Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

OFF ROAD


Offroadreizen

Home | Profile | Archives | Friends


2016 DON LEO OFFROAD

Posted at 21:32, 26/7/2016

         2016

 

 

Hier vind je (straks) verslagen met foto's van de:  DON LEO OFFROAD 

 

 

14 augustus 2016,  Vanmorgen om 06.00 uur hebben een aantal Don Leo deelnemers een oefentocht gereden

en later op de middag volgt een Barbeqeu met de nodige drankjes,

dit alles moet ten goede komen aan de teamgeest voor de komende tocht welke start in Timisoara.

op de foto een drietal: Gert, Leo en Paul  oftewel GELEPA 

Dus met: Gert, Leo, Paul, Hans W, Jan E, Gerrie, Ronald, Hans Hi, John, Berry, Fons, Jan H. 

We hebben nu eenmaal de gewoonte om iedereen bij voornaam te noemen met een initiaal van de achternaam.

 foto onder:  ..Vorig jaar 2015.......afwachten wat het nu geeft...

 

Dinsdag 30 augustus 2016, zojuist: Hans Hissink en Hans Wolters zitten inmiddels, nu 30 augustus, met de bus en Motoren

al in Oostenrijk, een voorspoedige reis aldus berichten vanuit Oostenrijk...

Woensdag 31 Augustus Hans W. en Hans Hi. zijn tegen de avond aangekomen in Timisoara, Roemenie. Super dus! 

Een prima reis ondanks een lekke band en wat file. 

04.30 uur donderdagmorgen vertrek vanuit Lichtenvoorde naar de luchthaven Dortmund........ als het vliegtuig

aan de grond komt (zoals altijd trouwens) hopen we al voor 12.00 uur op de motor te zitten,

de tocht gaat van TIMISOARA naar GHIOROC.

-

Foto onder: Op het vliegveld van Timisoara zijn Hans en Hans aangekomen, we kunnen de motoren uitladen en meteen rijden.


       

Donderdag  1 september 2016.

Door Ronald,

De eerste dag van de Don Leo Off is vanmorgen erg vroeg begonnen. Om half vijf in de morgen stonden we allemaal klaar en waren we er zelfs eerder dan de taxi. We waren dan ook ruim op tijd in Dortmund op de vluchthaven en het vliegtuig van Wizz Air vertrok exact op tijd. We hadden waarschijnlijk de wind mee, want een kwartier eerder dan het vluchtschema aangaf zette de piloot het toestel aan de grond om vervolgens met zijn remmen de strijd aan te gaan met de korte landingsbaan. Gelukkig won hij deze strijd,

Buiten stonden Hans Wol en Hans His, of te wel Hanskwadraat. Ook wel Hans een en tweede Hans genoemd. De motoren waren snel uit de bus en aanhangwagen geladen en ook wij hadden de cross kleren snel aan. Lang wachten was ook niet aangenaam, want de zon deed goed zijn best.

Ruim een uur na de landing, zeg maar anderhalf uur om niet te veel te overdrijven, reden we rond 13.00 uur van het vliegveld naar de dichts bij zijnde benzine pomp om vol te tanken. De ruige, nagenoeg  onbewoonde natuur in doe je beter met een volle tank. Het wordt onmiddellijk mooi. We doorkruisen een mooi glooiend, met gras begroeid terrein en het ene mooie pad sluit aan op het andere.


De eerste pauze in de loop van de middag is in een klein dorp met twee supermarktjes annex café s, waar niet een deel van de plaatselijke KBO leden hun biertje drinken, maar ook de plaatselijke jeugd hun colaatje met zak chips nuttigt.  Wij sluiten ons hierbij aan met een in de winkel gekocht gesneden brood en een aan plaatjes gesneden salami worst van een halve meter. Inclusief het drinken betaalden we de lieve som van € 0,95 per persoon.

Na de pauze wordt het terrein ruiger met meer hoogte verschillen. Soms en later steeds vaker eindigt het pad in niets en rijden we over oneindig grote stoppelvelden die licht omgeploegd zijn en waar het goed oppassen is. Een enkele keer moeten we echt omkeren, omdat niet verder kan. Steil omhoog door een bos waar een pad is ontstaan door het hout uithalen stopt onze ambitie en moeten we terug. We zitten al een geruime tijd op een afstand zo’n 11 km van de plaats Ghioroc en deze afstand wordt niet minder doordat de weg steeds weer van ons eindpunt afbuigt. Uiteindelijk vinden we toch een pad rechtsaf, wat in de goede richting loopt. Na een kilometer is het wachten.

Nu niet vanwege de stof,  maar omdat het pad zo steil omhoog loopt en niet over een honderd of paar honderd meter, maar wel een kilometer en meer. Het pad is zo steil dat we vol gas in de eerste versnelling omhoog moeten. Terwijl we op elkaar wachten horen van ieder van ons het aanhoudende, wegstervende brullende geluid van onze viertakten. Boven aangekomen hebben we een prachtig uitzicht over een vallei met ons hotel al in zicht.


Hans en Hans staan ons al op te wachten aan de bar met een koud biertje en het zwembad op een meter afstand.                                                                                                                                                                                                 Een hele mooi afsluiting van een prachtige eerste rij dag.

Een prima begin van de Don Leo Offroad door Roemenië en Servië.

.

.

.

Door Leo Ti.

Donderdag 01 september 2016

Het was vroeg opstaan deze morgen. 4:30 uuur verzamelen bij de sporthal. Natuuurlijk stond onze vaste chauffeur van Wallerbosch                                                                                                                                                    weer op tijd klaar om ons naar Dortmund airport te brengen. Ruim op tijd, dus voldoende tijd voor eerst een bakkie (zeg moar bak!) koffie.                                                                                                                                        De vlucht met Wissair verliep uitstekend, dus op tijd in Timisoara, waar Hans en Hanshi al klaar stonden met de bus vol motoren.                                                                                                                                                     Ook dit keer moesten we als rijders de motoren weer zelf uitladen… En gelijk hebben ze!                                                                                                                                                                                                                               Na de grote verkleedpartij gaat het richting tankstation, waar onze motoren worden voorzien van de benodigde brandstof.

Zo, nu kan het beginnen… Na een paar kilometer draait Fons van de hoofdweg de binnenweg in. Het begin van een prachtige middag

met afwisselend met gras begroeide heuvels, bospaden en af en toe een mooi klimmetje. Iedereen vindt het prachtig,

al moeten enkelen ook bekennen een foutje te hebben gemaakt. Op 2 wielen lig je er nu eenmaal snel naast,

vooral wanneer een slootje genomen moet worden of de helling net anders dan gedacht. Ook de diepe sporen geven problemen,

waardoor plotseling iemand van het pad verdween, die uiteindelijk na een minuut of 5 de oorspronkelijke richting weer

had teruggevonden. Gewenning zullen we maar zeggen?

Uiteindelijk om ongeveer 18:00 uur aangekomen bij het hotel, waar we worden opgewacht door Hans en Hanshi.

De kamers gereserveerd en het barpersoneel geïnstrueerd, wat wil je nog meer?

Paul & Fons...Het is overal mooi....

 

Dag 2 van Ghorioc naar Carancebes

Het hotel in Ghorioc was prima, met zwembad en terras waar we tot laat in de avond hebben geze ten.  Het eten s’avonds was een allerlei soorten gegrild vlees met groente een gebakken aardappels. Veel te veel, we hebben niet alles op gekregen. Het ontbijt daar en tegen was minder , nogal droog brood, maar met de koffie spoel je dat wel weg. Haast om te vertrekken hebben we tegenwoordig niet meer, maar terwijl iedereen zijn cross kloffie al aan heeft blijkt de voorband van John zijn motor lek. De dag ervoor hebben we door een pad gereden met veel doornstruiken, en een ervan zit in John zijn voorband. Dus nieuwe voorband erin. Voor de rest van ons gelegenheid om noch het een en ander na te checken. Fons vult zijn camelbag bij. Nadat hij geproefd heeft klaagt hij over de smaak van het water. Waarop iemand vraagt; “Heb je de fles met het blauwe water gepakt” Ja, zegt Fons. “Nou daar zit ruitenwisservloeistof in.” Berry checkt de bandenspanning van zijn motor en die wijkt 0,3bar af van gisteravond. Geen van ons zou zich daar druk om maken, maar Berry vertrouwd het niet, en terecht, ook een doorn in zijn voorband. Nogmaals een nieuwe voorband erin. Als dit zo doorgaat zijn we binnen 3 dagen door alle reserve binnen banden heen. We vertrekken pas om half elf. Als snel wordt het gravel opgezocht. Het is hier kurkdroog en vooral de paden tussen de landerijen zijn uitgesleten door landbouwvoertuigen en de richels waar we door rijden zijn zo hard als beton. Hier vallen kan echte schade opleveren. Fons stop plotseling bij een woonhuis en vraagt waar we ergens koffie kunnen drinken. De eigenaar wijst ons de weg en vraagt. “Kom even binnen we hebben heerlijke marketons in onze boomgaard” Een soort kleine perziken. Dat verzoek kunnen we niet weigeren en doen ons te goed aan deze heerlijke vruchten. Alleen de vrouw des huizes spreekt een beetje Engels.



Het blijkt dat haar zus in Nederland woont. Een van de zonen des huizes begeleid ons, op zijn fiets, naar een klein supermarktje. Ze hebben koffie, cola en brood en we nemen ook nog paar worsten. Eenvoudig doch voedzaam en gelukkig niet zoveel.  De plaatselijke opgeschoten jeugd is ook terstond terplekke. Ze kunnen geen Engels dus we begrijpen er niets van, maar sommige gebaren hoeven geen verdere uitleg. Het lijkt dat deze jeugd al verder is als hun Nederlandse soortgenoten. Overigens hier niet voor vertaling vatbaar. Fons zoekt de offroad paadjes weerop en meerdere malen rijden we echt offroad en komen schapen en koeien tegen. Maar ook stekels en Berry is weer aan de beurt, Lekke voorband. Ik geef mijn nieuwe binnenband af en heb weer wat meer ruimte in mijn tanktas. Omdat de tijd nu toch snel verstrijkt gaan we het asfalt op en worden we regelmatig door auto’s ingehaald. En af en toe rijden ze bijna de vouwen uit je crossbroek. Niet prettig en Gerry laat dit door gebaren ook duidelijk aan een automobilist merken. We zijn tegen 5uur in ons hotel. En Hans 2 heeft de eigenaar zover gekregen dat “ons” bier in zijn koelkast word gekoeld. We willen koud bier en de beide Hans(en) regelen dat. We gaan nu eten, dus ik stop ermee. Morgen is er weer een (offroad) dag.

 

  

Dag 3 Van Carancebes naar Targu Jui

door Jan E.

Gisteravond is de dagelijkse briefing op onze weblog er bij ingeschoten. Daar zijn allerlei reden voor, maar daar ga ik niet op in. Onbijt in Carancebes was overdadig, ei, gebakken worst met veel knoflook, ham, kaas en groente en brood. Vanmorgen geen lekke banden, eindelijk. Vandaag moeten we hemelsbreed ca 100km, maar er zit wel een bergmassief tussen. Dus omrijden. Desondanks besluit Fons al vrij snel om offroad paden op te zoeken en zoals altijd lukt dat. We leven ons uit. Af en toe een bospad dat dood loopt en we dus terug moeten, maar de lol is er niet minder om. Echter na 3 uur fun toeren zijn we 14 km in de goeie richting gereden. Dat schiet niet op. We besluiten nu toch maar wat snelle asfalt km  te maken. Ondertussen tijd voor de lunch. We vinden een wegrestaurant. Blijkbaar hebben ze maar 1 koekepan, want het duurt erg lang voordat we allen een roerei met brood geserveerd krijgen. Als de lunch er achter zit begint de trip door de bergen. Het is weliswaar op het asfalt, maar de variatie aan bochten maakt alles goed. Met name uw auteur is liefhebber van dit soort wegen en leeft zich uit. Onderweg in de bergen blijkt dat de locals, het is zaterdag, de verkoeling vd bergen op zoeken. Het is op sommige plekken hartstikke druk, en er staan ook allerlei stalletjes met fruit, honing, noem maar op. Je merkt dat ook in Roemenie de welvaart toeneemt en de bevolking tijd krijgt voor dit soort recreatie. In de dalen is het zeer warm, maar in de bergen zakt de temperatuur en krijgen we zelfs een regenbui. Zijn we de bergen eenmaal door zoekt Fons  de offroad paden weer op. Uiteindelijk komen we bij ons hotel. Het ligt direct aan een doorgaande weg en is redelijk luxe. Het eten is goed maar niet overdadig. Na het eten nog gezellig na kletsen, overmatig veel sterke verhalen, en na het genot van een paar sterke drankjes, het kost hier toch niets, zoekt de een na de ander het bed op

foto onder: John genieten van de omgeving..


woest mooi om te rijden...

