Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Strapatsen

26/10/2011 - Beelden en voetstukken..

Hoe schop je een beeld omver?

Een standbeeld zou me nog wel lukken, mits het geen bronzen is.

 

Het is niet zo dat ik het vaak of snel naar voren breng, maar ik maak er ook geen geheim van.

 

Ik zie mensen wel eens schrikken, als ik ze vertel dat ik een autistische zoon heb. Ik weet niet of ik het daarom niet te vaak noem, vanwege de schrikreacties of omdat het vaak een lompe plompverloren uitspraak is die misschien niet altijd even binnen de context valt.

 

63% denkt dat ik een "Rainman" onder mijn hoede heb, wat natuurlijk een zeer irreeel beeld is. Ik probeer wel eens uit te leggen dat autisten vaak maar een eilandje van begaafdheid hebben en dat het savantsyndroom van Rainman maar zeer zelden voorkomt.

Het gaat er niet in. Het beeld is geschept.

 

87% heeft medelijden met me, alsof autisme iets naars is. ik begrijp het wel....het klinkt natuurlijk ook heel vaak negatief en de link met sociaal wenselijk gedrag dat niet volgens de 'normale' normen verloopt, is al gelegd. Ik probeer dan wel eens uit te leggen dat autisten best sociaal zijn, best behoefte hebben aan contact, maar dat ze de sociale wenken en regeltjes niet zo goed begrijpen en dus af en toe moeite hebben om in te schatten wat er van hun verwacht wordt. Autisten zijn dus geen a-sociale wezens.

Het gaat er niet in. Het beeld is geschept, onmogelijk omver te schoppen zelfs.....

 

73% is direct van mening dat het een modeverschijnsel is en dat het tegenwoordig de normaalste zaak van de wereld moet zijn om maar een bijzonder kind te hebben, zodat je extra kinderbijslag kunt ontvangen en mee kunt teren op de voorzieningen die de overheid heeft gecreeerd voor mensen met een bijzondere eigenschap. Ik probeer wel eens uit te leggen dat ik ook een 'normaal' kind heb en dat ik die paar luizige rotcenten, die overigens weinig zoden aan de dijk zetten, per direct zou inleveren om te kunnen roepen: "Hoera! Mijn kinderen zijn 'normaal'.

Het gaat er niet in. Het beeld is geschept.

 

11% laat direct merken dat er een aantal kwartjes zijn gevallen, betreffende mijn persoonlijkheid en uiten hun aha erlebnis om vervolgens een verhaal af te steken over de erfelijkheid van autisme. Ik probeer wel eens uit te leggen dat ik het daar gedeeltelijk wel mee eens ben, maar dat er nog altijd 2 mensen voor nodig zijn om een kind te maken en dat het nemen van irrationele beslissingen niet perse hoeft te duiden op een autistische stoornis, maar dat een 'normaal' functionerend brein ook oog kan hebben voor details.

Het gaat er niet in. Het beeld is geschept.

 

81% denkt dat mijn zoon waarschijnlijk nooit een normaal leven kan leiden met een leuke baan, vrouw...en ach je kent het wel. Ik probeer wel eens uit te leggen dat de wetenschappelijke blaadjes vol staan met artikelen over de aantrekkelijkheid in autistische mannen. Die artikelen zijn vaak dan wel geschreven met een hoog nerd-gehalte die je ongekunsteld aan een narcistische autistische man kunt koppelen, maar de moraal van het verhaal geloof ik, dus ik zie het niet zo somber voor hem in. Op ieder potje past een dekseltje. En een baan maak ik me helemaal geen zorgen over. De rest ook niet.

Het gaat er niet in. Het beeld is geschept.

 

77% wekt de indruk te denken dat ik het heel zwaar heb door uitspraken zoals: "Knap van je" en "Ik neem mijn petje voor je af". Ik probeer wel eens uit te leggen dat het zeker niet altijd meevalt, maar dat ik, sinds ik enig inzicht in zijn brein heb, er veel vaker lol om heb. Dat een kind met het Asperger syndroom ook heel veel leuke dingen met zich mee brengt en als je dat eenmaal kunt zien er een wereld voor je open gaat, dat je kunt lachen om zijn bijzondere humor en dat het nooit verveelt. Dat zijn liefde voor dieren, feitjes en feitjes over dieren mij ook scherp houdt ( welk kind van 12 weet wat een hoatzin is...) Dus dat ik eigenlijk liever dat soort complimenten niet wil horen, misschien zelfs wel heel vervelend vind. Het is niets bijzonders.

Het gaat er niet in. Het beeld is geschept.

 

3% begrijpt me direct en dan hoef ik niks uit te leggen.

 

Voor het goede beeld: De overlappingen van percentages geven aan dat de ene gedachte vaak gekoppeld is aan de andere en dat als ik mijn best doe, er soms pittige discussies kunnen ontstaan. Dat doe ik alleen als ik het gevoel heb dat ik het moet uitleggen, wat overigens steeds minder vaak voorkomt. Helemaal als ik aan het begin van het gesprek het al als 'zinloos' ervaar. Er blijkt dat veel mensen hun eigen definitie aan autisme hebben gegeven. Het is niet mijn taak om die kortzichtigheid te doorbreken.

Het verwerken van mijn informatie aan hun, komt toch niet door, zodat ik zou kunnen denken dat ik met een autist te maken heb. Ben ik even blij met een logisch beredenerend brein.........

 

Tenminste......

 

Heel soms neemt mijn emotie de overhand. Zoals na deze uitspraak......:

 

"Ik snap niet dat je nog niet stapel gek bent geworden met zo'n kind".

 

Het enige wat ik nog kon uitbrengen was: Stapelgek op............

Het vuur in mijn ogen werd onmiddelijk geblust, ik heb nog een fractie van een seconde nagedacht of ik nog iets wilde zeggen, maar het was precies genoeg tijd om te beseffen dat het niet nodig was.

Vanaf nu......ga ik aan alles en iedereen wat buiten bovenstaande 3% valt, niks meer uitleggen. Niet meer.

Ik krijg het er toch niet in. Het beeld is al geschept. Onmogelijk omver te schoppen.

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

8/9/2011 - "Chaos in je geest is nodig om boven jezelf uit te kunnen stijgen" Nietzsche

Bij ons vind je in het hele huis notitieboekjes.
Een naast de computer, zonder lijntjes zodat ik er ook in kan tekenen. Een naast de telefoon, een in de fruitschaal, twee in mijn tas (een met en een zonder lijntjes) een paar waarvan ik niet meer weet waar ze liggen en een op het aanrecht naast mijn zitvlakafdruk. Als ik daar zit te roken, bedenk ik de beste boodschappen en de mooiste ideeen. Verder heb ik nog een agenda en een kalender. Overal waar me iets te binnen schiet, kan ik het opschrijven. Het ziet er allemaal heel gestructureerd uit....

En dan nog..... vergeet ik de stomste dingen!

Ik denk dat het allemaal begonnen is toen Mari een jaar of 4 oud was. Ik was druk aan het klussen thuis. Met de grootste inspanning van de wereld was ik nieuwe elektriciteitsdraden door het huis heen aan het trekken toen de telefoon ging. Het was de juf. "Zou je Mari misschien van school kunnen halen?" vroeg ze heel vriendelijk. Een lichtelijke schok ging er door me heen. Wat was er aan de hand, was hij ziek geworden, gevallen of was er iets anders ernstigs aan de hand? Nee, dat was het niet stelde ze me gerust en op een gedisciplineerd toontje attendeerde ze me er op dat het kwart voor vier was en de school al een half uur uit was.....

Vanaf die tijd was het mis. Gelukkig heb ik een persoonlijke assistent. Ze heet: Mijn Moeder. Vanaf toen begon die ook wat vaker te bellen met vragen zoals: vergeet je dit niet en vergeet je dat niet...
Zelfs toen had ik al kleine tekenboekjes in mijn tas. Ik merkte dat ik daar steeds meer dingetjes in ging schrijven en zo zijn de notitieboekjes op de proppen gekomen.

Het is ook niet altijd vergeetachtigheid of dat ik het niet kan bijbenen. Het lijkt op chaotisch, terwijl complexe informatie inzichtelijk maken en structureren een van mijn sterkste punten is. Zolang ik het maar op kan schrijven, want alles wat je opschrijft hoef je niet te onthouden.

Ik ben zo'n moeder die er om kwart voor zeven achter komt dat er om half 8 een vergadering is. Die mededeling krijg ik dan van mijn reserve persoonlijke assistent. Ze heet: Mijn Dochter van Zeven. Als ik dan vraag waar het briefje van de juf is, krijg ik als antwoord dat het tijd wordt dat ik de site eens beter in de gaten ga houden. Vroeger hadden we gewoon briefjes! Heel fijn om met een magneetje op de koelkast te plakken! Tegenwoordig doen zelfs de basisscholen aan sustainability.

(Note to myself: Site van school regelmatig checken)

Neem nou gisteren. De hockeytraining was weer begonnen en vol goede moed stonden we daar dan om tien voor vier op het veld... Geen hond te bekennen. Bij mij gingen er al weer allerlei alarmbellen rinkelen. Wat heb ik nou weer gemist vroeg ik mezelf af en na een kleine speurtocht op mijn mobieltje kwam ik erachter dat de training niet, zoals het altijd was, om vier uur begint, maar om half vijf!
Hoe moet ik dat nou weten als ik niet heb opgeschreven dat ik niet moet vergeten om op de site te kijken!!!
Dus zijn we maar even 'snel' boodschappen gaan halen om vervolgens nog op het nippertje op tijd te komen, terwijl we eigenlijk tien minuten te vroeg waren.

Ik geef niemand de schuld van mijn tekortkoming, maar ik moet wel eerlijk toegeven dat ik het niet altijd even fijn vind om als een klein kind behandeld te worden.
Met mijn persoonlijk assistent heb ik afgesproken dat wanneer ik aan het werk ben en ik mijn telefoon niet beantwoord ze direct nog een keer belt als het dringend is.
Vanmorgen tijdens een bespreking voelde ik mijn mobiel in mijn zak trillen en heel gek... zelfs aan de trilling voel ik dat het Mijn Moeder is. Een vluchtige blik bevestigde dat. Toen de telefoon nog een keer ging, excuseerde ik me om hem aan te nemen.
"Ja... met mij....ik sta hier bij de Albert Heijn en ik dacht je bent vast vergeten om......"

Echt waar.........

Voor de chaos in mijn geest betaal ik een grote prijs!
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

4/9/2011 - Aspie!

De dag dat Mari de diagnose syndroom van Asperger kreeg, kan ik me nog herinneren als de dag van gisteren. Het was geen verrassing, geen klap in mijn gezicht, ik had geen schuldgevoel en mijn wereld stortte niet in. Ik was opgelucht. Opgelucht dat ik niet gek was.

Inmiddels zijn we bijna 6 onstuimige jaren verder en heb ik flink wat inzicht gekregen in de wereld van een Asperger. Zijn slecht empathisch vermogen, bijzondere humor, overgevoeligheid voor tast, geluiden en smaken, palilalie en preoccupaties maken hem echt tot een voorbeeldig studiemodel Asperger. Niks meer en niks minder.

Soms komen er van die uitspraken voorbij zoals: "Ach, je leert er vast wel mee leven", "Je bent er natuurlijk in mee gegroeid" en "Maak je niet druk, zo erg is het toch niet?". En ja, dat is allemaal waar. Erg is het zeker niet.....
Maar O!!, wat moet ik mijn best doen om op de hoogte te blijven van alles wat hem interesseert! Helemaal als er een 'mede-bijzonder-kind' langs komt, zit ik regelmatig met mijn oren te flapperen van de uitspraken die dan voorbij komen en zit ik 's avonds weer te googelen naar onbekende dingen.  Zo heb ik afgelopen weekend nog een mega nerve gun uit elkaar gehaald, de verf lopertjes er vanaf geschuurd en weer in elkaar gezet. De veertjes sprongen me om mijn oren, terwijl ik er nog nooit van had gehoord!

Nee, erg is het helemaal niet...... Zolang ik maar niet al die personages van Dragon Ball Z uit 276 afleveringen hoef te onthouden die soms op een dag voorbijvliegen inclusief skills en moves. Zolang ik niet alle Marvel Comics' superhelden 1 voor 1 hoef op te noemen, zolang ik de woordgrapjes nog kan bijhouden en zolang ze in dierentuinen nog bordjes met info laten staan.... Zo lang blijf ik lachen...

Sinds 'The Big Bang Theory' op tv is, is het een stuk makkelijker geworden om het uit te leggen. Ik hoef me niet meer in het zweet te jagen om te verwoorden hoe het is. Als ik zeg dat ik een mini-Sheldon thuis heb, snapt iedereen wat ik bedoel  en heeft de beladen kant ervan direct een positieve wending gekregen.

En het leuke is... Iedereen kan het worden!!!!
http://oncyclopedia.net/wiki/Hoe:_word_je_autist%3F
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

23/8/2011 - Buren gezapigheid...

Het is dat ik in een woonwijk woon, anders was ik er niet gaan wonen...
Soms heb je het nou eenmaal niet voor kiezen en in dit geval was dat zo.

Het allerliefst zou ik een huisje met een schuur, voor mijn tractor en mijn Mercedes 508 busje willen hebben, die ik natuurlijk helemaal niet heb. En het allerliefst een stukje tuin die ik dan eens in de zoveel tijd met mijn tractor om kan ploegen, gewoon voor de lol. Een huisje dat minimaal 100 meter bij de buren vandaan staat, het allerliefst... helemaal geen buren.

