Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

OFF ROAD


Offroadreizen

Home | Profile | Archives | Friends


2016 DON LEO OFFROAD

Posted at 21:32, 26/7/2016

         2016

 

 

Hier vind je (straks) verslagen met foto's van de:  DON LEO OFFROAD 

 

 

14 augustus 2016,  Vanmorgen om 06.00 uur hebben een aantal Don Leo deelnemers een oefentocht gereden

en later op de middag volgt een Barbeqeu met de nodige drankjes,

dit alles moet ten goede komen aan de teamgeest voor de komende tocht welke start in Timisoara.

op de foto een drietal: Gert, Leo en Paul  oftewel GELEPA 

Dus met: Gert, Leo, Paul, Hans W, Jan E, Gerrie, Ronald, Hans Hi, John, Berry, Fons, Jan H. 

We hebben nu eenmaal de gewoonte om iedereen bij voornaam te noemen met een initiaal van de achternaam.

 foto onder:  ..Vorig jaar 2015.......afwachten wat het nu geeft...

 

Dinsdag 30 augustus 2016, zojuist: Hans Hissink en Hans Wolters zitten inmiddels, nu 30 augustus, met de bus en Motoren

al in Oostenrijk, een voorspoedige reis aldus berichten vanuit Oostenrijk...

Woensdag 31 Augustus Hans W. en Hans Hi. zijn tegen de avond aangekomen in Timisoara, Roemenie. Super dus! 

Een prima reis ondanks een lekke band en wat file. 

04.30 uur donderdagmorgen vertrek vanuit Lichtenvoorde naar de luchthaven Dortmund........ als het vliegtuig

aan de grond komt (zoals altijd trouwens) hopen we al voor 12.00 uur op de motor te zitten,

de tocht gaat van TIMISOARA naar GHIOROC.

-

Foto onder: Op het vliegveld van Timisoara zijn Hans en Hans aangekomen, we kunnen de motoren uitladen en meteen rijden.


       

Donderdag  1 september 2016.

Door Ronald,

De eerste dag van de Don Leo Off is vanmorgen erg vroeg begonnen. Om half vijf in de morgen stonden we allemaal klaar en waren we er zelfs eerder dan de taxi. We waren dan ook ruim op tijd in Dortmund op de vluchthaven en het vliegtuig van Wizz Air vertrok exact op tijd. We hadden waarschijnlijk de wind mee, want een kwartier eerder dan het vluchtschema aangaf zette de piloot het toestel aan de grond om vervolgens met zijn remmen de strijd aan te gaan met de korte landingsbaan. Gelukkig won hij deze strijd,

Buiten stonden Hans Wol en Hans His, of te wel Hanskwadraat. Ook wel Hans een en tweede Hans genoemd. De motoren waren snel uit de bus en aanhangwagen geladen en ook wij hadden de cross kleren snel aan. Lang wachten was ook niet aangenaam, want de zon deed goed zijn best.

Ruim een uur na de landing, zeg maar anderhalf uur om niet te veel te overdrijven, reden we rond 13.00 uur van het vliegveld naar de dichts bij zijnde benzine pomp om vol te tanken. De ruige, nagenoeg  onbewoonde natuur in doe je beter met een volle tank. Het wordt onmiddellijk mooi. We doorkruisen een mooi glooiend, met gras begroeid terrein en het ene mooie pad sluit aan op het andere.


De eerste pauze in de loop van de middag is in een klein dorp met twee supermarktjes annex café s, waar niet een deel van de plaatselijke KBO leden hun biertje drinken, maar ook de plaatselijke jeugd hun colaatje met zak chips nuttigt.  Wij sluiten ons hierbij aan met een in de winkel gekocht gesneden brood en een aan plaatjes gesneden salami worst van een halve meter. Inclusief het drinken betaalden we de lieve som van € 0,95 per persoon.

Na de pauze wordt het terrein ruiger met meer hoogte verschillen. Soms en later steeds vaker eindigt het pad in niets en rijden we over oneindig grote stoppelvelden die licht omgeploegd zijn en waar het goed oppassen is. Een enkele keer moeten we echt omkeren, omdat niet verder kan. Steil omhoog door een bos waar een pad is ontstaan door het hout uithalen stopt onze ambitie en moeten we terug. We zitten al een geruime tijd op een afstand zo’n 11 km van de plaats Ghioroc en deze afstand wordt niet minder doordat de weg steeds weer van ons eindpunt afbuigt. Uiteindelijk vinden we toch een pad rechtsaf, wat in de goede richting loopt. Na een kilometer is het wachten.

Nu niet vanwege de stof,  maar omdat het pad zo steil omhoog loopt en niet over een honderd of paar honderd meter, maar wel een kilometer en meer. Het pad is zo steil dat we vol gas in de eerste versnelling omhoog moeten. Terwijl we op elkaar wachten horen van ieder van ons het aanhoudende, wegstervende brullende geluid van onze viertakten. Boven aangekomen hebben we een prachtig uitzicht over een vallei met ons hotel al in zicht.


Hans en Hans staan ons al op te wachten aan de bar met een koud biertje en het zwembad op een meter afstand.                                                                                                                                                                                                 Een hele mooi afsluiting van een prachtige eerste rij dag.

Een prima begin van de Don Leo Offroad door Roemenië en Servië.

.

.

.

Door Leo Ti.

Donderdag 01 september 2016

Het was vroeg opstaan deze morgen. 4:30 uuur verzamelen bij de sporthal. Natuuurlijk stond onze vaste chauffeur van Wallerbosch                                                                                                                                                    weer op tijd klaar om ons naar Dortmund airport te brengen. Ruim op tijd, dus voldoende tijd voor eerst een bakkie (zeg moar bak!) koffie.                                                                                                                                        De vlucht met Wissair verliep uitstekend, dus op tijd in Timisoara, waar Hans en Hanshi al klaar stonden met de bus vol motoren.                                                                                                                                                     Ook dit keer moesten we als rijders de motoren weer zelf uitladen… En gelijk hebben ze!                                                                                                                                                                                                                               Na de grote verkleedpartij gaat het richting tankstation, waar onze motoren worden voorzien van de benodigde brandstof.

Zo, nu kan het beginnen… Na een paar kilometer draait Fons van de hoofdweg de binnenweg in. Het begin van een prachtige middag

met afwisselend met gras begroeide heuvels, bospaden en af en toe een mooi klimmetje. Iedereen vindt het prachtig,

al moeten enkelen ook bekennen een foutje te hebben gemaakt. Op 2 wielen lig je er nu eenmaal snel naast,

vooral wanneer een slootje genomen moet worden of de helling net anders dan gedacht. Ook de diepe sporen geven problemen,

waardoor plotseling iemand van het pad verdween, die uiteindelijk na een minuut of 5 de oorspronkelijke richting weer

had teruggevonden. Gewenning zullen we maar zeggen?

Uiteindelijk om ongeveer 18:00 uur aangekomen bij het hotel, waar we worden opgewacht door Hans en Hanshi.

De kamers gereserveerd en het barpersoneel geïnstrueerd, wat wil je nog meer?

Paul & Fons...Het is overal mooi....

 

Dag 2 van Ghorioc naar Carancebes

Het hotel in Ghorioc was prima, met zwembad en terras waar we tot laat in de avond hebben geze ten.  Het eten s’avonds was een allerlei soorten gegrild vlees met groente een gebakken aardappels. Veel te veel, we hebben niet alles op gekregen. Het ontbijt daar en tegen was minder , nogal droog brood, maar met de koffie spoel je dat wel weg. Haast om te vertrekken hebben we tegenwoordig niet meer, maar terwijl iedereen zijn cross kloffie al aan heeft blijkt de voorband van John zijn motor lek. De dag ervoor hebben we door een pad gereden met veel doornstruiken, en een ervan zit in John zijn voorband. Dus nieuwe voorband erin. Voor de rest van ons gelegenheid om noch het een en ander na te checken. Fons vult zijn camelbag bij. Nadat hij geproefd heeft klaagt hij over de smaak van het water. Waarop iemand vraagt; “Heb je de fles met het blauwe water gepakt” Ja, zegt Fons. “Nou daar zit ruitenwisservloeistof in.” Berry checkt de bandenspanning van zijn motor en die wijkt 0,3bar af van gisteravond. Geen van ons zou zich daar druk om maken, maar Berry vertrouwd het niet, en terecht, ook een doorn in zijn voorband. Nogmaals een nieuwe voorband erin. Als dit zo doorgaat zijn we binnen 3 dagen door alle reserve binnen banden heen. We vertrekken pas om half elf. Als snel wordt het gravel opgezocht. Het is hier kurkdroog en vooral de paden tussen de landerijen zijn uitgesleten door landbouwvoertuigen en de richels waar we door rijden zijn zo hard als beton. Hier vallen kan echte schade opleveren. Fons stop plotseling bij een woonhuis en vraagt waar we ergens koffie kunnen drinken. De eigenaar wijst ons de weg en vraagt. “Kom even binnen we hebben heerlijke marketons in onze boomgaard” Een soort kleine perziken. Dat verzoek kunnen we niet weigeren en doen ons te goed aan deze heerlijke vruchten. Alleen de vrouw des huizes spreekt een beetje Engels.



Het blijkt dat haar zus in Nederland woont. Een van de zonen des huizes begeleid ons, op zijn fiets, naar een klein supermarktje. Ze hebben koffie, cola en brood en we nemen ook nog paar worsten. Eenvoudig doch voedzaam en gelukkig niet zoveel.  De plaatselijke opgeschoten jeugd is ook terstond terplekke. Ze kunnen geen Engels dus we begrijpen er niets van, maar sommige gebaren hoeven geen verdere uitleg. Het lijkt dat deze jeugd al verder is als hun Nederlandse soortgenoten. Overigens hier niet voor vertaling vatbaar. Fons zoekt de offroad paadjes weerop en meerdere malen rijden we echt offroad en komen schapen en koeien tegen. Maar ook stekels en Berry is weer aan de beurt, Lekke voorband. Ik geef mijn nieuwe binnenband af en heb weer wat meer ruimte in mijn tanktas. Omdat de tijd nu toch snel verstrijkt gaan we het asfalt op en worden we regelmatig door auto’s ingehaald. En af en toe rijden ze bijna de vouwen uit je crossbroek. Niet prettig en Gerry laat dit door gebaren ook duidelijk aan een automobilist merken. We zijn tegen 5uur in ons hotel. En Hans 2 heeft de eigenaar zover gekregen dat “ons” bier in zijn koelkast word gekoeld. We willen koud bier en de beide Hans(en) regelen dat. We gaan nu eten, dus ik stop ermee. Morgen is er weer een (offroad) dag.

 

  

Dag 3 Van Carancebes naar Targu Jui

door Jan E.

Gisteravond is de dagelijkse briefing op onze weblog er bij ingeschoten. Daar zijn allerlei reden voor, maar daar ga ik niet op in. Onbijt in Carancebes was overdadig, ei, gebakken worst met veel knoflook, ham, kaas en groente en brood. Vanmorgen geen lekke banden, eindelijk. Vandaag moeten we hemelsbreed ca 100km, maar er zit wel een bergmassief tussen. Dus omrijden. Desondanks besluit Fons al vrij snel om offroad paden op te zoeken en zoals altijd lukt dat. We leven ons uit. Af en toe een bospad dat dood loopt en we dus terug moeten, maar de lol is er niet minder om. Echter na 3 uur fun toeren zijn we 14 km in de goeie richting gereden. Dat schiet niet op. We besluiten nu toch maar wat snelle asfalt km  te maken. Ondertussen tijd voor de lunch. We vinden een wegrestaurant. Blijkbaar hebben ze maar 1 koekepan, want het duurt erg lang voordat we allen een roerei met brood geserveerd krijgen. Als de lunch er achter zit begint de trip door de bergen. Het is weliswaar op het asfalt, maar de variatie aan bochten maakt alles goed. Met name uw auteur is liefhebber van dit soort wegen en leeft zich uit. Onderweg in de bergen blijkt dat de locals, het is zaterdag, de verkoeling vd bergen op zoeken. Het is op sommige plekken hartstikke druk, en er staan ook allerlei stalletjes met fruit, honing, noem maar op. Je merkt dat ook in Roemenie de welvaart toeneemt en de bevolking tijd krijgt voor dit soort recreatie. In de dalen is het zeer warm, maar in de bergen zakt de temperatuur en krijgen we zelfs een regenbui. Zijn we de bergen eenmaal door zoekt Fons  de offroad paden weer op. Uiteindelijk komen we bij ons hotel. Het ligt direct aan een doorgaande weg en is redelijk luxe. Het eten is goed maar niet overdadig. Na het eten nog gezellig na kletsen, overmatig veel sterke verhalen, en na het genot van een paar sterke drankjes, het kost hier toch niets, zoekt de een na de ander het bed op

foto onder: John genieten van de omgeving..


woest mooi om te rijden...

 

 

 

Dag 4 Targui Jui naar Craiova.      door Jan E.

Ontbijt was goed, en ook nu geen lekken banden. Afstand is vandaag hemelsbreed weer ca 100km, maar erg zit geen berg tussen. En dus gaan we spoedig van het asfalt en de offroad paden op. Opvallend vaak rijden de afgelopen dagen echt offroad. Vaak grasland met struiken, maar ook terrein waar ooit rogge o.id. heeft gestaan. We vinden een pad welke zich door een prachtig bos slingert. Kilometers lang, en we leven ons uit. We komen langs een open groeve waar waarschijnlijk bruinkool wordt gedolven. De kool is namelijk nogal zwart. Ook op zondag wordt hier gewerkt en door een vrouwelijke security wordt ons duidelijk gemaakt dat we niet door het hek mogen. De afgelopen dagen hebben we wel vaker voor een afgesloten hek gestaan, maar die kregen we wel open!! Overigens we deden ze ook weer dicht. In Roemenië wordt ook aardolie gewonnen en de ja-knikkers staan hier vrij in het veld. Het is weekend en de traditie in dit land is dat er dan  bruiloften zijn. Ook wij stuiten onderweg, op het asfalt, op een bruiloft. Er wordt gedanst, vooral jonge meiden, het blijft trekken. Op bijgaande foto wordt de dansende groep begeleid door een zingende dame. Ze zingt goed, al klinkt de muziek zoals bij ons op de kermis. Natuurlijk willen een aantal meiden met ons op de foto. Wie zijn wij om dat te weigeren. Let wel we houden de helm op. Na dit vrolijke intermezzo gaat het verder richting Craiova. Vandaag gaat het snel en lijken we vroeg in ons hotel te zijn. Tot vlak voor Craiova rijden we gravel paden. Als we de stad inkomen is het opletten, het wordt steeds drukker en door ons, bijna perfecte roulatie systeem, vinden we moeiteloos de goede weg. DE perfectie laat ons vandaag in de steek, en uw auteur wordt daar de dupe van. Bij een splitsing blijft deze auteur niet staan, ervan uitgaande dat iedereen de doorgaande route zal kiezen. Nee hoor, ze kunnen wel met hun eigen GPS het hotel vinden. Na ca een kwartier wordt ik gebeld, iedereen zit al in het hotel. Nu ik probeer ik met mijn GPS coördinaten het hotel te vinden. Ik heb een slecht voorgevoel, n.l. de vorige dag zat ik er ook 8oom naast. En nu lukte het ook niet. Leo S.M.S te me de nieuwe coördinaten en zo arriveer ik ook. De rest heeft het eerste biertje al op. We zitten nu te eten en communicatie is erg moeilijk, moet via Google translate. De biefstuk heb ik al op en terwijl ik dit type wordt de patat gebracht. Ik ga weer aan tafel.

Jan E

 

.

Door Jan E.

Dag 5 van Craiova(ROE) naar Vidim(BUL)                                                                                                         De dag begon met een bijna ongeluk. Leo T. wilde in al zijn enthousiasme de weg op rijden, maar was vergeten naar links te kijken. Gelukkig stopte hij op tijd dankzij luid geschreeuw van velen. Vandaag hemelsbreed ca 90km, niet overdreven ver. We zitten in vlak terrein, dus het zijn hoofdzakelijk de paden tussen de landerijen die we rijden. Het is al vroeg erg warm, de bodem snakt naar water. De bodem is beton hard, hier vallen kan serieus pijn doen. Vooral in het gras rijden is uitkijken want je ziet de sleuven nauwelijks. Terwijl ik op post sta en wacht op Berry gaat dit onverwacht lang duren. Is zijn motor afgeslagen en wil niet meer starten? Ik krijg spoedig een antwoordt dat ik eigenlijk niet wil horen. Er komt een politie auto aangereden en stopt bij mij. “Your collega has an accidenta”!!! Ik schrik me rot. Besluit om eerst Fons te bellen/smssen en dan naar Berry te gaan. De politie is onderweg naar hem. Nog voor ik mijn helm weer op heb komt Berry er aan rijden. Wat een opluchting, het lijkt mee te vallen. Berry is gevallen op gestort puin in de weg en heeft waarschijnlijk gekneusde ribben. Berry vind dat we door kunnen rijden, maar als we de rest vd groep treffen besluit hij dat het beter is om te stoppen. De groep staat op een nogal steile asfalt helling en is bezig een automobilist te helpen die zijn koppeling verbrand heeft en niet verder kan. Na wat heen en weer duwen is de auto gekeerd en kan de helling af naar het dorp rijden. We hebben ondertussen de service bus gebeld, en Hans1 en Hans 2 komen Berry ophalen in het dorp Podari. Voorzichtig rijdt Berry zelf naar het. Hier smssen we de coördinaten naar de service bus. Na een half uurtje is de bus er. We laden de motor in en Berry gaat met de bus naar ons hotel in Vidim. De groep vervolgt zijn weg. Als we een bos uitkomen rijden we tegen een stuwmeer aan. Even denk ik dat Fons over de stuwdam wil rijden, maar hij gaat toch onderlangs. Als we aan de overkant vd stuw zijn blijkt dat de weg langs het meer verder gaat. Maar Fons pakt zijn kans, hij is liefhebber van strandcrossen, en kiest ervoor om op het strand langs de waterrand te rijden. De rest heeft geen aansporing nodig en volgt grif zijn voorbeeld. Fons stopt om te filmen en omdat ik direct achter hem rijdt ben ik dus nu de kopman. Gassen! De rest volgt. De eerste visser kijkt verbaasd, de tweede steekt zijn duim op, maar de derde is not amused. Ik stop en hij begint een tirade af te steken. Engels kent hij niet wel frans. Dat kan ik niet. Als hij begint  over “payen” begrijp ik hem. Tja, wij hebben geen visvergunning. Na een bos komen we op een vlakte. Hier is volop landbouw, alles is omgeploegd, zover je kijken kunt. 1000 Hectare en meer, ongelooflijk wat een ruimte. We hebben bijna de tank leeg en willen nog lunchen. Vlak voor de grens in Calafat vinden we alle bij. De grenspassage is een fluitje van een cent, EU he. Vidim ligt vlak over de grens en na korte tijd zijn we in ons hotel. Zelfs Berry wacht ons op, het lijkt mee te vallen. De temperatuur lijkt te zakken. Morgen kunnen we een regenbui verwachten. Ik stop ermee want we gaan eten.

 

 

Dag 6 van Vidin naar Nis.  Door Gerrie

 

Het verhaal van dag  6 komt nu pas omdat er gisteren geen schrijver aangewezen was. Dus even terug in het geheugen wat feiten opgraven  wat in zo’n drukke week natuurlijk zeker gezien de leeftijd  van de schrijver niet meevalt. Allereerst was het weer vandaag omgeslagen. Het had geregend in de nacht en er zou nog meer volgen. Eigenlijk waren we wel een beetje blij. We hadden in ieder geval nu geen last van de stof meer . Ook aan de hitte van de afgelopen dagen was nu eindelijk een einde gekomen. Dus knallen op de nu glibberige paden wat toch wel een omstelling vereist. Heel goed opletten bij schuin liggende gladde sporen. In een dicht bosgebied kwamen we in een typisch hout uithaal pad terecht. Dat betekend twee diepe sporen met een hoog liggend midden spoor. Een aantal ( waaronder de schrijver dezen ) waren iets te laat om midden op te komen en hadden een honderden meters lange sleuf te doorploegen zonder in de gladdigheid  op het midden gedeelte te kunnen sturen . Aan het eind waren de ruggen waternat en niet alleen van de doordrenkte overhangende takken boven het pad !  Later op de dag was er nog een sappig pad waar de blubber zo bleef plakken dat op het laatst het voorwiel blokkeerde ! Natuurlijk staat hierbij de eigen paparazzi dan al klaar om alle ellende van de staartgroep vast te leggen ! Deze beelden zullen gretig verspreid worden en inmiddels al wel in Lichtenvoorde en omstreken doorsijpelen ! De blubber zat er zo dik op dat een plaatselijke schaapherder met zijn herdersstaf meehielp om de wielen weer draaiend te krijgen ! Daarna werd een plaatselijke drukreiniger  gezocht om de klei te verwijderen  voordat die zo hard werd dat het met een beitel verwijderd zou moeten worden  .We kwamen later aan bij het superluxe hotel in Nis. Gelukkig  waren onze motoren en wijzelf intussen weer spic en span ! We waren inmiddels ook de grens naar Servië gepasseerd na een kleine lus in Bulgarije.  

 

Gerrie

.

 

Dag 7 van Nis naar Alexandrovac.    Door Ronald

 

Het opstarten was vandaag nagenoeg probleemloos. Geen lekke banden of ander ongemak. Alleen de bagage naar de bus brengen, die in een buitenwijk van Nis stond, koste wat tijd. Berrie Roemaat had weinig tot geen last meer van zijn kneuzingen en zijn motor werd dan ook weer uitgeladen..

 

Om 10.30 uur zijn we vertrokken. In no time zaten we in de velden en hadden we een mooi pad te pakken onder een spoorbaan door, langs notenbomen en werden we nieuwsgierig bekeken door ooievaars. De paden waren  Het was nog wel wat glibberig, maar dat werd al gauw  beter. Door het bosrijke gebied in het middengebergte rond Nis was het eerst wat moeilijk om een doorlopend pad te vinden. Maar na enig zoekwerk kregen we er toch een te pakken. Genieten met hoofdletters is het geworden. Een fantastisch mooi doorlopend pad, waar we de kraan heerlijk, zover los konden draaien, dat ook de motoren het uitkraaiden van plezier. Een kilometers lang doorlopend pad, zoals we al eerder hebben meegemaakt in Servië. Bij een stop, heel diep in het bos staat een boshut, waar we elkaar vertellen hoe we geweldig rijden het hier is. Het schild van een dode schildpad wordt door Gerrie nader onderzocht. Den stunk ook nog, is zijn commentaar. Een eind verder, op een wat glibberig spoortje vergaloppeerd Jan H zich en komt hij via een mooie duik aan de grond en zijn motor boven op een stapel hout. Gelijk werd hem een aansteker aangeboden. Om de brandstapel aan te steken is het advies. Bu’j mooi van den olden kroam af, is het commentaar. We komen in een heel klein dorpje aan, tegelijkertijd met een overjarige volkswagen Jetta. De chauffeur is erg vriendelijk en hij weet wel een restaurantje voor onze middag lunch. 10 km verderop aan de grote weg, legt hij uit. Hij wil graag voorrijden en we hoeven hem alleen maar te volgen. Daar eten we onze eerste pljeskevica, die prima smaakt. Helaas begint het te regenen op het moment dat we er vertrekken. Het miezert eerst, maar het wordt al gauw zoveel, dat het regen pak aan moet. We proberen nog een paar paden, maar het wordt te glibberig en we willen niet hetzelfde meemaken als gisteren, dat de wielen zo vol zitten met dikke vette klei dat ze niet meer rond draaien.

 

We rijden over de weg richting het eindpunt en deze slingert prachtig door de bergen. Berrie heeft deze locatie geboekt. Het is erg ver van de bewoonde wereld. We hebben zelfs geen verbinding met de telefoon. Gelukkig wel verbinding met het internet. Het is een eeuwenoude boerenhoeve. Primitief, maar het we kunnen douchen, slapen en de mensen zijn erg vriendelijk. Ze hebben een fantastische barbecue voor ons voorbereidt en het bier is koud. Jammer dat we nat geregend zijn en er geen mogelijkheid is om de kleren te drogen.

Maar als alles perfect is, heb je weinig om over na te vertellen. Het wordt in ieder geval weer een gezellige avond en morgen beginnen we aan onze een na laatste rij dag.

Ronald

.

 

 

Dag 8. Van Aleksandrovac naar Topolo.    Door Ronald.

Het vertrek bij de familie in Aleksandrovac, waar we geslapen hebben is hartelijk en we krijgen het dringende verzoek vooral een keer terug te komen. Onmiddellijk na vertrek vindt Fons een prachtig mooi pad.
Precies in de richting waar we naar toe moeten. We worden er allemaal weer lyrisch van. Af en toe wat glibberige stukjes, waar Jan E zich een keer vergaloppeerd en samen met de motor plat gaat. Maar geen enkel pad is oneindig.  Het wordt wat zoeken en een paar keer terugdraaien. Of we hier al moe van zijn, of dat de algehele moeheid van de inspanningen van de hele week een rol spelen is even de vraag, maar we zijn nog geen een keer zo vroeg gestopt voor de eerste pauze. Iedereen bevalt de lange pauze in de lekkere warme zon prima, want niemand maakt aanstalten om te vertrekken.

 

Een mooi doorlopend bospad dat ons over een berg brengt is niet altijd makkelijk te vinden. We vinden dit keer echter wel een prachtig mooie weg die ons niet alleen door dorpjes leidt maar ons verrast met de ene bocht na de ander. Op een hoogte van zo'n 700 m zie ik op een nog hoger gelegen bergtop een nieuwe kerk staan, waarvan de witte bogen in de zon blinken en de nieuwe koperen koepeldaken zelfs schitteren. Over de top van de berg zien we prachtige panorama's die ons uitzicht geven op meerdere dalen. Onze voorkeur gaat echter uit naar het plat gooien van de motoren in de bochten die elkaar snel opvolgen

 

Langzaam komt een grotere stad in beeld. Het blijkt Kragujevac te zijn, waar we twee jaar geleden overnacht hebben. Bij het eerste restaurantje stoppen we, want de meer dan voortreffelijke barbecue van gisteren avond en het goede ontbijt van vanmorgen zijn al behoorlijk ingedaald.

 

Na de pauze moeten we hemelsbreed nog 32 km. Gelukkig hoeven we niet dwars door de grote stad en zitten we al gauw weer op een mooi doorlopend pad. Het is pas 15.00 uur en we zijn het eindpunt al tot op 25 km genaderd. Ik begin al te denken, als we zo vroeg over zijn mag ik hopen dat er een zwembad is, want de temperatuur stijgt alweer behoorlijk. Alles verloopt prima, tot Jan H de groep voorbij rijdt en zegt dat hij al een tijdje maar negen personen telt. We zijn Paul kwijt! Misschien de benzine op, of heeft hij een lekke band? Kan ook zijn dat hij een ongewilde duik het bos in heeft gemaakt, want dat is deze week al een keer eerder gebeurt met Jan H. Na diverse telefoontjes en een uur wachten zijn we allemaal weer bij elkaar. Eigenlijk zijn we Paul kwijtgeraakt door de over bezorgdheid van Jan H. Jan had niet meegekregen dat Paul op een locatie wilde filmen. Hij heeft daarom zijn post verlaten om Fons te waarschuwen. Paul reed daarom rechtdoor, waar hij rechtsaf had gemoeten. Ruim 20 km verder had hij pas in de gaten dat hij niet meer op de route zat.  Hij had ondertussen wel zijn tank leeg en moest naar de grote weg rijden(schuiven) om een paar liter benzine te kopen, die hij gelukkig met euro’s kon betalen. Maar ook onze tanks zijn ondertussen behoorlijk leeg geraakt en het wordt krap. We rijden nog een keer verkeerd en gelukkig komen we de plaatselijke postbode op de brommer tegen. Hij legt Fons haarfijn uit, in het Servisch hoe we naar het dichtstbijzijnde tankstation moeten rijden. Maar helaas we verstaan geen Servisch. Toen hij zei dan rij ik wel voor, want ik moet toch een paar brieven bezorgen daar in de buurt zijn we achter hem aangereden. Dat geloven jullie natuurlijk niet want, we konden hem immers niet verstaan. Na een paar mooi slot kilometers komen we langs een enorme groeve, die in bedrijf is. Er wordt hier nog steeds asbest gewonnen. Even voor 17.00 zijn we bij het hotel. De een na laatste rij dag zit er op.

Tijdens het napraten hoor ik meerdere, vooral andere versies hoe we Paul zijn kwijtgeraakt. Degene die dacht; ho nu krijg ik zo de schuld, werpt zich op als advocaat voor een ander, die misschien ook de oorzaak van alles zou kunnen zijn. Vervolgens voelt weer een ander zich, zogenaamd vrijwillig, geroepen om als rechter op te treden. De zaak wordt steeds ingewikkelder, vooral omdat we inmiddels aan het tweede biertje toe zijn en wordt op een geven moment te verwarrend om allemaal op te schrijven.

Wel kan ik constateren dat er bij iedereen een lichte zwelling is ontstaan boven de broekriem. Een duidelijk teken dat het overvloedig laven en lessen van deze week meer invloed heeft gehad dan de extreem lichamelijke eisen die we van ons lichaam hebben gevraagd.

Nog een dag te gaan naar Belgrado.  Ronald

 

 

Door de Chauffeurs / Begeleiders: Hans W. en Hans H.

 

Dinsdag 30 augustus was het weer zover dat we met de jongens mee mochten voor 10 dagen Off The Road rijden.

 

Deze keer niet samen met Leo S. omdat hij door omstandigheden niet mee kon maar met Hans H.

 

Nadat maandagmiddag/avond alles was ingepakt konden wij Hans&Hans dinsdagmorgen na een fijne bak koffie bij de fam. Rensing om 8.00 uur vertrekken met onze bus met aanhanger richting Timisoara. Na een overnachting in het Oostenrijkse Triebben gingen we dinsdagmorgen weer verder richting Timisoara.

 

Nadat we woensdagavond na wat biertjes en eten zijn gaan slapen in de buurt van het vliegveld zijn we donderdagmorgen niet al te vroeg op pad gegaan om onderweg naar het vliegveld nog wat boodschappen te doen voor de heren motorrijders die om 11.00 uur aan zouden komen.

 

En zoals afgesproken landde het vliegtuig netjes op tijd en konden we de heren begroeten, de motoren klaar zetten, omkleden, water in de camelbag en kon er om 12.00 uur gestart worden.

 

S’avonds om 18.00 was men weer bij het hotel en konden er voor de eerste keer weer {sterke] verhalen verteld worden. Dit zal zich gedurende de week wel vaker voordoen. De gehele trip hebben we fijne hotels gehad een paar midden in een stad en enkelen ver van de bewoonde wereld maar overal was goed eten en [te] veel koud bier.

 

Zaterdagmorgen 10 september zijn we na 2 geweldig mooie weken, in alle vroegte na het ontbijt weer vertrokken richting Nederland. Na een controle aan bijna elke grens zijn we in één keer doorgereden naar Nederland, zonder files en opstopping waren we zondagmorgen om 7.30 uur weer thuis moe maar voldaan. Zondagavond om 18.00 uur hebben we de bus en aanhanger weer uitgepakt bij Annie en John na die tijd nog even een biertje ter afsluiting van een week met veel gepraat geouwehoer maar vooral veel gezelligheid.

 

MANNEN ALLEMAAL BEDANKT

 

De chauffeurs Hans & Hans

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

.


Untitled Comment

Posted by Anonymous at 13:18, 6/9/2016

hallo heren ,fijn te lezen hoe mooi het jullie hebben.
Annie Sch.

Wat een bewogen dag

Posted by Irene at 20:11, 6/9/2016

Offroadmannen wat een bewogen dag voor jullie, wel fijn om te weten dat er verschillende beschermengeltjes op jullie schouder zitten ( ik stuur er nog een paar jullie kant op) En dan nog even een speelkwartier aan het mooie meer. Super!!! offroad mannen zorg goed voor elkaar, doen wij hier ook!!

Wat een geweldig spannend verhaal van de afgelopen dagen

Posted by Irene at 20:32, 8/9/2016

Met veel plezier de spannende verslagen van jullie reis gelezen. Geweldig Ronald wat kun jij ook mooi schrijven. En jan H heeft weer kunstjes uit gehaald en zo op de houtstapel terecht gekomen. Maar offroad mannen ,daar heeft Jan thuis heel lang op geoefend hoor. Hij wou jullie graag dat kunstje laten zien, toch niets mis mee. Dat doet vast niemand hem na. Fijn om te lezen dat Berry ook weer kan mee rijden. En ook prettig dat wij opsporing verzocht niet hoeven in te schakelen voor Paul. Mannen geniet van jullie laatste offroad dag.

Het avontuur is alweer voorbij.

Posted by Irene at 10:30, 10/9/2016

Offroadmannen, ik wens jullie een hele goede terugreis en een heel hartelijk welkom thuis!!!!

Untitled Comment

Posted by Antoinette at 08:46, 13/9/2016

Wat een mooie verhalen, geweldige belevenissen en ervaringen hebben jullie weer meegemaakt. En nu na genieten.


{ Last Page } { Next Page }
Hosting door HQ ICT Systeembeheer