 

 

 

Dag 4 Targui Jui naar Craiova.      door Jan E.

Ontbijt was goed, en ook nu geen lekken banden. Afstand is vandaag hemelsbreed weer ca 100km, maar erg zit geen berg tussen. En dus gaan we spoedig van het asfalt en de offroad paden op. Opvallend vaak rijden de afgelopen dagen echt offroad. Vaak grasland met struiken, maar ook terrein waar ooit rogge o.id. heeft gestaan. We vinden een pad welke zich door een prachtig bos slingert. Kilometers lang, en we leven ons uit. We komen langs een open groeve waar waarschijnlijk bruinkool wordt gedolven. De kool is namelijk nogal zwart. Ook op zondag wordt hier gewerkt en door een vrouwelijke security wordt ons duidelijk gemaakt dat we niet door het hek mogen. De afgelopen dagen hebben we wel vaker voor een afgesloten hek gestaan, maar die kregen we wel open!! Overigens we deden ze ook weer dicht. In Roemenië wordt ook aardolie gewonnen en de ja-knikkers staan hier vrij in het veld. Het is weekend en de traditie in dit land is dat er dan  bruiloften zijn. Ook wij stuiten onderweg, op het asfalt, op een bruiloft. Er wordt gedanst, vooral jonge meiden, het blijft trekken. Op bijgaande foto wordt de dansende groep begeleid door een zingende dame. Ze zingt goed, al klinkt de muziek zoals bij ons op de kermis. Natuurlijk willen een aantal meiden met ons op de foto. Wie zijn wij om dat te weigeren. Let wel we houden de helm op. Na dit vrolijke intermezzo gaat het verder richting Craiova. Vandaag gaat het snel en lijken we vroeg in ons hotel te zijn. Tot vlak voor Craiova rijden we gravel paden. Als we de stad inkomen is het opletten, het wordt steeds drukker en door ons, bijna perfecte roulatie systeem, vinden we moeiteloos de goede weg. DE perfectie laat ons vandaag in de steek, en uw auteur wordt daar de dupe van. Bij een splitsing blijft deze auteur niet staan, ervan uitgaande dat iedereen de doorgaande route zal kiezen. Nee hoor, ze kunnen wel met hun eigen GPS het hotel vinden. Na ca een kwartier wordt ik gebeld, iedereen zit al in het hotel. Nu ik probeer ik met mijn GPS coördinaten het hotel te vinden. Ik heb een slecht voorgevoel, n.l. de vorige dag zat ik er ook 8oom naast. En nu lukte het ook niet. Leo S.M.S te me de nieuwe coördinaten en zo arriveer ik ook. De rest heeft het eerste biertje al op. We zitten nu te eten en communicatie is erg moeilijk, moet via Google translate. De biefstuk heb ik al op en terwijl ik dit type wordt de patat gebracht. Ik ga weer aan tafel.

Jan E

 

.

Door Jan E.

Dag 5 van Craiova(ROE) naar Vidim(BUL)                                                                                                         De dag begon met een bijna ongeluk. Leo T. wilde in al zijn enthousiasme de weg op rijden, maar was vergeten naar links te kijken. Gelukkig stopte hij op tijd dankzij luid geschreeuw van velen. Vandaag hemelsbreed ca 90km, niet overdreven ver. We zitten in vlak terrein, dus het zijn hoofdzakelijk de paden tussen de landerijen die we rijden. Het is al vroeg erg warm, de bodem snakt naar water. De bodem is beton hard, hier vallen kan serieus pijn doen. Vooral in het gras rijden is uitkijken want je ziet de sleuven nauwelijks. Terwijl ik op post sta en wacht op Berry gaat dit onverwacht lang duren. Is zijn motor afgeslagen en wil niet meer starten? Ik krijg spoedig een antwoordt dat ik eigenlijk niet wil horen. Er komt een politie auto aangereden en stopt bij mij. “Your collega has an accidenta”!!! Ik schrik me rot. Besluit om eerst Fons te bellen/smssen en dan naar Berry te gaan. De politie is onderweg naar hem. Nog voor ik mijn helm weer op heb komt Berry er aan rijden. Wat een opluchting, het lijkt mee te vallen. Berry is gevallen op gestort puin in de weg en heeft waarschijnlijk gekneusde ribben. Berry vind dat we door kunnen rijden, maar als we de rest vd groep treffen besluit hij dat het beter is om te stoppen. De groep staat op een nogal steile asfalt helling en is bezig een automobilist te helpen die zijn koppeling verbrand heeft en niet verder kan. Na wat heen en weer duwen is de auto gekeerd en kan de helling af naar het dorp rijden. We hebben ondertussen de service bus gebeld, en Hans1 en Hans 2 komen Berry ophalen in het dorp Podari. Voorzichtig rijdt Berry zelf naar het. Hier smssen we de coördinaten naar de service bus. Na een half uurtje is de bus er. We laden de motor in en Berry gaat met de bus naar ons hotel in Vidim. De groep vervolgt zijn weg. Als we een bos uitkomen rijden we tegen een stuwmeer aan. Even denk ik dat Fons over de stuwdam wil rijden, maar hij gaat toch onderlangs. Als we aan de overkant vd stuw zijn blijkt dat de weg langs het meer verder gaat. Maar Fons pakt zijn kans, hij is liefhebber van strandcrossen, en kiest ervoor om op het strand langs de waterrand te rijden. De rest heeft geen aansporing nodig en volgt grif zijn voorbeeld. Fons stopt om te filmen en omdat ik direct achter hem rijdt ben ik dus nu de kopman. Gassen! De rest volgt. De eerste visser kijkt verbaasd, de tweede steekt zijn duim op, maar de derde is not amused. Ik stop en hij begint een tirade af te steken. Engels kent hij niet wel frans. Dat kan ik niet. Als hij begint  over “payen” begrijp ik hem. Tja, wij hebben geen visvergunning. Na een bos komen we op een vlakte. Hier is volop landbouw, alles is omgeploegd, zover je kijken kunt. 1000 Hectare en meer, ongelooflijk wat een ruimte. We hebben bijna de tank leeg en willen nog lunchen. Vlak voor de grens in Calafat vinden we alle bij. De grenspassage is een fluitje van een cent, EU he. Vidim ligt vlak over de grens en na korte tijd zijn we in ons hotel. Zelfs Berry wacht ons op, het lijkt mee te vallen. De temperatuur lijkt te zakken. Morgen kunnen we een regenbui verwachten. Ik stop ermee want we gaan eten.

 

 

Dag 6 van Vidin naar Nis.  Door Gerrie

 

Het verhaal van dag  6 komt nu pas omdat er gisteren geen schrijver aangewezen was. Dus even terug in het geheugen wat feiten opgraven  wat in zo’n drukke week natuurlijk zeker gezien de leeftijd  van de schrijver niet meevalt. Allereerst was het weer vandaag omgeslagen. Het had geregend in de nacht en er zou nog meer volgen. Eigenlijk waren we wel een beetje blij. We hadden in ieder geval nu geen last van de stof meer . Ook aan de hitte van de afgelopen dagen was nu eindelijk een einde gekomen. Dus knallen op de nu glibberige paden wat toch wel een omstelling vereist. Heel goed opletten bij schuin liggende gladde sporen. In een dicht bosgebied kwamen we in een typisch hout uithaal pad terecht. Dat betekend twee diepe sporen met een hoog liggend midden spoor. Een aantal ( waaronder de schrijver dezen ) waren iets te laat om midden op te komen en hadden een honderden meters lange sleuf te doorploegen zonder in de gladdigheid  op het midden gedeelte te kunnen sturen . Aan het eind waren de ruggen waternat en niet alleen van de doordrenkte overhangende takken boven het pad !  Later op de dag was er nog een sappig pad waar de blubber zo bleef plakken dat op het laatst het voorwiel blokkeerde ! Natuurlijk staat hierbij de eigen paparazzi dan al klaar om alle ellende van de staartgroep vast te leggen ! Deze beelden zullen gretig verspreid worden en inmiddels al wel in Lichtenvoorde en omstreken doorsijpelen ! De blubber zat er zo dik op dat een plaatselijke schaapherder met zijn herdersstaf meehielp om de wielen weer draaiend te krijgen ! Daarna werd een plaatselijke drukreiniger  gezocht om de klei te verwijderen  voordat die zo hard werd dat het met een beitel verwijderd zou moeten worden  .We kwamen later aan bij het superluxe hotel in Nis. Gelukkig  waren onze motoren en wijzelf intussen weer spic en span ! We waren inmiddels ook de grens naar Servië gepasseerd na een kleine lus in Bulgarije.  

 

Gerrie

.

 

Dag 7 van Nis naar Alexandrovac.    Door Ronald

 

Het opstarten was vandaag nagenoeg probleemloos. Geen lekke banden of ander ongemak. Alleen de bagage naar de bus brengen, die in een buitenwijk van Nis stond, koste wat tijd. Berrie Roemaat had weinig tot geen last meer van zijn kneuzingen en zijn motor werd dan ook weer uitgeladen..

 

Om 10.30 uur zijn we vertrokken. In no time zaten we in de velden en hadden we een mooi pad te pakken onder een spoorbaan door, langs notenbomen en werden we nieuwsgierig bekeken door ooievaars. De paden waren  Het was nog wel wat glibberig, maar dat werd al gauw  beter. Door het bosrijke gebied in het middengebergte rond Nis was het eerst wat moeilijk om een doorlopend pad te vinden. Maar na enig zoekwerk kregen we er toch een te pakken. Genieten met hoofdletters is het geworden. Een fantastisch mooi doorlopend pad, waar we de kraan heerlijk, zover los konden draaien, dat ook de motoren het uitkraaiden van plezier. Een kilometers lang doorlopend pad, zoals we al eerder hebben meegemaakt in Servië. Bij een stop, heel diep in het bos staat een boshut, waar we elkaar vertellen hoe we geweldig rijden het hier is. Het schild van een dode schildpad wordt door Gerrie nader onderzocht. Den stunk ook nog, is zijn commentaar. Een eind verder, op een wat glibberig spoortje vergaloppeerd Jan H zich en komt hij via een mooie duik aan de grond en zijn motor boven op een stapel hout. Gelijk werd hem een aansteker aangeboden. Om de brandstapel aan te steken is het advies. Bu’j mooi van den olden kroam af, is het commentaar. We komen in een heel klein dorpje aan, tegelijkertijd met een overjarige volkswagen Jetta. De chauffeur is erg vriendelijk en hij weet wel een restaurantje voor onze middag lunch. 10 km verderop aan de grote weg, legt hij uit. Hij wil graag voorrijden en we hoeven hem alleen maar te volgen. Daar eten we onze eerste pljeskevica, die prima smaakt. Helaas begint het te regenen op het moment dat we er vertrekken. Het miezert eerst, maar het wordt al gauw zoveel, dat het regen pak aan moet. We proberen nog een paar paden, maar het wordt te glibberig en we willen niet hetzelfde meemaken als gisteren, dat de wielen zo vol zitten met dikke vette klei dat ze niet meer rond draaien.

 

We rijden over de weg richting het eindpunt en deze slingert prachtig door de bergen. Berrie heeft deze locatie geboekt. Het is erg ver van de bewoonde wereld. We hebben zelfs geen verbinding met de telefoon. Gelukkig wel verbinding met het internet. Het is een eeuwenoude boerenhoeve. Primitief, maar het we kunnen douchen, slapen en de mensen zijn erg vriendelijk. Ze hebben een fantastische barbecue voor ons voorbereidt en het bier is koud. Jammer dat we nat geregend zijn en er geen mogelijkheid is om de kleren te drogen.

Maar als alles perfect is, heb je weinig om over na te vertellen. Het wordt in ieder geval weer een gezellige avond en morgen beginnen we aan onze een na laatste rij dag.

Ronald

.

 

 

Dag 8. Van Aleksandrovac naar Topolo.    Door Ronald.

Het vertrek bij de familie in Aleksandrovac, waar we geslapen hebben is hartelijk en we krijgen het dringende verzoek vooral een keer terug te komen. Onmiddellijk na vertrek vindt Fons een prachtig mooi pad.
Precies in de richting waar we naar toe moeten. We worden er allemaal weer lyrisch van. Af en toe wat glibberige stukjes, waar Jan E zich een keer vergaloppeerd en samen met de motor plat gaat. Maar geen enkel pad is oneindig.  Het wordt wat zoeken en een paar keer terugdraaien. Of we hier al moe van zijn, of dat de algehele moeheid van de inspanningen van de hele week een rol spelen is even de vraag, maar we zijn nog geen een keer zo vroeg gestopt voor de eerste pauze. Iedereen bevalt de lange pauze in de lekkere warme zon prima, want niemand maakt aanstalten om te vertrekken.

 

Een mooi doorlopend bospad dat ons over een berg brengt is niet altijd makkelijk te vinden. We vinden dit keer echter wel een prachtig mooie weg die ons niet alleen door dorpjes leidt maar ons verrast met de ene bocht na de ander. Op een hoogte van zo'n 700 m zie ik op een nog hoger gelegen bergtop een nieuwe kerk staan, waarvan de witte bogen in de zon blinken en de nieuwe koperen koepeldaken zelfs schitteren. Over de top van de berg zien we prachtige panorama's die ons uitzicht geven op meerdere dalen. Onze voorkeur gaat echter uit naar het plat gooien van de motoren in de bochten die elkaar snel opvolgen

 

Langzaam komt een grotere stad in beeld. Het blijkt Kragujevac te zijn, waar we twee jaar geleden overnacht hebben. Bij het eerste restaurantje stoppen we, want de meer dan voortreffelijke barbecue van gisteren avond en het goede ontbijt van vanmorgen zijn al behoorlijk ingedaald.

 

Na de pauze moeten we hemelsbreed nog 32 km. Gelukkig hoeven we niet dwars door de grote stad en zitten we al gauw weer op een mooi doorlopend pad. Het is pas 15.00 uur en we zijn het eindpunt al tot op 25 km genaderd. Ik begin al te denken, als we zo vroeg over zijn mag ik hopen dat er een zwembad is, want de temperatuur stijgt alweer behoorlijk. Alles verloopt prima, tot Jan H de groep voorbij rijdt en zegt dat hij al een tijdje maar negen personen telt. We zijn Paul kwijt! Misschien de benzine op, of heeft hij een lekke band? Kan ook zijn dat hij een ongewilde duik het bos in heeft gemaakt, want dat is deze week al een keer eerder gebeurt met Jan H. Na diverse telefoontjes en een uur wachten zijn we allemaal weer bij elkaar. Eigenlijk zijn we Paul kwijtgeraakt door de over bezorgdheid van Jan H. Jan had niet meegekregen dat Paul op een locatie wilde filmen. Hij heeft daarom zijn post verlaten om Fons te waarschuwen. Paul reed daarom rechtdoor, waar hij rechtsaf had gemoeten. Ruim 20 km verder had hij pas in de gaten dat hij niet meer op de route zat.  Hij had ondertussen wel zijn tank leeg en moest naar de grote weg rijden(schuiven) om een paar liter benzine te kopen, die hij gelukkig met euro’s kon betalen. Maar ook onze tanks zijn ondertussen behoorlijk leeg geraakt en het wordt krap. We rijden nog een keer verkeerd en gelukkig komen we de plaatselijke postbode op de brommer tegen. Hij legt Fons haarfijn uit, in het Servisch hoe we naar het dichtstbijzijnde tankstation moeten rijden. Maar helaas we verstaan geen Servisch. Toen hij zei dan rij ik wel voor, want ik moet toch een paar brieven bezorgen daar in de buurt zijn we achter hem aangereden. Dat geloven jullie natuurlijk niet want, we konden hem immers niet verstaan. Na een paar mooi slot kilometers komen we langs een enorme groeve, die in bedrijf is. Er wordt hier nog steeds asbest gewonnen. Even voor 17.00 zijn we bij het hotel. De een na laatste rij dag zit er op.

Tijdens het napraten hoor ik meerdere, vooral andere versies hoe we Paul zijn kwijtgeraakt. Degene die dacht; ho nu krijg ik zo de schuld, werpt zich op als advocaat voor een ander, die misschien ook de oorzaak van alles zou kunnen zijn. Vervolgens voelt weer een ander zich, zogenaamd vrijwillig, geroepen om als rechter op te treden. De zaak wordt steeds ingewikkelder, vooral omdat we inmiddels aan het tweede biertje toe zijn en wordt op een geven moment te verwarrend om allemaal op te schrijven.

Wel kan ik constateren dat er bij iedereen een lichte zwelling is ontstaan boven de broekriem. Een duidelijk teken dat het overvloedig laven en lessen van deze week meer invloed heeft gehad dan de extreem lichamelijke eisen die we van ons lichaam hebben gevraagd.

Nog een dag te gaan naar Belgrado.  Ronald

 

 

Door de Chauffeurs / Begeleiders: Hans W. en Hans H.

 

Dinsdag 30 augustus was het weer zover dat we met de jongens mee mochten voor 10 dagen Off The Road rijden.

 

Deze keer niet samen met Leo S. omdat hij door omstandigheden niet mee kon maar met Hans H.

 

Nadat maandagmiddag/avond alles was ingepakt konden wij Hans&Hans dinsdagmorgen na een fijne bak koffie bij de fam. Rensing om 8.00 uur vertrekken met onze bus met aanhanger richting Timisoara. Na een overnachting in het Oostenrijkse Triebben gingen we dinsdagmorgen weer verder richting Timisoara.

 

Nadat we woensdagavond na wat biertjes en eten zijn gaan slapen in de buurt van het vliegveld zijn we donderdagmorgen niet al te vroeg op pad gegaan om onderweg naar het vliegveld nog wat boodschappen te doen voor de heren motorrijders die om 11.00 uur aan zouden komen.

 

En zoals afgesproken landde het vliegtuig netjes op tijd en konden we de heren begroeten, de motoren klaar zetten, omkleden, water in de camelbag en kon er om 12.00 uur gestart worden.

 

S’avonds om 18.00 was men weer bij het hotel en konden er voor de eerste keer weer {sterke] verhalen verteld worden. Dit zal zich gedurende de week wel vaker voordoen. De gehele trip hebben we fijne hotels gehad een paar midden in een stad en enkelen ver van de bewoonde wereld maar overal was goed eten en [te] veel koud bier.

 

Zaterdagmorgen 10 september zijn we na 2 geweldig mooie weken, in alle vroegte na het ontbijt weer vertrokken richting Nederland. Na een controle aan bijna elke grens zijn we in één keer doorgereden naar Nederland, zonder files en opstopping waren we zondagmorgen om 7.30 uur weer thuis moe maar voldaan. Zondagavond om 18.00 uur hebben we de bus en aanhanger weer uitgepakt bij Annie en John na die tijd nog even een biertje ter afsluiting van een week met veel gepraat geouwehoer maar vooral veel gezelligheid.

 

MANNEN ALLEMAAL BEDANKT

 

De chauffeurs Hans & Hans

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

.


2015 ALBANIE EXPEDITIE

Posted at 19:10, 1/8/2015

2015

 

 .voor 2015 :   hier aanklikken    http://www.bloggers.nl/albanieexpeditie

.

 .

.

 

 

                                             

 

 

                                                                                                         


2014 Off Road Dwars door Servie

Posted at 20:24, 13/8/2014

 

 

 

2014 

Dit jaar is gekozen om dwars door o.a. Servie en ook Bosnie te rijden

mail: morcetti@hotmail.com

Waarom? omdat we niet eerder in Servie offroad hebben gereden, wie wel?

De motor offroad tocht zal beginnen in Tirgu Mures, Roemenie, waar een klein vliegveld is. Hopelijk zijn Hans en Leo, 2 dagen eerder vertrokken met

een grote bus en aanhanger met elf motoren, dan ook hier aangekomen.

Eerst zaterdag 16 augustus nog een try out............... wordt vervolgt.

Di. 26 aug.  

Gisteren avond 12 motoren ingeladen met bagage en heden morgen zijn Leo Spieker en Hans Wolters met 

de grote transportbus met aanhanger vertrokken richting Oostenrijk.....https://www.youtube.com/watch?v=T71Gy90UIhM

kort filmpje 1e deel van de offroad tocht:  https://www.youtube.com/watch?v=zVQGDjIcd-w

kort filmpje 2e deel van de offroad tocht:  https://www.youtube.com/watch?v=zQsFw7w8MJQ

 

 Donderdag 28 augustus

   door Jan Esselink.

S’nachts 4 uur in de morgen verzamelen in Lichtenvoorde, het word een jaarlijks terugkerend ritueel.

We worden uitgezwaaid door onze geliefden. Een van ons merkt op dat ze ons wel erg enthousiast uitzwaaien, het geeft een beetje dubbel gevoel.

We vertrekken op tijd vanaf Dortmund, een enkeling maakt nog een haze slaapje, en 11:30h plaatselijke tijd zijn we in Tirgu Mures.

Leo en Hans wachten al op ons. De chauffeurs hebben daags ervoor doorgereden tot s’avonds 10 uur, het werd een lange dag.

De motoren worden uitgeladen en omdat we vandaag, hemelsbreed, maar 35 km hoeven, gaat alles erg relaxed.

Dat zou snel veranderen. Roemenie, en met name het gebied rond Sibiu, staat bekend als enduro eldorado.

We kregen gelijk pittige zandwegen, bospaden en hellingen voor de kiezen. Het heeft hier afgelopen dagen nog geregend, dus geen stof.

Een enkele helling gaf meer tegenstand dan menigeen aankon. Dus omkeren, en dat op een steile helling,

De eersten die al aan bodem onderzoek deden. Geen ernstige gevolgen, alleen een deuk in een aantal ego’s.

Om het de eerste dag niet al te laat te maken waren we al om 5 uur bij ons hotel in Medias. Weer opgewacht door Leo en Hans.

Vast ritueel, het eerste biertje aan het eind van de dag. Maar het bleef niet bij eentje. De motoren servicen is uitgesteld tot morgenvroeg,

ondanks andere afspraken, zo gaat dat elk jaar.

Leo deelt de kamer sleutels uit, een bekende snurker mag vannacht in zijn eentje slapen.                   

We eten in het hotel, dat kan even duren. Volgens Paul, die even in de keuken heeft gekeken, hebben ze maar 1 kookpitje.

Het duurde inderdaad lang, maar dat enkele pitje kan niet kloppen. Het eten was goed. Uit het verleden kennen we een Roemeens drankje, palenka.

Afgaande op het lawaai om me heen hebben een aantal er al meer dan 1 op. Ook ik ga voor een palenka. Tot morgen.

 

 

foto onder: meteen al, John, ongekende ruimte...

 

 

foto onder: de afdaling vol met grote stenen onder het lange gras.

foto onder: ze hadden wat mais, aardappelen en in het plastic zakje zaten eieren, we mochten erin kijken....

foto onder:  De rem intrappen via kettingen, dan komt deze boomstam tegen beide wielen.

 

foto onder: lastige klim....

.

 

29-8-2014 Naar Petrosani

door: Gerrie Pape

Het opstarten van de nieuwe dag was voor sommigen wat moeizaam na een uiterst gezellige avond. Codewoord …. Palenka.

Ook moest er nog wat laswerk aan een Japanse motorfiets verricht worden.

De extra tasjes met allerhande zaken die mee moeten zijn de oorzaak.

Na een wat mistig eerste uurtje deed de zon de rest van de dag zijn best er iets moois van te maken.

Dat betekent ook dat door de opwarming er zich al weer wat stof aan het ontwikkelen is hier en daar .