De woonwijk is voor de kinderen ideaal. Rosi rent naar buiten wanneer ze wil en de eerste de beste kindjes die ze tegenkomt, daar speelt ze mee. Regelmatig hebben we hier een kudde kinderen in de tuin om te springen en te schommelen. Vanzelfsprekend hebben we dus ook een diepvrieskast met ijsjes.
Die gezelligheid is natuurlijk geweldig, het lawaai van al die kinderen soms overweldigend. Dat hoort erbij in een woonwijk.

Wat er ook bij hoort zijn de buren. Sinds wij hier zijn komen wonen, is de gemiddelde leeftijd in het blokje nogal fors gestegen. Hoe hun tuintjes eruit zien behoeft dan verder geen uitleg. Als ik in de voortuin sta te zwoegen om al het onkruid er weer eens uit te plukken, loopt de buurman wel eens voorbij met een emmertje om even dat ene grassprietje, die hem al de hele ochtend irriteerde, tussen de tegels vandaan te halen. Gekscherend moet hij altijd even zeggen dat het best veel werk is zo'n tuin en dat het maar een questie van bijhouden is. En dat laatste... dat is het hem nou juist. Nonchalant zeg ik keer op keer weer: "Ja buurman...., had ik maar een tractor".
Het is een aardige vent. Hij maakt altijd grapjes met de kinderen en klaagt nooit over het kabaal hier in de tuin of de muziek die zo heel af en toe wel eens te hard staat.

De achterbuurman... Zijn huis staat haaks op dat van ons. Hij klaagt nooit, maar zeurt.... Over de stomste dingen, zoals het grasveldje voor zijn huis. Dat waren eerst bosjes en toen de gemeente die er op een dag uit haalde, hing hij als eerste aan de telefoon met een ambtenaar om te vragen wat voor bosjes er weer in kwamen. Maar de gemeente ging er lekker goedkoop gras in zaaien. "Als er maar geen kinderen overheen gaan lopen", zei hij op een ochtend tegen mij. Grinnikend liep ik het huis in, nee zeg, stel je voor.... Kinderen op een grasveld!

De man is een saaie piet met zo'n achterlijk net tuintje, dat hij van ellende niet weet wat hij moet doen. Totdat wij er kwamen wonen... en na ons nog meer jong hardwerkend volk.... Inderdaad, op onze tuintjes letten! Een jonge vent verderop kon het niet meer aanhoren en heeft uit pure frustratie zijn hele voortuin betegeld. Onze heg is de man een doorn in het oog. Als ik nou dat huisje zonder buren had, kon ik de heg lekker laten groeien en bloeien. Lekker veel privacy, zodat je bij wijze van spreken in je blote kont in de tuin kan gaan zitten.
Op een dag zei saaie Piet: "Ik kan de straat niet meer inkijken, jullie heg is te hoog". Ik zou bij god niet weten wat er te zien is in de straat, maar ik voelde een beetje medelijden opkomen. Die arme man...  Staat uren lang door zijn venster de straat in te turen, goed op te letten of er geen kinderen in zijn coniferen vallen en nu wordt het zicht hem ontnomen, omdat ik zogenaamd altijd wel betere dingen te doen heb dan de heg te snoeien. "Weet u wat?" zei ik, "Als u nou het hoekje eraf snoeit, kunt u weer fijn de straat inkijken".  Hoe noemen ze dat ook al weer...' Geef ze een vinger en ze nemen je arm?' Dat heeft onze achterbuurman dus gedaan!! Tot achter de ellebogen!! Eerst heel netjes een hoekje en elke dag als wij gingen werken steeds een beetje meer. Eerst stoorde het me niet zo, totdat hij het punt voorbij snoeide dat helemaal niks meer te maken had met de straat in kunnen koekeloeren, maar des te meer met het veroveren van een bepaalde netheid in onze tuin! En als ik toch wel ergens een hekel aan heb... precies.
Voorlopig is hij uit gesnoeid, want van de week heb ik tegen hem gezegd: "Buurman, u bent nu echt te ver gegaan!". Hij heeft de boodschap begrepen, maar ondertussen zit ik nu met deze heg.....




Voor de helft akelig netjes en voor de andere helft niet om aan te zien, maar wel zoals ik hem leuk vind!

Tsjee....Wat moeten de buren wel niet van ons denken....?
Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

28/7/2011 - Stilte went zo snel...

Het is woensdag, mijn vrije dag. Langzaam word ik wakker, mijn hoofd voelt als 'zwaar geslapen' en tegelijkertijd voel ik dat ook in mijn lijf. Met mijn ogen rol ik naar de wekker toe en vol ongeloof blijf ik even doodstil liggen. Het is 10 uur! Ik heb ongestoord tot 10 uur geslapen! Diep geslapen! Een beetje paniekerig speur ik mijn hersenen af naar tijdstippen waar ik voor 10 uur had moeten zijn, maar ik kan niks vinden.
Nee, ik ben vandaag vrij en de kinderen hebben vakantie.
Sinds Mari de leeftijdsgrens puber heeft bereikt, is uitslapen een van zijn favoriete hobby's geworden, dus die zal ook nog wel in zijn bed liggen.
Rosi.... mijn biologische wekker... waarom heeft ze me niet wakker gemaakt met de onnozele mededeling dat ze wakker is? Nooit om te laten weten dat ze wakker is, maar meer om mij te laten weten, met een mix van sublimiteit en dwang, dat het voor mij ook tijd is om mijn nest uit te komen.
Langzaam dringt het tot me door. Ze is er niet, ze is aan het logeren bij haar papa. Dat de kinderen uit logeren zijn, is niet zo bijzonder. Ze spenderen regelmatig een nachtje bij hun opa en oma of hun papa.
Maar deze keer blijft ze, voor het eerst, wel heel lang weg.
Stilletjes sluip ik naar beneden en onderweg daar naar toe werp ik een blik in haar kamer. Keurig netjes opgeruimd achtergelaten, wat alleen maar keihard benadrukt dat ze er niet is.
Beneden gekomen zie ik dat Mari al wakker is en stilletjes heerlijk van zijn rust zit te genieten. 10 dagen lang geen geruzie om wie waar zit, de afstandsbediening, onnozele dingen en de Ipad. Bij die gedachte maakt mijn hart ook een klein vreugde sprongetje. Geen politieagentje spelen, geen gekibbel, wat een rust.....
Tijdens mijn triviale handelingen dwalen mijn gedachten steeds af. Mari is niet zo'n grote prater, dus het is stil in huis, heel erg stil. Zelfs de muziekjes die uit de radio schallen bieden geen afleiding.
In het zonnetje drink ik mijn koffie. Plotseling hoor ik ergens een kindje huilen. Mijn feilloze moederradar springt aan om te definieren uit welke richting het exact komt en of het voor mij het o zo herkenbare gehuil is. Oh nee, Rosi is bij haar papa.....
Terwijl ik van het ochtendzonnetje probeer te genieten, bedenk ik me dat ik eigenlijk misbruik zou moeten maken van de situatie en eindelijk eens de dingen kan gaan doen die al zo lang op mijn to do lijstje staan. Dingen waar ik nooit aan toe kom, dingen die ik vaak laat liggen, omdat ik ze met de hulp van Rosi beter niet kan doen. Als er iets geschilderd moet worden, zoals de 2 oude kerkbankjes in de tuin, is ze er als de kippen bij in haar klusbroek. Ramen wassen is voor Rosi een feest. Uiteindelijk heb ik dan alles onder het sop, behalve schone ramen.
Ik zou koffie kunnen gaan drinken bij een vriendin en kletsen over dingen waar je niet over kletst als er kleine kinderen in de buurt zijn. Och, ik zou zoveel kunnen doen, maar ik kan me er niet toe zetten.
Dus neem ik nog een bak koffie en een sigaretje en vice versa.
Langzaam schrijdt de dag voorbij....
Langzaam went het....
Langzaam kom ik in actie. Ik rommel wat in de tuin, verplaats de parasol 3 x, verpot wat planten, schuif wat met een bezem heen en weer, neem nog een bak koffie en ga weer verder. Af en toe een praatje met Mari die slungelig om de hoek komt kijken wat ik aan het doen ben of een mededeling doet. Ik ben in beweging. In de tuinen om me heen hoor ik ook hier en daar wat gescharrel en geveeg. Stiekem ben ik heerlijk aan het genieten... in alle rust.... Voor heel even.... De buurtkinderen hebben ook gemerkt dat het buiten heerlijk weer is. Met een hoop lawaai crossen ze rond op hun skeltertjes, fietsjes en waveboards.
Ze spelen verstoppertje en spelletjes waarbij schijnbaar de een nog harder moet schreeuwen dan de ander. Geergerd loop ik naar binnen om mijn mp3 speler te zoeken.


Stilte went zo snel.........
Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me



«  December 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer