Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Onderweg

Home - Profile - Archives - Friends

Epiloog

Posted on 14/7/2012 at 14:15 - Link

We lopen langs de Seine. De zon schijnt fel, het is tropisch haast. De klokkentoren van de Notre Dame luidt drie uur. "Zou dat Quasimodo zijn?" We lachen.
Er is veel gebeurd. Eerst was er paniek. Julia kwam niet terug. Laat die avond werd ze gevonden, in het bos. Ze was van een heuvel afgegleden en bewusteloos geraakt. Pas in het ziekenhuis kwam ze weer bij. Alles zou goed komen. Er was nauwelijks letsel. Nadat ze was aangesterkt, mocht ze weer naar huis. De dagen in het ziekenhuis is er veel gepraat. Over alles wat is voorgevallen. Over ons. We hebben beide fouten gemaakt. Vinden we zelf. We hebben te weinig rekening gehouden met de gevoelens van de ander. Een reis werkt alleen wanneer men zich beiden aanpast. Of wanneer je echt van elkaar houdt. En dat doen wij.
Kim is die dagen bijna net zo beroerd geweest als Julia. Ze was ziek, zwak, misselijk. Pas nadat ze alles, echt alles aan Julia had verteld, voelde ze zich beter. We gaan samen naar de dokter als we terug in Nederland zijn. Jacques hebben we bij zijn oom in het hotel achtergelaten. Hem treft eigenlijk weinig blaam. Hij was de katalysator die ons conflict in gang zette. We hebben hem niet meer nodig.
Ter afsluiting zijn we naar Parijs gereden. Hier proberen we de vakantie een onvergetelijk laatste weekend te geven. In harmonie. We gaan naar musea en kerken voor Julia, naar winkels en clubs voor Kim. We wandelen door de stad en rusten in de parken. Alles op zijn tijd. In overleg. En we drinken heel veel op terrasjes. Zo zijn we immers. Het is weer net als vroeger. Of misschien nog beter. Alle oneffenheden zijn gladgestreken. Wat rest is de blauwe lucht. En de zon.
Het schijnt zelfs dat Kim heeft voorgesteld om vrijwilligerswerk te doen en dat ze samen hebben geholpen bij het opruimen van het straatafval. En dat ze geld hebben gedoneerd aan zwervers bij kerken. Julia schijnt op haar beurt samen met Kim naakt in de Seine te zijn gedoken. Om iets te doen wat ze niet durft. Of durfde.
Het lijkt bijna een sprookje, het einde van deze lange reis van Kim & Julia. Maar of hun leven ook echt lang en gelukkig zal eindigen? Dat is weer een heel ander verhaal...

Julia XI

Posted on 7/7/2012 at 17:19 - Link

Voetje voor voetje. Maar dan in een moordend tempo. Zo verlaat ik de hal en lobby van het hotel. Niks laten merken. Ik groet de man achter de balie en twee gasten die net terugkeren van een wandeling. Als vanzelf loop ik naar het bos. Alleen.
Het begon ermee toen ik een uur geleden in het nabijgelegen stadje was om boodschappen te doen. Voor ik naar de supermarkt ging, wilde ik eerst nog even rondkijken in een souvenirwinkeltje. We zouden immers over niet al te lange tijd weer terug naar Nederland gaan, en ik wilde maar wat graag een mooie herinnering aan deze plek overhouden. Vooral omdat ik de mooiste herinnering niet meer terug zou zien.
De afgelopen dagen ben ik namelijk in de ban geraakt van Jacques. Hij is het soort, of misschien wel gewoon de jongen, waar ik al tijden naar op zoek ben. Ik kan niet eens goed uitleggen waarom. We passen bij elkaar. Dat is voldoende. De vele gesprekken die we hebben gevoerd, koester ik als ik niet bij hem ben. Onze denkbeelden sluiten naadloos op elkaar aan. Terwijl hij toch een ander type is dan ik. Iemand met een relatie op afstand. Dat betekent dat het niks zal worden. En dat is moeilijk te accepteren. Vooral omdat hij zich gedraagt alsof ik de ware voor hem ben. Maar dat blijkt dus anders te liggen.
In de souvenirwinkel stuitte ik op een armbandje. Het was gemaakt van gekleurde steentjes uit een grot hier niet ver vandaan. Een beetje kitscherig, maar toch mooi op de een of andere manier. En niet duur. Zoals alles hier. Voor ik het wist, stond ik buiten met twee van deze armbandjes. Voor Kim en mij, dacht ik in eerste instantie. Totdat ik in de supermarkt het boodschappenlijstje openvouwde. Kim had een hele waslijst aan dingen opgeschreven die ik moest halen. Onzinnige luxeproducten, die ze ook nog eens nodeloos gespecificeerd had. Een crème voor dit, een geurtje van dat en dat, en ook nog eens eten dat aan bepaalde kleur- en productie-eisen moest voldoen. Ik weet niet waarom, maar op dat moment knapte er iets.
Kim is verwend. Ze laat mensen haar eigen problemen opknappen. Niet alleen mij, maar vooral mannen. Die ze met haar looks om haar vingers windt. Ze is heus niet de enige die het zo aanpakt. Maar wel de enige van mijn vriendinnen. Ik heb me deze reis meerdere malen aan haar geërgerd. Telkens als ze weer klaagde over het een of ander vond ik dat ze overdreef. En die seksuele obsessie van haar hangt me helemaal de keel uit. Alsof haar lichaam het belangrijkste ter wereld is.
Nu was het een opwelling, die ook zo weer voorbij was. Ik zocht de producten die ik kon vinden, vulde het aan met mijn eigen boodschappen, gewone etenswaren, drankjes en bruikbare huishoudspullen, en wandelde over de parkeerplaats terug naar de auto. Op dat moment kwam er een oudere vrouw op me af, die me staande hield. In het Frans begon ze mij dingen te vragen. Ze bleek een zwerfster.
Ik had haar natuurlijk vriendelijk een goede dag kunnen wensen, of haar een klein muntstuk in de hand kunnen drukken, maar dat vond ik opeens niet genoeg meer. Ik pakte de boodschappentassen uit en gooide alle producten die niet strikt noodzakelijk waren op een hoop. Alleen wat eten en drinken deed ik in een klein tasje. De vrouw was nogal verbaasd over mijn gedrag, zeker toen ik duidelijk maakte dat al die spullen voor haar waren. Ze was vol ongeloof, maar werd daarna zalig van geluk. Ik kreeg de ene na de andere zegening, alsof ik de Madonna zelf was. Ik zou een fantastisch leven tegemoet gaan. De man die mij trouwde kon zichzelf de gelukkigste man op aarde noemen. Lachend antwoordde ik dat die man waarschijnlijk nog ver weg was. Zij was het daar volstrekt mee oneens. Een goed meisje als ik moest haar hart volgen, zo snel mogelijk. Zo snel mogelijk.
Met die woorden in mijn achterhoofd reed ik terug naar het hotel. Een goed meisje als ik verdient een goede jongen. Daar kwam het in feite op neer. Ik had in mijn leven twee goede jongens ontmoet. De ene had ik na een lange relatie vaarwel gezegd, omdat ik hem niet gelukkig kon maken. De andere dreigde ik over enkele dagen voor eeuwig vaarwel te zeggen, omdat ik bang was voor een geliefde op afstand, of eigenlijk voor mijn eigen gevoelens. Ik moest actie ondernemen, en wel nu. Het tasje met de armbandjes bracht uitkomst. Kim verdiende zo'n bandje niet. Ik moest er eentje aan Jacques geven, terwijl ik hem mijn liefde verklaar. Als hij dan nee zegt, hebben we altijd nog de armbandjes als herinnering. Als hoop voor de toekomst. Ik trilde van de zenuwen. Maar ik wist dat ik niets te verliezen had. ik zou hem anders toch kwijtraken. Bovendien had ik een teken gekregen. Dit was het moment. Vanaf vanavond zou alles anders zijn. Dat laatste bleek te kloppen.
Ik vind het moeilijk te beschrijven wat ik zag toen ik de deur van onze hotelkamer opende. Eerst was er heel even een gevoel van blijdschap, toen ik Jacques ontdekte en tegen zijn blote rug aankeek. Maar toen ik Kim onder hem zag liggen, zijn hand op haar borst, en hun gekreun mijn oren bereikte, werd ik verward, bang. Op dat moment zag Kim mij staan. Haar gezicht was stoïcijns. Geen schrik, Geen schuldgevoelens. Geen mededogen. Ik vertrok. Met de armbandjes.
Zo loop ik nu in het bos. Ik weet niet waar ik heenga. Gewoon welke kant mijn voeten op willen. Zolang ik maar weg ga van het hotel. Ik ga nooit meer terug, dat staat vast. Kim hoef ik nooit meer te zien. Ik zorg wel dat ik op eigen kracht weer thuis kom. Geen probleem.
Het leven is oneerlijk. Goede mensen als ik krijgen niet wat ze toekomt. Zeker niet wat de liefde betreft. Waarom ben ik de prins op het witte paard nog niet tegengekomen? Waarom valt de ene jongen aan wie ik mijn hart wil geven voor de eerste de beste hoer die hij in een hotelkamer treft? Waarom zien mensen niet met wie ze een gelukkig leven tegemoet gaan? Waarom heb ik nog altijd geen geliefde?
Ik loop gewoon door. Ik blijf altijd maar lopen. Tot ik erbij neerval. Ik doe mijn ogen dicht, zodat ik niet meer hoef te zien wat voor en achter me ligt. Laat mij maar alleen met mijn gedachten. Of liever zonder gedachten. Met de gedachten van iemand anders. Dat al helemaal niet. Zolang ik maar door kan blijven lopen. Zonder om te kijken. Zonder pijn in mijn hart. Zonder..

Auw!
Een pijnscheut door mijn polsen. Ik kan me niet bewegen. Mijn ogen gaan niet open. Ik voel mijn hart kloppen. Wat is er gebeurd?
Mijn armen, benen zijn vastgebonden. Zelfs mijn hoofd krijg ik niet omhoog. Als ik beweeg, snijdt het touw in mijn huid. Opnieuw een pijnscheut door mijn lichaam.
Het lukt me niet helder te denken. Alles is wazig. Mijn hoofd doet pijn. Alles is wit. Hoe kom ik hier?
Ik hoor geluiden. Er praat iemand tegen me. Wat wil die man? Waar ben ik?

Kim XI

Posted on 7/7/2012 at 17:18 - Link

In hoeverre kan een gezicht boekdelen spreken?
Wanneer Julia de deur van kamer 138 opent en haar gezicht om het hoekje steekt, kijken we elkaar aan. De blik van Julia is een mengeling van ongeloof, verdriet en pure walging. Of eigenlijk meer een opeenvolging. Hoewel ze maar een paar seconden kijkt voor ze de deur stilletjes weer dicht doet, heeft ze alles gezien. Ik heb het aan haar gezicht af kunnen lezen. En zij vermoedelijk aan het mijne.
Mijn gezicht zal een combinatie getoond hebben van genot, schrik en schaamte. Hoop ik. Het is moeilijk om in een paar tellen verschillende emoties te tonen, zeker als er op dat moment van alles met je lichaam gebeurt dat je niet onder controle hebt. Ik wil iets zeggen, schreeuwen desnoods, maar ik kan en doe niks. Ik blijf liggen en word overrompeld door het genot dat volgt zodra Julia de deur sluit. Jacques is dan eveneens zover. Ik voel dat ook hij het punt bereikt heeft. Geen protectie? Ook dat nog..
Ik weet niet hoe lang we hier nu al liggen. Hij tegen mij aan gekropen, genietend in stilte. Ik die bedolven word onder een golf van negatieve emoties, waar ik even geen raad mee weet. Er is maar een oplossing, voor nu dan. Ik sta op en zoek in mijn tas naar sigaretten. Ik steek er eentje aan en loop wat heen en weer door de kamer. Even niet nadenken en genieten, voor die paar minuten die het duurt.
Naakte, rokende vrouwen in films heb ik altijd een fascinerend beeld gevonden. Neem bijvoorbeeld die scène met Sienna Miller, trouwens een bijzonder ondergewaardeerde actrice, in de Britse remake van Alfie, met Jude Law. Die scène waarin ze haar blouse laat vallen en ondertussen al rokend het eten begint klaar te maken is fantastisch. Vrouwen en sigaretten lijken voor elkaar gemaakt. Welke van de twee is dodelijker?
Jacques gebaart dat ik terug naar bed moet komen. Met tegenzin ga ik weer naast hem liggen. Hij grijpt mijn borst en draait met zijn vinger rondjes om mijn tepel. Ik laat hem begaan zolang mijn sigaret duurt. Hem valt immers ook weinig te verwijten. Ik was het die hem heeft uitgedaagd, die de problemen op onze hals heeft gehaald. Hij lijkt geen spijt te hebben. Of hij is zich er nog niet volledig van bewust. Zijn hand glijdt nu naar onder, tussen mijn benen. Ik duw hem weg. Dat kan ik zelf veel beter. Bovendien heb ik mijn hoogtepunt al gehad. Een keer was meer dan genoeg. In deze omstandigheden.
Het is moeilijk de dingen op een rijtje te zetten. De stappen die ondernomen moeten worden. Mijn eerste neiging is om Julia achterna te gaan. Maar ik heb geen idee waar ze heen is. Of ze op de gang staat te wachten, in de tuin van het hotel, of aan de andere kant van het land. Ik weet niet wat ik haar moet zeggen. Niks, denk ik. Zij mag het zeggen. Ze heeft er recht toe. Ik moet incasseren.
We hadden beter moeten nadenken. En opletten. Jacques en ik. We hadden het nooit zover moeten laten komen. Dat we het gedaan hebben, daar valt niks meer aan te veranderen. Maar ik ben bang dat de consequenties vernietigend zullen zijn. En niet alleen wat Julia betreft. In de haast en de lust hebben we niet nagedacht over bescherming bij het vrijen of wat dan ook. Het moest allemaal snel gebeuren, voordat Julia terug was. En opwinding is een slechte raadgever. Ik moet zo snel mogelijk naar een dokter. Maar niet in Frankrijk. Wat een ellende.
Niet voor Jacques. Hij streelt nog steeds mijn lichaam. Was het hem al die tijd hierom te doen geweest? Heeft hij gebruik gemaakt van een opwelling van mijn kant, of daar juist op aangestuurd? Het zijn vragen die ik nu niet kan beantwoorden. Niet met hem hier. En niet zonder dat ik weet hoe Julia zich nu voelt. Al wil ik dat niet weten. Ik wil eigenlijk niks meer weten. Alleen maar liggen, zwijgen en roken. Jacques zegt mijn naam. Ik leg mijn vinger op zijn lippen. Zeg nu niks. Laat me heel even alleen. Laat me verdrinken in deze godvergeten ellende.

Jacques

Posted on 7/7/2012 at 17:06 - 0 Comments - Post Comment - Link

Kim & Julia. Twee meisjes die ineens op me af kwamen gereden in hun paarse Renault Twingo. Die me vroegen waar ik heen wilde, en me daar vervolgens naar toe brachten. Op mijn verzoek bleven ze hier, om te helpen. Tot mijn grote vreugde.
Hoe ik Kim & Julia zie. Eerst Kim maar. Een aantrekkelijke jongedame, die haar weerwoord klaar heeft en waar je zonder moeite een gezellige avond mee kunt beleven. Expressief, misschien zelfs wel artistiek in een bepaald opzicht, iemand die weet wat ze wil en dat vervolgens ook doet. Op het eerste gezicht minder begaan met haar medemens, maar toch ook de kwaadste niet. Een meisje anno nu.
Julia is wat wij noemen een echte mademoiselle. Gracieus, lief, onopvallend. Très jolie op haar eigen manier. Een meisje met een verleden dat zich naar binnen toe keert, die haar gevoelens niet altijd even goed weet te verbergen. Buitengewoon intelligent en een grote hoeveelheid kennis, maar niet goed in staat om de wereld naar haar hand te zetten. Een meisje van glas? Wel eentje met een strik erom.
Ik mag beide dames erg graag. Het is leuk om te zien hoe verschillend ze zijn, maar dat ze het toch goed met elkaar kunnen vinden. Wat de ene mist, vult de ander aan. De formule voor een gouden duo. We delen heel wat interesses, waardoor er in grote mate wordt gesproken over literatuur, films, muziek, noem het maar op. Al ben ik hier natuurlijk om te werken. Laat ik dat vooral niet vergeten.
Over mijzelf heb ik niet zoveel te melden. Op alles wat de meiden mij vragen, geef ik graag antwoord. Ik ben een open boek, of laat althans die indruk bij mensen achter. Idealen heb ik wel, maar alleen als het me uitkomt. Dromen ook, maar die zijn gevaarlijk verleidend. Liever blijf ik met beide benen op de grond staan. Of ik wel eens fouten bega? Constant, maar die maken het leven juist aantrekkelijk.
Met die laatste zin in mijn achterhoofd klop ik op de deur van kamer 138. Na wat gestommel doet het zwartharige meisje met een strak gezicht open, dat echter een glimlach laat zien wanneer ze mij voor de deur aantreft.
"Jacques, welkom. Waaraan heb ik deze eer te danken?"
"Ehm, nou, ik kom eigenlijk voor Julia. We zouden gaan.."
"Dat is waar ook, jullie wandeling. Ik ben op de hoogte ja. Ze keek er erg naar uit, al moet ik dat misschien niet zeggen, haha."
"Is ze hier of.."
"Nee, nee, nog niet. Ze is naar de stad gereden om wat boodschappen te doen. We zijn graag zelfvoorzienend, als je begrijpt wat ik bedoel."
"Ah oke. Zal ik dan later terugkomen als ze terug is?"
"Welnee, je kunt gerust hier wachten. Ik kan wel wat gezelschap gebruiken, haha."
"Goed, dan doe ik dat. Enig idee hoe lang het duurt voor Julia hier is?"
"Nou, jij weet wel hoe je een dame op de tweede plaats moet zetten, meneer."
"Nee, nee, zo bedoelde ik het niet. Het ging om de wandeling, voordat het te laat wordt enzo."
"Ik snap het lief, was niet onaardig bedoeld. Maar ik weet het niet. Ze kan zo terug zijn, of de hele middag door de stad ronddwalen. Als er ergens vrijwilligers gezocht worden zien we haar helemaal nooit meer terug, haha."
Ik ga zitten en Kim schenkt ons wat te drinken in. Een of ander zoet alcoholisch drankje dat waarschijnlijk onderdeel uitmaakt van die zelfvoorzienende boodschappen. We drinken en kletsen over koetjes en kalfjes en het werken hier in het bijzonder. Ondertussen lakt Kim haar nagels, een klusje waar ze mee bezig was tot ik haar kwam lastigvallen.
"Ik moet zeggen dat ik langzamerhand een beetje vermoeid begin te worden van de warmte. Herken jij dat gevoel niet?"
"Ja, misschien wel. Maar jij ligt de hele dag in de zon, dat scheelt nogal. Het is een wonder dat je niet verbrand bent."
"Een kwestie van goed insmeren. Maar tegen het versufte gevoel helpt dat niet bepaald."
"Wat ik altijd doe, is na het werken een koude douche nemen. Dan ben je het zweet kwijt en het warme gevoel. Eigenlijk de manier om weer fris en fruitig te worden voor de avond."
"Daar had ik nog niet aan gedacht, maar het klinkt volkomen logisch. Ik douche altijd 's avonds voor het slapengaan, vandaar."
We praten wat verder en drinken nog een tweede glas. Kim puft een beetje en waaiert zichzelf koude lucht toe met een tijdschrift.
"Je hebt er erg veel last van, of niet? Misschien een zonnesteek opgelopen?"
"Ja, ik weet het niet. Gewoon warm hier, ook op deze kamer."
Ik knik.
"Zou je het erg vinden om even alleen te moeten wachten?"
"Ehm, nee hoor. Ga je er vandoor?"
"Nee, ik wil die tip van jou gaan uitproberen. Voor de warmte naar mijn hoofd stijgt."
"Ah, best een goed idee. Zal ik dan maar weggaan?"
"Oh, blijf gerust hoor. Julia kan elk moment arriveren. Mij zul je niet tot last zijn, vermoed ik."
"Prima."
"Hier heb je een Engels boek van Julia. Als je je verveelt. Ik zie je zo weer."
"Oke. Fijne douche gewenst."
Ze kijkt me even raar aan, en ik realiseer me dat mijn laatste opmerking weer eens een vreemde was. Ik sla het boek open, maar zie in mijn ooghoek dat Kim zich op haar bed uitkleedt. Ze trekt haar shirtje en rokje uit en gooit ze over een stoel. In een zwarte lingerieset loopt ze nog even rond, voordat ze richting badkamer vertrekt. Ik kijk haar op de rug en zie dat ze een string draagt die weinig van haar billen verhult. Mooie, ronden billen. Dan sluit de badkamerdeur.
Het geheel heeft me tot mijn spijt lichtelijk opgewonden gemaakt. Mijn gedachten dwalen af naar het naakte lichaam onder de douche. Ik zie voor me hoe Kim zich wast, en zou willen dat ik erbij was. Het is een gedachte die ik kwijt wil, zeker gezien het feit dat ik hier voor die andere dame ben gekomen. Ik sta op en loop een beetje op en neer door de kamer. De koffer van Kim ligt open, en bovenop prijken een aantal stukken ondergoed. Ik moet me beheersen om ze niet nader te bestuderen. Het lukt. Ik ga weer op bed zitten en blader wat in het boek van Julia. Het lijkt een buitengewoon interessant boek waarin filosofische vraagstukken worden gekoppeld aan eigentijdse cultuurverschijnselen. Ik probeer wat passages te lezen, maar kan me niet concentreren. Het zal de spanning voor de date, ik bedoel de wandeling met Julia, wel zijn. Is het een date? Ook dat nog..
"Jacques!" klinkt het ineens vanuit de badkamer. De douche is net daarvoor gestopt. Waarom roept Kim mij? Ik loop naar de badkamerdeur.
"Wat is er Kim?"
"Jacques, luister. Ik ben zo super dom: mijn handdoek vergeten. Kun jij misschien die naar binnen brengen?"
Ik schud mijn hoofd. Wat is dit nu weer?
"Hij ligt op mijn bed, denk ik. Zie je hem?"
"Ja, ik heb hem. Zal ik hem gewoon naar binnen gooien?"
"Nee joh, dan wordt alles hier alsnog nat. Kom maar binnen en geef hem even aan als je wilt."
"Maar jij bent toch, ik bedoel."
"Geen zorgen, ik sta strategisch opgesteld. Kom nu maar."
Ik open de badkamerdeur en zie Kim in de badkuip staan. Ze heeft haar rechterarm om haar borsten, grote borsten, en met haar linkerhand bedekt ze haar geslacht. Ze is prachtig zo, druppend en stil als een standbeeld. Ik besef me dat ik haar sta te bekijken, maar ze slaat er geen acht op.
"Thanks, geef maar hier."
Ze steekt haar rechterhand uit, waardoor ik een glimp opvang van haar linkertepel en de rest van haar borst. Ik probeer niet te kijken en reik de handdoek aan. Daarop verlaat ik onmiddellijk de badkamer en trek de deur achter me dicht. De opwinding is terug, in verergerde mate. Ik blijf die linkerborst voor me zien, prachtig mooi rond met een kleine, vooruit staande tepel. Mijn fantasie slaat op hol, zonder dat ik daar controle op heb. Ik loop naar het raam en kijk naar buiten. Het aangezicht op het bos en de bergen waar ik zo dadelijk met Julia wil gaan wandelen moeten mijn gedachten afleiden, maar het helpt voor geen meter. Ik draai me om en zie dat Julia weer terug is. Ze heeft de handdoek om zich heen gebonden en loopt vrolijk door de kamer alsof ik niets gezien heb. Het lukt me niet om niet naar haar te kijken. Ze draait zich om en heel even kijken we elkaar in de ogen. Haar blik is vurig, vol passie. En ze heeft het gezien, mijn opwinding.
"Misschien kan ik beter gaan, dan kom ik straks terug als Julia..."
Als Kim haar handdoek laat vallen, weet ik dat ik verloren heb,

Kim X

Posted on 7/7/2012 at 11:00 - Link

Monaco? Ach, volgend jaar beter.
We zijn hier zo goed ontvangen, dat Julia en ik besloten hebben om de rest van onze tijd in dit hotel door te brengen. Een paar dagen althans, dan moeten we echt weer terug naar Nederland. Maar tot die tijd vieren we hier een heerlijke vakantie.
Het hotel doet me de hele tijd denken aan dat landhuis uit The Shining. Weliswaar heb ik nog geen onverklaarbare of enge dingen zien gebeuren, maar de sfeer en inrichting lijken echt op die oude landhuizen die je wel vaker in films ziet. Daarentegen zit het hotel vol met mensen, wat het natuurlijk een stuk minder eng maakt. Alhoewel, er zitten wat types tussen...
Jacques is daar zeker geen voorbeeld van. Hij is een van de aardigste mensen die ik ooit heb ontmoet. Ten eerste zorgt hij ervoor dat het ons aan niks ontbreekt, maaltijden, voorzieningen en tijdverdrijf. Hij maakt praatjes met ons tussen zijn werk door, en laat ons ook voldoende met rust. Dankzij hem hebben we een soort status aparte in dit hotel, hetgeen de andere bezoekers niet onopgemerkt blijft. We betalen namelijk helemaal geen cent. Hoe we dat voor elkaar hebben gekregen? De oom van Jacques, een échte Fransman genaamd Jean, kon nog wel twee extra helpers gebruiken. Niet voor gespecialiseerde klusjes, maar gewoon om hier en daar bij te springen met simpele dingen. Jacques vertelde al dat we waarschijnlijk het grootste deel van de dag konden luieren, en af en toe wat good will moesten tonen door hier en daar wat mee te helpen. Julia en ik hebben dat verschillend opgevat.
Voor mij is het verblijf hier uitermate relaxt. Ik lig 's middags te bruinen in de zon aan de rand van het zwembad. Voor de privacy kun je een scherm neerzetten, dat ik gebruik om elk plekje van mijn lichaam een mooi kleurtje te bezorgen. Daarnaast zwem ik wat in het zwembad, luister muziek en geniet van de rust.
Julia daarentegen lijkt wel een vaste arbeidskracht van het hotel. De hele dag is ze in de weer met klusjes: kamers opmaken, helpen in de keuken, toeristen ontvangen. Haar Franse taalvaardigheid is hierbij een absoluut voordeel. De spaarzame momenten dat ze rust neemt, gebruikt ze om mij te vertellen dat ik ook meer moet doen. We krijgen immers gratis kost en inwoning, terwijl ik daar volgens Julia nauwelijks iets voor terug doen. Ik haal dan steevast mijn schouders op. We worden toch niet weggestuurd? Bovendien zijn we hier over enkele dagen weer weg. Ik zal ze hartelijk bedanken voor de gastvrijheid, wees maar niet bang. Maar voor Julia is dat niet genoeg. Al heeft haar ijver volgens mij een andere reden.
Julia is verliefd. Al vanaf het eerste gesprek met Jacques weet ik dat het zo is. Hoe ze kijkt, praat, zich gedraagt. Ze kleedt zich zelfs op een leuke manier. Dankzij haar werkzaamheden is ze constant bij hem; ze helpt hem eigenlijk met alle klusjes die hij van het personeel opgedragen krijgt. Ik zie haar de hele dag lachen, een beeld dat deze vakantie nog niet vaak is voorgekomen. Het stemt me gelukkig.
Toen we gisteravond op onze kamer waren, sprak ik haar erop aan. Ze wilde er niks van weten. Het was gewoon een aardige jongen die ze graag hielp, meer niet. Bovendien heeft hij een latrelatie met een jonge schrijfster die in Parijs woont. Julia laat zich schijnbaar door zoiets tegenhouden. Althans, dat denkt ze.
Hoe hij over haar denkt, is me niet goed duidelijk. Er is wederzijdse interesse, maar Jacques lijkt een stuk meer op zijn hoede. Daarnaast is hij ook buitengewoon vriendelijk tegen mij, hetgeen Julia hem niet altijd in dank af lijkt te nemen. Hij is een groot liefhebber van filmklassiekers - Kubrick, Lynch, Spielberg - waar we al mening gesprek over hebben gevoerd. Het is een interessante jongen, dat geef ik toe. En niet onaantrekkelijk bovendien.
Vanmiddag brachten we de middag met zijn drieën door bij het zwembad. Lezend, zonnend, ondertussen kletsend over dromen en oude vakantieherinneringen. We kregen gezelschap van het zoontje van de oom van Jacques, zijn neefje. Een grappig jongetje van een jaar of dertien, die volgens mij net in de puberteit is beland. Ik zie hem steeds stiekem naar mijn borsten gluren, en daarnaast wil hij continu spelletjes doen waarbij het niet uitgesloten is dat je elkaar aanraakt. Tijdens een verkapte vorm van waterpolo dekt hij me zo intensief dat hij al meerdere malen per ongeluk mijn borsten heeft aangeraakt. Ik laat hem maar begaan, denkend aan hoe ik me op die leeftijd voelde. Een beetje zoals Julia nu. Zij doet er dus alles aan om bij Jacques in de buurt te zijn. Hij heeft het in de gaten, maar stuurt haar niet weg. Zou er dan toch sprake zijn van wederzijdse liefde?
In ieder geval weet ik over een paar dagen het antwoord. Julia zal toch iets moeten doen, voor we hier voorgoed vertrekken. Ik verwacht niet dat ze haar gevoelens aan Jacques bekend zal maken, maar dat zou wel goed zijn. Straks krijgt ze er spijt van, en blijft ze het hele jaar denken aan die voorbijgevlogen Fransman met zijn kinderboeken. Vanavond gaan ze samen een lange wandeling door het bos maken om naar de sterren te kijken. Dat is het moment. Nu Julia nog overtuigen.

Julia X

Posted on 5/7/2012 at 14:15 - Link

Stilte. Gebeurd is gebeurd. Praten we niet meer over. Iets doodzwijgen. Dat is Kim en mij op het lijf geschreven.
Ik ben vermoeider dan Kim, dus zij neemt het rijden weer voor haar rekening. De muziek zorgt ervoor dat de sfeer minder ongemakkelijk lijkt. Voor een keer vind ik die lawaaierige metal van Kim geen probleem. Zo hoef je, of eigenlijk kun je, tenminste niet denken. Dat kan ik wel gebruiken.
Jammergenoeg denkt Kim ook niet meer na. Over wat we hebben afgesproken. Wanneer we namelijk over een landweggetje rijden om een tolweg te ontlopen, zien we in de verte een jongen langs de kant staan. Kim wijst me erop, maar ik reageer niet. Ze weet wat de regel is: alleen meisjes of een stelletje. Bovendien waren de vorige liftsters die we meenamen geen denderend succes. Al denkt Kim daar vermoedelijk anders over. Vandaar dat ze iets totaal onverwachts doet, waardoor ik zo mogelijk nog bozer wordt op haar. Ze stopt.
Ik wil protesteren, maar Kim neemt de leiding. Ze doet mijn raampje open en spreekt de jongeman aan. Waar hij naartoe gaat. Hij hoeft niet ver. Onderweg naar zijn oom die een paar steden verderop woont. Hij wil wel meebetalen voor benzine. Daar heeft Kim wel oren naar. We zijn immers al veel geld kwijtgeraakt aan overnachtingen en diners. Ze kijkt naar mij. "Hij hoeft niet zo ver." Ik haal mijn schouders op. Opnieuw ruzie met Kim lijkt me op dit moment allesbehalve een plezierig alternatief.
Zodoende vertrekken we met een nieuwe reisgenoot op de achterbank. Een jongen notabene. Omdat zijn Engels niet zo best is, mag ik mijn Frans inzetten om het gesprek gaande te houden. Ook dat nog.
Hij heet Jacques en is 26 jaar. Hij woont ergens in een klein dorpje hier niet ver vandaan. Hij werkt voor de plaatselijke dorpskrant als redactielid. Maar eigenlijk is zijn grote passie het schrijven van kinderboeken. Zijn eerste boek is pas net uit. Hij doet ook aan sport: schoonspringen wel te verstaan. Een aparte jongen, kortom. Hij heeft nog meer te vertellen. Over zijn droom om ooit een Franse klassieker te schrijven. Eentje in de stijl van Proust of Zola, toen Frankrijk nog toonaangevend was in de internationale literatuur. Al heeft hij ook veel werk gelezen van die jaren '60 filosofen die na de Parijse studentenopstanden de literatuur hebben wakker geschud. Of ik wel eens van ze gehoord heb? Volgens mij kan ik eindelijk de kennis van mijn studie in de praktijk brengen. Wat een wonder.
Jacques is het afgelopen jaar druk bezig geweest met het scenario voor een computergame. Hij vertelt enthousiast over hoe dat proces in zijn werk ging.
Ik begon eerst te lezen, zoals altijd. Avontuurlijke verhalen. Maar ook Edgar Allen Poe. Het moest een wat duistere game worden, dus dan zit je met die verhalen wel goed. Ik kreeg er allerlei ideeën van voor locaties en andere situaties. Daarna ben ik een landkaart gaan tekenen. Dat was geweldig om te doen. Ik heb zelfs papier verband om het er authentiek uit te laten zien, haha. Met kleurpotloden ging ik aan de gang. Daar een bergketen, daar een stad die in zee ligt, daar een landhuis waar zich een belangrijke gebeurtenis afspeelt. En prachtige namen bedenken. Of de game ooit gemaakt wordt, is maar de vraag. Het schijnt nogal duur te zijn om zoiets helemaal te ontwikkelen. Maar het begin ligt er. En Jacques heeft zich niet verveeld. Hij heeft zelfs inspiratie gekregen voor een griezelboek voor kinderen.
Hoe meer we praten, hoe minder ik bezwaar overhoud tegen de beslissing van Kim om deze jongen mee te nemen. Het is een super aardige jongen, waarmee ik een hoop interesses deel. Hij wil ook van alles over ons weten, en is zeer geïnteresseerd in zowel mijn leven als de carrière van Kim. We vertellen hem wat hij weten wil, ondertussen zijn richtingaanwijzingen opvolgend.
Zo zijn we voor we het doorhebben aangekomen in het dorp waar zijn oom woont. Deze woont een stukje buiten de dorpskern, richting het bos. Jacques is er al vaak geweest, hij kent elke straathoek alsof hij hier woont. Kim volgt zijn directies en via wat kronkelwegen bereiken we de bestemming. En wat voor een.
"Woont je oom in een landhuis?" vraagt Kim enthousiast. "Het is een hotel." verklaart hij. "Er logeren vooral ouderen die hier in het bos komen wandelen. Een soort pension. Maar de plek en de stijl van het huis trekken een hoop bezoekers." Dat verbaast me niks. Een landhuis als hotel. Het lijkt wel een roman, of een film. "Iedere zomer help ik mijn oom en zijn personeel een handje. Zo verdien ik wat bij, en krijg ik er een gratis vakantie bij. Je kunt hier heerlijk relaxen, wandelen, zwemmen. En schrijven natuurlijk.
Op verzoek van Jacques gaan we nog even mee naar binnen voor een kop koffie. Nooit gedacht dat we deze vakantie twee keer in een hotel in het bos zouden belanden. Het lijkt wel alsof we het erom doen. Maar deze plek is fabelachtig. Een sprookje. "Ik wil hier blijven." fluister ik naar Kim als we de oprijlaan aflopen. Kim glimlacht. "Volgens mij zijn we het dan eindelijk deze reis ergens over eens."

Kim IX

Posted on 4/7/2012 at 22:59 - Link

Wegens schending van de voorwaarden betreffende pornografische inhoud heeft Bloggers dit bericht verwijderd.

Julia IX

Posted on 4/7/2012 at 20:00 - Link

Fuck!
Ik zei het toch, Natalie Portman speelt in V For Vendetta.
Maar ik dacht echt dat, nouja, hier staat het. Jij had gelijk.
Thank you, het zal niet de eerste keer zijn, wanneer het over films gaat.
Nee precies, ik had beter moeten weten. Nouja, gefeliciteerd dan he?
Yes, laten we terug naar onze kamers gaan.
Oke, maar wat ben je precies van plan voor deze avond dan?
Dat hoor je zo wel. We hebben overigens geen haast, want we gaan de deur niet meer uit vanavond.
Daar was ik al bang voor. Nouja, eerlijk is eerlijk. Jij hebt gewonnen, dus jij mag het zeggen. Wordt het dus een kwestie van gewoon chillen en een beetje lezen of muziek luisteren op onze kamer?
Niet helemaal, al hoeven we ons niet bovenmatig in te spannen. Zal ik de deur afsluiten, met dat verhaal over inbrekers van de receptioniste?
Ja ,doe maar. Ik ga even naar de WC.
Julia, wil jij ook nog wat wijn?
Wat zeg je, ik versta je niet!
Of je ook wijn wilt!
Ja, is goed.
Ah daar ben je weer. Hier is je glas. Proost!
Proost. Dat is nog al een hoeveelheid zeg. Ik heb ook wat veel gedronken tijdens het eten. Maar een glaasje moet nog wel kunnen, toch?
Haha, als jij het zegt. Ik drink gewoon lekker door.
Nou, vertel wat we gaan doen. Ik ben wel benieuwd nu je zo geheimzinnig doet.
Oke, maar beloof me dat je niet flipt. Laat me uitpraten.
Hmhm.
Ik wil samen naaktfoto’s maken.
Waaat! Waarom in godsnaam?
He, laat me uitpraten.
Ja, hallo wat is dit voor idee? Maar vertel maar dan.
Nou, het is niet zo raar als jij denkt. Ik kan je vertellen dat veel meisjes, waaronder ik en mijn vriendinnen van de toneelschool, dat wel eens gedaan hebben.
Is dat een reden om het dan ook te doen? Er zijn zoveel dingen die mensen doen die ik niet wil doen. Naar de kermis enzo.
Ja, maar dit is anders. Het is echt leuk om jezelf op zo’n mooie manier te portretteren. En intiem bovendien.
Waarom moeten we zo nodig intiem doen? Dat vond ik eerder deze reis ook al niks. Toen je zo nodig over seks wilde praten.
Maar dit is echt fijn om te doen. Ik snap dat je over een grens heen moet, maar daarna is het prettig. En het levert spectaculaire foto’s op, heel kunstzinnig.
Wat wil je daarmee gaan doen dan? Zeker verspreiden op het internet.
Nee joh, anderen hoeven dat niet te doen. Het is gewoon voor onszelf, meer niet.
Dus waarom doen we het dan?
Voor de ervaring, ik zweer je dat het leuk en bijzonder is om te doen. En de foto’s wissen we desnoods wel. Morgen hebben we het er niet meer over.
Ik weet het niet hoor. Echt iets voor jou, dit idee. Waarom met mij?
Gewoon, zal je goed doen. En ik vind het leuk. Bovendien, ik heb de weddenschap gewonnen. Je moet wel.
Oke, dan moet het maar. Doe me eerst nog maar een glas wijn dan.
Haha, die fles komt nog wel op. Zal ik eerst gaan?

Kim VIII

Posted on 4/7/2012 at 19:20 - Link

We dineren in de restauratie van het hotel waar we onze intrek hebben genomen. Eerder dan verwacht, want het rijden eist steeds meer zijn tol. We zijn gewoon fuckin' moe. Althans, tot we gingen eten. Nu zit de stemming er weer prima in.
Tot mijn spijt is er van avontuur nog weinig sprake op deze reis. Het is rijden, kletsen, eten, slapen. De ontmoeting met de Franse lesbiennes en onze boswandeling zijn spaarzame hoogtepunten, zonder dat ik deze gebeurtenissen zou willen scharen onder de categorie 'Something to write home about'. Ik heb nog wel zin in de hele trip, overigens.
Van Julia betwijfel ik dat. Ze is erg moe geworden. Last van hoofdpijn ook. Nadat ze achter het stuur in slaap was gesukkeld, heeft ze in de passagiersstoel vrijwel non-stop zitten suffen. Ik hoorde haar praten in haar slaap, kreunen zelfs. Uiteindelijk werd ze bezweet en met een gil wakker. Weer een nachtmerrie, verklaarde ze. Waarover wil Julia natuurlijk niet zeggen. Het zal ook eens niet.
Ze leest weinig. Voor haar doen. Ik heb haar een graphic novel in de hand geduwd, die ze na enkele pagina's alweer terzijde schoof. Geen zin in. Julia die geen zin heeft in lezen. Kun je nagaan.
Om wakker te blijven had ik een CD uitgezocht waar je niet makkelijk bij in slaap valt. After Forever! De favoriete gothic band uit mijn wilde jaren, haha. Ik vind hun titelloze album uit 2007 nog altijd een geweldige plaat. Precies de goede mix tussen 'klassieke' gothic en het wat meer populaire type waar Within Temptation zo succesvol mee is geworden. Ze hadden de nieuwe Nightwish kunnen worden. Als ze niet uit elkaar gegaan waren. Shit happens. Het moeat uit van Julia. Teveel herrie.
Ondanks haar vele slapen ziet Julia er nog prima uit. Haar gesuf heeft een soort out-of-bed-look veroorzaakt die haar misschien nog mooier maakt dan ze is. Ook hier op het terras gezeten, in een fel scharlaken jurkje trekt ze de aandacht van menig voorbijganger. Niet dat ze er erg in heeft. Of er iets mee doet. Waarom zou ze?
Tijdens het eten raken Julia en ik in gesprek over actrices. We bevragen elkaar naar onze favoriete actrices van het moment. Voor mij gaat het er niet zo zeer om of ze goed kunnen acteren, dat is in de meeste Hollywood producties van secundair belang. Actrices moeten hot, sexy zijn. Vind ik echt. Noem het anti-feminisme of wat je wilt, maar als meisje kan ik net zo goed genieten van een sexy acteur als een actrice. Zeker omdat vrouwelijk schoon nu eenmaal stukken beter in beeld gebracht wordt over het algemeen. En omdat vrouwen mooier zijn, uiteraard.
Mijn top 3 actrices wat betreft hun hotness? Angelina Jolie, Scarlett Johannson en Eliza Dushku. Dat laatste zal wel door mijn Buffy-fandom komen, haha. Al zijn het toch alle drie aantrekkelijke en goedgevormde dames. Ik zou er zo het bed mee induiken. Jij niet?
Julia neemt het weer eens op voor twee van mijn minst favoriete, en niet zo sexy actrices: Keira Knightley en Natalie Portman. Ze raakt maar niet uitgepraat over Black Swan, de beste film die ze in jaren gezien heeft. Ik vond hem ook goed hoor, maar om er nu allemaal massaal mee weg te lopen. Van die actrices die er hun leven lang uitzien alsof ze veertien zijn. Ik bedoel, kijk nog maar eens naar The Phantom Menace. 1999. Porman, noch Knightley zijn in ruim tien jaar echt geen klap veranderd. Ze lopen dan niet meer in ruimtekostuums, maar verder.
Onlangs heeft Julia op mijn aanraden V For Vendetta gezien. Ze vond er geen klap aan. Ongelofelijk! Er zat zeker teveel geweld in.. Nee, dat was het probleem niet. Ze zegt dat ze het geheel gewoon niet goed gemaakt vindt, weinig aspecten waaraan een goede film moet voldoen. Zoals het, volgens haar, matige acteren.
"Die rol die Keira Knightley speelt, dat is echt heel matig gedaan. Niet overtuigend."
"Je bedoelt Natalie Portman?"
"Nee, Keira Knightley. Dat meisje die de gemaskerde gaat helpen."
"Ja ik weet wie je bedoelt, maar dat is Natalie Portman.
"Niet waar, Keira Knightley."
Ik lach. Julia vergist zich voor de verandering eens. Ze heeft een gigantisch geheugen, maar op het gebied van films ben ik haar gelukkig de baas. Opeens schiet me de gedachte binnen dat ik deze situatie uit kan buiten. Watch me.
"Zullen we wedden? Ik weet zeker dat het Natalie Portman is, namelijk."
"Haha oke, ik ben van mijn gelijk overtuigd. Dus een van ons gaat de mist in."
"Waar wedden we om?"
"Hoezo, moet er een beloning in het verschiet liggen?"
"Nouja, anders kun je net zo goed niet wedden toch? Ik wil er een strijd van maken."
"Haha, nou verzin jij dan maar iets."
"Als de winnaar nu eens mag bepalen wat we vanavond gaan doen."
Ha, een twinkeling in Julia's ogen. We bevinden ons namelijk ten noorden van Dijon in het dorpje Beaune, een - volgens Julia - schitterend plaatsje, waar ze vanavond zeker nog even wilde rondkijken. Ik had daar weinig zin in, we hebben gisteren ook al zo'n eind gelopen. Wat is er mis met relaxen op de hotelkamer?
Dit is de kans om dat geschil te beslechten. En aangezien ik weet dat ik gelijk heb, krijg ik Julia zo ver om met mij mee te chillen. Hopelijk. Ze neemt de uitdaging aan, waarschijnlijk met het idee dat ze vanavond het stadje kan doorkruisen.
We zijn uitgegeten en lopen naar de hotellobby om op een computer het juiste antwoord op te zoeken. Arme Julia. Ze heeft geen idee wat ik voor avond in petto heb. Als ik haar zover krijg. Maar het zal haar goed doen. En mij ook.

Julia VIII

Posted on 4/7/2012 at 15:16 - Link

Auw!
Een pijnscheut door mijn polsen. Ik kan me niet bewegen. Mijn ogen gaan niet open. Ik voel mijn hart kloppen. Wat is er gebeurd?
Mijn armen, benen zijn vastgebonden. Zelfs mijn hoofd krijg ik niet omhoog. Als ik beweeg, snijdt het touw in mijn huid. Opnieuw een pijnscheut door mijn lichaam.
Het lukt me niet helder te denken. Alles is wazig. Mijn hoofd doet pijn. Alles is wit. Wat is dit? Hoe kom ik hier?
Ik hoor geluiden. Er praat iemand tegen me. Wat wil die man? Waar ben ik?


Ik schrik wakker. We zitten in de auto. Het landschap trekt voorbij. De pijn is weg. Godzijdank. "Nachtmerrie?" vraagt Kim. Ik knik. "Alweer?" "Ja. Alweer." "Vervelend." "Behoorlijk. It kills me."

Kim VII

Posted on 4/7/2012 at 13:14 - Link

We rijden weer. Julia achter het stuur, ik ernaast met mijn gedachten. Die dwalen steeds naar de boswandeling van gisteren. Ik waande me een Amazone, wat vast te maken heeft met de rol van Hippolyte, die ik ooit gespeeld heb.
Het kostuum dat ik droeg had mening mannen het hoofd op hol doen slaan. Een soort Princess Leia outfit, maar met een drietand als machtig wapen. Ik was dan ook de koningin van de Amazones. De hoofdrol was weggelegd voor Herakles, die de Amazones met een bezoek kwam vereren om hun gouden gordel - mijn wapengordel - te stelen. Het verhaal moge bekend zijn: ik word verliefd op Herakles, wil hem mijn gordel schenken, maar door een list van Hera krijgen de Amazonen argwaan en breekt een gevecht uit, waarbij Herakles mij, althans Hippolyte, om het leven brengt.
Deze rol was me op het lijf geschreven. Een femme fatale avant la lettre, waarbij ik mocht vechten, seksen en sterven. Wat wil een mens nog meer? Het kostuum heb ik nog steeds overigens. Nooit meer aangehad. Zo gaan die dingen.
Om mijn energie kwijt te kunnen, heb ik in mijn leven aan heel wat sporten gedaan. En nog steeds eigenlijk. Zwemmen, fietsen, hardlopen. Toen ik klein was heb ik geturnd, maar daar was ik niet lenig genoeg voor. Maar goed ook. Het blijft toch een beetje een meisjessport. Onlangs ben ik gaan kickboksen. Dat is zo fuckin gaaf. Schoppen, slaan, je tegenstander kapot maken. Op vriendschappelijke wijze dan. Ik vind het prachtig. Niet dat ik er goed in ben ofzo. Maar het geeft een kick om je zo op te laden en op die manier jezelf te uiten. Het is net acteren, maar dan meer op gevoel. Het is net seks. Ja, dat is een goede vergelijking.
Julia heeft nooit veel gehad met theater. Ze leest liever. Dan hoeft ze niet onder de mensen te komen. Vermoed ik. We zijn wel vaak samen naar het toneel geweest, maar waar ik altijd enthousiast was, had zij kritiek op het spel, het script of de entourage. Films zijn volgens haar veel echter. Ik weet dat niet. Misschien wel.
Zodoende was ik verbaasd toen Julia ineens opbelde of ik mee wilde helpen met haar campagne tegen de culturele kaalslag. Ze vond het een schande dat alle fondsen en gezelschappen gekort worden of al hun subsidie kwijtraken. Daar was ik het natuurlijk mee eens. Maar ik had er nooit aan gedacht om actie te ondernemen. Julia wel. Zij is zo idealistisch als een negentiende-eeuwse nationalist. Wanneer er een snelweg door het bos wordt aangelegd, een asielzoeker terug naar Swaziland moet of een theater dreigt te worden gesloten, staat zij op straat om handtekeningen te verzamelen of foldertjes uit te delen. Ze heeft er volgens mij een dagtaak aan, maar ze klaagt er nooit over. Het is immers voor het goede doel.
Ik schijt op goede doelen. Of nouja, ik tolereer ze wel. Maar geld krijgen ze van mij niet. Het lost namelijk niks op. Als je een probleem wilt verhelpen, moet je dat structureel aanpakken. Bij de kern of bij de wortel zorgen dat er iets verandert. Niet dat je nu de politiek moet willen sturen. Die hebben toch nergens invloed op. Laat staan verstand van. Wat dan wel te doen? Gewoon doen wat je nu doet, maar dan beter. Altijd streven naar progressie. Vooral in efficiëntie. Een toneelgezelschap moet geen zak met geld ontvangen en dan lekker stukjes spelen. Ze moeten eens nadenken waarom ze zonder steun niet overeind blijven. Of ze iets doen waar mensen op zitten te wachten. Dat lijkt wel het geval, er komt immers publiek. Dan moeten ze zich richten op het publiek. Waar die voor willen betalen. Economie is een mooi concept. Laten we het dan niet ondergraven met subsidies. Helder?
Volgens mij is mijn antipathie tegen goede doelen voor een belangrijk deel veroorzaakt door Princess Diana. Ik haat Princess Diana. Prinsessen in het algemeen eigenlijk. In sprookjes of verhalen niet, maar wel prinsessen die de hedendaagse monarchie proberen overeind te houden. Diana was een moderne prinses. Dat zijn de ergste. Het volk inpalmen om je eigen leven in stand te houden. Net een politica. Een creatuur van de roddelbladen. Diana had het allemaal zo goed voor elkaar. Jammer van die tunnel. Blijkbaar kun je toch niet alle eindjes aan elkaar lachen.
"Pas op!" Julia schrikt wakker en draait het stuur terug op de weg. "Wat gebeurde er?" gil ik. "Ik weet niet." stamelt Julia. "Ik viel in slaap geloof ik." "Je moet stoppen." Julia knikt. Gelukkig zijn we bijna bij een tankstation. Ze slaat af en we besluiten even te pauzeren. Onder een kop koffie valt het me op dat Julia er slecht uitziet. "Ik weet het niet." zegt ze nog een keer. "Slecht geslapen, daar komt het van." Ik knik en roer ik mijn koffie. "Zal ik het maar overnemen voor vandaag?" bied ik aan. "Ja, ja. Heel graag." Ik lach. "We komen er wel chick. Met of zonder slaap. Are you with me?" Julia schudt lachend haar hoofd. "I am! We moeten door. We moeten door."

Julia VII

Posted on 3/7/2012 at 16:05 - Link

Planten, dieren, groot of klein
Gevangen in een bladgordijn
Mijlen breed en huizenhoog
Een wellust voor het blote oog

In de verte ruist de lentewind
En klinkt het zingen van een kind
Als een steen die stuitert over water
De zon zakt, het wordt later en later

's Nachts komt de grote, boze storm
Met een flits en een klap en een knal
Alle rust is bij donderslag verdwenen

Het bos is geslacht, de ravage enorm
Bomen liggen gesloopt in het dal
Kunnen planten, dieren, wenen?

Kim VI

Posted on 3/7/2012 at 15:09 - Link

"Julia!" Waar kan ze nu gebleven zijn? Ze ging toch echt deze kans op. "Julia!" "Kim, ben jij dat?" Julia verschijnt op het pad. "Kim, godzijdank! Ik dacht dat iemand me achtervolgde." "Ja, dat was ik. Je bent de verkeerde kant op gelopen. Het meertje is bij de splitsing naar rechts." "Oh, oke. Hoe weet je dat?" "Ik ben zelf even die kant op gegaan. Het is vlakbij hoor. Kom, laten we ernaartoe gaan."
Even later zijn we bij het meertje. Het strand is klein, niet meer dan luttele vierkante meters. Genoeg plek om te liggen, dat wel. Het oppervlak van het meer is kristalhelder; het water weerkaatst de felle zon. En het is stil. Er is niemand te zien. Niet op het strand, niet in het water, niet aan de overkant. Idyllische rust.
We leggen onze handdoeken neer en trekken onze kleding uit. Eindelijk zonnen! Mijn lichaam kan wel een kleurtje gebruiken. Al ziet Julia er helemaal spierwit uit. Het valt me op dat we zelfs in de keuze van onze bikini verschillen. Julia draagt een beha met gekleurde bloemen die alles mooi bedekt. De mijne is pikzwart, maar veel, tja, uitdagender. Een beetje decolleté en een strak broekje dat het midden houdt tussen een slip en een string. Je wilt tenslotte wel iets laten zien als je op het strand bent. Ik althans. En mannen willen ook graag wat zien. Tel uit je winst.
Julia smeert zich in met zonnebrand. Op de een of andere manier ziet dat er bijzonder fijn uit. Haar lichaam wordt nog witter, maar ze masseert het met souplesse. Ze vraagt mij haar rug te doen, en ik merk hoe zacht haar huid is.
Zo liggen we een tijdje te zonnen. Afwisselend op rug, buik, beschermd tegen de zon met zonnebril en zonnebrand. Het is warm, ik voel hoe mijn bikini aan mijn lijf kleeft. Daar moet wat aan gebeuren. "Juul, zullen we topless zonnen?" "Hoezo dat?" "Nouja, dan worden we tenminste volledig bruin. Nu krijgen we van die witte strepen. Das vet lelijk." "Ja oke, daar zit wel wat in. Maar ik houd daar niet zo van. Beetje bloot." "Maar hier is echt helemaal niemand. Behalve wij dan. Dan is het toch anders." Julia haalt haar schouders op. "Als jij het zegt."
Ik begin mijn topje los te knopen, en Julia volgt aarzelend. Als ze het topje laat zakken, glijden mijn ogen als vanzelf over haar borsten. Julia heeft - ik kan het niet ontkennen - de perfecte borsten.
Het is moeilijk om zoiets te beschrijven. Haar borsten zijn perfect symmetrisch. De tepels liggen net boven het midden, op één lijn. Ze wijzen lichtjes naar boven. Haar borsten zijn niet heel groot, ik denk een B-cup. Rond, stevig, maar waarschijnlijk toch zacht. Ik vermoed dat Julia zich hier niet bepaald van bewust is. Ze smeert haar borsten wat achteloos in en gaat dan weer verder met zonnen. Ik kijk even naar mijn eigen borsten, die weliswaar groter zijn, maar lang niet zo perfect als de hare. Terwijl ik de mijne maar wat graag laat zien. Nouja, bij wijze van spreken dan.
Nu ik hier topless lig, wil ik het liefst helemaal naakt. Ik stel het Julia voor. "Waarom?" "Zo worden we nog niet volledig bruin." "Mijn onderlijf hoeft niet volledig bruin te zijn. Ik ga niet naakt hoor." Dan zal ik het zelf moeten doen. Ik trek mijn broekje uit en kijk naar Julia, die nu op haar buik ligt en me geen blik waardig keurt. Preuts meisje. Niets meer en niets minder.
"Zullen we zo gaan zwemmen?" vraag ik Julia. "Ik lig hier wel goed eigenlijk. Bovendien lijkt het water me vies." Wat een onzinnige reactie. Het water is super schoon. Maar dat zeg ik maar niet. Julia is niet te vermurwen. Helaas.
Ik houd ervan om naakt rond te lopen. Thuis zit ik wel eens uren zonder kleren aan op mijn kamer. Ik weet niet wat dat is. Een gevoel van vrijheid ofzo. Opwinding.
Vlak voor de vakantie had ik een Eyes Wide Shut-achtige ervaring. Ik ging naar een gemaskerd bal van de toneelschool. Iedereen was mooi opgesmukt met echte maskers, waardoor herkenning nog niet zo eenvoudig was. Het feest was in een oud gebouw, met verschillende zaaltjes, die zeer sfeervol ingericht waren. De hele avond was ik in een staat van opwinding, wat leidde tot een bijzondere climax.
Ik had me samen met een vriendin teruggetrokken in een apart kamertje dat slechts verlicht werd door enkele schemerlampen. Daar kleedde ik me uit en hield alleen mijn masker op. Ik voelde me net dat meisje uit Eyes Wide Shut die Tom Cruise op het feest probeert weg te lokken. Mijn vriendin probeerde op dit feest een voor mij juist onbekende jongen de kamer in te krijgen. Dat lukte, en hij schrok zich te pletter toen hij daar een gemaskerde naakte zag staan, die op hem afkwam. Hij droeg een blauwe mantel met een rode riem en iets dat leek op een degen. Een zwart masker bedekte zijn gelaat. Het gaat wat ver om te beschrijven wat er allemaal gebeurd is, maar het werd een intieme aangelegenheid, zonder dat we van elkaar te weten kwamen wie we waren.
Met de gedachte aan die bijzondere avond loop ik het water in. Het is koud, maar verfrissend. Als het water mijn geslacht raakt, gaat er een tinteling door me heen. Ik begin te zwemmen. Heerlijk. Ik ga op en neer, duik onder water, kom weer boven. Als ik me omdraai, zie ik dat Julia op de kant haar topje weer aantrekt. Zo liggen de verhoudingen dus. Ik zwem naakt, zij houdt zich bedekt aan de kant. Niks aan te doen. Ik zwem verder weg van de kant en geniet van de zon en de mooie omgeving. Plotseling zie ik een grote steen, waar ik bijna tegenaan zwem. Het is een platte kei die net boven het wateroppervlak uitkomt. Ik klim erop en kijk al zittend over het water. Julia is uit het zicht verdwenen. Ik ben alleen met de natuur.
Ik ga languit op de steen liggen. Het water stroomt over me heen, maakt mijn tepels stijf van de kou. Ik kan maar aan een ding denken. Mijn hand glijdt als vanzelf tussen mijn benen. Ik sluit mijn ogen en beweeg mijn vingers. Wat een rust. Wat een gevoel. Wat een extase. Even helemaal weg.

Julia VI

Posted on 3/7/2012 at 11:00 - Link

We lopen door het bos. De zon schijnt tussen de bomen door. Het is een schitterende dag. Ik voel me optimaal, hier in deze rust. Laat mij maar tijden zo doorlopen. Dit is, als je het mij vraagt, het echte vakantiegevoel. Heerlijk!
Nadat we gisteravond Parijs voorbij waren gereden, hielden we halt bij een pension ten zuiden ervan. We reden de A6 af en kwamen aan de rand van het bos van Fontainebleau, waar het pension op ons lag te wachten. Na daar wat gegeten te hebben, gingen we direct naar bed. Zo'n lange dag rijden hakt er in.
Vanochtend, toen de zon onze kamer binnenviel en we uitgeslapen en wel opstonden, besloten we direct tot een dagje vrij. De auto bleef op de parkeerplaats. Tijdens het ontbijt overlegden we wat te doen vandaag. Kim wilde het liefst relaxen, gewoon op een stoel liggen in de tuin van het pension. Voor mij betekent een dagje vrij daarentegen de kans om iets te ondernemen. Ergens naartoe gaan, iets zien. Het kostte dus enig gekissebis voor we tot een compromis kwamen. We zouden een wandeling maken door het bos, en aldaar een plekje zoeken om te chillen. Er waren meertjes met strandjes in het bos, waar Kim wel oren naar had.
Als we na het ontbijt de tuin inlopen, zien we daar mensen volleyballen. Kim en ik hebben in onze jeugd nog een tijdje samen op die sport gezeten, en voor we het weten staan we beiden aan een kant van het net tussen een stel Fransen. We zijn het nog niet verleerd, al scheelt het dat de rest van de deelnemers niet bepaald op niveau speelt. Toch is het een spannend duel; de punten gaan heen en weer. Uiteindelijk trekt het team van Kim aan het langste eind: ze winnen met 25-23. Kim heeft nog een blauwe maandag aan beachvolleybal gedaan, daar zit het verschil. Denk ik.
Hoewel we ons prima vermaakt hebben, heeft het rennen en springen er flink ingehakt. Om de zoveel tijd stoppen we met wandelen om te rusten. Ik ben bang dat Kim het niet eens meer redt tot het dichtstbijzijnde meer en probeer haar zover te krijgen om door te lopen.
Het is grappig om te zien hoe Kim en ik het wandelen ingeschat hebben. Ik heb me zorgvuldig voorbereid: wandelschoenen aangedaan, lange kleding, een petje, een rugzak meegenomen met een flesje water, kompas, zakmes en een bij het pension verkregen wandelkaart. Kim ziet er echter uit alsof ze naar het strand gaat. Ze stond erop dat we onze zwemkleding alvast aan zouden doen, ("Anders vergeten we straks ons uiteindelijke doel: zwemmen!") maar heeft slechts een kort rokje en een mouwloos shirtje aangedaan. Mijn waarschuwingen over teken sloeg ze in de wind: "Het was toch niet zo heel ver lopen?" Ze wilde ook nauwelijks bagage meenemen. Uiteindelijk kreeg ik haar zover om een tasje met handdoeken en andere strandbenodigdheden te dragen. Van de rugzak wilde ze niks weten: "Ik ben toch geen fuckin' padvinder?"
Ik wilde vroeger altijd bij de padvinders. Mijn buurjongen zat daarbij, en hij vertelde altijd de meest stoere verhalen erover. Op zaterdag ging hij met die jongens op stap, het bos in, avonturen beleven. Op zondag speelde hij met mij in zijn tuin, waar hij me probeerde knopen te leren en vuur te maken. Ik vond het geweldig. Jammergenoeg wilden mijn ouders er niets van weten. Er waren ook sporten voor meisjes. Ballet, paardrijden, of turnen. Maar ik wilde niet in een strak pakje lopen of op een dier zitten. ik wilde het bos in. Zoals vandaag.
Het is rustig in het bos. Zo stil, dat we niks horen behalve vogels en andere dieren die zich verborgen houden. We zijn dan ook nog geen levende ziel tegengekomen. In Nederland hoef je dat niet te proberen in het bos. Daar struikel je met een drukke dag over de wandelaars en fietsers. In Frankrijk niet. Daar is natuur nog echt natuur.
Kim begint steeds verder achterop te raken. "Kunnen we niet even uitrusten?" roept ze steeds. Ik wacht even. "Zo komen we er nooit." roep ik. "Hoe ver is het dan nog?" Ik kijk op de kaart. "Het kan niet ver meer zijn. Hier verderop splitst het pad zich. Ik weet alleen niet welke kant we precies op moeten." Kim zucht. "Ook dat nog!" roept ze. "Zal ik anders alleen even verdergaan? Dan kan ik kijken of links of rechts bij het meer uitkomt. Anders lopen we misschien een stuk van niks." Kim steekt haar duim op. "Ik wacht hier wel. Niet met vreemde mannen meegaan he!" Ze lacht.
Ik loop nu al een tijdje in mijn eentje verder door het bos. Het is heerlijk om even alleen te zijn en rustig om me heen te kijken. Geen haast. Geen gezeur. Geen Kim. Na een tijdje maakt een vreemd gevoel zich echter van mij meester. Ik heb het gevoel dat ik hier al eens eerder ben geweest. Maar dat is onmogelijk. Ik loop verder en kijk goed om me heen of ik ergens water of een open plek zie. Het lijkt er niet op. Ondertussen kronkelt het pad en weet ik niet hoe ver ik al gelopen heb. En toch komt het me bekend voor. Ik ga even zitten en denk na wat te doen. Opeens besef ik waarom het me zo bekend voorkomt. Mijn nachtmerrie! Daarin liep ik ook helemaal alleen door een verlaten bos. Ik begin het nu benauwd te krijgen. Misschien moet ik maar terug gaan. Dit pad lijkt toch niet het juiste. Dan hoor ik een geluid achter me. Iemand achtervolgt me! Net als in mijn droom. Ik begin weer te lopen. Moet ik van het pad af? Of gewoon wachten tot iemand me voorbij loopt? Het zweet breekt me uit. Wat gebeurt hier? Wie komt eraan? Wat moet ik doen?