Op de plekken in de schaduw is het opletten voor de sappige modderstukjes.  

foto onder: Zomaar in de busch busch een gasstation, geen russisch gas zoals de bewaker beweerd, 

maar hier uit de grond, oftewel uit het plateu waar hij naar verwijst. 

Een lekke band door een grote spijker... even terug naar de hulpvaardige eenzame bewaker van het gasstation.

foto onder: zo`n 10 km verder wachten, er komt niemand, lekke band bleek later. het is hier doodstil...

We kunnen gerust stellen dat dit gebied een van de mooiste is om off road te rijden.

Niet voor niets wordt hier de wereld beroemde Red Bull Enduromania gehouden  . 

Ook wij hebben de paden gevonden waar dit spektakel zich heeft afgespeeld .

foto onder: Gerrie op de route RedBullManiacs

foto Onder:  op de route RedBullManiacs wisselen klimmen en afdalingen elkaar af.

foto onder: RedBullmaniacs route

foto onder: Ronald,  RedBullmaniacs route

 

foto onder: RedBullmaniacs route

 

We werden er door de mensen in de dorpjes  zelfs naar toe geleid.  Een lange helling die

tussen de bomen door naar boven leidde zorgde voor de nodige opwinding. 

Gemakkelijk was het niet maar enkelen van ons hebben de top gehaald. 

Fons was zo verstandig om op tijd terug te gaan om brokken te voorkomen,

we moeten proberen de week zonder grote schade te volbrengen.

Het is trouwens genieten van het enthousiasme van de mensen in de dorpjes hier. 

De kinderen proberen door hun handen uit te steken ons tot een “high five” te verleiden.

Dat is wel oppassen want ze onderschatten de snelheid een beetje . 

Ook de volwassenen doen hier soms aan mee en ook de omaatjes staan vrolijk te zwaaien.

Ons motto is echter “gin kunsten” en rustig aan in de dorpen.

Natuurlijk hebben we ook hier weer de moeilijkere passages die net even voor extra hilariteit zorgen.

Zo was er die diepe  doorgang  met als toegevoegde waarde een stinkende ( varkens ?) blubber

laag onderin waarvan ons de lucht nog lang ons in reukorgaan  bleef  achtervolgen.

Mooi om te zien dat ieder dan probeert zo goed mogelijk er door te komen zonder vast te komen zitten. 

Terwijl iedereen zich op het gunstige spoor concentreert had Paul  een slimme omleiding gevonden. 

Een lekke band  zorgde voor een flinke pauze op een zeer rustig traject , ook wel genieten. 

Doordat er maar weinig  afslagen in het uitgestrekte gebied waren stonden de posten een

vijftiental kilometers uit elkaar te wachten in de stille natuur.

Foto onder:  Fons:  hier oversteken?? de stroming is zeer sterk.

foto onder, De weg vragen...iedereen wil helpen, deze kerels, zoals vaak stinken flink naar alcohol..

foto onder:  vrouwen roepen iets van doorwerken kerels!

 

foto onder: John,weer een oversteek..

 

 

Het werd tijd om op te schieten en daar is asfalt uiterst geschikt voor. 

Onze buddyseats zijn dit wat minder in zo’n geval. We verkozen om de  67c te nemen.

Onder ons de  “Chauchesku Highway” genoemd tijdens  onze eerdere rit destijds naar Turkye.

foto onder: halverwege de voor ons beruchte Chauchesku een prachtig stuwmeer

foto onder: de diepte is prachtig, we moeten opschieten, de zon zakt en weten niet wat nog komt

foto onder:   waar-rimpellig mooi!

foto onder: Gert, de mouwen in de jas, het wordt frisser.

 

Van het slechte asfalt was weinig terug te vinden   maar  de omgeving is nog steeds prachtig. 

foto onder: Paul...Koeien lopen en grazen gewoon op of langs de weg

We hebben in het schemerdonker tenslotte ons mooi gelegen hotel gevonden.

.
Zaterdag 30 Augustus

smorgens in Petrosani

Door Fons Nijhof

De hotel eigenaar in het bergdorp of skidorp nabij Petrosani, stelde ons voor toch vooral even de skipiste met de Motor

te beklimmen. Nou, stelde voor dat zowiezo te doen.  Een prachtige klim over slingerende ski-wegen, ski-hellingen

en de hoogste top  bereikten we op 2000 meter hoogte, een machtig uitzicht.

Onder skiliften door naar beneden, ook vertelde ons een ski leraar dat de hoogste piste eigenlijk  niet bedoeld is

voor motoren.  Wel werd hier op deze piste een etappe van de Redbull rally verreden.

foto onder de skipistes 


.

foto onder vlnr Gerrie,Gert, Berry en Paul.

.

onder Fons en Gerrie:  prachtig uitzicht op 2000 meter hoogte

foto onder:  Gert en John

Toen na het tanken een mooie rit door een mooie canyon, dan  plots van de weg af de offroad paden op,

waarbij Gerrie nog schielijk moest remmen. Na veel zand en stenen, langs een rivier,

kwamen we  bij een onvoltooide waterkrachtcentrale, foto onder.


 

Even een pauze om een hapje te eten, dan weer de bossen en velden door.

Plots op een pad tussen struiken door met zeer diep uitgespoelde geulen,

de motor kon er bijna geheel in,  na anderhalve kilometer kwam iedereen toch ongeschonden boven.

Meerdere snelle gravel paden maakte de tocht geweldig!

Plots werd ons plezier verstoord op een smal pad achter de oude boerderijtjes langs,

door een enorme grote herdershond midden op het pad….

Slechts een van ons was ingeënt tegen hondsdolheid! Desondanks durfde hij er ook niet langs!

Gelukkig  haalde ze de hond naar binnen en dankbaar zwaaiend vervolgden wij ons pad.

Over steken van oude ijzeren bruggetjes zonder leuning over diepe afgronden

en een met leuning met zeer dunne ijzeren platen kwamen we de rivier over.

Vanaf een dorpje een lang bospad op met mooie sporen en geulen,

we kwamen dorpsbewoners tegen die groen hadden gehaald voor een (foto onder) bruiloftsversiering

wat plaatsvond op het boerenerf.   foto onder: Jos keerde even terug om een foto van het erf te maken.

 

Weer werden we op de proef gesteld met een heuvelklim, iedereen kwam boven,

helaas moesten we terug om onze weg te kunnen vervolgen, nog ff in een stuk zandweg,

dat ging over in een stuk moeras, waar sommigen tot aan de buddy wegzakten,

Foto onder: met vereende krachten werden de motoren weer op het droge geholpen.

.

rechtsomkeer helaas, er volgde daarna nog een lange zand en grindweg,

plots stonde we weer voor een rivier, de locals  adviseerden ons om hier over te steken,

om te laten zien dat het mogelijk was, ging men zelf met paard en wagen voor. 

Wij er ook door en tevens werd zo het moeras van de motor gespoeld.

Gezien de tijd reden we  nog een stuk over de weg naar ons doel voor deze dag,

Drobeta Turnu Severin, een flinke stad pal aan de prachtige Donau.

foto onder: Jan E. over dunne roestige platen..

zondag 31 aug.

Door Ronald Huinink.

Het is zondagmorgen, het wordt al warm op de kamer. Blijkbaar is de zon van plan vandaag goed zijn best te doen.

Gelukkig is het ontbijt niet zo overvloedig als het avond eten van de avond er voor.

Toch duurt het een tijd voor het geserveerd wordt.

Door de warmte zijn we allemaal een beetje traag, we komen niet snel aan de gang.

Fons heeft nog geprobeerd wat op de bloggersite te krijgen,  maar ook het internet is niet voor uit te branden.

Om 11.00 uur rijden we richting de grens van Roemenie met Servie, samen met Leo en Hans in de bus.

Al gauw komt de machtige rivier de Donau in zicht, geweldig mooi om te zien.

Wij passeren de eerste grens gemakkelijk. Leo en Hans doen er langer over.

De beambte ontdekt dat ze geen autobaan vignet hebben en wil € 60,00 vangen. Leo, niet voor een gat gevangen,

trekt zijn meest zielige gezicht dat hij kan bedenken, maar de douanier is niet te vermurven.

Dan maar eerst geld wisselen, de Lei omruilen voor de Dinar. Als dat rond is en de douanier nog niet van plan

is hun door te laten en ook geen aanstalten maakt om een vignet te pakken,

blijven Leo en Hans maar een tijdje in de bus wachten. Na een kwartier gaat Leo kijken

en de man zit ergens in een hoek een sigaret te roken.

Na overleg met Hans besluiten ze het rode stoplicht te negeren en gewoon door te rijden.

Kan zijn dat Engelbarts er later nog iets van hoort, we zien wel. Vervolgens samen over de Servische grens

en ookdat ging betrekkelijk gemakkelijk.

Direct over de grens vindt Fons prachtige paden, strak de heuvels (kleine bergen) op en door diepe bossen.

foto onder: Ronald en Gert...

.

We gaan over een pad,  slingerend naar boven, van een meter breed met twee diepe door water

uitgesleten sleuven van 20 cm breed en wel 40 cm diep.

Daar moet je met je voorwiel niet inkomen, want dan kost het veel moeite om de boel weer aan de gang te krijgen.

Het middelste deel is soms maar 10 cm. breed. Als we allemaal boven zijn we het met elkaar eens

dat dit het meest technische pad van de rit tot nog toe is.

Het wordt warmer, gelukkig vinden we een leuk restaurantje aan een groot water.

Even dacht ik dat het een meer was, maar het is toch de Donau. De spiegeleieren met mooie gloepers, pannekoeken

en een plesjkevica van 400 gram smaken best. De plesjkavica is zo gigantisch dat een persoon hem niet op kan.

De tocht gaat verder en het ene mooi pad sluit aan op het andere. Ook mooie brede paden van grit/kleine steentjes

dagen ons uit om de gaskraan lekker los te draaien. Wel oppassen, want soms is het glad.

foto onder: Gerrie

Even een oponthoud omdat de rijvolgorde niet meer klopt en dan staat de laatste man wel erg lang te wachten op

iemand die allang voorbij is.

Een lekke band heeft ons geplaagd, maar op de plek waar het gebeurde was dat geen straf, wat een mooi uitzicht.

Een boer op zijn trekker met vrouw en dochter achter op de kar stopt even en kijkt met verbazing wat wij

allemaal aan het doen zijn.

We komen onderweg vaker boeren tegen met hout, hooi en andere lading op hun karren met trekker er voor.

Ook een die een ander op sleeptouw heeft over die steile, hobbelige paden, je houdt het niet voor mogelijk.

Wat ons opvalt is het enthousiasme en de vriendelijkheid van de mensen hier. We krijgen een heel ander beeld

van de Serven dan het stereo_type beeld wat wij als nederlanders over het algemeen van de Serven hebben.

foto onder, Moeder en Dochter met Vader naar het land.

In de grotere plaatsen zien we wel die “beume van kearls” en die Serven kijken over het algemeen wat minder vriendelijk.

Natuurlijkzouden die ook wel gewoon heel vriendelijk kunnen zijn als je er mee aan de praat komt.

We naderen Bor, onze overnachtingsplaats. We zien enorme dagbouw mijnen.

Het blijken kopermijnen te zijn. Alles in en om  Bor draait om koper.

Rond 18.00 uur, toch wat later als gedacht komen we bij het hotel aan.

We zijn verbaasd, een 4 sterren hotel met veel pracht en praal.

Veel te luxe voor ons, maar Leo en Hans hebben zich al ingeschreven, zich gedoucht en helemaal

geinstalleerd en zijn Jan dankbaar voor dit onverwachte cadeautje.

Maar het plezier is van korte duur. Dat kan niet zegt Jan, ik heb een gewone Bed&Breakfest besteld.

Leo toch nog maar eens goed nagevraagd en ja het klopte er was geen boeking onder onze naam.

“Onze” Bed&Breakfest lag  tweehonderd meter verder, wel aan hetzelfde meer maar heel wat soberer.

Je kon er alleen maar slapen, niet eten, geen biertje pakken en niet ontbijten!!

Gelukkig konden we terecht bij het luxe hotel tweehonderd meter terug en zo kwam alles toch nog goed terecht.

.

Door Leo Spieker en Hans Wolters
Dag 4: zondag 31 augustus 2014.

Het verhaal van de jongens in de bus:

Zoals elke morgen is het een heidens karwei om de jongens weer de weg op te krijgen.

Iedereen op tijd aan tafel voor het ontbijt valt nog wel mee. Maar dan.

Na het ontbijt een drukte van belang op de toiletten, een geren door het hotel en op de trappen van het hotel,

want iedereen wil schijnbaar zo snel mogelijk weer bij zijn motor zijn. Dan zie je iedereen er om heen lopen,

heel gewichtig kijken ( wat is ie mooi ), een spuitbusje in de hand of een olieblikje.

Een stuk gereedschap doet het ook goed.

Na dit ritueel is iedereen weer tot rust gekomen en gaat men terug naar de kamer om zich klaar te maken

voor de dag die komen gaat.

De koffers worden gepakt  en naar de bus gebracht en het motorpak  gaat aan evenals de laarzen.

Je denkt het gaat gebeuren maar dan: kan de bus nog even open ik moet nog wat hebben:

Kan de aanhanger nog even open, ik ben nog wat vergeten. Is er nog water??

Ja, jongens we hebben nog water. Zit toch geen prik in. Nee zit geen prik in?????

Eindelijk is het zover en gaat de helm op; de stofbril en de handschoenen en wordt de motor gestart

en gaat men op weg. Pfffffffffffffffffffffffffffffffff

Eindelijk hebben we rust. Na inspectie van de kamers of niemand iets vergeten is zoals shampoo, tandpasta, camera’s etc.

en we afgerekend hebben bij het hotel kunnen wij ook op weg.

Vandaag is het de bedoeling dat we naar Bor in Servie reizen. Ongeveer 150 Km.. Dus we zullen de grens met Servie over moeten.

Net buiten Drobeda komen we aan de oevers van de Donau die hier op de grens van Servie en Roemenië loopt.

En na een tiental kilometers duikt de grens met Servie al op. De motoren kunnen er vlug door. Helaas wordt de bus aan de kant gezet.

We hebben geen Vignet voor het Roemeense wegennet gekocht, dus volgens de dienstdoende ambtenaar

mogen we de grens niet over.

We hebben echter uit ervaring geleerd dat rust en kalmte ons kan redden. En  ja hoor na een kwartiertje wachten,

zielig kijken en wat overredingskracht mogen we door rijden zonder dat het iets kost.

Net voorbij de grensovergang wachten de motoren

want men wil nog wel Servisch geld hebben voor o.a. tanken en eten.

Daarna zijn ze weg en hebben we ze de hele dag niet meer gezien.

We rijden ongeveer 50 Km langs de Donau op met aan weerszijden hoge bergen

en prachtige uitzichten over de Donau.

Daarna draaien we af meer westwaarts. De wegen zijn prima en het verkeer is er rustig.

We passeren enkele dorpjes waar de tijd schijnbaar

heeft stilgestaan en waar een lome stilte heerst. Het is immers zondag en 28 graden warm.

Inmiddels is het halfeen

geworden en we hebben wel zin in koffie. Maar we hebben de hele ochtend nog geen café o.i.d. gezien

en zullen dat de hele weg tot Bor ook niet zien.

Ook geen tankstation, dus we zijn benieuwd hoe de motoren dat gaan doen. Op een gegeven moment zien we

toch wat grauwe parasols en lijkt het te gaan lukken.

Volgens de dame buiten hebben ze koffie. Blijkt het een winkeltje te zijn waar ze oploskoffie verkopen.

Dus hebben we de weg naar Bor aan een stuk gereden zonder pauze. Om half twee zijn we over

en komen aan bij hotel JEZERO in Bor.

Een imposant en groot hotel in een prachtige omgeving.

In het eerste stuk van de rit leek Servie veel op Roemenië. Hoe dichter bij Bor hoe meer

het ging lijken op onze westerse wereld.

Op het moment dat ik dit schrijf is het bijna vijf uur in de middag en probeer ik nog even

van de rust te genieten want de motoren

kunnen elk moment binnen komen. Dan is het gebeurd met de rust.

Waar moeten we motoren stallen? Waar zijn de sleutels van de kamer? Waar is de kamer?

Toch wel een balkon? Is het bed niet te smal?

De kamer niet te klein? Waar is het bier? Het bier is toch wel koud genoeg? Etc. etc.etc..

Maar goed, daar zijn we dan ook voor. In ruil daarvoor is het elke dag weer genieten 

om met deze kerels op pad te zijn.

De chauffeurs.

 

maandag 1 september

door: Paul Nales en Leo Tiggeloven

Van Bor naar Kragujevac.

De dag begon met het zoeken naar een ontbijtje. Gelukkig konden we in het zelfde naburige hotel terecht, waar we de avond ervoor een uitsteken gegeten hadden.

Eenmaal op de motor eerst even tanken in Bor. De tankstation eigenaar was zo onder de indruk van zoveel Nederlandse motoren, dat hij eerst een foto van van ons wilde maken. Bekend als wij zijn met dit fenomeen stonden wij binnen de kortste keer fotogeniek opgesteld. Natuurlijk wel met helm op….

De tocht begon met een stukje asfalt. Het bord langs de weg met “verboten für Ausländer” had Fons gelukkig niet gezien. Verderop ging het asfalt over in gigantisch mooie bospaden waar we ons weer naar hartelust konden uitleven. Dit feestje duurde 70 km onafgebroken. Even wat ruimte met de voorganger om uit het stof te blijven, dan het gas d’r op. Wat een feest…

Op een open vlakte komen we op een gegeven moment wat oude legertrucks tegen. ‘t zal hier wal onmundig geknapt hebben, gezien het aantal kogelgaten in de trucks. Verderop komen we bij een houtskool oven. Even kijken hoe dit werkt. Van arbeidsomstandigheden hebben ze hier nog niet gehoord. Bij het wegrijden is er natuurlijk eentje die zich niet kan beheersen en zet de kearl buiten de oven nog meer in het stof dan de 3 kearls binnen in de oven.

Na wat omzwervingen komen we bij een forelkwekerij. Heerlijk zo’n forelletje zo uit het verse bergwater.  Na ook onze dorst gelest te hebben springen we weer op de motor richting Kragujevac.

We proberen zoveel mogelijk de pijl op de GPS te volgen, maar moeten na meerdere pogingen concluderen dat we de bergrug niet over kunnen steken. Dan maar met een grote omweg om de berg naar de eindbestemming.

Al met al weer een fantastische dag met heel veel mooie off-road momenten.       

 

 

 

 foto onder: legertrucks vol kogelgaten

foto onder: doorzeeft met kogelgaten maakt indruk.

foto onder:

foto onder: hier wordt houtskool gemaakt

.

foto onder: vele kilometers door de bossen en bergen zien we meer ovens, evenzien hoe het werkt.

 

Dinsdag 2 september

door:   Jos, John en Ronald.

Vandaag, begon de dag droog.

De rit op deze dinsdag  is hemelsbreed niet zo lang, maar omdat we niet over een bergketen kunnen zullen we er omheen moeten rijden.

Besloten wordt om de eerste 55 km over de harde weg te rijden naar de plaats Cacak.

Onderweg zien we veel autosloperijen van veel merken, wel 25 of meer. Jos zijn hart begon sneller te kloppen.

Bij de volgende tankstop zei hij dan ook, zo’n mooie route heb ik nog nooit gehad.  

Bij de tankstop bestellen we koffie. De ober bood ons van alles aan: cappuchino, zwarte koffie, chocolade,

met melk en zonder suiker enz.  enz. De chaos wordt groot, want dan  zijn volwassenen mannen soms erger dan kinderen,

er wordt van alles door elkaar geroepen. De ober is daardoor nog meer in de war dan wij zelf. 

Op het moment van vertrekken komt er een zeer enthousiaste Servier bij ons staan en vraagt of hij een foto van ons

en de motoren mag maken. Hij spreekt goed Duits en zegt dat hij zelf ook Offroad rijder is en een 

BMW rijdt. Als we bij hem in de bus kijken heeft hij inderdaad eenzelfde motor als Gerrie er in staan.

Hij heeft in Gerrie een maat gevonden.

Hij vraagt van alles, of we helemaal van Nederland komen rijden, hoeveel km we op een dag rijden,

waar we gestart zijn, waar we naar toegaan etc. etc.

Hij is helemaal verbaasd en houdt het haast niet voor mogelijk dat we, gezien onze grijze haren, dat allemaal nog presteren!!!!

Als we verder rijden begint het te regenen. Niet iedereen heeft zijn volledige regenpak bij zich en begint daar gauw spijt van te krijgen.

Verder gaat het over de harde weg in de stromende regen, ons verbazend hoe sommige idioten ons leven er aan wagen om ons voorbij te rijden.

25 km hemelsbreed verwijderd, duiken we de busch-busch in, terwijl het inmiddels droog is.

Het is oppassen geblazen, de paden zijn glad tot zeer glibberig. Het voorwiel glijdt en stuitert alle kanten op.

Dit leidt tot menige valpartij, echter gelukkig allemaal zonder schade aan persoon en motor.

De motor van Gert begon zich zelf hengstig te gedragen, eerst recht overeind op een wal

en 100 meter verderop een duik rechtsaf een weiland in.  Het pad loopt door, eerst nog redelijk, later slechter en stukken nauwelijks begaanbaar.

Toch redt Fons het om over de berg heen te navigeren en ook nog in de goede richting

Foto onder: Ronald, zeer natte gladde stenen.

 

Ergens midden in de rimboe worden we aangehouden door een man die ons uitnodigt voor koffie

en als we willen eten kunnen we kiezen uit vele soorten vlees of omelet.

Het is een heel leuke eeuwenoude hut met een barretje met krukken er omheen die uit de volle boom zijn gezaagd met de motorzaag.

Als we eenmaal zitten zegt hij dat de vrouw een vrije dag heeft, maar dat hij zijn zoon al heeft opgeroepen om iets voor ons klaar te maken.

Vanwege de kookkunst van zijn zoon wordt de keuze toch iet beperkter.

Het wordt cevapici en met nog een soort worst en brood. Het vuur is in no time aangemaakt,

een plaat ijzer wordt met een paar stenen boven het vuur gelegd. Het oude vet wordt er afgeschraapt als de plaat iets warm is

en binnen 15 minuten zitten we aan de worst met brood.

foto onder: z`n hond een Husky volgens ons bewaakt het terrein..

 

foto onder: het hout.. van de hut is eeuwenoud

foto onder: lag aan een prachtig kraakhelder riviertje.

 

 

 

 


De oude man spreekt Frans, omdat hij 30 jaar in Parijs heeft gewoond en gewerkt.

We konden er dus goed mee communiceren. Ook deze mensen waren erg hartelijk,

vriendelijk en nieuwsgierig naar onze avonturen, die wij natuurlijk in geuren en kleuren vertellen.

Ze waren zo blij na de fooi die ze ontvingen dat we een handgemaakte kinderschoen kregen,

die wel goed gebruikt was, want er zat een groot gat in de hak. Ook kregen we een bajonet uit het jaar 1900.

Deze was mooi verroest, maar het lemmet er in, was nog blank en scherp.

Je zou het zo weer als wapen kunnen gebruiken.

foto onder: de hut binnen

 

Het werd een hartelijk afscheid. Het vervolg van de rit was niet meer zo spectaculair,

maar wel erg mooi. Het ene dorp na het andere passeerden we. Een paar kilometer verder kreeg diegene

die het steekwapen in ontvangst had genomen en op zijn motor had vastgeknoopt, een beklemmmend gevoel.

 Hij haalde ons allemaal in, hield de voorste rijder Fons staande en vertelde met zweet op het voorhoofd

wat hem allemaal wel niet zou kunnen overkomen als de politie het wapen bij hem zouden vinden.

Uit de groep kwam de opmerking: maak ow geen zorgen dat “heurt toch bi’j ut basis gereedschapsetje van een KTM”.

foto onder:  met versleten hoedje, kapotte jas, kort afgeknipte laarsjes,

vriendelijk grasmaaiend tussen de stenen met z`n zeis.

 

De verbindingswegen verderop zijn geasfalteerd, smal en ontelbaar in aantal.

We raken er in verstrikt, het duurt daarom een hele tijd voordat we weer een doorgaande weg vinden.

Het begint opnieuw te regenen en het asfalt wordt spek glad. Je hoefde je achterrem maar aan te raken of het wiel kwam in de slip.

Iedereen reed erg behouden. Als we het bergdorp Zlatibor naderen wordt het erg mistig en koud.

De regen komt met bakken uit de lucht als we ons inkwartieren in het appartement.

De verdere avond verloopt zoals we dat gewend zijn , een mooie eetgelegenheid met een heerlijk koud biertje.

Wel wat problemen met het terugvinden van het appartement door de dikke mist, maar alles is weer goed gekomen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Posted at 21:26, 12/8/2014

 

 

 

Woensdag  3 september.

John Schuurmans

 

 Van Zlatibor  naar Ustikolina

 

Als we wakker  worden blijkt het nog steeds stevig te regenen de lucht is grijs en er hangt een dichte nevel, dus de vooruitzichten dat het snel droog zal worden zien wij somber in.

Dan eerst maar proberen of de belevingen van de dag ervoor op internet te krijgen. Inmiddels wordt de Honda voorzien van een  van een nieuwe stroomkabel voor  de koplamp, omdat die blijkbaar een storing in de bekabeling heeft. Hans gaat de hele club verzamelen om te  gaan ontbijten in het Hotel een stukje verder op. Omdat het nog steeds regent wordt en besloten om wat later te vertrekken van daag en het gedeelte  tot  aan de grens  naar Bosnië over de weg te gaan vervolgen. Rond de tijd van 10.30 uur staan de meesten kaar voor  vertrek, zoals  wel  vaker in een grote groep komt de juiste vetrektijd niet bij  iedereen duidelijk oven en is inmiddels 11.00 uur dat wij richting takstation rijden.

Vol goede moet vertrekken we in de stromende regen op weg naar Ustikolina  in Bosnië De wegen zij door de regen spekglad geworden en dat heeft een KTM rijder dan ook aan den lijve onder vonden zonder grote gevolgen en met goede afloop .  In middels hadden wij de grens van Bosnië bereikt  en tot onze verbazing  was de bus  nog niet aanwezig. Dan maar even bellen met  Don Leo ,hij vertelde dat het nog  wel een half uur kon duren ,omdat hij wat oponthoud had op het  Politie bureau in Zlatibor  hij gaf aan dat wij maar  vast de grens over zouden gaan, en daar op elkaar te wachten.

De grens passage verliep zonder problemen, bij een klein cafeetje achter het grens gebouw hebben dan maar  even een bakje koffie gedronken in afwachting van de komst van Leo en Hans. Wij waren natuurlijk benieuwd waarom zij uitgenodigd waren op het  Politiebureau, na een klein uurtje later waren ook zij de grens gepasseerd. Wij waren natuurlijk een en al oor om te horen  wat er was gebeurd, Leo had zij verhaal goed voorbereid en wij waren dan ook tevreden met zijn uitleg over reden van zijn bezoek aan de politie. Maar achter de ware toedracht zullen wij nooit komen.  De tocht verliep voorlopig verder over de verharde weg  door prachtige canyon achtige omgeving met veel aarde donkere tunnels. Dan komt de vervuilde koplamp van een Off Road motor duidelijk tekort dit bracht een van ons dan ook in de problemen maar ook nu loopt het goed af. Onderweg kunnen wij de sporen van de oorlog en beschadigde  huizen  hier en daar  nog zien. Bij een volgende tank stop worden wij vriendelijk  toegesproken door  de eigenaar van een Camping en hij nodigt ons uit voor een eventueel bezoek bij een volgende  trip. Inmiddels is het  droog en gaan de regen pakken uit. De omgeving  is wat minder rotsachtig en zo kunnen wij de bossen weer in duiken . Al snel zijn er prachtige paden gevonden ,met hier en daar de waarschuwing  bordjes  pas op mijnen. Duidelijk is te merken dat men blij is het asfalt  heeft verlaten en er wordt dan ook flink gas gegeven waarbij blijkt dat sommigen  verrassend snel zijn.

Na flink uit te zijn geraasd bereiken de plaat van bestemming van vandaag  in Ustikolina waar Leo en Hans ons opwachten . De avond verloopt zoals zo vaak met sterke verhalen over het verloop van de dag met ook nu weer een  over en weer geroep bij de bestelling . Het is  weer super gezellig en eider een krijgt wel een veeg  uit de pan of scherpe opmerking toebedeeld.

Daarna slapen en dromen over wat nog komen zal.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

foto onder: Fons achter het restaurant een kooitje met jonge hondjes.

 

 

 

Door Berry, Jos en Jan H.

Donderdag 4 september

Wat begon als een bewolkte ochtend werd toch nog een mooie offroad dag,perfect rij weer.Na een stukje harde weg begonnen we aan de offroad paden. Verrassende mooie technische en snelle paden.Waar we onderweg onbedoeld nog in een bruinkoolmijn terecht kwamen ,maar we snel weg waren daar de ondergrond uit een vies slipperige en kleverig goedje bestond. Na genoten te hebben van een natuur fenomeen; zand formaties in stalagtieten vorm, met diepe ravijnen kwamen we bij de pleisterplaats, echter niet nadat we eerst noch een race moesten leveren met de lokale weggebruikers langs diepe ravijnen op smalle paden.Op deze plek werden we door de lokale Veldwachter van harte verwelkomd, en met raad en daad bij gestaan.  Na deze pauze werd het tijd voor brandstof daar we al 90km offroad  hadden gehad. Het volgende tankstation bleek echter 50km verder en we hadden de vorige dag getankt het werd dus krap. De rit naar het tankstation bracht ons door een ongekende mooi landschap met zeer mooie ofroad paden. Dan zand en dan weer gravel het leek wel een maanlandschap, we zaten dan ook op een hoogte van 1200 meter. Fons en Gerrie zagen buiten hun eigen paarde krachten ook nog wilde paarde krachten. Helaas haalde niet iedereen het tankstation op zijn eigen voorraad er moest dus assitentie geleverd worden in vorm van brandstof door de mede rijders. Na alles te hebben afgetankt zat er tegen over het tankstation  een goed restaurant.

Na genoten te hebben van een goed maal werd de tocht voor gezet. Helaas waren de weergoden ons hier na niet meer goed gezind. Vlak voor Mostar gingen  de hemelpoorten open en kwam het met bakken uit de lucht inklusief onweer .Dat dit best tricky is bleek wel op de harde weg waar een golfje 2 geslipt was  en op de rotsen stond geparkeert. Hierdoor zagen we ons genoodzaakt om direct na het pension te rijden waar iemand ons stond op te wachten en naar een overdekte parkeerplek loosde.  De vreugde van een droge plek was echter van korte duur daar we bij de buren stonden en niet bij ons geboekt pension waar alleen een buiten parkeer plek was.

Al met al was het weer een super mooie dag en een geweldige rit, met veelzijdige en verrassend mooie landchappen en paden. 

 

 

 foto onder:  plots bijzonder mooi natuurfenomeen, we noemen het stalagtieten...

 

 

foto onder: iedereen in de remmen voor dit natuurfenomeen.....

foto onder:  Paul.... mooi resultaat door erosie... daarachter een bijzonder diep ravijn....

foto onder: John en Gert..... het landschap is ongekend mooi.....

foto onder: langs rotsen en ravijnen.

foto onder:  vele landmijnen kunnen hier nog liggen

.

 

.

 

.

 Foto onder: gezond aangekomen.

 

 

 

 

 

 


Posted at 20:59, 1/1/2014

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

______________________________________________________________________________________________________________________________ 

 

2013 

Een jaar eerder.... offroad tocht door een stuk zuidwest Oekraine en Moldavie

 

Uitermate benieuwd zijn we naar de offroad tocht welke we gaan maken door een stukje zuidwest

Oekraïne en Moldavie.

MET: JAN H., GERRIE, RONALD, JOHN, GERT, FONS, PAUL, JAN E., FRANS, LEO T., HANS, LEO S.

WE KIJKEN ERNAAR UIT.........   

ps.

VORIGE OFFROAD TOCHTEN............

http://www.bloggers.nl/macedonieoffroad

http://www.bloggers.nl/zwartezeeoffroad

http://bloggers.nl/extremaduro

http://www.bloggers.nl/albanieoffroad

http://www.bloggers.nl/ukraineoffroad

http://www.bloggers.nl/turkijerally

 


voorbereiding

Posted at 01:58, 1/1/2013

Dinsdag 20 augustus 2013       Nieuw avontuur.....nieuwe sticker plakken...
alles controleren, preparen, gezonde spanning is dat we niet weten wat het avontuur brengt.

WOENSDAG 28 augustus 2013....    De grote bestelbus met aanhanger is hedenmorgen vroeg vertrokken met 11 motoren naar Klatowice...
Wij vertrekken morgen met wizzair....        bloggen?? doen we, als er internet verbinding is

.

de eerste dag:

DONDERDAG 29-08-2013

door Fons:

Na een schommelende landig met Wizzair op de luchthaven van Klatowice, waren de motoren reeds gearriveerd en al met een anderhalf uur reden we de poolse ruigheid in. Op dit moment 21 uur schrijft Jan E. (afkorting) een verslag van deze eerste pittige middag.                                                                                                                                                                                                                                                                                                              we hadden dus nauwelijks de gelegenheid (te druk met...) om fotos temaken,                                                                                                                                                                                                                                                    zware zandpistes enz. later meer.............

door Jan:

Vanmorgen 4:45h verzamelen in Lichtenvoorde, menigeen is nog niet echt wakker. We worden door onze geliefden uitgezwaaid en beginnen aan de transfer naar Dortmund. Om 10:0h landen we in Katowice. De kop is eraf. De chauffeurs hebben in een hotel naast het vliegveld overnacht. Bij het vliegveld staat Leo met taxi ons op te wachten en na 5 minuten zijn wej al bij de bus. Oke, het uitpakken van de motoren moeten we zelf doen. Half twaalf worden de motoren gestart en begint ons toer. Reeds na enkele kilometers wordt het asfalft verlaten en beginnen de gravel paden. Die gaan over in zware zandpaden, het Hengelse zand is er niks bij. Een enkeling doet aan bodemonderzoek.  Het oversteken van 2 spoorbanen, geen normale overweg natuurlijk,  bleek niet eenvoudig, ondanks dat we daar al enige ervaring mee hebben.De rails waren hoger, en menig achterband  vertoonde de eerste slijtage. Kwam ook nog even een trein voorbij , geen probleem! Gewoon even voor laten gaan. Hemelsbreed hoefden we vandaag slechts 88 km af teleggen, het werden er uiteindelijk ca 150. Sommige wegen bleken net van nieuw asfalt te zijn voorzien, daar komen we niet voor, maar ook in Polen gaat de tijd vooruit. Na enig sleutelwerk aan een KTM die zijn koppelings olie was verloren zijn we tegen 18:30h in ons hotel. Leo en Hans zorgen voor een biertje, dat begint al weer goed. We zitten nu in het restaurant en gaan zo dadelijk eten.Hoewel nog geen eten maar wel bier op lege magen hetgeen natuurlijk wel stemmingverhogend werkt.

De verbindende schakel: Leo S en Hans..... waren reeds gearriveerd bij de luchthaven van Klatowice.

..... uitpakken en opweg.....

 

  

Gert......WOESTE ZANDPISTES..

.

Paul en John......OEREND HARD DOOR HET POOLSE LAND...

Gert.....GEWELDIGE ZANDBAK......

Leo en Gerrie.............een indruk van een doorlopend pad volgens ons...

 

Vrijdag 30-08-2013

Dag 2  Naar Sanok

door Gerrie..

Het was  vanmorgen eerst  weer even sleutelen toen bleek dat er in de achterband van de motor van John een flinke scheur bleek te zitten . Waarschijnlijk het gevolg van een te hevige sprong over een sloot gisteren.  Er was een reserve band mee, maar de snelste optie was het complete wiel van de reserve motor te monteren.  Eenmaal op weg bleek dat het in Polen goed gaat met de economie want er worden her en der prachtige huizen gebouwd. Na wat omzwervingen door  landweggetjes

komen we in een bosgebied dat we achteraf “het crossbos” zijn gaan noemen. Er werd een  lus over de mooie paden gereden waarbij we elkaar op een bepaald moment bijna integen kwamen.

brommers kieken ?? ..... motor staat in de goede richting....

vitesse............... Gerrie....

 

Ronald..... Jan.... 

Er waren wat riviertjes over te steken vandaag. Een paar keer hebben we er voor gestaan en (na rijp beraad met waterspecialist Leo ) ons een brug verderop gezocht. Maar het moest er natuurlijk een keer van komen dat we echt door het water naar de overzijde gingen. De waterdiepte en de stroomsterkte werden ingeschat en Fons haalde de overkant hoewel het behoorlijk diep leek te zijn.  John bleek de diepte  van het riviertje nog eens extra te te willen onderzoeken en maakte een tussenstop om zijn laarzen beter vol te laten lopen.

John......

onder: Kom..kom..

JanE .... Frans...

Toen probeerden een aantal nieuwe kandidaten er onderuit te komen door over een brug verderop te beginnen. Dat werd natuurlijk niet geaccepteerd door degene die al over waren. Na een flinke  woorden wisseling waarbij de breedte van de rivier geen belemmering bleek kwam toch iedereen aan de overkant. Dan is iets verderop weer een oversteek waar zelfs niet gewacht werd en ieder er meteen door kwam.John dacht zijn lesje geleerd te hebben en nam nu wat meer snelheid waardoor hij  nu ook de rest van zijn kleding doornat had. Iets later komen we via een antiek pontje met mankrachtbediening aan de overkant....

en door een soort roer aan de onderzijde drijft de veerboot door de rivierstroming naar de overkant..

onder: Pontbaas..

.

Als we willen betalen blijkt het nog gratis te zijn ook. Bij het afrijden van het pontje moeten de laatsten zelfs een afsprong maken omdat de achterwielen  het pontje steeds verder terug duwen ! We moeten tenslotte wat meer asfalt wegen nemen om een beetje optijd aan te komen. Bij een stoplicht besluiten Jan H en Gert  S  er een sprint wedstrijd van te maken . “Keal wat is dat ding van oew snel Gert, ik kon oew mor net veurblieven” werd er later gezegd.Bij een tank station bleek ineens Leo  er niet meer bij te zijn. Na lang wachten kwam hij er weer  bij. Hij vertelde dat hij opeens een sirene achter zich hoorde die bleek  van een politie wagen te zijn. Nietsvermoedende Leo werd aangehouden en moest mee in het politie busje. Ze zochten een paar motorrijders die onverantwoord gedrag  zouden hebben getoond bij een stoplicht . Door diplomatiek optreden van Leo en natuurlijk geholpen door zijn betrouwbare uiterlijk wist hij er met een waarschuwing vanaf te komen.Door de sprinters werd beweerd dat de politie alleen de de lichte 350cc brommer te pakken kon krijgen omdat de 520 KTM’s te snel waren. In het hotel aangekomen bleek Ronald aan de biertafel te ontbreken. Leo was toevallig langs de kamer gelopen en had iemand hevig op de deur horen bonsen.Bleek dat de arme dorstige Ronald in zijn kamer opgesloten was door zijn kamergenoten die dachten dat hij al beneden was.Het bleek dat hij even op het toilet was. Ook bellen hielp niet want  niemand had de telefoon bij zich.

De Paperazzi is overal..............

Zaterdag 31-08-2013

door JanE.

Dag 3 Dolyna, Ukraine

Vanmorgen geen bijzondere problemen. Vertrek op tijd richting de Ukrainse grens. Omdat we bij de grenspassage veel tijd nodig zouden hebben, besloot Fons om het eerste deel van van de rit voor asfalt te gaan. Begint snel te vervelen dus toch maar van het asfalt af en de bossen in. Midden in het bos blijkt een olieboorpomp(je) te staan. Dit type pomp hebben we nog nergens gezien. De pomp is niet in gebruik, er zitten allerlei staalkabels aan, en we snappen er niets van. Een kilometer verder volgt de oplossing. Er blijkt, onder supervisie van de operator, een rond wiel aangedreven te worden, die vervolgens 3 tot 4 pompen tegelijk aandrijft. Door het aantrekken en laten vieren van staalkabels worden de pompen bedient.

Het systeem is de eenvoud zelve, en minstens 50 jaar oud.

Good desingers keep it simple. De centrale aandrijving  wordt dan wel weer gedaan door een moderne elektromotor.

vele lengtes kabels lopen door de bossen, om olie op te pompen.........

.

hier een oliepomp,  waar het uit de grond opgepomp wordt,
de kabel bovenaan gaat vanuit het grote wiel heen en weer....

We vervolgen onze weg, maar na een tijdje wordt deze versperd door een slagboom. Rijden we in een natuurpark? De slagboom, weliswaar op slot, wordt echter eenvoudig omzeilt.

Er volgt een prachtige weg, deze houd kilometers aan. Echter weer een slagboom, of het een natuurpark was weten we niet, maar ook deze slagboom en op slot, wordt gepasseerd.

het blijft een prachtige omgeving...

De grens passage valt mee, bij 2 kantoortjes je papieren in leveren, zelfs het chassisnummer van de motor wordt gecontroleerd, een aantal stempels in je paspoort en je krijgt een papiertje met stempels. Bij de laatste slagboom wordt het papiertje ingenomen???? Na ca 1 uur mogen we  Ukraine in.

In de Ukraine is tanken goedkoper, overal liggen oprijplanken, zodat er een paar liter extra in kan... dan weer terug de grens over

en weer lang wachten.....

.

Ukraine in....  Het verschil met Polen is bijna schrijnend. Zeer slechte wegen en huizen zijn van duidelijk eenvoudiger aard als in Polen. Mensen zijn zeer vriendelijk en er wordt volop gezwaaid, vooral kinderen. Jan H vind de eerste spijker in Ukraine en deze blijkt zijn voorband opgezocht te hebben. Dus band plakken. In no time staan er mensen bij, volwassen maar vooral veel kinderen. Tijdens het bandplakken rijdt Gert een rondje met de jeugd. Ze zijn dol enthousiast. De jeugd kent meer Engels dan hun ouders. Ondertussen komt de avond in zicht en besluit Fons om linea recta richting Dolyna te koersen. Veel steenslag wegen en asfalt met ontelbare gaten erin. Voor ons geen probleem. We bereiken ons hotel Sofia in Dolyna. (We kennen het nog uit 2008.)

Het is al 20:00h en de servicebus is er nog niet. 6 Uur heeft hun grenspassage geduurd. Half tien in de avond komen ze binnen. Er wordt eten voor hun geregeld en de stemming stijgt. Fons is bezig foto’s op het internet te plaatsen en wacht nog op mijn tekst. 

we maken een flinke lange tocht, over ruige rotspaden door de bergen,

de weinige bewoners proberen ons eruit te helpen...uit de bergen....

alles wordt in het werk gesteld....

 

 onder: Een Ukraiense burgemeester en zijn gevolg uit een naburig dorp helpen ons de bergen uit, een lang rotsachtig
pad langs een rivier moeten we volgen...........

 

.

Zondag 01-09-2013

lees later:

meerdere rivierdoorwadingen...

allen laarzen vol rivierwater....

zeer gevaarlijke asfaltwegen....

voor ons ongekende dorpen en hun veelal vriendelijke bewoners....

drukte bij kerk....

ronde gladde stenen......

 Door Gerrie:

 Dag 4  naar Cepinski (Ukraine)

Het werd een moeizaam begin van de dag. Ten eerste omdat we een uur eerder uit de veren moesten en ook doordat er nog wat gesleuteld moest worden. De motor van Ronald had de vorige dag wat luider tikkend dan normaal de dag beeindigd . Na inspectie bleek dat ondanks alle goede zorgen de motor na een lang en zwaar leven zijn baasje niet meer naar Bucarest kon brengen. Dus reserve motor uit de bus. Maar die moest na reeds eerder plaats gevonden onderdelen donaties eerst weer met onderdelen van Ronalds motor opgelapt worden. Om elf uur kwam de motor eindelijk van de operatie tafel en kon er vertrokken worden richting Cepinski. Een afstand van hemelsbreed 140km. Na eerst wat asfalt volgen al snel de door ons zo gewaardeerde beroerde binnenwegen. We bevinden ons in een gebied met veel kleine rivieren en omdat we al enige dagen brug meidend gedrag vertonen is het logisch dat we de voeten vandaag niet droog houden. Tot we voor een brede  oversteek staan die toch eigenlijk een maatje te groot lijkt. We geven niet snel op en opeens ziet iemand dat verderop iemand met twee honden nog wel langzaam de rivier oversteekt. Dan moet het kunnen! We begeven ons naar de plek waar de man juist onze kant bereikt. Hij had bijzondere schoenen aan. De zool werd in het midden door een binnenband elastiek  op de plaats gehouden. Vandaar de wonderlijke tred met hoog opgetrokken knieen . Waarschijnlijk was de man te arm om een brug over te steken! We begeven ons te water en merken al snel dat de bodem bezaaid ligt met grote ronde keien die ook nog eens spekglad zijn. Ook is het water dieper als verwacht. Met moeite houden we ons staande in de stroom. Met meer geluk dan wijsheid bereiken we de tenslotte de overkant . Niet geheel droog natuurlijk en vooral Jan E heeft het wateroppervlak van slechts enkele centimeters afstand bestudeerd! Maar een aantal “Cristoffels” hebben hem tenslotte naar de overkant gekregen. Daar werden eerst de laarzen leeggegoten en de sokken uitgewrongen voordat we verder konden.

 

Leo.... Laarsen Lekken uit...

ongelijke bodem met voetbalgrote algengladde stenen......

 

met mooie vlinders tussen de stenen

 

Hoe bijzonder de mooie dag ook weer verlopen is, een extra was de opwachting van een bijzondere ukraiense barbeque speciaal voor ons,

eerst wilde men met ons allen op de foto, want nederlanders op een motor in dit dorp....................... 

prachtige mobiele barbeque

 

 

Het was zondag dus de Ukrainers hebben zich in hun beste zondagse kleren gestoken om ter kerke te gaan.  een glunderend jongetje aan de kant staan. Compleet in een zwart pak met zwarte stropdas, iets op de groei gekocht. We genoten van hem en hij van ons. Jammer dat er niemand een foto heeft genomen want iedereen had hem gezien.    

Ook deze familie int pak...

 

 

links Frans....fotomakend.........belangstelling in elk dorp....

 

 Maandag 2 september 2013 

Door JanE:

Dag 5 naar Edinet, Moldova

BBQ...Grens...Lunch...Offroad... water...hellingen...modder en keien

Vriendelijke mensen

We hebben gisteravond in Shipincy van een rijkelijke BBQ genoten, Leo en Hans hadden voor 500gr. pp vlees besteld!!! En we hebben ook nog 4 forellen en 3 dorade’s verorberd. Het was veel te veel. Ca 15 stukken kalfsvlees hebben we vanmorgen in de bus meegenomen. Vanaf Shipincy besloten we om tot aan de grens voor het asfalt gaan, omdat we verwachten veel tijd bij de grens kwijt te zijn. Aanvankelijk leek het snel te gaan, maar 1 van ons bleek een ongeldige groene kaart te hebben. Een ander bleek deel 1 van zijn kenteken te zijn vergeten, en een origineel huurcontract voor de bus onbrak eveneens. Hoe moeilijk kun je het maken? Na bijna 3 uur was iedereen erdoor. Het was onderhand 2 uur in de middag, dus lunchtijd. Fons stopte bij een restaurantje, dachten we. Bleek echter en kroeg te zijn, koffie was erwel. Ondertussen waren de chauffeurs ook gearriveerd en hebben we ons vlees van de BBQ opgemaakt. Ook koud smaakte het uitstekend.

bijna 3 uur waren we bezig om de grens Ukraine Moldavie in te komen....... hier wachtend op de rest..........

Al snel kwamen nieuwsgierigen uit de buurt kijken, 

met drieen op een motor zonder helm is schijnbaar toegestaan....

    

Na de lunch koos Fons al snel voor de eerste offroad paden in Moldavie. Omdat het gisteren en vannacht veel geregend had, waren de paden glibberig en veelvuldig voorzien van watergaten. Dit was offroad opti forma. Leek wel op de good old days in het Vragenderveen. Moldovie heeft een, niet te hoog, glooiend landschap. Zeer overzichtelijk en rijkelijk voorzien van modderpaden, steenslagwegen en graspaden langs de weilanden. We hebben genoten. De lokale bevolking is zeer vriendelijk, helaas is bijna niemand het Engels machtig, dus conversatie is onmogelijk. Ons hotel is uitstekend en hier is ook iemand die uitstekend Engels spreekt. We hebben al een uigebreidt gesprek gehad en hier denkt men over het Rusland van Poetin heel anders dan dat wij in onze media te lezen krijgen. Terwijl ik deze tekst maakt zitten we in een restaurant te wachten op het eten. Er wordt een onmundige steak geserveerd dus ik stop ermee..

John...in dorp Moldavie....

.

Fons......bijzondere Kerk in Moldavie... elke voorbijganger stopt en maakt een kruisteken...

 

 

Moldavies landschap....  onder: Frans en Ronald achtervolgt door een Local...

    

Jan.....daarachter vele schapen...............

John....Mooi offroad.............

Fons....Mooi geitenpad..

in een Moldavies dorp................Gert..

Ronald...

 

prachtige offroad paden en van alles kwamen we tegen, zo ook dit oude JAWA zijspan.......
de metselstenen van leem en stro liggen klaar voor de bouw van een gebouwtje...

onder: Soms is het hard werken ook voor de plaatselijke bevolking.....

 

JanH.

des Heerens paden.....

 

Ronald boven, JanH, Leo en Gerrie onder post voor de richting....

Gerrie......

Paul........

 

Dinsdag 3 september 2013  

door JanE:

Dag 6 naar Rezina  Moldova

 

We zijn de 2de dag in Moldavie. Bij het vertrek zwaaien we Fons en Gerry uit. Vanwege omstandigheden moeten ze de reis afbreken en gaan naar huis. Ze rijden naar het hotel in Husi, Roemenie, ze laten de motoren daar achter. Een dag later zijn wij in Husi en nemen hun motoren weer mee.  Er wordt een vrijwillige voorrijder aangewezen en we vertrekken. Moldavie  heeft een glooiend, niet te hoog landschap. Het is een machtig gezicht als we door enorme valleien rijden met prachtige vergezichten. Er liggen enorme akkers waarop mais, zonnebloemen  e.d. wordt verbouwd. Voor ons een offroad eldorado. We gebruiken de paden die tussen de akkers liggen.

het dorpsleven...

Een aantal boeren moet zich verbaasd afgevraagd hebben wat daar, met soms behoorlijke snelheden,over hun akkers voorbij kwam. Het was voor de voorrijder niet moeilijk. Gewoon je pijltje van het GPS volgen en er was altijd wel een pad in de juiste richting te vinden. Een restaurantje vinden valt hier niet mee. Uiteindelijk aan een grote weg vinden we er een. Laat John nu , per ongeluk, zijn motor in een grasperkje parkeren, waarop de eigenaar van het restaurant zoveel agitatie veroorzaakt dat we weer vertrekken. Een eindje verder vinden we er nog een.Eind van de dag is de teneur, we hebben niet veel op asfalt gereden en een pracjtige dag gehad. Hotel zoeken bleek even moeilijk. Aan de buiten kant nog lang niet afgebouwd, binnen volledig nieuw, hoge kwaliteit en beheerd door moeder en dochter. Vanmorgen een zodanig uitgebreid ontbijt dat we veel moesten laten staan. Mijn maten  zijn zich nu aan het aankleden voor vertrek en dat ga ik ook doen.

 

Woensdag 4 september 2013

door JanE.:

Ook op de kaart is Moldavie prachtig................
Paul, JanE, Leo, en Ronald....

 

naar Husi Roemenie..

Vanmorgen stond ons een rijkelijk ontbijt te wachten. Pannekoekjes, croissantjes, brood, groente’s, kaas en vlees, koekjes, toetjes, te veel om op te noemen. We kregen het bij lange na niet op. Omdat we de avond te voren de motoren al geserviced hadden, dachten we op tijd te vertrekken. Frans zijn achterband dacht daar anders over. Vlak voor vertrek ondekten we een forse scheur in zijn achterband, door het canvas. Er bleek ook nog een spijker in te zitten. Vreemd dat de band niet lek was of Frans trekt zich hier niets van aan. Er moest een nieuwe achterband, inclusief binnenband op.Vandaag  starten we met weer een nieuwe voorrijder, Leo trok de stoet. En net als de dag ervoor doken we al snel van het asfalt af de (landbouw)paden op. We krijgen niet snel genoeg van de glooiende heuvels met kleurrijke gewassen er opOm te laten grazen worden koeien een kalveren aan een ketting gezet. Jan E had dit even niet in de gaten, gelukkig brak het touw waarmee de ketting aan de paal zat. Rijder ongeschonden en het kalf kreeg zijn vrijheid terug.

waterputten met een oud blik...

Moldavie bevalt ons erg goed. Moeten we er nog een keer naar toe?

prachtig......

Een riviertje lag dwars, we konden er niet door rijden, te diep. Dus een brug zoeken en dat koste veel omrijden. Eenmaal op het asfalt werd een restaurant gezocht. De keus viel op een kom soep. Serveester vroeg; groot of klein? Op een na bestelde iedereen een grote kom.Moldavieers zijn stevig eters. Zelfs de kleine kom was voor ons al meer dan genoeg. Omdat er nog een grenspassage kwam en we de tijd wel nodig hadden, besloten we over het asfalt te gaan. We moesten daarbij door Chiesinau, een grote stad in Moldavie. Hoezo een arm land, het barst hier van de dikke auto’s. Leo, onze penningmeester, wilde vlak voor de grens tanken om de laatste Lei op te maken. Iedereen de tank weer vol en na betaling bleek er nog 1 Lei over te zijn. Dit werd als fooi gegeven. Waarde €0,06 !!!!! De knieper   De grenspassage naar Roemenie verliep een stuk sneller als Moldavie in. Van de grens tot ons hotel was 16km, s’avond 19:00h zijn we in het hotel. De groep is nu aan een biertje en wordt de dag doorgenomen, naarmate de biertje s toenemen, zakt het  waarheids gehalte. De tafel wordt gedekt, dus we gaan eten.

Donderdag 5 september

door JanE.

Dag 8 Costa Ralnau,  Roemenie

In Husi hebben we een zogenaamd Alpine hotel. Wintersport hotel? Dan alleen voor langlaufen, want het hotel ligt op zee nivo!! Aanvankelijk nogal stug personeel, maar na verloop van tijd werd dat beter. Zal wel aan de bier omzet hebben gelegen. Ontbijt, zoals bijna elke morgen omelet met brood. Tijdens het servicen van de motoren geen bijzondere problemen, sommigen een beetje olie navullen en elke morgen de ketting smeren. Bij een vd motoren is er olielekkage bij beide voorvorkpoten. Beide keerringen lek. Goed bedoeld advies; Zolang er nog olie uit komt gewoon doorrijden. Onze voorrijder Leo besluit om eerst ca 60 km asfalt te nemen, dan is de eerste tankstop, en vervolgens kiezen we wederom voor de landbouwpaden. We rijden door kleine dorpjes waarbij de jeugd dol enthousiast is en we af en toe, al rijdend, een high five uitdelen. De volwassen zijn nieuwsgierig en de nog ouderen kijken af en toe of ze het water zien branden. Er zullen hier niet vaak offroad rijders langs komen. Niemand reageert kwaad, hoogstens een verzoek om rustig te rijden want het stuift enorm. Er staan veel velden vol met zonnebloemen. Ze zijn al manshoog. Een vd rijders wordt door een grote kei op het zandpad  tussen de zonnebloemen gekeild. Frans zei later; Ik zag alleen nog een helm boven de zonnebloemen. Geen valpartij, wel een aantal zonnebloemen  op het stuur. Naarmate we zuidelijk afzakken verdwijnen de glooiende hellingen en gaat het over in vlak terrein met  hier en daar fruitgaarden, druiven velden en ook kassen met tomaten en paprika’s e.d.

We rijden ca 250 km daags en het is niet mogelijk om dit allemaal offroad te doen. Het laatste stuk is weer asfalt. Aanvankelijk kunnen we het hotel niet vinden. GPS coordinaten bleken niet te kloppen. Afrondingsfout? Bij het checken vd mobieltjes bleken de chauffeurs al nieuwe coordinaten gesmst te hebben. We zaten 18km uit de buurt. Na een kwartier zijn ook wij in het hotel en wordt er eerst een gerste natje geproefd. Het zijn inspannende dagen die we maken.Na het eten wordt er nog een pilsje gepakt, maar half elf maken de eersten al aanstalten om te gaan slapen.

Vrijdag 6 september 2013

Dag 9 Boekarest, Roemenie

 door JanE.

Ook vanmorgen worden na het eten de motoren geserviced. Beetje oliebijvullen etc.

Vandaag is de kortste afstand, bewust gedaan om dat we vanavond in Boekarest de motoren weer in de bus moeten laden en dat kost tijd. Hierdoor kunnen de chauffeurs zaterdagmorgen vroeg vertrekken voor de terugreis, Wij vliegen in het begin vd zaterdagmiddag terug naar Dortmund. Na ongeveer 15 km kiest Leo al voor de kiezelpaden. Er zijn met enig zoekwerk nog een paar hellingen te vinden en die moeten genomen worden. Het gaat van een leien dakje, totdat we op een lang bospad ons boven in de helling vastrijden. We blijken niet verder te kunnen en moeten dezelfde weg weer terug rijden. Enkelen mopperen ; Kun je niet een vlak stuk vinden om te draaien? Nee, kon niet. Onder het motto; Een mooi pad omhoog is ook weer een mooi pad omlaag, gaan we naar beneden . We brengen nog een bezoek aan een groot kruis boven op een helling, met een prachtig vergezicht over het uitgestrekte Roemenie. Wat is dit land groot. We vinden boven op deze helling afzet lint met KTM en Husaberg erop. Blijkbaar is hier een rally verreden en zijn stukken lint blijven hangen. Na de koffie en brood stop wordt besloten via de kortste weg naar Boekarest te rijden. Leo vind via zijn GPS nog een paar kiezelwegen en dan gaat het op het asfalt naar Boekarest. De motor van Jan H begint weer koppelings problemen te krijgen. We stoppen bij een fruitkraampje Nagenoeg elke kilometer staat er een. Verkoopt hetzelfde als zijn buurman/vrouw en beconcurreren elkaar. Tijdens de stop ontluchten we de koppeling en verorberen een tomaat. De stemming wordt nog beter als een jongedame van 16 lente’s(dit soort info is er erg snel!) bereid is om op een van onze motoren te poseren. Ook de locals vinden het prachtig. Niet alleen een koppeling bleek olie te lekken, er zijn nog 2 motoren die last hebben van lekkende voorvork keerringen. Het wordt tijd dat we ons einddoel bereiken.Boekarest is een drukte van jewelste. Een extra oorzaak hiervoor is dat er vanavond een interland wedstrijd is tussen Roemenie en Hungarije. Voor de leek, dit is een voetbalwedstrijd. Het hotel vinden ging vrij eenvoudig, Leo rijd achter zijn pijltje aan en mbv ons route roulatie systeem vinden we zonder problemen het hotel. Leo en Hans, en ook Paul(ging vandaag met de bus mee) zijn er al.

De laatste overnachtingslokatie.........

We feliciteren elkaar met het behouden aankomen. Dit is een jaarlijks terugkerend ritueel. Na een begroetings pilsje laden we de motoren in de bus. Mij wordt hiervoor dispensatie verleend, want iemand moet toch het verslag typen? Een hell of a job. Vanavond gaan we eten en nog even Boekarest in. Hier eindigt het verslag.

Al met al een geweldig offroad avontuur waar we niet uitgepraat over raken!

Hosting door HQ ICT Systeembeheer