Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Als zwanger worden niet vanzelf gaat

IUI 3

19:19, 14/2/2014 .. 0 comments .. Link

Donderdagochtend. 08:45. Weer zit ik in de stoel naast kamer 5, waar ik wacht tot ik naar binnen word geroepen. "Kom je voor het follikelspreekuur?" vraagt de vrouw naast me. "Ja", zeg ik. "Oh, het loopt heel erg uit. Het echo-apparatuur is stuk en na mijn zijn er nog 2 anderen eerst aan de beurt." Kut. Ze kunnen er niks aan doen natuurlijk, maar ik baal wel en vraag me af hoe mijn baas zal reageren als ik weer een groot gedeelte van de ochtend niet op het werk ben. Ik had al een pesthumeur (ik geef de hormonen de schuld), maar nu ben ik al helemaal niet meer te genieten.
Terwijl ik daar zit bekijk ik de tijdschriften die er liggen nog eens. Het zijn er slechts 3 en ik heb ze alle 3 al eens gelezen. Verveeld sla ik opnieuw de Gossip open. Tips om je Sinterklaasfeest op een originele manier te vieren. Het is midden februari.
Ik kijk naar de grond voor me. Toen ik hier voor de eerste keer kwam, dacht ik dat er druppels bloed op de grond lagen. Tientallen bezoekjes later weet ik inmiddels dat het druppels verf zijn.
De vrouw naast me wordt naar binnen geroepen, en ik zie al dat mijn favoriete fertiliteitsassistent vandaag de metingen doet. In het begin had ik mijn twijfels over haar, maar nu ik een hoop verschillende assistenten heb gezien, weet ik dat deze het meest betrokken en oprecht is, en de tijd voor je neemt. Beter dan de kundige maar afstandelijke assistent die weinig uitleg geeft, de assistent die me steeds "mevrouwtje" noemt, of de assistent die zo ruw met het inwendige echo-apparaat in je buik draait. Maar de meesten zijn aardig hoor.
Niet veel later komt er een nieuwe vrouw naast me zitten. "Goedemorgen", zeg ik. Ik krijg geen reactie. Ik weet dat ik haar eigenlijk zou moeten vertellen dat de afspraken uitlopen vanwege het defecte echo-apparaat, maar als ze niet eens de moeite neemt me gedag te zeggen, kan ze het mooi vergeten. Ze heeft ook nog eens haar jonge kind meegenomen. Geweldig. Ook op de fertiliteitsafdeling ontkom je er niet aan geconfronteerd te worden met het feit dat anderen wel kinderen hebben en jij niet.

Uiteindelijk word ik naar binnen geroepen. De assistent vraagt hoe het me gaat. "Goed", lieg ik. Na een kort gesprekje gaan we kijken of de hormonen hun werk hebben gedaan. Terwijl ze met het apparaat naar binnen gaat, leid ze me af door vragen te stellen. Of mijn relatie niet onder te veel druk staat door dit hele traject, of ik goed bij mijn man terecht kan als ik het moeilijk heb. Een aantal dagen terug hebben we een knallende ruzie gehad, dus nee, op het moment niet. Ik probeer mijn tranen terug te dringen, want ik wil écht geen potje zitten janken terwijl ik hier in de gyanecologenstoel lig met een apparaat in me. Ik focus me op de echo. Het baarmoederslijmvlies is heel goed, 8mm, want betekent dat de kans op een innestelling groter is. Op de ene eierstok zit nog steeds de cyste. Aan de andere kant zitten wel een aantal eitjes. Eentje is 13mm, en de anderen zijn wat kleiner. "Hmm", zegt ze. "Ik denk dat het er toch weer te veel zijn." Ze meet geloof ik nog 4 eitjes op, allemaal groter dan 10mm. "Oké" zegt ze. "Kleed je maar weer aan".

Eenmaal terug aangekleed verteld ze dat ze me zaterdag terug wil zien. "Het kan zijn dat er nog een paar eitjes stoppen met groeien, maar het lijkt erop dat je lijf weer te heftig op de hormonen heeft gereageerd. Jullie moeten vanaf nu dus ook weer veilig gaan vrijen." Nu heb ik het helemaal niet meer. "Nou, dat zal geen probleem zijn hoor, want we vrijen momenteel helemaal niet." Gevolgd door een huilbui. Hoe genant. Ze schrikt. "Dit traject is te heftig voor jullie he?" Nee, dat is het niet, we hebben alleen even een dip. Ze raad aan psychologische hulp te zoeken. Ik zeg dat we het hier volgende week met de gynaecoloog wel over zullen hebben. Zij zegt dat dat erg laat is, en ze denkt dat het beter is als we direct actie ondernemen. God, ziet het er zo slecht uit? Ik zeg haar dat we toch nog even wachten tot volgende week. Gauw vraag ik iets inhoudelijks over de IUI. Ze praat technisch en ik heb mezelf weer onder controle. Vol schaamte schud ik dan haar hand en bedank haar voor het gesprek. Onderweg naar de bushalte denk ik na over de uitslag van net. Nog steeds een cyste. Waarschijnlijk weer teveel eitjes. Waarschijnlijk weer geen IUI. Waarom zit het ons nou nooit eens mee?

Just another day at the fertility department.



Alle feiten op een rijtje

18:44, 31/1/2013 .. 0 comments .. Link
Moeder worden is altijd al mijn grootste wens geweest. Als jong meisje fantaseerde ik er al over... het leek mij zo'n wonder, een baby in je buik voelen groeien, een kindje op de wereld zetten! Ik kon niet wachten tot ik een liefdevolle, stabiele relatie zou hebben en financiële zekerheid had.

In november 2011 was dat zo ver. Dat is ook het moment dat ik stopte met de pil. G. wilde ook niets liever dan een kindje met mij... dat zou ons geluk echt compleet maken! We waren ontzettend enthousiast en waren vanaf het begin streng voor onszelf, verplicht vrijen dus en verder alles doen wat de vruchtbaarheid kon bevorderen! Het leek ons zo geweldig, een kindje van ons samen.... wat een wonder, onze grootste wens. Ik, die met een dikke buik zou afstuderen (bachelor), daar gingen we voor. In tegenstelling tot ongeveer iedereen van mijn opleiding, besloot ik om mijn Master er niet achteraan te doen. Dan maar minder kans op werk, we wilden onze kinderwens niet nog een jaar uitstellen... Ik had ook direct een perfecte cyclus van 28 dagen, dus eigenlijk maakten we ons niet zo'n zorgen. In ronde 3 begon ik met ovulatiesten om de kans nog wat te vergroten.

Toen ik in juni 2012 afstudeerde, was ik echter nog niet zwanger. We begonnen wel een beetje bang te worden, wat als er iets mis is? Ik weet nog heel goed hoe we, toen ik net met de pil was gestopt, samen naar Babyboom keken naar mensen die al jaren bezig waren met allerlei behandelingen. Ik weet nog dat ik zei: "wat erg, als ons dat maar niet zal gebeuren, dat lijkt me zó verschrikkelijk... dat zou ik echt niet trekken hoor". Hij was het met me eens. Ik had er toen nog lang niet bij stilgestaan, dat zoiets ons daadwerkelijk zou kunnen overkomen. Nee, wij niet, vast niet.

Ronde na ronde volgde echter, en nog steeds was ik niet zwanger. Ik heb mijn cycluslengtes netjes bijgehouden:  28-31-28-28-27-28-27-25-29-32-32-24-30-27.
Na een jaar proberen veranderde ons enthousiasme in een soort moedeloosheid. Wat als het niet lukt? Wat als er iets mis is? G. is al 42, dus zo veel tijd hebben we niet als we een aantal kinderen willen... Was onze droom te mooi om waar te zijn?
Zo lang proberen beinvloedt je relatie ook wel. Alle spontaniteit rondom seksualiteit verdwijnt, en er ontstaat steeds meer stress rondom het zwanger proberen te worden. Wel hebben we het nog fijn samen en proberen we wel zoveel mogelijk te genieten van het feit dat we nog met z'n tweetjes zijn, want straks zullen er straks momenten komen waarin we wensten dat we weer even tijd voor onszelf hadden!

In november 2012 nemen we contact op met de huisarts. Deze geeft ons gelukkig direct een doorverwijzing voor de gynaecoloog. Helaas duurde het vanwege de drukte en feestdagen ruim 2 maanden voordat we daar terecht konden, maar vandaag, 31 januari 2013 (ronde 15, cyclusdag 24) was het eindelijk zo ver. De laatste maanden voelde het alsof ik stilstond... er nu zou er eindelijk wat gebeuren.

En er gaat ook wat gebeuren. Na het gesprek hebben we de volgende afspraken gemaakt:
7 februari: zaadcontrole G.
Rond 9 februari (cyclusdag 2): ik bloedprikken.
Rond 1 maart (week na eisprong): nog eens bloedprikken.

5 maart: afspraak gynaecoloog. Dan zullen we de uitslagen krijgen van de bloedtesten en de zaadtest. Aan de hand hiervan wordt er een onderzoeksplan opgesteld. Zeer waarschijnlijk zal ik een cyclus regelmatig terug moeten komen voor inwendige echo's, zodat de groei van mijn eiblaasjes gemeten kan worden en er gecontroleerd kan worden of mijn cyclus normaal verloopt. Ook zal er een samenlevingstest plaatsvinden, waarbij na de eisprong wat slijm wordt weggehaald om te bekijken hoe de spermacellen in het slijm bewegen. Het is ook nog mogelijk dat er een cyclus later een baarmoederfoto wordt gemaakt, waarbij contrastvloeistof door de baarmoeder en eileiders wordt gespoten. Maar dit is een behoorlijk onprettig onderzoek en dit doen ze ook lang niet bij iedereen.

Wat bij ons aan de orde kan zijn is: weinig/slecht bewegende/afwijkende zaadcellen, afgesloten eileiders, te stug slijm in de baarmoederhals, of afwijkingen aan de baarmoeder. Onverklaarde onvruchtbaarheid is ook mogelijk...

Wat betreft de behandeling is het goed mogelijk dat ik hormonen krijg (slikken of spuiten) om de groei van de eiblaasjes extra te stimuleren. Dit heeft wel tot gevolg dat er meerdere eiblaasjes kunnen rijpen (bij een normale cyclus komt er meestal maar één eiblaasje tot volledige rijping), wat de kans op het krijgen van een tweeling vergroot. Maar ik zal al dolblij zijn als ik zwanger ben, of het nou van één of twee kindjes is!

Als blijkt dat de zaadkwaliteit niet voldoende is, kunnen - door middel van selectie - de sterkste zaadjes geinsemineerd worden wanneer mijn eitjes voldoende zijn gegroeid. Op deze manier kan het zaad een paar hindernissen overslaan en wordt de kans op een zwangerschap groter.

Mocht dit allemaal geen baat hebben, dan worden wij doorgestuurd naar het Radboud voor verdere behandeling (IVF bijvoorbeeld). Maar zo ver is het nog lang niet.

Het is heel wat, en misschien is het vreemd, maar ik kijk er naar uit. Ik tel af naar 5 maart, hopelijk krijgen we dan eindelijk meer duidelijkheid!

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

IUI 3
Alle feiten op een rijtje

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer