Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Untitled

Home - Profile - Archives - Friends

Lieve ex

Posted on 10/8/2006 at 19:36 - 0 Comments - Post Comment - Link

Vandaag viel dan eindelijk het kwartje. Maandenlang heb ik mezelf wijsgemaakt dat ik over je heen ben en dat ik klaar was voor een nieuwe man. Een man die WEL voor 100% voor me wil gaan. Een man waar IK voor 100% voor wil gaan. Als je het maar vaak genoeg herhaalt, ga je het vanzelf geloven. En dat deed ik. Maar mijn gevoel voor jou zit dieper dan ik dacht...

Maandenlang heb ik geprobeert om niet aan je te denken. Je was het tenslotte niet waard. De enige man die MIJ heeft laten zitten. Ik was niet voorbereid, totaal niet....IK was toch altijd degene die de harten brak??? Nooit bij stilgestaan dat het wel eens andersom zou kunnen zijn. Vooral niet na al jouw mooie, liefdevolle woorden....

 

Begin 2006. Het was al even uit tussen J. en mij. Ik verveelde me en dacht dat het wel leuk zou zijn om een nieuwe, leuke, knappe, geweldige man te leren kennen. Dus meldde ik me aan bij een populaire datingsite en speurde doelloos wat rond tussen de nietszeggende profielen. En plotseling stond daar jouw foto. Met je mooie glimlach en je ondeugende pretoogjes. Ik heb gelijk gereageerd en gezegd dat je mij een leuke man leek. En de week erna foto's van mezelf gemaild. Je was gelijk daarvan onder de indruk. Mijn ego was gestreeld...je vond me mooi.

Dat ik een vrouw ben met bindingsangst was jou bekend. Je deed er alles aan om mij op m'n gemak te laten voelen. Ik mocht het tempo bepalen. We deden het rustig aan. Ik had nog wat bezwaren in het begin, want het leek allemaal zo perfect... Het leek gewoon te mooi om waar te zijn! Daardoor was ik toch wel wat argwanend, want een perfectionist als ik streeft natuurlijk wel naar perfectie, maar bereikt deze zelden. Na enkele weken begon het vertrouwen in jou toch te groeien en op een gegeven moment ging ik overstag. Ik geloofde je. Ik hing aan jouw lippen. Elk prachtig woord zoog ik in me op. Dit was het ultieme geluk!! Ik had een relatie met de meest geweldige man ter wereld en het was wederzijds!!! Stapelgek waren we op elkaar, de verliefdheid spatte er vanaf. Je had allerlei plannen met ons,  er was nog zoveel wat we zouden gaan doen...paardrijden, samen naar Parijs...samenwonen, trouwen... Voorheen was ik gillend weggerend als iemand het T-woord had genoemd, maar dit keer niet... Sterker nog, ik hoopte dat deze hypothetische gesprekjes zo snel mogelijk concreet gemaakt zouden worden...

 

En dat is waar ik de fout in ben gegaan. Want dat had je niet verwacht, dat de bindingsangst om zou slaan in bindingsdrang. Dat ik je zou gaan geloven. Dat ik zou gaan verlangen naar samenwonen met jou. Koken voor jou. Boodschappen doen samen met jou. Wakker worden naast jou. Elke dag. Hoe sneller hoe beter! 

Maar dat was niet de bedoeling!! Eeigenlijk had ik onbereikbaar moeten blijven....want dat is tenslotte wat iemand met bindingsangst wil: iemand die onbereikbaar blijft en vooral niet te dichtbij komt. Want stel je zou eens gekwetst kunnen worden....

Dus maakte je een einde aan de heerlijkste, fijnste relatie die ik ooit heb gehad. Want je was helemaal niet toe aan een relatie. Je had tijd nodig, tijd voor jezelf.. Tijd voor je 1001 hobbies die je allemaal halfslachtig deed. Er was er niet een waar je goed in was, nog niet eens een beetje. Vluchten. Vluchten voor mij, voor je verleden en vooral voor jezelf. Ik verstikte je, zei je. Ik benauwde je. Maar wacht eens even... Was JIJ het niet die dit allemaal in gang had gezet???

 

Eigenlijk ben je niet meer dan een sukkel. Ik weet niet eens wat ik ooit in jou gezien heb. Rationeel bekeken was het allemaal gebakken lucht. Wie was jij nou echt? Wat was er nou waar van alles wat je me voorspiegelde? Weinig tot niets. Dus waarom ben ik dan nog zo kwaad? Diepgewortelde gevoelens voor iets wat nooit bestaan heeft... Mijn droomman die nooit bestaan heeft. Ik was verliefd op een illusie. En toch sta je nog steeds tussen mij en mijn toekomst in... Elke man die ik ontmoet vergelijk ik met jouw illusie, en geen enkele man die ik ontmoet kan daaraan tippen. Ze doen zo hun best en toch raak ik nog niet op z'n minst in vervoering...Dus elke keer weer moet ik ze vertellen dat ik niet toe ben aan een relatie, dat het niet lukt op dit moment...Ze benauwen me, ze verstikken me met hun mooie woorden, dat ze me zo mooi vinden en een toekomst met me willen.... 

 

Ik mis je, lieve illusie, ik mis je...


How do we feel today, younglady?

Posted on 9/8/2006 at 20:45 - 0 Comments - Post Comment - Link

Op het toilet heb ik altijd een paar tijdschriften liggen. Vogue, Harpers Bazaar, Red, etcetera. En vandaag, tijdens het poepen, las ik een stukje in de Elle van augustus. Het gaat over het "Pillen ABC". Met veel verbijstering en verwondering heb ik gelezen over de jonge, veelbelovende pilletjes met klinkende namen als "Super Caps" en "Griffonia Simplicifolia". Als ik de tekst moet geloven, moeten dit wonder-medicamenten zijn. Je krijgt er energie van, je voelt je vrolijk en opgewekt, je slaapt als een roosje EN je valt ervan af. Nou jaaaaaaaa!!! HIER met die pillen!! Waar, waar, WAAR zijn ze verkrijgbaar??? Waarom is niet heel Nederland aan die pillen??

Een rationeel, weldenkend mens zal ongetwijfeld zijn bezwaren hebben bij het lezen van al dat moois. Enige argwaan moet toch wel gewekt zijn, zou ik zo denken. Geld-uit-de-zak-klopperij. Je raakt er vast verslaafd aan. Het zal ook wel z'n bijwerkingen hebben en je weet wat ze zeggen...het middel is meestal erger dan de kwaal.....

Maar ik niet. Deze oververmoeide, depressieve, goedgelovige tuthola met vreetbuien WIL zich vastklampen aan elke strohalm en doet dat met volle overtuiging....Ik heb dus twee potjes besteld.

Vanmorgen heb ik de dokter gebeld. Morgenochtend heb ik een afspraak. Over het feit dat ik zo bedroevend slecht slaap. En als ik al goed slaap (en me dus goed zou moeten voelen) nog zo ontzettend oververmoeid ben, dat ik elke seconde van de dag in slaap zou kunnen vallen als ik er maar aan zou toegeven en die luikjes dicht zou laten vallen. Dat ik nergens zin in heb. Het enige wat ik wil, is shoppen en eten. Vreten is een beter woord. Ik voel me als een beer die in een warm hol wil kruipen en aan een winterslaap wil beginnen. Wakker worden wil ik pas als de hittegolf weer terug is en als er een man is die de deksel op mijn potje wil zijn...

Ben bang dat de dokter me aan de antidepressiva zal zetten als ik beken hoe ik mij daadwerkelijk voel. Eenzaam en alleen. Verdrietig en vol zelfmedelijden. Walgend van de cellulite die zich met de dag vermeerdert. Het bleke vlees wat naar me terug staart in de spiegel en roept:"Vies he...en je doet het allemaal zelf!!"

Ja nu maak ik het wel heel dramatisch. Maar ik realiseer me wel dat ik het anders aan moet gaan pakken. Vanaf morgen sleep ik mezelf weer naar de sportschool. Ik ben hartstikke blut, dus meer geld uitgeven kan ik niet en dat is ook goed voor de lijn! En dan natuurlijk binnenkort de wonderpilletjes....Already getting my hopes up!


Eerste dag

Posted on 9/8/2006 at 20:36 - 1 Comments - Post Comment - Link

De eerste dag. Mijn vuurdoop op het internet....Eigenlijk is het niks bijzonders, niets zwaars, hoeft niet aan getild te worden...Ga ervan uit dat niemand dit leest omdat ik natuurlijk ook aan niemand ga vertellen dat ik uberhaupt een weblog heb... Tot voor kort wist ik niet eens wat een weblog was. Laat staan er een te maken. Maar iets in mij zou graag een groot schrijfster willen zijn.... Ach ik heb helemaal geen letterkundige ervaring en aan mijn schrijfstijl zal vast een hoop mankeren, maar who cares als niemand het zal lezen?

Vroeger had ik een dagboek. Ik had er wel meer. Heb er in totaal wel een stuk of zeven gehad denk ik. Steeds weer begon ik opnieuw en deed ik een poging om het eens echt bij te houden, om consequent elke dag een stukje neer te pennen. Over wat er op school gebeurde, op wie ik verliefd was, welke roddeltjes ik gehoord had over vriendinnen en bekenden...Maar elke keer weer scheurde ik de bladzijden eruit en begon ik opnieuw. Ik probeer een reden te bedenken waarom ik dat deed... Ik herinner me dat ik het belachelijk vond wat ik weken ervoor had geschreven. Ik vond mezelf belachelijk. Stel je voor dat iemand het zou lezen zeg en me ook zo belachelijk zou vinden... Nee, dan het risico niet nemen en het bewijsmateriaal vernietigen. Eigenlijk werkt dit log hier precies hetzelfde. Als er enkele dagen voorbij gaan zonder iets nieuws te schrijven, is mijn complete historie verdwenen...POEF...in het grote zwarte gat. Never to return again. Dus ik heb altijd nog een backup...als het me te heet onder de voeten wordt, verdwijn ik gewoon in het grote niets, alsof er nooit wat is geweest.


Hosting door HQ ICT Systeembeheer