plas water in de badkamer ligt! En ze laat de kraan lopen terwijl ze tanden poetst, en ze kan er geen reden voor geven, MAAR ZE DOET HET MOOI WEL! En dan ook nog eens HEEL ERG ONINTERESSANTE verhalen vertellen over haar vrienden in Italie, soms krijg ik zelfs mijn standaardreacties m'n bek niet uit, nou, ik zeg je, dan is het een bar slecht verhaal hoor! En soms ER GEWOON ZIJN, in dezelfde ruimte als ik, terwijl ik dat niet wil, en dan op de één of andere manier HEEL ERG AANWEZIG ZIJN, geen idee hoe ze dat flikt, maar het lukt 'r hoor! En dan 's ochtends 'Nieeeeeeeeels' piepen als ik een keer niet op tijd opsta, 'you're gonna be late!'. JA, EN? Als ik te laat wil komen op werk dan is dat mijn keuze, en ik accepteer de consequenties, ik heb geen politieagent nodig die mij op dit soort dingen wijst! En ze heeft NOOOOOOOOIT een aansteker, NOOIT, terwijl ze er al genoeg (onbewust) van mij gejat heeft, maar nee hoor, "do you have a lighter?" Ja, die heb ik ja, en als je er nu één bij de periptero gaat kopen heb jij er ook één! En wees er verdomme dan eens zuinig op!

 

Oh mensen, wat lucht dit op! Heerlijk!

 

Volgende keer zal ik iets over George vertellen.

 

Niels.


Ikosi pente

Posted at 03:29 PM, 3.9.2006

Vijfentwintig.

Er is geen ontkomen meer aan. Vanochtend, om 10.32 Griekse tijd, toen ik zo lief in mijn bedje lag te slapen, ben ik plotseling een paar procent ouder geworden. Heb ik de zilveren leeftijd bereikt.

Een paar maanden geleden, toen Marianna dezelfde leeftijd dreigde te bereiken en steen en been klaagde, heb ik haar voor idioot uitgemaakt. Wat zeikt ze nou? Age is nothing but a number. Je bent zo jong als je je voelt. En in al die jaren heb je mooi wel een flinke hoeveelheid levenswijsheid vergaard. Daar wil je toch geen afstand van doen?

 

En nu ben ik het ook. En hoor ik mezelf ook zeiken.

 

Want vijfentwintig, dat is de overgang van begin-twintig naar eind-twintig. En eind-twintig, dan ben je min of meer dertig. En dan begint de crisis pas goed. Want twintigers zijn nog zo fris, en vrij, en onverantwoordelijk. Terwijl je als dertiger toch wel je leven op een soort van rails moet hebben. Je je aan dingen moet verbinden. Stabiliteit. En voor je het weet, terwijl je druk bent met je niche uithakken, ben je veertig. Halverwege. Want de gemiddelde levensverwachting van de Nederlander ligt op 79 punt nogwat. En na veertig jaar leven ben je relatief erg dichtbij de vijftig. En in de verte kun je zestig zien liggen, en de rook van vijfenzestig, de traditionele pensioenleeftijd (terwijl dat concept ook het raam uitkan, want met de vergrijzende babyboomers en het gebrek aan nieuwe Hollandse spruiten werk ik gewoon tot m'n tachtigste). En daarna is het een groot, schimmig schemergebied.

 

Deze negatieve energie werd natuurlijk met hoongelach weggewuifd door mijn Atheense vrienden. Die mooi wel allemaal jonger zijn dan ik. En deze week had ik het er nog over met Ali en Roberta: 

vroeger was je pas oud als je zeventig werd; in deze tijd, waarin we geobsedeerd zijn door jeugd, besta je nauwelijks meer na je dertigste.

Ja ja, ik weet heus wel dat ik chargeer. Maar hallo, mag ik ook eens??

Schokkend feitje: ik bladerde laatst door een tijdschrift en zag een kortingsbon voor een kliniek, waar ze naast botox ook een blijvend siliconenbrouwsel in je rimpels kunnen dumpen. En voor ik erg in had, dacht ik: "oh, die moeten we even onthouden".

 

Los daarvan: ik ben nu aan het bijkomen van een geweldig verjaardagsfeest. Toch blij dat ik het niet in stilte voorbij heb laten gaan. Heb de organisatie erg lang op z'n beloop gelaten. Ik ga wel ergens eten, drinks on me, en dan gaan we daarna drinken en dansen, ergens. Met een klein groepje.

Woensdag hadden we opeens het twee-vliegen-in-één-klap idee: Roberta gaat haar lang verwaarloosde passie voor Italiaanse pasta nieuw leven inblazen, en dan hoeft Niels zijn geld niet weg te smijten in een veel te duur restaurant. Maar hoe doen we dat met een fornuis dat nu weliswaar in de keuken staat, maar niet is aangesloten? Gonzalo bood gelijk aan zijn appartementje in Gizi ter beschikking te stellen. Kijk, er zijn nog goede Italianen in deze wereld!

 

Dan: de gastenlijst. Moeilijk. Marianna stond bovenaan, maar het kind moest naar yaya op Chios, en Katerina had al een ticket op zak voor de eerste directe vlucht Athene-Beiroet op vrijdag. Nou, van je collega's moet je het maar weer hebben. Gonzalo, Ali, Soad, Christos, en wat er verder nog over is van de Libanese delegatie. Lekker intiem.

 

Boodschappen doen. Dit gaf Roberta en mij eindelijk de kans om de overdreven grote groente- en fruitmarkt te bezoeken, die iedere zaterdag twee straten verderop als uit het niets verschijnt. Kent u die slogan nog, op de markt is uw gulden een daalder waard? Maak even een geeltje van die daalder. Tering, wat heb ik weinig geld uitgegeven daar! De droom van iedere Hollander: een zak vol tomaten stoppen bij een kraampje en vervolgens twintig cent betalen. Ik moest telkens twee keer naar de prijs vragen, want, "ik zal het wel verkeerd hebben verstaan". En twee meloenen gekocht, omdat ik weet wat meloen in het Grieks is. En relatief veel drank bij de supermarkt.

 

Dan even rust, en frappé en tavli (=backgammon, nationale sport) met Ali en Gonzalo bij het spiti (=huis) bohémien tegenover Eressou. Change of location, feestje is niet bij Gonzalo maar bij Soad en Ali, huis is groter en is in Akadimias dus dichterbij, heeft meer keukengerei, en er komt een groep extra vrienden opdagen. Prima, the more the merrier, goed voor de gastenlijst.

 

Wat blijkt nou: hebben die mafkezen de hele woonkamer in Akadimias leeggehaald en de geluidsinstallatie van Gonzalo aangesloten, waardoor ik binnenkom op een grote dansvloer. Uit pure creativiteit hebben ze de TV op testbeeld gezet en er een draaiende ventilator voor gezet, bij wijze van lichteffect. Echt zó boho! Hahaha. We besluiten met koken te wachten tot Katerina (vlucht was gecanceld) en klein-Libanon (Ghassan en Zahra) gearriveerd zijn. Huisgenootje van Soad en Ali, Lin, is er ook, en meid, kijk nou, ze komt uit Brugge, en helpt mij m'n Nederlands bij te spijkeren.

 

Diner stond gepland om negen uur, maar om half elf zijn hare majesteit Loutzaki en lakeien nog steeds niet gearriveerd. Met als gevolg dat we al een kleine twee uur op een lege maag alcohol aan het drinken zijn. Dat wordt zelden aangeraden. We dansen als dronken torren op Italiaanse ska en krijgen overal onwelriekende zweetplekken.

Kwart voor elf probeer ik met een nuchtere stem te bellen naar Katerina, maar het klinkt nergens naar. Al mijn klinkers zijn langgerekt en verwijfd: "pou iiiiiiseeeee?" Syntagma, over een kwartier zijn ze er. We wachten nog even.

 

En inderdaad, een half uur later verschijnen ze.

 

Terwijl we aan de pasta carbonara met Griekse salade gaan, druppelen er allerhande mensen binnen waarvan ik bij God niet weet wie het zijn, of wat hun relatie tot de reeds aanwezigen is. Ze komen uit Roemenie, of Turkije, maar het kan ook Estland geweest zijn, en voor ik het weet sta ik in het Nederlands te praten met een meisje dat uit Roosendaal blijkt te komen. Nee, inderdaad, Roosendaal is niet zo groot vergeleken bij Athene, daar heb je gelijk in Nanda, Amanda, Miranda, ik ben je naam kwijt...

 

Om twaalf uur (blijkbaar heeft iemand de tijd in de gaten gehouden, ik was het niet) gaan de lichten uit en begint iedereen opeens 'Happy Birthday, dear Nieeeeeeeeels' te bleren. Er komt iemand binnen met een schoteltje met twee brandende kaarsjes, en een shot wodka. Ontroerd blaas ik de kaarsjes uit en leeg het glas. Dan realiseert Gonzalo zich plotseling dat er ook een birthday cake is, en het hele ritueel moet opnieuw, waarna de cake oneetbaar is door het vele kaarsvet dat ik eroverheen heb geblazen. Katerina en consorten hebben ijsjes meegenomen, maar de vriezer blijkt niet bijzonder goed te werken, en de helft van alle ijsjes glijdt van de stokjes voordat de trotse bezitter een hap heeft kunnen nemen. Soad en Lin hebben voor mij een asbak in elkaar gekleid, maar deze is nog niet goed opgedroogd, en als ik hem vastpak verandert hij dramatisch van vorm. Keer op keer denke men: het gaat om het GEBAAR!

 

Dit alternatieve, zeer on-Griekse feest gaat door tot half vijf, als ook de organisatoren en het feestvarken besluiten om de dansvloer te verlaten. Roberta had besloten niet te drinken deze avond, deed het toch, en ondervindt de gevolgen. Gonzalo's shirt is van lichtgroen in donkergroen veranderd onder invloed van zijn (en andermans?) zweet. Ali heeft via de pasta carbonara opnieuw varkensvlees binnengekregen en is verantwoordelijk voor een groot deel van de alcoholconsumptie; tijd voor enige soulsearching ten opzichte van zijn moslimiteit (is dit een woord?). Lin is emotioneel geworden en staart vanaf het balkon naar een plek waar haar Griekse ex-vriend zomaar zou kunnen zijn. Er staan twee mensen in de hoek te tongen die ik niet ken. Er zitten rode-wijnvlekken op mijn favoriete witte T-shirt.

 

Ik vond het gewoon heel leuk. En dan ben ik maar wat ouder. Een grote dikke middelvinger naar het concept leeftijd. Bij deze.      

 

  

 


Kalokairi

Posted at 02:34 PM, 26.8.2006

Zomer in Athene.

 

Heet en rustig, in twee woorden. Deze week steeg het kwik naar 43 (saranta tria) graden. Voorhoofden zijn bezweet. Er wordt gewapperd met alles wat enigszins buigzaam is. Al het kraanwater verdwijnt linea recta de koelkast in. IJsblokjes zijn niet meer aan te slepen. De airconditioning draait overuren. Ventilatoren blazen enkel nog warme lucht, net als de wind die buiten af en toe opsteekt, als een gigantische föhn die continu op je gericht staat en die je niet weggedraaid krijgt.

Atheners slaan massaal op de vlucht. Afgeladen boten vertrekken naar de eilanden, waar pappous (opa) en yaya (oma) bezocht worden. Het nachtleven verplaatst zich grotendeels naar de stranden. Periptero's zijn opeens dicht (!?) en soms loop je over straat en is het gewoon stil (!?!?).

 

Het is me dan ook een raadsel wat al die toeristen hier juist in augustus doen. D'r is toch geen hol aan zo? Ja, alle trekpleisters zijn open, daar hoef je je geen zorgen over te maken, maar na al die pilaren en friezen wil je toch wel iets van de ECHTE stad meemaken? Of misschien juist niet, is dat juist zo fijn aan Athene in de zomer, dat ze zichzelf niet is.

 

Net teruggekomen uit Nederland was ik even helemaal alleen. Attila is begin deze maand vertrokken (contract afgelopen, enkeltje Hongarije) en Roberta zat nog lekker te viezelevozelen met haar "brufis" (fantasiewoord van Ro voor schatje) Federico in Rome. Ik in opperste verwarring mensen bellen: zijn jullie er dan wel voor me? Nee. Raar! Even incasseren. Ook de wasserette was dicht. En de creperie. En alle andere fastfoodtoko's. Uiteindelijk een stuk pizza weten te bemachtigen bij een slaperige moeke in een weggestopt hoekje op Exarhia Square. Maar zodra ik de situatie van pure eenzaamheid volledig geaccepteerd had, was het eigenlijk wel heel fijn. Alleen naar de openluchtbioscoop, en met een handvol mensen een middelmatige Jennifer Aniston film kijken. En daarna naar huis lopen met enkel zwerfkatten om me heen. Wat is het leven toch mooi, he?

 

Onze eigen toko ging deze week weer open, en de harde realiteit van een journalistiek-evenement in september drong zich aan me op. Werk in overvloed. Het feit dat verder iedereen vakantie houdt en nauwelijks bereikbaar is levert frustratie op. Over drie weken begint het feest al, en hoe kunnen we alles nou op tijd af krijgen als iedereen op het strand ligt te luieren en z'n email niet checkt? Dit zorgt voor melodramatische retoriek bij Theo, chagrijnigheid bij Aliki, en niets bij Katerina. Ik heb me voorgenomen te doen wat ik kan en alles zoveel mogelijk te relativeren... deze Grieken hebben voor hetere vuren gestaan, en uiteindelijk krijgen ze alles op wonderbaarlijke wijze op tijd voor elkaar (a la Olympische Spelen 2004).

 

Tussen mij en Katerina is het gelukkig flink opgeklaard. Op haar laatste dag in Kreta heb ik haar aan haar lange haar en korte truitje getrokken en gevraagd waar haar gedrag naar mij toe op sloeg. Waar het op neerkwam: ik was een eigenwijze flapdrol, deed wat mij goeddunkte en sloeg haar "orders" (for lack of a better word) in de wind. Heb haar uitgelegd dat dat niet mijn bedoeling is, maar dat haar "orders" gewoon niet in goede orde aankomen als ze iets in slecht Engels mompelt en me niet aankijkt. Kortom, ik heb haar het belang van communicatie uitgelegd, het Hollandse poldermodel, en volgens hetzelfde model: dat als ze een probleem met mij heeft, ze parakalo para poli naar mij toe moet komen en me niet dagenlang moet negeren en afsnauwen. Uiteindelijk zeiden beide partijen entaxei (= o.k.), schudde handen, deden een bescheiden omhelzing, en daarna kon er weer voorzichtig gelachen worden.

 

Want stiekem bewonder ik haar. Zelfs de manier waarop ze haar werk zo lekker niet serieus kan nemen. Daar zou ik best een stukje van willen hebben, in plaats van dat workaholic virus wat af en toe de kop op steekt. En dan neemt ze ook nog eens, na IIPES, een tiental Libanezen mee naar huis, geeft ze een bed om in te slapen, kookt voor ze, draait wasjes, en neemt het hele traject op zich van hun visa voor de Verenigde Staten regelen. Momenteel zijn er nog drie over (Roy, Alain en Gassan), de andere negen zijn veilig en legaal naar de USA verscheept of na de wapenstilstand toch teruggekeerd naar Beiroet e.o. Ben gisteren nog bij ze wezen eten, in huize Loutzaki, waar we driekwart van de avond achter de laptop hebben gehangen om foto's en filmpjes van IIPES te bekijken. Roy heeft me inmiddels geleerd hoe ik mijn naam in het Arabisch kan schrijven, en ik heb hem een lesje Nederlands gegeven (waarna hij tegen iedereen te pas en te onpas verkondigt: "mijn nam ies Roy"). In het stille Athene van half augustus zijn ze toch een beetje mijn sociale leven geworden.

 

Tot slot: efcharisto poli allemaal voor de waanzinnig leuke week die ik in Nederland gehad heb. Zag het van tevoren nog niet helemaal zitten, maar ik weet nu beter dan ooit hoe leuk jullie allemaal zijn! Met als gevolg dat ik jullie hier nog meer ga missen...

 

Leftheria! (=Freedom!)

 

Nilz 


Taksidhi

Posted at 09:51 AM, 9.8.2006

= reis

Een weekje Nederland! Olympic Airways gunt mij een plekje in hun toestel... zie hieronder!

 

Aankomst

Zaterdag 12 augustus om 18.50 op Schiphol, vluchtnummer OA 155

 

Vertrek

Zaterdag 19 augustus om 19.30 vanaf Schiphol, vluchtnummer OA 156

 

Kan niet wachten om jullie allemaal te zien!!!

Filakia,

Nielsakos


Gamoto

Posted at 08:41 PM, 4.8.2006

Zo, en nu is het tijd voor minder leuke dingen. Want die zijn er ook. Niet veel. Maar ze zijn er wel.

Ik ben hier ook al 2,5 maand he. Dus de boog kan niet altijd gespannen staan. Wat Himmelhochjaugendkeit betreft.

Oh, die Grieken. Ik hou van ze. Ik haat ze. Ze zijn mijn zonnetje in huis en de nagel aan mijn doodskist. Want ze houden van gezelligheid. En ik ook best wel. Maar ze houden ook van UITSTEL. Ik ook best wel. Maar op zijn tijd. Niet consequent. Soms moet je gewoon aanpakken. En dat kunnen ze niet. Behalve als het bijna te laat is. Of als het al te laat is, maar dat zien ze dan nog niet.

Er is één vrouw die dit als geen ander belichaamt. Haar naam is Katerina Loutzaki. Alles gaat bij haar moeizaam. Het komt zo eind van de ochtend (Nederlands bekeken, voor Grieken: begin van de dag) eens binnenwandelen. Frappé in hand (vier scheppen suiker voor iedere schep instant coffee). Jackie Onassis zonnebril op d'r harses. Push-up beha, shirt eroverheen, zeventien maten te klein. Mond half open, neus lijkt altijd verstopt. Dus nasale stem, vermoeid, want slapen doet ze nagenoeg niet.

Theo weet hoe ze is. Ze is zijn nichtje. En werkt al zeven jaar bij hem. Dus dan weet je het wel. Dus begint gelijk te schreeuwen tegen haar. Daar reageert ze laconiek op. En is ondertussen bezig met MSN en mobiel. Maar vervolgens doet ze mooi wel wat haar toegeschreeuwd wordt. Ook al doet ze het slordig. Maar het gebeurt.

Ik schreeuw niet he. Ik praat gewoon. Maar ik moet met Katerina samenwerken. En dan heeft gewoon praten geen effect. Want mevrouw heeft andere dingen te doen. "Right now I'm doing something else", neuzelt ze. Of: "after I finish this". En vervolgens gebeurt er helemaal niks.

Maar je kunt niet om haar heen. Ze werkt er al zeven jaar. Ze is het nichtje van de baas. Ook al rennen ze soms met figuurlijke hooivorken achter elkaar aan. Nee, zij heeft de ervaring. Dus zij zal wel vertellen hoe het moet. Ja, deed ze dat maar. Maar er gebeurt niks. Ze rommelt wat achter haar computer. Murmelt wat in haar mobiel. En ondertussen gebeurt alleen het hoognodige.

Ik werk hard. En ik doe het absoluut niet onaardig. Ik maak alle rompslomp in orde, voor het Journalistiek programma in September. Maar vervolgens kan ik niets mailen. Want alle correspondentie met deelnemers loopt via Kuterina, eh, Katerina. Drie mailtjes hoeft ze maar te sturen. Kost 'r misschien vijf minuten. Maar het gebeurt niet. Want mevrouw heeft geen tijd. ALS JE GEEN TIJD HEBT, MUTS, LAAT MIJ HET DAN GODVERDETYFUS DOEN! Maar dat gebeurt niet. Want Katerina weet hoe het werkt. Katerina heeft de ervaring.

Maar het is niet zomaar luiheid. Hier is meer aan de hand. Sinds ongeveer een week mijdt Mw. Loutzaki mij als de builenpest. Kijkt mij niet aan. Zegt het hoognodige. En voert haar luiheid op tot zulk een niveau dat ik het 'tegenwerking' noem.  Waarom is dit? Wie het weet mag het zeggen. Mijn beste gok: Katerina voelt zich bedreigd. Op haar veilige plekje, waar ze uiteindelijk met alles wegkomt. Niels is nu al Program Assistant. Wat als hij nog meer taken van Theo krijgt? Als hij de krenten uit Katerina's pap krijgt toegeschoven? Leuk hoor, die Europese vrijwilligers, maar ze moeten wel hun plaats kennen. En Niels kent zijn plaats schijnbaar niet.

Dit gaat haar gezegd worden. Maar wel privé. Ik wil niet dat andere collega's hierin betrokken worden, zich ermee gaan bemoeien, een kant gaan kiezen. En ik vind het onprofessioneel en gewoon not done om haar af te vallen waar IIPES-studenten bij zijn. We zijn ten slotte een team. Maar Katerina privé te spreken krijgen... dat is me tijdens IIPES nog niet gelukt.

Marianna wel. Die vroeg zich al af wat er tussen ons gaande was. Ik heb haar gezegd dat ik geen idee heb, en dat is naar waarheid. Een paar dagen later blijkt dat Marianna met haar gesproken heeft, en dat het nu in orde moet zijn. Wat er ook aan de hand was, Marianna heeft het rechtgetrokken, naar eigen zeggen. En ze raadt mij sterk af er alsnog naar te gaan vragen bij Katerina. Het is nu goed, laat het.

Maar het is niet goed. Zelfs als de persoonlijke dingen uit de weg zijn geruimd heb ik nog steeds een professioneel probleem met haar. En dat wil ik aankaarten. Dus er gaat gesproken worden. En dan trekken we ook gelijk die persoonlijke beerput open. Wat er ook in mag liggen. Zal Marianna niet leuk vinden.

Maar ook in de sterke navelstreng tussen Niels en Marianna komt wel eens een scheurtje. Na het overlijden van mijn "relatief recent aangetrouwde" tante Corrie was ik er niet helemaal bij met mijn gedachten. Het had veel meer impact dan ik gedacht had. En toen M. en ik alleen op kantoor waren, ergens in de middag, vertelde ik haar wat er gebeurd was. Weinig empathie. Neutraal aanhoren. En als ik vervolgens vertel dat dit de tweede vrouw is die mijn oom aan kanker verliest, zegt ze doodleuk: "Maybe your uncle should wonder if there's something wrong with him, eh?" Of iets in die strekking. Mijn bek valt open. "Are you serious?" "No, no, of course not," wuift ze het weg, en verdwijnt weer in haar computerscherm. Ben even helemaal met stomheid geslagen. Loop naar de WC om rustig te schijten en te denken. Loop naar de eetzaal en begroet Attila, die net aangekomen is. Ik loop terug naar kantoor, en verdomme, hier laat ik 'r niet mee wegkomen, voor haar eigen bestwil. Half hijgend kom ik binnen, brandend om m'n zegje te doen.

"Marianna, I wanna tell you something, and then I'm done with it, I need to get it off my chest. That joke you just made, about my uncle, that was a terrible joke. Usually I can appreciate this kind of black humour, but this is a family member, and however you meant it, it hurt me. I'm not angry with you, but I just need to say this and be done with it, okay?"

Het spijt haar uiteraard erg, Grieken maken deze grap schijnbaar vaker, en ze dacht dat ik het ook zo op zou vatten. Nee dus.

En dan hebben we Theo nog, bij wie ik een grove inschattingsfout heb gemaakt. Het was een paar dagen na mijn aankomst in Chania. Er was een fijn diner georganiseerd voor alle IIPES-studenten, en Theo zou hen toespreken en met hun discussieren over de NAVO, GAAEC en alles wat daar zoal mee samenhangt. Tien minuten van tevoren krijg ik, half bij wijze van grap (zo scheen het mij toe), een CV van Theo in mijn handen geduwd met de mededeling: "jij mag Theo introduceren zometeen". Aha. Nou ja, goed dan, dit kan ik wel aan, ben er niet nerveus voor. Ik bekijk die lijst van Theo's wapenfeiten eens. Droge kost. Diploma's. Politieke posities. Commissariaten, voorzitterschappen en wat al niet meer. Dit kan ik toch niet zo verkopen aan dit jonge publiek.

Dus als Michelle mij vervolgens voorstelt aan de zaal en wegloopt bij de microfoon, loop ik naar voren en begin ik te vertellen. Ik zeg dat ik een man aan hen ga voorstellen die enorm veel voor enorm veel heeft betekent, en dat ik voor mij een enorme lijst heb die ik niet ga voorlezen. In plaats daarvan wil ik graag vertellen hoe ikzelf Theo heb leren kennen.

Dus ik vertel hoe ik Theo heb leren kennen, om 1 uur 's nachts in een ondergelopen appartement in Exarhia. Hoe hij in Nederland omschreven werd als "erg Grieks", en dat ik toen niet begreep wat dat betekende, maar nu wel. Hoe hij graag zijn stem gebruikt. Maar hoezeer ik hem ben gaan waarderen, iedere dag een stukje meer.

De zaal klapt, vindt het mooi, en Theo glimlacht en maakt er nog een paar referenties aan tijdens zijn speech. Marianna vond het goed, leuk. Ik ben tevreden.

Volgende dag. Theo wandelt rond een uur of 11 kantoor binnen, en is niet in een goede bui. Hij was "extremely upset" door mijn introductie, hij had mij gevraagd om die lijst te presenteren, en "if you want to say something personal, you can say it to me!" En ergens heeft hij gelijk, mijn introductie was te lichtvoetig voor de serieuze onderwerpen die hij vervolgens ging behandelen. Ook al was het publiek jong. En kreeg ik diverse complimentjes van ze. Maar ik weet nu waar ik aan toe ben met Theo. Alles op zijn tijd, zowel lol als protocol...

 

Het is wel weer genoeg voor nu. Het gaat prima hoor... ik heb gewoon even alle malakia voor één blog opgespaard. En ik ben er helemaal klaar mee.

 

Gegroet!

Niels


Kriti

Posted at 09:49 PM, 27.7.2006

Kinders, het is weer tijd voor een verhaaltje. Oom Niels heeft heden avond speciaal het kantoor ervoor opengesleuteld. Want oh oh oh, wat is er toch weer allemaal GEBEURD he!

Na deze sappige woorden van introductie nu de bikkelharde werkelijkheid. Het gaat erg slecht. Ik zit hier in een luxueus internationaal instituut op een zonnige, groene heuvel in het warme maar niet te warme Kreta, tussen een honderdtal fascinerende jonge mensen met even zo veel fascinerende achtergronden en verhalen. Ik verblijf in mijn eentje op een ruime kamer met zowel een single bed als een twijfelaar op een mezzanine, met een groot balkon dat uitkijkt op een ruige rotsformatie en een strakblauwe lucht. Driemaal daags word ik gevoederd door lieve mensen die speciaal voor mij en mijn vrienden eindeloos meloenen aan stukken hakken en grapefruitsap persen. Ik moet in een gloednieuwe zaal annex kantoor wat formulieren in elkaar draaien en emails versturen, terwijl achter mij de veranda langzaam overgaat in een glooiende tuin vol bruine en groene tinten. De Kretenzers achter de bar maken 's ochtends en 's middags mijn frappe precies zoals ik hem lekker vind, wat een drama! En tussendoor moet ik ook nog eens een bus in om uitstapjes te maken naar allerlei schoons op dit eiland. Het zit me ook niet mee hoor.

[einde ironie]

Ja, om in schoolreisjesjargon te spreken: zaterdag 22 juli 2006 was het dan eindelijk zover. Na drie dagen ziekbed (wie is er ooit niet ziek geworden in Athene ten slotte?) vertrekt om 9.00 AM de ferry Lissos naar Chania, Kreta, met aan boord twee passagiers genaamd Niels Klok en Marianna Fyrippi. Nou, ik zag dat helemaal niet zitten na mijn oceaantrauma enkele jaren terug, waarbij het braaksel je links en rechts rakelings passeerde. Stond ik even mooi te kijken toen het een heerlijk tochtje bleek te zijn. Het was druk; Griekenland heeft altruistisch besloten alle schepen naar Rethymno richting Libanon te sturen om buitenlanders te redden, en alle passagiers voor Rethymno reizen nu via Chania. Dat mag de pret niet drukken. Voor Griekse begrippen vertrekt de boot op tijd, en daar varen we dan, als ancient Greeks op weg om Kreta te veroveren. De Egeische Zee is prachtig! Diepblauw, en als je even niet goed oplet lijkt het alsof de blauwe zee aan de einder in de blauwe lucht overloopt. Links en rechts zie je enkele Cycladische eilanden voorbijdrijven, en in een opwelling van puur geluk zwaai je naar ze, ook al is er niemand die dat kan zien. Je leunt wat over de reling, water spat op. Voorbij de Cycladen neemt de wind toe, de golven worden hoger, de boot schommelt heviger, en toch doet je maag niet vreemd en kun je met gemak een grote Griekse salade naar binnen werken. Zo breng je 8 uur door, rokend, keuvelend, zuchtend van tevredenheid.

Misschien is het handig als ik uitleg waarom ik eigenlijk naar Kreta ga. Dit is me zelf ook pas recentelijk duidelijk geworden.

GAAEC heeft gedurende de zomer twee jaarlijks terugkerende zomerprojecten, gehuisvest in het Mediterranean Agronomic Institute of Chania (MAICh) vlakbij, eh, Chania dus. De ene (Kernels of Our Future) duurt een week of drie en is bedoeld voor jonge honden (15-18 jr) uit een tiental Europese landen (plus dit jaar ook de United States). Tijdens deze weken krijgen ze een breed scala aan "grote-mensen" onderwerpen voorgeschoteld: internationale economie, politiek, civil society, allerhande internationale instanties... van die dingen waarover je ouders mopperen als ze de krant lezen. Dit geheel wordt opgefluft met sport en spel ("Olympic Championship Games") en waterpret in de Egeische Zee. Na drie weken zijn deze hummels een hele ervaring rijker... want, laten we eerlijk wezen, het hele onderwijsaspect is volledig ondergeschikt aan de "internationale verbroedering" die langzaamaan plaatsvindt. Italianen, Grieken, Turken, Amerikanen, Denen, Hongaren... het wordt allemaal een grote kleffe zooi. Ik betrapte nota bene een Deens meisje en een Turkse jongen die aan het flikflooien waren... dat verwacht je niet!

Hoe het ook zij, op het moment van mijn aankomst was dit project nagenoeg voorbij, en tijdens een officiele Commencement Ceremony reikte Aliki certificaten van deelname uit aan de bizar net geklede jongelingen (ik leek wel een sloeber). Attila sprak enkele geemotioneerde woorden, hij was ten slotte Staff Member voor dit project en de papa (ondanks het leeftijdsverschil met de deelnemers van ongeveer 1 jaar). Daarna plugde Akis zijn muziek de speakers in en kon er gedanst worden mensen. Zondag vertrokken de koters met een snik in hun stem richting haven.

Dan project nummer 2: dit loopt al een jaartje of tien en draagt de gewichtige titel International Institute of Political and Economic Studies, kortweg IIPES. Dit is een samenwerkingsverband tussen GAAEC en The Fund for American Studies (TFAS), een (belang)rijk instituut in Washington, die weer een nauwe band heeft met Georgetown University en zo een aantal hoogleraren naar Griekenland stuurt. Opnieuw worden grote global issues aan de kaak gesteld, nu in een wat meer academische omgeving; terwijl ik schrijf blokken de studenten voor hun eerste examen, vanmiddag om 5 PM. Deze studenten, 85 stuks, komen uit een nog breder scala aan landen dan de Kernels, met een sterke focus op de Oostelijke Mediterrane regio (en natuurlijk uit de United States, wat wil je met een Amerikaans partnership). Dit zorgt voor een eclectische, dynamische, bij vlagen explosieve, bij vlagen ontroerende, bij vlagen hoopvolle mix van Grieken, Turken, Israeliers, Palestijnen, Libanezen, Jordaniers, Egyptenaren, een verdwaalde Syrier, een zeer verdwaalde Albanees, Bulgaren, Roemenen, Kroaten, Serviers, Bosniers, een drietal jongelingen uit FYROM, en twee Italianen (inclusief Roberta)... ja, en dus een flinke handvol rednecks uit de States. Ook hier draait het weer om de interactie, de academische inhoud komt op de tweede plaats. Er wordt wat afgelachen, geschreeuwd, gediscussieerd, gezucht, gejubeld... en ook al zou je het niet verwachten als je al die individuen zo apart bekijkt: het mengt. Ik vergelijk het maar met een soort Zwitserland, waar iedereen even voor drie weken naartoe kan vluchten, (gevoelsmatig) ver weg van alle nationale en regionale problemen, en een objectieve blik kan werpen en ook kan relativeren. IIPES duurt nog even voort, tot 7 augustus, en vervolgens blijft de uitermate neutrale Staff nog een dag of drie om alles af te ronden.

Ik ben een beetje een vreemde eend in de bijt, he. Ik ben mooi de enige die uit een land komt dat bij lange na niet in aanmerking komt voor deelname aan IIPES (niet Amerikaans, niet Mediterraan, niet Midden-Oosters, niet niet niet) en terwijl buiten het programma in volle gang is blader ik wat door diverse CVs van gewillige potentiele deelnemers aan EMJI, het Journalistiek-project in September waar ik Program Assistant voor ben. Maar dit maakt het ook extra interessant: het is alsof je aan de rand van een bomvol zwembad staat, waar iedereen door elkaar heen glibbert, en jij bent de enige die het overzicht heeft. Alle indrukken, ervaringen, gesprekken die ik heb... ze worden niet gekleurd door mijn achtergrond, mijn vaderland, mijn nationale trauma's en issues. Ik ben echt net Zwitserland.

Ik leer enorm veel, de non-formele educatie is haast harder dan ik hebben kan. Ik heb de Libanon-moeilijkheden nauwelijks kunnen volgen via normale nieuwskanalen, maar hier ben ik dan met een delegatie van een 7-tal Libanezen, hun land ternauwernood ontvlucht om naar IIPES te komen, en dat brengt het nieuws heel dichtbij. Ze verkeren in onzekerheid, zijn bezorgd over familie en vrienden, willen liever niet terug, maar waar dan wel heen? Asiel aanvragen in Griekenland? Naar Syrie? Michelle, Director International Programs van TFAS waar ik ook mee samenwerk aan EMJI, probeert Libanese IIPES-studenten te helpen door ze in te schrijven voor studieprogramma's in Washington na de zomer, maar dat is slechts tijd rekken...

Het is in elk geval hoopvol om te zien dat als Alain (Libanon) vertelt over nieuwe aantallen doden, Ehud (Israel) invoelend zegt: "I'm sorry for this, man". "Don't be, it's not your fault." "Yeah, but still... ok, I sympathize with you, is that better?" Kijk, als de hoge heren dat nou ook eens deden maar dan in het groot, dan waren we al een heel stuk verder.

Los daarvan word ik me opeens pijnlijk bewust van een ander heet hangijzer. Ik weet niet of dit bij jullie allen bekend is, maar de naam 'Macedonia' is in Griekenland zwaar beladen. Mijn indruk is dat het in het verleden een nogal omvangrijk gebied in het noorden was waarvan de grenzen niet helemaal duidelijk waren, en ja, wat krijg je dan als er opeens allemaal lijnen doorheen worden getrokken? Precies: vechten om de naam. Nou hoor ik je denken: wat maakt zo'n stom naampje nou uit? Edoch, vergeet niet dat dit mooi wel de streek is waar Alexander de Grote vandaan kwam -- niet de minste. Voor de Grieken is het duidelijk dat Macedonia een streek in het noorden van Griekenland is, ergens tussen Prespa en Thrace, en daarmee is de kous af (Alexander schreef in het Grieks zo zegt men, dus klaar weer). Vervolgens komt er zo'n ex-Joegoslavisch lapje grond met nauwelijks 2 miljoen inwoners om de hoek kijken, die zegt: deze naam geven wij aan ons land. (Zie hier, ik vermijd in deze context de bewuste naam!) Dat is tegen het zere been van de Grieken. Dit land wordt in deze contreien zodoende heel bewust 'Former Yugoslav Republic of Macedonia' genoemd, of kortweg FYROM, de bewoners heten dan ook Fyromians, en Macedonia is nog altijd een streek in het noorden van Griekenland. Echter, inmiddels erkennen de Verenigde Staten de naam 'Republic of Macedonia' voor de ex-Joegoslavische republiek, en ook Turkije heeft ervoor getekend (ongetwijfeld als speldeprik in de richting van buurman Griekenland). Inmiddels ben ik zo Grieks opgevoed dat de naam M... mijn lippen niet meer passeert. Nu loopt ik hier toch mooi twee Fyromische meisjes tegen het lijf, die het uitgebreid over hun land hebben als zijnde M..., en ik wil heus graag gezellig meepraten, maar dat is moeilijk als je en de bewuste naam niet wilt noemen, en de meisjes niet wil beledigen met de surrogaatnaam voor hun vaderland. "So where exactly do you live in... your country?" "How long have you been away from... your country?" "In opposition to Croatia and Bosnia, I think... your country stayed out of the Balkan Wars for quite some time." Ik krijg M... gewoon echt m'n bek niet uit! Een soort diepgewortelde angst dat Marianna net voorbij loopt en me een dodelijke blik toewerpt. En ik weet niet hoe de dames reageren als ik de naam FYROM gebruik terwijl zij het vervolgens gewoon... M... noemen.

Kortom, wereldpolitiek in het klein. Best geinig. Ben afgelopen zondag ook maar gelijk de bus ingedoken naar Iraklio om eindelijk dat veelbesproken Knossos eens te gaan zien. Lieve mensen, hebben jullie enig idee hoe OUD die klompen steen zijn? En hoe relatief geavanceerd het er toch allemaal uitziet? Je loopt eens langs zo'n paleisvleugel en je denkt: goh, oud hoor. Maar het is nog veel ouder. En zodra je je dat kunt voorstellen, dan is het nog een stuk ouder. Knossos is altijd ouder dan je denkt, zelfs als je denkt, "het is vast ouder dan je denkt", dan is het altijd nog ouder dan je denkt. Terwijl wij ontdekten hoe we op wild konden schieten en bessen konden plukken bouwde koning Minos al een enorm paleis met alles erop en eraan. Ouder dan Knossos krijg je ze niet hoor, in Europa.

En dan heb ik het nog niet eens over het museum in downtown Iraklio, waar de gevonden voorwerpen uitgestald liggen. Er zijn tabletten met Linear A die nog altijd onvertaald zijn (Linear B is inmiddels min of meer ontcijferd). Sieraden, gebruiksvoorwerpen, vazen tot je scheel ziet... die Kretenzers waren echt lightyears ahead of their time.

Verder staat er nog een hoop te gebeuren waar ik in een later stadium wel over zal vertellen. Ik was aanvankelijk bang dat ik het maar niks zou vinden, zo'n campus op zo'n eiland, ik wilde Athene verder ontdekken! Maar nu ik er ben merk ik pas hoe gezond de afwisseling is, effe geen getoeter en ge-malakia aan je kop, effe (relatieve) rust, effe geen keukenloos appartement... kind, ik vind het allemaal geweldig.

 

Niels

 

P.S. Mogelijkerwijs in de week van 13 t/m 19 augustus een paar dagen Nederland... wie wacht mij op op Schiphol? ;-)

 


Gay

Posted at 03:07 PM, 16.7.2006

"Athens' gay scene is not very visible" (vrij naar: Lonely Planet)

 

Grappig, dat soort understatements. Speld in een hooiberg is nog zeer zwak uitgedrukt. Er leven hier namelijk geen homo's in het wild. Ze hebben een aantal kleine reservaten, met beperkte bezoektijden, achter onopvallende gevels en drie deuren/hekken in stille, donkere straatjes. Ze gedragen zich als een bedreigde diersoort. En helemaal als een verrassing komt dat niet.

Ongeveer 98% van de Griekse bevolking is Orthodox Christelijk, al dan niet praktizerend. Uiteraard is dit vooral op het platteland zichtbaar; in Athene raakt het religieuze snel ondergesneeuwd door alle chaos die een stad van 5 miljoen inwoners rijk is (een enkele in het zwart gehulde Orthodoxe priester met hoge hoed en bungelend kruis (no pun intended) daargelaten). Maar zodra je de buitenste wereldse laag van de bewoners wegkrabt blijkt wel hoezeer religie is verankerd in hun bestaan. Ik doel hiermee niet op de beruchte Paasrituelen ("Christus is opgestaan!"), maar op de manier waarop de kerk het levenspad van haar volgelingen dicteert. Vanaf de geboorte wordt een Griek (al dan niet subtiel) in een nieuwe hoeksteen van de samenleving geduwd. Familie is alles. Mocht je Italie al redelijk extreem vinden (waar Mario bij zijn mama woont tot hij op z'n 35e wordt toevertrouwd aan een echtgenote), moet je hier eens komen kijken. Jongens hebben het (zoals dat gaat) relatief makkelijk en kunnen zich uitleven met hun kamaki (het Griekse versierritueel, a la "you have very beautiful eyes"); meisjes krijgen vanaf hun 16e het belang van een echtgenoot ingepeperd. Katerina wordt doorlopend belaagd door haar oma (overigens ook de moeder van Aliki). Op haar 19e belde grootmoeder haar op Kreta, waar K. de zomermaanden doorbracht, en vroeg wantrouwig "What are you doing?" "I'm working, grandma." "You're working?! You should be looking for a husband! How are you ever gonna find a husband if you're working?!" Het arme kind is nu 25 en oma Loutzaki wordt hoe langer hoe nerveuzer. Er zijn immers (ruimschoots) meer vrouwen dan mannen in Griekenland, en straks wordt Katrin overgeslagen. Het is heel gewoon dat mannen hier een bruidsschat in de vorm van een huis krijgen toegeschoven als het huwelijk voltrokken is. Alles om die verbintenis en die familie veilig te stellen.

Zelfs Marianna, die toch 3 jaar in Engeland heeft doorgebracht, 4 talen spreekt en binnenkort twee Masters op haar naam heeft staan, kijkt reikhalzend uit naar de grote dag dat ze zich Missus mag noemen en een reeks koters mag gaan werpen. Boyfriend John heeft al gezegd dat ze niet hoeft te werken, hij zal het gezin onderhouden, het zal haar aan niets ontbreken en ze zal zo alle tijd hebben om bij haar vriendinnen te gaan frappe-leuten. En dit vindt ze prima. "But don't you want to work?" vraag ik, zeer naief. "Well, if he makes enough money, why work?" "Yeah, but working is not all about money, right? I mean, what about personal satisfaction and self-worth and all that?" Nou, zo belangrijk is dat blijkbaar allemaal niet. Als het met die familie maar goed zit. Bovendien kan ze zich maar moeite vertonen op haar familie-eiland Chios als ze op haar 30e nog steeds niet getrouwd is.

Het spreekt voor zich dat "homoseksualiteit" in deze maatschappij geen plaats heeft, los van het feit dat je volgens de kerk gewoon een vieze sodomist bent. Marianna vertelde over haar Griekse huisgenoot in Engeland, homoseksueel, ruimschoots de 20 gepasseerd, die dagelijks de schijn moest ophouden tegenover zijn ouders en als de dood was dat ze "erachter zouden komen". Na zijn terugkomst heeft hij al zijn moed bij elkaar geschraapt en het ze verteld, maar dit werd niet geregistreerd. In plaats van woedend geschreeuw (wat nog te prefereren zou zijn) werd doodleuk keer op keer van onderwerp veranderd. "Als we doen alsof het er niet is, hoeven we er ook niet mee om te gaan", hoor ik ze al denken. En nu is de tijd gekomen voor de militaire dienstplicht, waar het natuurlijk al helemaal niet bestaat dat een soldaat homo is. Opnieuw gevlucht naar Engeland om een master te doen vreest hij de komende maand december, wanneer hij terug moet komen om zijn plicht te vervullen... of wegblijven en persona non grata worden. Opbiechten tegenover het Ministerie van Defensie is geen optie; dit resulteert in een C5, oftewel "lijdend aan een ernstige geestesziekte", wat iemand weliswaar van de dienstplicht ontslaat, maar ook verzekerd van een werkloos bestaan: iedere potentiele werkgever vraagt namelijk naar de militaire data van een sollicitant.

Nou ben ik ("Goddank" (?)) geen Griek en heb ik, behalve Attila (die bij iedere referentie aan het H-fenomeen heftig begint te piepen), geen problemen ondervonden. Niet dat ik het Theo ga vertellen, dat is nergens voor nodig en vermijdt eventuele "ongemakkelijkheden".

Ben na 2 weken Athene wel op onderzoek uitgegaan. Roberta in Italie, Attila in zijn witte pak ergens in een club in Glyfada, en dus het rijk (en Athene) voor mij alleen. Club Lambda (in Makrigianni, traditioneel een "gay neighbourhood", of wat daarvoor doorgaat in het Griekse) werd omschreven als groots opgezet, stervensdruk na twee uur 's nachts (eerder hoef je echt niet te gaan), en met drie dansvloeren en een tropisch aquarium, en een "gemengd" publiek. Ik m'n best doen, legerbroek aan (heeft me nooit geen windeieren gelegd), mouwloos t-shirt, pet op, en gaan met die banaan (opnieuw, no pun intended). Eindje lopen, behoorlijk eind toch wel, ik had ook een taxi kunnen nemen, maar ja je bent Hollander of je bent het niet. Straat gemist en vertwijfeld doorgelopen tot de "snelweg" richting Glyfada. Nee, nu ben ik er toch echt voorbij. Terug, goed op de bordjes kijken. Ergens achter een boomtak ontwaar ik de naam "Lembesi" en ik sta voor een donkere straat met nul komma nul menselijke activiteit en ergens aan mijn linkerhand een zwak oplichtend "Lambda". Ja, dit zal het dan wel zijn. Voor de deur staat een man schichtig heen en weer te kijken. Ik groet hem, maar hij lijkt volledig op te gaan in zijn surveillance-taak. Deurtje open, kleine hal met een oud mannetje achter een tafel. Ik dok tien euro en hij vraagt vriendelijk "where are you from?" Opnieuw krijg ik mijn niet-Grieks-zijn ingepeperd. Bij het woord "Netherlands" gaan zijn ogen glimmen. Ja, daar is hij ook geweest, in Amsterdam natuurlijk, en in een klein plaatsje waarvan hij de naam vergeten is. Ik geef mijn standaard reactie "Small, eh?", en hij haalt zijn schouders op. "It's nice!".

Ander deurtje door. Mijn ogen moeten wennen aan het donker. Het lijkt godverdomme wel een darkroom. Langzaam lukt het me om een aantal silhouetten te ontwaren... en dat zijn er niet veel. "Packed after 2 AM?" Nou, het kan aan mij liggen, maar als hier 30 mensen rondlopen zijn het er veel, en het is toch echt drie uur 's nachts. Ik loop naar de andere kant van de ruimte, terwijl ik 10 paar ogen in mijn rug voel prikken, en hang over de bar heen. Hier is tenminste een vermoeden van licht. Een mollige nicht van ver in de dertig geeft mij een Martini in ruil voor m'n kaartje. Zijn Engels is nauwelijks verstaanbaar als hij vraagt "Do you know Kolonaki Square?" "No, should I?" "Well, it's for the posh people you know". En hij steekt zijn neus in de lucht. Blijkbaar hebben Kolonaki en Makrigianni niet veel met elkaar op, Makrigianni lijkt meer voor de working-class nicht.

Ik ga maar aan de zijkant op een bank zitten, want om nu op een lege dansvloer los te gaan op de overduidelijk Griekse clubmuziek die ze hier draaien zie ik niet zitten. Een blik op Lambda's clientele leert me dat iedereen erg op elkaar lijkt, ja, welhaast inwisselbaar is. Dat kan ook mijn buitenlandse blik op de Grieken zijn; het is nog niet zo erg als Chinezen, maar in het donker kan ik ze toch echt niet uit elkaar houden. Allemaal dezelfde mouwloze t-shirts, hetzelfde korte haar, dezelfde spijkerbroeken, en dezelfde ongemakkelijke blik in hun ogen: "Straks wordt ik herkend!" En, door de bank genomen (no pun intended), zijn ze ook allemaal vrij OUD. Ik schat de meesten zo begin dertig, maar als iemand me had verteld dat ze 40-plus zijn had ik het direct geloofd.

Er worden blikken geworpen, maar als ik me verwaardig om terug te kijken draait het bewuste hoofd snel de andere kant op. Mij best hoor, meid. Ik volg een groepje marginaal jongere bezoekers een trap af, er half rekening mee houdend dat ik nu een echte darkroom terecht ga komen. Nee, dat valt mee, beneden is het een soort grot met een laag plafond (ik stoot mijn hoofd drie keer) en dezelfde muziek als boven. Waar is dat aquarium eigenlijk? Soortgelijke mannen doen hun uiterste best in de muur te verdwijnen. Er wordt nog steeds niet gedanst. Nog maar een Martini. Als de Griekse bouzouki eindelijk plaatsmaakt voor Madonna doen twee mensen een poging om te dansen. Ik doe mee, maar er lijkt geen trend gezet te worden. Er danst wel een irritante dikke fag hag kamerbreed op de benedenverdieping, luid lallend en af en toe "whoohooh!" roepend. Nee, daar krijgen we stemming van. Inmiddels 20 paar ogen op mij gericht, allemaal van het "kijken, kijken, niet kopen"-slag. Stelletje lafaards. En no way dat ik de eerste stap zet en dat vervolgens blijkt dat men geen "anglieka" spreekt. Ik ben hier de gast, niet de gastheer, hahaha.

Tegen een uur of vijf hou ik het voor gezien. Wat een sof, zeg. En om nou te zeggen dat de bezoekers er appetijtelijk uitzagen, nou nee. Dit is duidelijk een club op z'n retour, of na z'n retour.

Gisteren take two: Sodade. Allerhande bronnen verzekeren mij dat de jongere garde flikkers noch in Makrigianni (zuid) noch in Kolonaki (oost) huist, maar inmiddels is vertrokken naar Gazi (west). Dit is een semi-industriele buurt, met in verval geraakte pakhuizen waar een aantal clubs in gepropt zijn (met recht "post-industrial"). Sodade is een "begrip" in Athene (met een aantal korrels zout, graag), modern interieur, cutting-edge muziek en de creme de la creme van jong, hip, homo Athene. I'll be the judge of that. Het is weer een hele voettocht (waarom neem ik nou toch geen taxi??) en niet door de meest charmante buurt (een aantal straten in de buurt van Omonia Square, die ook wel "the kidney of Athens" worden genoemd, omdat alle schadelijke stoffen (drugs, prostitutie) zich daar verzamelen). What can I say, I like to live dangerously. En als je een stad goed wilt leren kennen: dit hoort er ook bij.

Even is er verwarring: is dit nou Pireos Street? Het bordje zegt iets anders. Of moet ik nog verder doorlopen, de echte hardcore straatprostitutie tegemoet? Nee, dan maar deze (drukke) straat volgen. En jolijt, deze straat splitst zich en buigt rechts af naar Gazi. Het is stil op straat. Waar is die clubbende massa? Ik tel de zijstraten, de vierde aan mijn linkerhand. Opnieuw een welhaast verlaten straat, dit keer zonder oplichtende gevels. Ik loop door, op zoek naar nummer 10... wacht, dit is nummer 12, dan moet het die ijzeren deur met klinkers zijn waar een man met baard staat te posten. Ik waag het er maar op. Binnen krijg ik een kaartje in mijn handen geduwd en ik loop Jennifer Lopez en LL Cool J tegemoet. Zo rustig als Lambda was, zo druk is Sodade. Vergelijk het met Koninginnedag in Amsterdam-Centrum. Het publiek is over het algemeen jonger, maar dit is ook maar een gemiddelde: er zijn genoeg aspirant-leernichten die hun vijfendertigste verjaardag lang geleden hebben gevierd. Ik probeer bij de bar te komen, maar dit wordt me onmogelijk gemaakt door een aantal Grieken die de barkrukken betrekken in hun dans-act. Laat maar even. Ik open een glazen deur en bevindt me in een koele hal, met een aantal schuifdeuren aan de zijkant die de toegang vormen tot een kleine binnentuin annex lounge area, compleet met matrassen. Aan de andere kant van de hal leidt een andere deur naar de tweede dansvloer (eigenlijk de enige echte, de J.Lo ruimte is meer een danscafe). Hier wordt het echte werk gedraaid, voor het gemak "progressive house" getiteld, stevige club-beats met een bass die je tot in je botten voelt. Maar het valt niet tegen, het overtreft sowieso mijn lage verwachtingen. De meeste bezoekers zijn niet vies van een dansje, en toch is er (in tegenstelling tot het danscafe) nog genoeg ruimte om een uitgebreide dance routine te doen.

Hier is het publiek met recht gemengd. Blije nichten worden afgewisseld met kom-uit-de-kast-gasten, en hiertussen bewegen zich een handjevol veel te oude, veel te gespierde, veel te bruine, veel te behaarde daddy's met ontbloot bovenlijf en gepiercete tepels; af en toe klimt er eentje op een box en laat z'n broek zakken om z'n leren jockstraps te showen. Dat had dan weer niet gehoeven. Het is ze al snel duidelijk dat ze bij mij weinig succes gaan boeken.

Ik vind zelf dat ik nog redelijk bescheiden dans, maar voor het grootste deel van het publiek zijn mijn moves te veeleisend; er worden wat kleine stapjes gedaan, er beweegt een heup, en een arm zwaait wat, daar houdt het wel mee op. Behalve eentje, die er duidelijk lol in heeft en zich als een dolle uitleeft (zoals je dat in een toko als deze zou mogen verwachten) temidden van de heersende tamheid. Hij draagt een zonneklep die iedere minuut van positie verandert en een skateroutfit. Hij is eigenlijk best leuk. Hij is sowieso de leukste hier, dat had ik gelijk wel gezien. Niet overdreven good-looking, maar wel met de perfecte "up yours" attitude die ik nog niet eerder ben tegengekomen. Af en toe vliegt hij mijn kant op om me vijf seconden indringend aan te kijken en een aantal danssuggesties te geven, om vervolgens weer naar de andere kant te verdwijnen. ADHD? Misschien.

Ik wacht geduldig tot hij moe wordt (want dat gebeurt vroeg of laat) en aan een tafel gaat hangen, en ik ga naast hem hangen. We zeggen niets. We roken wat en kijken elkaar een beetje glazig aan. Allebei rennen we af en toe de dansvloer op, maar we komen altijd weer terug bij elkaar op diezelfde plek, totdat we dan met elkaar staan te dansen in een hoekje. Hij vraagt aan mij in het Grieks hoe ik heet, en ik maak maar gelijk duidelijk dat hij van mij geen Grieks hoeft te verwachten. Hij blijkt Andreas te heten, en dit is wel ongeveer 90% van ons gesprek in Sodade. Hij is de enige die ik hier ben tegengekomen die het waagt ongegeneerd te zoenen op de dansvloer.

Buiten (het is half 7 en licht buiten) vraag ik hem hoe het is om homo te zijn Athene. "The same as in Amsterdam", antwoordt hij, maar dit lijkt een beetje wishful thinking. Hij doet in elk geval zijn best om zich te gedragen als ware hij in Amsterdam, zoent me midden op de drukste straat in Gazi, met een half oog op de weg om te checken of er politie aankomt. Hij maakt me duidelijk dat als de politie dit zou zien, ze ons zonder pardon de cel in zouden sodemieteren. Het is hem al een keer eerder overkomen, en dat verbaast me niks... vind het zelfs nog redelijk weinig. Als we eindelijk een taxi weten te strikken en we op de achterbank krampachtig netjes doen, vindt ik Athene opeens een stuk minder heterofiel dan ik had gedacht. 


Romi

Posted at 08:11 PM, 8.7.2006

Zit ik net een beetje lekker te aarden in Athene, word ik alweer op het vliegtuig gezet. Nee, mijn contract is niet beeindigd, ik heb (nog) geen wangedrag vertoond en ik ben er ook niet met de kas vandoor. Alhoewel...

Tijdens de hyperstress die de afgelopen twee weken bij GAAEC heerste komt opeens Theo naast me zitten. Doet-ie anders nooit. Zitten. Behalve in z'n eigen kantoor. Maar dat geheel terzijde.

In alle drukte was men even vergeten dat er een meeting in Rome op het programma stond m.b.t. een project waar GAAEC partner in is. Wat voor project, nou ja, dat wist-ie ff niet. Maar wat zou ik ervan zeggen om volgende week een paar dagen als afgevaardigde naar Rome te gaan om de meeting bij te wonen? Ach, ik ben de beroerdste niet.

Missie nummer 1 was uitvinden wat dit dan weer voor project was. Aliki heeft prioriteitsproblemen, en zegt tegen alle verzoeken om partnerorganisatie te worden ja. De projecten vliegen ons dus om de oren. Goed, na aandringen duwt Aliki me wat papieren in handen. Langzaam kom ik erachter dat dit project is opgezet om migrantenintegratie via scholen te bevorderen. Nou, zo duidelijk heb ik het nog niet eerder kunnen verwoorden. In Rieti (provincie in Italie) hebben ze er nogal wat problemen mee, met dat integreren van migranten (tenminste, degenen die ze niet in hokken stoppen en vervolgens weer afduwen in een roeiboot). Dus ging er een brief uit naar de Europese Unie voor een internationaal onderzoeksproject en of ze please ff konden vangen dan. Ja, dat kon, dus het feest kon beginnen.

Missie nummer 2 was uitvinden wat ik dan moet doen daaro. Dat wist niemand. "Tipota" (niks), leek het meest voordehandliggende antwoord. Ja, maar... huh? Oh wacht, hier is hun onderzoeksvoorstel. Oh wacht, hier staat iets over de presentatie van een "case study" over school integration in Griekenland. Ja, er staat inderdaad dat dit voor de July meeting moet gebeuren, maar dat zal wel een foutje zijn... of toch niet?

Okee, klaar weer. Geef mij maar al die papieren die je daar hebt, lieve Aliki, en ik zoek het allemaal zelf wel uit. Na maandag en dinsdag tot elf uur 's avonds op kantoor te hebben doorgebracht had ik woensdag een prachtige presentatie klaar, met een hand-out, over hedendaagse migratie in Griekenland en wat voor voorzieningen er in het Griekse onderwijssysteem zijn geplempt om dit in goede (lees: minder slechte) banen te leiden. Theo boekte een ticket, duwde mij 500 euro in mijn handen en zoende mij op beide wangen. "Good luck, my friend!" Eh, tja... bedankt?

Missie nummer 3 was op tijd op het vliegveld geraken. Mijn vlucht vertrekt om 17.30. Ik wil om 14.45 vertrekken. Ja, Marianna, ik weet dat ik enkel handbagage heb en dat ik EU citizen ben, maar om het nou op het scherpst van de snede te gaan spelen... ik ben toch zeker geen Griek.

Aliki is wel Grieks. Dus voordat ik van haar de benodigde Powerpoint-presentatie op CD kreeg en getekende partnercontracten die ik in Rome mocht afleveren, was het toch echt 15.15. Nou jongens, ik gaaaaaaaa, dag dag, zoen zoen, yassas yassas. Bus in naar Syntagma, bus uit in Syntagma, metro in in Syntagma, kaartje kopen... ach, meneer, wat jammer nou, u heeft de airport service net gemist, over een half uur komt er weer een. Ik zou natuurlijk de bus kunnen nemen. Maar welke dan, en waar vertrekt-ie dan, en wat als veel verkeer... nou, laat maar, ik wacht wel.

I ora ine: 16.20. Daar is de airport service. Hatseflats, op naar het vliegveld. Hij gaat wel langzaam zeg, die airport service. Nou ja, hoe lang kan het duren? Ik ben echt nog wel op tijd, hoor.

I ora ine: 16.45. Incoming call. Theo. "Where are you?" "I'm still in the metro." "You're still in the metro??? What station???" "No, just one more to go, the next one is Venizelos airport, don't worry." "Hurry up, eh, or you're gonna miss the plane." "Yeah yeah, don't worry, bye bye bye bye."

I ora ine: 17.00. Incoming call. Katerina. "Where are you?" "I'm still in the metro!" "Have you passed the one-to-last station?" "Yes!!" "Ok... ehr, just run. Bye." [achtergrondgeluid: Theo en Aliki schreeuwen alsof de wereld vergaat].

I ora ine: 17.05. Venizelos Airport metro station. Hoe, wat, waar is de uitgang? Wacht, ik ren deze trap op. Mijn rolkoffer is best zwaar zo. Ik wil roken. Wacht, een bord met vertrektijden. Okee, ik zie een nummer, B22. Waar is die vertrekhal dan? Oh, rechtdoor. Nee, niet. Terug. Rechtsaf. Met gevaar voor eigen leven mezelf tussen het verkeer werpen. Wacht, ja, dit is vertrekhal A. Nee, wacht, ik herinner me een B. Waar is B? Daar, verderop. Hollen joh.

I ora ine: 17.10. Vertrekhal B. Waar is nummer 22? Dit is 135. Daar is 134. Verder hollen. Nee, wacht, hier is 139. Andere kant op hollen. Hard hollen. Nummer 22 is aan de andere kant van de vertrekhal. Leeg. Malakia. Wacht, dit scherm zegt iets anders. Kut, B22 is de gate. Check-in counter is 97. Terughollen, nog harder. Milt doet pijn.

I ora ine: 17.15. Check-in counter 97. Staat een hele rij mensen en koffers. Er druipt zweet van m'n neus. "Can I please go first, my flight leaves in 15 minutes?" Vooruit dan maar. "I know I'm late." "Yes, you are, sir." "Is it possible?" "I don't think so." Er wordt een telefoontje gepleegd. Handen gevouwen voor dramatisch effect, dit is een religieus land. Meisje tikt op haar toetsenbord en print. Een boarding pass! "Gate B22, quickly."

I ora ine: 17.20. Security check. Een eindeloze rij. Mijn onderbroek plakt. Ik moet voordringen. Wacht, als ik onder dit lint doorkruip met mijn koffer kom ik in de Business Class security check. Die is niet zo lang. Security guard stuurt mij bars terug naar het einde van de rij. Malakia. Wacht, hij draait zich om. Zachtjes achter hem langs sneaken... door het poortje. Poortje zegt piep. Moet ik nou weer terug? Nee, even een hand in m'n kruis en ik mag door. Boarding pass, paspoort, en ik zit in de bus naar het vliegtuig.

I ora ine: 17.30. Als allerlaatste betreed ik het vliegtuig.

 

Het is natuurlijk belachelijk kort, anderhalve dag in Rome. Dit is zo'n prachtige stad. Dat was ik alweer helemaal vergeten. Ik ben ZO MOE! Welke bus ging nou ook alweer naar mijn hotel? Vraag ik wel als ik een kaartje koop. Maar waar koop ik mijn kaartje? Wacht, daar zit een meisje in een hokje. "Do you know which bus I take to Porta Pia?" "No." "Do you sell tickets?" "No." "Where do I buy tickets?" "Behind me." "Huh?" "In the booth BEHIND ME!" Ik ga al. Het hokje aan de andere kant is gesloten. En nu? Ik vraag het aan een buschauffeur. Die wijst de andere kant. "Yellow." Geel. Iets geels. Wacht, daar is iets geels, en het is het enige wat open is. Er zit een oud mannetje achter glas. "Do you speak English?" Hoofd-schud-doe. "I need to go here." Ik wijs op de kaart die ik van de hotel-website heb geplukt. "Which bus?" Mannetje pakt boek. "Pia pia pia... cuarenta." Hij schrijft 40 op mijn blaadje. Bus 40 zoeken. "To Porta Pia?" "No, PIAZZA Pia." "Which bus for Porta Pia?" "90." Naar bus 90. Erg volle bus. Warm. Waar moet ik er nou uit? Wacht, dat lijkt op een poort. Dan maar uitstappen op goed geluk. JA! Doodmoe rol ik mijn hotel binnen.

 

Mijn hotel is prachtige kitscherige barok. Maar ik moet mijn overhemd strijken, het ziet er niet uit, en Theo zei mij expliciet om in pak te verschijnen morgenochtend. Strijkijzer bij de receptie. Hebben jullie ook een plank? Nee, leg maar een handdoek op je bed, sorry. Het snoer is maar net lang genoeg om de afstand stopcontact-bed te overbruggen. En zonder plank lukt het voor geen meter. Terwijl ik op de ene plek vouwen eruit strijk, strijk ik ze er aan de andere kant weer in. Het is 23.00 lokale tijd. Ik gooi de handdoek in de ring. Fair enough. Ik ben potdomme al een half uur aan het strijken.

Wacht, ik moet eten. Ik ga wel naar de dichtstbijzijnde fast-food tent. De dichtstbijzijnde fast-food tent is dicht, en de op-1-na-dichtstbijzijnde fast-food tent ook. Na een half uur lopen vind ik vlakbij de Trevi-fontein een stuk pizza. Ik prop het ding naar binnen. Ik wil slapen. Wacht, ik wil ook ijs. Prop ik ook nog even naar binnen. Om 0.15 plof ik in mijn hotelbed. Ik wil om 7.00 opstaan.

 

Dat wordt dus 8.15. Ik schiet in mijn pak, worstel een kwartier met m'n stropdas. Ook niet perfect, laat maar. Worstel een kwartier met manchetknopen. Schiet nou es op! Ik vlieg naar beneden, met presentatie in m'n handen, en probeer koffie te drinken en wat laatste voorbereidingen te treffen, tegelijkertijd. Ik moet weg! Hier is de sleutel, arrivederci.

Buiten is het warm. Het is tien minuten lopen. Als ik het juiste gebouw heb gevonden is mijn overhemd doorweekt. Ik bel ergens aan op de eerste verdieping, en verdomd, het is nog het goede kantoor ook.

Binnen blijkt natuurlijk dat ik hopeloos overdresst ben. Twee mollige Italiaanse 50+ vrouwen in soepjurken waaieren zichzelf koelte toe. Twee Italiaanse mannen zijn duidelijk non-profit, of ambtenaar, zo zien ze eruit, casual op de verkeerde manier, onwetend en incompetent. Oh wacht, de ene is non-profit, de andere is ambtenaar. Er is een oudere man uit Tsjechie die met moeite drie woorden Engels spreekt. Er is een meisje uit Spanje, lijkt een beetje verlegen. En er fladderen twee Italiaanse secretaresses rond met water en allerlei Italiaanse zoetigheden. Die ze vervolgens mij neerzetten. Moet je natuurlijk nooit doen he.

Het Engels van die Italianen is ook niet om over naar huis te schrijven (wat ik nu dus ook niet zal doen). Iedereen presenteert vandaag zijn case study. De Spaanse inzending is een videoband uit de jaren '90 over een Nederlands (!) project om kinderen spelenderwijs bewust te maken van culturele verschillen. Dit was in Utrecht zo'n succes dat ze het ook in Spanje geimplementeerd hebben. Daarna mag ik, en door mijn opzettelijk gecompliceerde Engels vergeten ze dat ik niet Grieks ben en dat migratie verre van mijn expertisegebied is. Nou ja, de Italiaanse ambtenaar vond het allang goed dat ik er was, hij dacht dat er helemaal niemand van GAAEC zou komen. Er wordt snel een bordje met mijn naam aangemaakt.

Koffiepauze. Buiten roken. Want in Italie mag je niet in public spaces roken. Da's moeilijk als je inmiddels Griekenland gewend bent.

Vervolgens krijg ik een onbegrijpelijk schema in mijn handen gedrukt van de Italiaanse non-profitter. Een van de Italiaanse soepjurkdames sabelt het neer, en ik help haar waar ik kan.

Oh wacht, nummer 4 is er niet vandaag. Dus we kunnen eerder gaan lunchen. Ik beland naast de soepjurkdames aan tafel, en mijn gedachten dwalen af tijdens hun Italiaanse geleuter.

Na de lunch mag de Tsjech. Hij is zo onzeker over zijn Engels dat hij alles heeft uitgeschreven (4 pagina's). Jammer genoeg heeft hij de lange lijst getallen in zijn presentatie niet voluit genoteerd, en het getal 545.198 kost hem een volle minuut. Slaap, verveling, medelijden en plaatsvervangende schaamte doen mij verwoed op mijn pen kauwen.

We hebben een Italiaanse gastspreekster die verbazend goed Engels spreekt en een interessant project presenteert, waarin via een interactief theaterprogramma kinderen een migrantenidentiteit krijgen aangemeten. Voor het eerst ben ik onder de indruk. Helaas vertrekt ze al snel weer, en wordt ik onderworpen aan een volgende videoband met een zeer soft psychologisch project uit Italie voor social workers, waar de honden echt geen brood van lusten. En kijk nou, nummer 8 is er ook niet, dus we kunnen vroeg naar huis. Tot morgen! Ik sleep me naar mijn hotel, vastbesloten te slapen tot morgenochtend 8.00.

 

Om 20.00 gaat de telefoon op m'n hotelkamer. Ik kom net onder de douche vandaan. Zal wel een foutje zijn. "Hello?" "A Miss Amaia for you, sir." Amaia, dat is dat Spaanse meisje, de enige mede-45-minner in de groep. "Oh eh..." Ik kijk naar beneden, waar zich geen kledingstukken bevinden. "Can you tell her to, ehr, wait just ten minutes..." "Niels?" "Eh, yes?" "This is Amaia." "Amaia, eh... hi!" Kent u dat gevoel, dat u naakt bent en aan de telefoon spreekt en weet dat de ander niets kan zien... maar toch is het ongemakkelijk? "Do you have any plans for tonight?" "Ehr... no, not really, I was just..." "Do you want to take a walk or something?"

 

Een half uur later loop ik met Amaia Rome in. Ze blijkt lang niet zo verlegen, saai en gebrekkig in Engels als ik had verwacht. Ze werkt voor een grote left-wing non-profitorganisatie in Spanje en is atheist... een verademing na anderhalve maand katholiek conservatisme van Attila. We hebben het al snel over politiek, religie en meer van dat soort dingen waar je niet snel met mensen die je net kent over praat. Ze komt uit Baskenland, woont in Madrid, aanbidt Zapatero (net als ik!!), en heeft een veelbelovende carriere als advocate laten schieten voor idealistischer werk en aanzienlijk minder geld. Het blijkt dat ze eigenlijk geen meisje is... ze is al 31 ("I thought you were much younger!" "I thought you were much older." "Thanks." De wallen onder m'n ogen doen m'n jeugdigheid geen goed.) We wandelen door het centrum, overweldigd door alle bombastische historie (dat heeft Athene ook, maar daar is het op de een of andere manier meer bescheiden -- die Romeinen waren echte opscheppers). We drinken slechte wijn naast het Pantheon. We eten pasta en carpaccio in een klein straatje bij de Trevifontein. We zijn elkaars hoop in deze dagen tussen uitgebluste, afgestompte stofnesten uit logge, slaperige, bureaucratische organisaties. Zo wordt het toch nog 0.30 voordat ik mijn hotelkamer binnenwandel.

 

De volgende dag begint vroeg, 9.00, en no way dat ik in m'n bezwete pak ga. Ik geef ze een metamorfose, in legerbroek en rood t-shirt. Ik pak mijn koffer in en check out, waarbij de portier verbaasd meldt dat er voor mij nog een nacht gereserveerd is door de Italiaanse organisatie. Had ik een ander ticket gehad... ik had er zeker gebruik van gemaakt.

Amaia is drie kwartier te laat, ongetwijfeld heeft de slechte wijn haar parten gespeeld. We krijgen een presentatie voorgeschoteld van Pietro, die de website ontwikkelt vanuit zijn ICT-bedrijf in Brussel en een 8 maanden zwangere vriendin heeft (want hij rookt ook, en dat schept een band, en zo krijg je buiten voor de deur de echt interessante verhalen). Het is allemaal erg mooi en simpel en we zijn onder de indruk, en om 11.00 kunnen we alweer naar buiten want de meeting zit erop. Ik heb ernstige twijfels over het nut ervan, maar daar wil ik nog even niet aan denken zolang ik in Rome ben. Amaia en ik gaan op zoek naar een park in de buurt, maar dat is er niet (tenminste, niet zonder hoog hek eromheen), dus we kruipen op een monument in de buurt van station Termini, waar ik heb afgesproken met Federico, Roberta's boyfriend, die toch ook deel is geworden van mijn leven in Athene, aangezien hij altijd bij ons is via de mobiele telefoon van Roberta. Amaia vertrekt om 13.00, we wisselen nummers uit, en ik beloof dat ik sowieso naar Madrid kom zodra de kans zich voordoet. Kijk, dat is prettig netwerken.

Ik hang wat in Termini totdat Federico zich aandient. Hij spreekt slecht Engels, slecht Spaans, en dat maakt de communicatie op z'n zachtst gezegd moeilijk... maar hij laat mij Transtibere zien (een soort Soho-achtige buurt in Rome) en brengt mij (op tijd!!!) naar het vliegveld. Ik zal u de terugtocht besparen (gatewijziging, een groep meisjes uit Ohio, twee uur vertraging door een storm, geen metro meer in Athene, vervolgens geript door de taxichauffeur, en het vooruitzicht om om 8.30 weer op te moeten staan voor een ander project), maar Rome is en blijft nou eenmaal een fantastische stad, of het nou om een nuttige of een nutteloze meeting gaat. Benieuwd of deze migrantenbusiness me nog leuke andere snoepreisjes gaat opleveren.

 

(k) Niels (k)

 

 

 


Eindelijk! Foto's!

Posted at 08:17 PM, 28.6.2006

Meer dan een maand hebben ze op zich laten wachten... maar eindelijk zijn er naast de woorden ook een aantal beelden! Deze foto's zijn gemaakt door twee mede-EVS'ers (Javi en Gergely) tijdens de On-Arrival Training vorige week. Dus nu lijkt het alsof ik alleen maar heb getraind, een maand lang. Moge mijn blog het tegendeel bewijzen. Enjoy, kids!

 

Tijdens een van de presentaties. Saai. Geef mij maar een goede brochure.

v.l.n.r. Ali (Jordanie), Anya (Polen), Niels en Roberta. Naast mij op de achtergrond:

Simon...


Met Anya en Chloe (Frankrijk) tijdens een bruggenbouwproject... snapt u de symboliek?


Roberta psonara (= uitslover, pimp). Links Luca, onze trainer uit Italie.


Een zeer suggestieve foto met Peter (Hongarije).


In het opvangcentrum voor zeeschildpadden in Glyfada. V.l.n.r. Vanessa (Spanje),

Irra (Spanje), Raul (Spanje), Isabel (Spanje), Elena (Spanje), Javi (Spanje), Niels

en Mayte (Spanje). Blijft over Roberta, centre stage.


Afscheid is moeilijk. Bij Larisa train station met Isabel, Marina (Spanje), Roberta

en Gergely (Hongarije).


Eindelijk los in Decadence!!! Met op de voorgrond de enige echte Attila...


De eetzaal van het trainingscentrum, die ik vaker heb gezien dan de trainingsruimte

zelf. Zittend: Paul (Frankrijk), Matt (Ierland), Gergely en Chloe. Staand:

Petra (Slowakije), SIMON!!!, Emma (Engeland) en Javi.


Athens by night. Javi, Roberta, Vanessa, Isabel, Nina (Duitsland) en Jacqueline

(Duitsland).


Hier woon ik dus. :-)


Jelena (Servie), topwijf!


Filopappos Hill, bezien vanaf de Acropolis.


Syntagma Square.


Peter als Statue of Liberty.


Grieks dansen: grigora, grigora, grigora, grigora, arga, arga...


Changing of the Guards, Syntagma; nog idioter dan in Londen. Let u vooral op de

schoenen, very much en vogue in Greece.


Nee, de demonstraties zijn nog niet voorbij. Als ik me verveel ga ik ook meedoen.


Oreo

Posted at 10:15 AM, 25.6.2006

Jaaa, dit is ook een koekje uit het land aan de overkant van de Atlantische Oceaan... in het Grieks betekent het zoiets als 'goed', 'prima', 'fantastisch' etc. en het vat ongeveer mijn trainingsweek in Glyfada samen.

Waar zo'n week goed voor is? Daar zijn wel een aantal softe verklaringen voor hoor. In elk geval is het niet bedoeld om met een regelfetishist als Miss Aliki te leren omgaan. Nee, iedere EVS vrijwilliger heeft recht op een 'On Arrival Training' in zijn/haar host country. (Er is ook een Pre Departure Training in het land van herkomst, maar daar had ik nou net even geen zin in in Nederland).

Zo'n OAT bestaat uit alle EVS vrijwilligers die in een bepaalde periode in (in mijn geval) Griekenland zijn geinstalleerd. Mijn groep bestond uit 52 (!) personen, wat uitzonderlijk veel is. Deze mensen worden bij elkaar gestopt in een modern gebouw met slaapfaciliteiten in Glyfada (half uurtje hier vandaan, aan het strand). Vervolgens is het vijf dagen lang afzien, bikkelen, volhouden, bloed, zweet, tranen, met twee dagen spelletjes, een ochtend Griekse geschiedenis, een dag cultureel doen in Athene, en Griekse taal... en dans.

Het bonte gezelschap bestond (bestaat, we houden natuurlijk contact) uit een enorm aantal Spanjaarden en Polen, een handjevol Britten, een stelletje Hongaren, Italianen, een snufje Fransen, Oostenrijkers, Slowaken, een Ier, een Deen, een Servische, twee Duitse dames, een Jordanier, een Belgische... en een Nederlander (ja, ik). Zo'n groep is een beetje omvangrijk om een groot klef geheel te worden, dus dat gaat klitten, de Spanjaarden en Britten voorop. Mag best hoor. Ik wurm me toch wel in iedere groep.

De Nationale EVS Organisatie hier in Griekenland doet haar werk aardig, maar een echte introductie kon er niet vanaf. Roberta en ik waren natuurlijk te laat in Glyfada, we hadden even niet opgelet en de juiste bushalte gemist, en werden vervolgens in Voula door de buschauffeur zijn koekblik uitgesodemieterd ('terminal station'!). Nou kan Roberta aardig stressen, dus we namen het zekere voor het onzekere en een taxi naar het trainingscentrum. Daar werden we door de portier naar een enorme spiegelzaal gedirigeerd waar de rest van de deelnemers hun Griekse salades naar binnen aan het werken waren. Waar was de organisatie om onze vragen aan te stellen? Oh wacht, na anderhalf uur staat er een meisje op, loopt naar onze (zeer Spaanse) tafel en zegt: 'eight o'clock breakfast, we start at nine'. Nou, efcharisto wijffie. Nee, laat ik je dit zeggen: ik zag het totaal niet zitten de eerste uren.

Mijn kamergenoot blijkt een 19-jarige vadsige Pool te zijn genaamd Pjotr of Pjetr of Petr of iets wat daarop lijkt. Hij houdt van feesten en alcohol en veel vrienden hebben en maken. Okidoki, ik ook, maar ik praat soms ook over andere dingen en daar lijkt hij dan weer minder bedreven in. Pas later ontdek ik waarom hij er zo op gebrand is om alles uit deze week te halen: zijn project op Zakynthos is verre van ideaal, en in zijn thuisland draait hij min of meer dubbele shifts in een airbag-fabriek terwijl buiten een leger aan werkzoekenden staat te dringen om zijn plek over te nemen... de werkloosheid is in zijn regio rond de 45%, en hij is van plan er alles aan te doen om na zijn EVS niet terug te keren naar Polen. Laat dit een reality check zijn voor de mensen die denken dat het wel goed zit met die 10 nieuwkomers nu ze bij de Europese Unie horen.

Het grootste deel van de groep vertrekt na het diner naar het strand (en niet voor de laatste keer). Er worden drie periptero's van hun drankvoorraad beroofd en er worden liedjes gezongen en voorstelrondjes gedaan. Kijk, dit was nou iets geweest voor de Nationale Organisatie, maar goed, dan doen we het zelf wel. Het strand wordt in de loop van de week een soort ontmoetingsplaats, met alcohol en geimproviseerde dansjes zonder muziek en basisschoolspelletjes (waardoor ik nu kan zeggen dat ik met Roberta en Elena en Vanessa heb gezoend). Kortom, alles wat je bij een strand zou verwachten.

De eerste twee dagen zijn bedoeld om op een leuke, interactieve, informele manier te leren samenwerken en de 'EVS spirit' te voelen. We moeten vooral communiceren, want communicatie, daar draait het om, dat je het weet. Veel in groepjes doen (HBO-studies zijn er niks bij), veel op gekleurde velletjes schrijven, veel non-verbaals... het houdt maar niet op. Onze trainer is vreemd genoeg een Italiaan, genaamd Luca, die overloopt van de energie en zwaar geilt op zijn eigen 'energizers' om de groep wakker te houden (we slapen over het algemeen een uurtje of 3 a 4 per nacht, go figure). Zijn sidekick is een dikke Griek waarvan ik de naam nooit gehoord heb, maar die vooral de wat meer 'serieuze' onderwerpen mag behandelen: wat zijn de kenmerken van een goede vrijwilliger, hoe ga je om met een vreemde cultuur, wat zijn jouw 5 belangrijkste persoonlijke waarden? (vooral dat laatste vond ik moeilijk... uiteindelijk heb ik, in volgorde van belangrijkheid, gekozen voor: 'open-mindedness/slow to judge', 'allowing space', 'honesty', 'optimism', en nog eentje die duidelijk het minst belangrijk was want die ben ik vergeten).

Na twee dagen doen we een omhelsritueel van twee uur en zwaaien we Luca uit. Die avond gebeurt er iets opmerkelijks: Niels gaat naar een Ierse pub (een van de vijf (!) in Glyfada) en kijkt de WK-wedstrijd Engeland-Zweden... en heeft het echt enorm naar z'n zin! Wat is dit nu toch? Ik hoor petverdepielekes mezelf tegen iemand zeggen: 'Good game, innit?'

Nu is zo'n wedstrijd natuurlijk extra leuk als je met Engelsen bent, en daarom had ik hard gewerkt om een plekje te bemachtigen in de Britse kliek (het meest gesloten bolwerk tijdens deze week). Ik merk dat ik toch Hollandser ben dan ik dacht, en het is prettig om even onder mede-Noord-West-Europeanen te zijn als je verder vooral met Mediterraan volk optrekt. Alle Engelsen zijn vrijwilligers voor Archelon, een organisatie die zeeschildpadden beschermt. Dit betekent dat ze 7 dagen per week ongeveer 16 uur per dag in touw zijn, inclusief 'night surveys' op de stranden, en in primitieve tentenkampen leven. Ik had inmiddels zoveel heartbreaking stories gehoord dat ik spontaan mijn peuken in de vuilnisbak deponeerde in plaats van op straat - environmental consciousness, eh?

(Okee, de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat een deel van de Engelse aantrekkingskracht is toe te schrijven aan Simon, half-Italiaans, half-Brits, gemillimeterd haar, wijde broeken, en als kers op de taart EEN LIPPIERCING... ja, dan heb je mij wel aan het kwijlen haha... volgende maand op Kreta ga ik zeker even bij zijn project langs.)

Vervolgens een ochtend Griekse geschiedenis met zeventigmijlslaarzen, terwijl iedereen langzaam van de slaap uit zijn/haar stoel dondert. Leuk geprobeerd, dat zeker.

De daaropvolgende dag staat in het teken van run-of-the-mill toeristische cultuur in Athene, dus weer die bloody Akropolis op met 40 graden samen met enorme groepen Japanners... het blijft prachtig hoor, maar ik was blij toen ik eindelijk op een terras in Monastiraki mijn frappe kon nuttigen. Na de oer-Griekse lunch belandde ik in een park tussen de Spanjaarden, en potjandorie dat heb ik geweten ook. Van 3 uur 's middags tot 1 uur 's nachts Spaans gesproken... IK WAS KAPOT!!! Maar ook trots dat ik het kon volhouden zonder in Engels te vervallen. Mayte (schildpadvrijwilligster op Kreta) liet me vol bewondering weten: 'Niels, hablas espanol de puta madre', en vertelde vervolgens snel dat dit niet betekende dat ze mijn moeder een hoer vond (ze zag mijn beledigde blik) maar dat het gewoon muy, muy bien was. Kijk, da's toch leuk.

's Avonds een muziekfestival op het gemeentehuisplein met veel bier en booty shaking (wat ons uniek maakte, want die Grieken kunnen alleen op hun bouzouki-muziek dansen en verroerden geen vin). Athene is de ideale plek voor dit soort nachtelijke straatactiviteiten.

De laatste dag kregen we zeer summiere Griekse grammatica door onze strot gedouwd en kregen we Griekse dansles van Costas, die geen woord Engels sprak en enkel 'grigora, grigora, grigora, grigora, archa, archa' riep (quick, quick, quick, quick, slow, slow). Heb er nog spierpijn van.

En dat was dan het einde van het schoolreisje. Een tiental vrijwilligers besloot dit weekend in Athene te blijven en daarmee zijn we naar Decadence gegaan (een soort LVC maar met een sterkere focus op rock en punk, aan de rand van Exarhia). Na vijf tot zes keer afscheid nemen lijkt deze week dan echt voorbij, alhoewel ik zeker weet dat we straks gebeld worden de een of de ander of we niet nog EEN drankje kunnen gaan doen voordat het maandag weer werken wordt. Vooruit dan maar.

Dus met het internationale netwerk in Griekenland zit het wel snor. Ik heb nu ongeveer overal een slaapplaats, wat belangrijk is als ik me eindelijk eens buiten Athene waag (ben ten slotte al een maand niet voorbij Glyfada geweest). Ik hoop dat ik volgende week ook een aantal foto's kan posten; die moeten er zijn, want ik ben vijf dagen lang doorlopend verblind door de flash. Voor nu heb ik wel genoeg verhaald. Malakia, dit lijkt wel een verhaal uit de schoolkrant. Nou, toedeloe.

Nylez

 

 

     



{ Last Page } { Next Page }
Hosting door HQ ICT Systeembeheer