Kim V

Posted on 2/7/2012 at 14:45 - 0 Comments - Post Comment - Link

Ik heb ooit in een commercial gespeeld.
Het was een reclame voor een nieuw toetje van een vrij onbekende firma. Vlak na mijn achttiende verjaardag had ik een screentest gedaan bij een bureau in de binnenstad. Het was geen agentschap, maar gewoon een grote database waar makers van reclames, toneelstukken voor bedrijven etc. acteurs uitzochten. Ik had er eerlijk gezegd weinig van verwacht, maar een maand na mijn screentest werd ik opgebeld dat ik gecast was voor een rol in die reclame. Het moest het begin worden van mijn carrière.
Nog nooit ben ik mijn leven zo zenuwachtig geweest. Dagen voor de bewuste dag deed ik geen oog meer dicht. Ik wist zeker dat het een grap was, of dat ik op het laatste moment gebeld zou worden met de mededeling dat er toch iemand anders gevonden was. Waarom hadden ze tenslotte iemand met zo weinig ervaring als ik uitgekozen? Het antwoord kreeg ik pas die regenachtige oktoberdag.
De opnames vonden plaats op een bedrijventerrein in Amsterdam West. Ik nam de trein naar Sloterdijk en verdwaalde vervolgens op het bedrijventerrein waar de opnamestudie moest zijn. Na veel vragen en hard lopen bereikte ik eindelijk het gebouw. Ik was bang dat ze allang begonnen waren en dat mijn kans verkeken was, maar toen ik arriveerde was de volledige cast nog niet eens aanwezig. Ook de regisseur was net vijf minuten binnen.
Ik bleek terecht gekomen in de opnamestudio’s van een geflopte comedyserie. Alvorens de decors af te breken, werden hier nog een aantal reclames en andere filmpjes opgenomen. Dat hadden de kijkers toch niet door. En als dat wel zo was, was dat ook niet erg. Hierdoor was het pand overigens van kleedkamers en alles voorzien, hetgeen ik natuurlijk bijzonder op prijs stelde.
Ondanks de prima faciliteiten was er wel bezuinigd op de opnamecrew. Behalve de acteurs was er een regisseur, een cameraman, een technische jongen die ook het geluid deed en een grimeur. Met mijn drie medeacteurs bracht dit het totaal op acht, acht mensen in een kolossale studio. Het duurde een paar minuten voor je elkaar tegenkwam.
De mensen die meewerkten aan deze commercial waren stuk voor stuk unieke figuren. Sinds die dag ben ik er zelfs heilig van overtuigd dat er in de filmwereld uitsluitend zonderlingen rondlopen. Als je het nog niet bent als je eraan begint, maakt de industrie je wel tot een malloot. Ik was gewaarschuwd.
Misschien is het handig om het scenario van het spotje even kort uit de doeken te doen. Het ging om een gezin waarvan alle leden niet lekker in hun vel zaten. Hardwerkende vader, ongelukkige huismoeder, een puberale dochter (that’s me) en een irritant zoontje die elkaar het leven zuur maken. Tijdens het eten loopt het uit de hand, maar als het toetje op tafel komt, verdwijnen alle problemen als sneeuw voor de zon. Na het lezen van dit concept heb ik nog even overwogen mezelf terug te trekken. Maar als beginnend acteur doe je alles. Ik had beter moeten weten.
De man die mijn vader speelde was een vervelende man. Hij noemde zichzelf een ondergewaardeerd steracteur, de tweede Gijs Scholten van Aschat. Dat zei hij letterlijk elke vijf minuten. Na drie keer kon ik die hele naam, Gijs Scholten van Aschat, niet meer horen. Waarom hij dat dacht, was me volstrekt onduidelijk. De man leek in de verste verte niet op Gijs Scholten van Aschat, en had al evenmin talent voor acteren. Zijn carrière bestond eveneens uit veredelde figurantenrollen in B-films, gastrollen in geflopte tv-series en een leger aan commercials als deze. Maar zijn doorbrak zat er aan te komen.
Mijn moeder was exact het tegenovergestelde hiervan. Ze was een type van twaalf ambachten, dertien ongelukken. Achtereenvolgens had ze een blauwe maandag gewerkt op vissersboten, ongediertebestrijding, zeilinstructrice, in een museum over Romeinse opgravingen en als medewerkster van de beruchte Het Aanzien Van-reeks, vooral de delen 1984-1985. Nu ging ze het maar eens proberen als actrice, hoewel ze enorm twijfelde of dit wel haar roeping was. Ze was waarschijnlijk getypecast, zoals wij allen, want ze haar manier van doen en laten had heel wat weg van een huismoeder, hoewel ze nog altijd op zoek was naar de ware, een man die zowel thuis was in astrologie als diverse watersporten.
De acteur die ons viertal compleet maakte, was een vervanger. Oorspronkelijk was voor de rol van het zoontje een heuse kindster uitgezocht, maar de middag voor de opname belde zijn moeder op dat zoonlief ziek in bed lag, en niet kon komen. Ten einde raad had de regisseur toen maar zijn eigen zoontje meegenomen. Het jochie kon niet eens heel slecht acteren, maar was verschrikkelijk irritant wanneer de camera’s uitstonden. Hij was ontzettend druk, een combinatie van ADHD en nog een andere afkorting volgens zijn vader, en belaagde ons allen met een eindeloze reeks vragen. Vaak rende hij lachend weer weg alvorens het antwoord af te wachten.
Wat betreft de mensen achter de schermen van deze commercial was het al niet veel beter. De regisseur had alles behalve zin om hier iets moois van te maken. Hij was eigenlijk schrijver, zowel proza, poëzie als scenario’s, en was dan ook diep ongelukkig met het wanstaltige scenario waarmee hij nu moest werken. Bovendien zou hij elk moment op vakantie vertrekken, en er moest nog veel gepakt worden.
De cameraman was de meest verlegen jongen die ik tot dusver heb ontmoet. Hij zei geen woord, keek niemand aan, deed gewoon zijn werk. Toen ik probeerde een gesprek met hem aan te knopen, kwam er geen zinnig woord uit. Hij hield van films. Tja, wie niet?
Daarentegen was de technische jongen een arrogante kwal. Hij zou het wel even oplossen, iedereen kon toch zien hoe alles in elkaar zat. Of ik iets met hem wilde drinken, want ik was wel een lekker wijf. Daar hield ie van. Zo zei hij het.
De vrouwelijke grimeur sloot de rij. Ze kon geweldig schminken en kappen. Daar is alles mee gezegd. Ze viel namelijk voor de charmes van technoboy.
Halverwege de middag begonnen we eindelijk met de opnames. Terwijl ik in de make-up zat, werden de ruziescènes tussen vader, moeder en zoon opgenomen. Het kostte de nodige moeite om een geschikte outfit voor mij te vinden, of in ieder geval eentje die een overtuigende zestienjarige puber zou dragen. Uiteindelijk werd besloten dat ik mijn blauwe spijkerbroek die ik aanhad maar moest dragen, met een onopvallend zwart shirt. De make-up moest het alternatieve en puberale maar verzorgen. Nadat ik eerst als een soort halve Marilyn Manson was opgemaakt en de regisseur bijna een hartaanval had gekregen, werd alles er weer afgehaald en verscheen ik op de set met niet veel meer dan een daily dose make-up.
Mijn eerste scène bestond eruit dat ik thuis zou komen, mijn tas in een hoek zou dumpen en de trap op zou rennen. De moeder kwam me dan achterna en schreeuwde iets, waarop ik de deur dichtsloeg. Dat laatste was uiteraard een aparte scène, want de deur van mijn slaapkamer bevond zich eveneens op de begane grond, en niet aan het einde van de trap. De scène ging verbazingwekkend goed en voor ik het wist stond het op band. “Geweldig!” riep de enthousiaste huismoeder.
De tweede scène, die waar ik ruzie maakte met mijn broertje, was een hel. Eerst moest het jochie, die plotseling verdwenen was, opgespoord worden. Hij kwam uiteindelijk uit zichzelf terug, nadat hij buiten was uitgegleden in de modder. Hij werd onder de douche gezet en moest nieuwe kleren aan, waar hij een hoop kabaal bij maakte. Ik zat weer in de make-up en was van dit alles getuige, hetgeen hij erg vervelend leek te vinden. Voor het doorspreken van de scène was geen tijd meer, we moesten gewoon beginnen. We schreeuwden wat tegen elkaar en hij gooide iets naar me.
Er werd steeds sneller gewerkt. Toen we uiteindelijk toe waren aan de grande finale, het eten van het toetje, was het al avond en wilde iedereen het liefst zo snel mogelijk naar huis. We lepelden het dessert naar binnen, dat in beperkte mate was aangevoerd, met een glimlach alsof we de loterij hadden gewonnen. Het toetje smaakte bijzonder smerig.
Toen ik me na afloop stond om te kleden, kwam het jochie me nog een laatste keer lastigvallen. Toen hij zag dat ik aan mijn BH stond, begon hij te joelen en riep: “Mijn zus heeft veel grotere tieten als jij.” Daarna verdween hij weer. Het was de klap op de vuurpijl, en ik kwam niet meer bij van het lachen. Het was een gedenkwaardige dag.
Of het spotje ooit is uitgezonden, weet ik niet. Er was wat onduidelijkheid over de financiën van de toetjesfirma. Mijn moeder heeft een tijdlang de hele dag reclame gekeken, maar zag me maar niet voorbijkomen. Een paar maanden later sprak ik iemand in een café die beweerde dat hij mijn gezicht van TV kende, maar hij wist helaas niet meer waarvan. Ik heb de reclame maar niet genoemd. Over sommige dingen kun je beter zwijgen.
Vlak voor we op vakantie gingen, kwam ik de moeder nog een keer tegen. Ik liep over de Albert Cuyp, toen ik ineens iemand mijn naam hoorde roepen. Ze stond achter een kraampje waar ze steentjes en andere geluksobjecten aan de man probeerde te brengen. Het acteren had ze vaarwel gezegd, ze had er te weinig talent voor. Een man had ze inmiddels gevonden, al hield ie niet zo van watersporten, zwemmen uitgezonderd. Ik wenste haar het allerbeste.
Na die reclame besloot ik me hoofdzakelijk op het toneel te richten. En om scenario’s te schrijven. Want daar is, in de Nederlandse reclamewereld, dringend behoefte aan.

Julia V

Posted on 2/7/2012 at 14:15 - Link

Kim heeft het stuur weer overgenomen en loodst ons richting de Franse grens. Bij de stop hebben onze reisgenotes een grote zak snoep aangeschaft die door ons vieren flink wordt geplunderd. Het is gezellig, er wordt gekletst, gelachen, zelfs gezongen.
Op een gegeven moment mengt Kim zich nadrukkelijk in het gesprek. We zijn overgeschakeld op het Engels, zodat zij ook mee kan praten. Ze vraagt hoe de twee elkaar hebben ontmoet. Er volgt een lang verhaal over een feestje in de zomer van 2008, waarna ze elkaar vaker gingen zien, totdat beiden erachter kwamen dat er sprake was van meer dan alleen vriendschap.
Kim vraagt hoe dat nu eigenlijk in zijn werk gaat, met de damesliefde. Er wordt gegiecheld, maar enthousiast antwoord gegeven door beide dames. Het gesprek neemt een wending waar ik eerlijk gezegd niet zo op zit te wachten. Daarom pak ik mijn iPod uit het dashboardkastje en zoek een geschikte CD uit om de seksueel getinte woordenstroom te verdrijven. Het wordt het album van de Last Shadow Puppets.
Dat is zo’n toffe band. Een zogenaamde supergroep, bestaande uit Alex Turner (frontman van de Arctic Monkeys), Miles Kane (frontman van The Rascals, tegenwoordig ook solo bezig) en James Ford (van Simian Mobile Disco), die de boel geproduceerd heeft. Hun muziek is een combinatie van rauwe indie, scherpe Britpop zoals Arctic Monkeys met een laagje van sixties, seventies rock met orkestrale elementen. Ik vind het nog het meest op de vroege David Bowie lijken, ten tijden van Space Oddity. Hippe en interessante muziek die ook nog eens lekker wegluistert.
“The age of the understatement!” Dat intro alleen is al super. Beetje Muse-achtig, maar dan een vettere opbouw met die drums en strijkers. Hele spannende muziek. En in scherp contrast met het gelach dat Kim & Co. continu doen gelden.
Ik besluit er een boek bij te pakken. The Children’s Book van A.S. Byatt. Ik houd van het werk van Byatt. Sprookjesachtige vertellingen in een eigentijds, licht-feministisch jasje. Niet zo grotesk als bijvoorbeeld de verhalen van Angela Carter (die ik ook kan waarderen). Heerlijke literatuur om in een luie stoel bij het open raam eindeloos te lezen. In de auto, met harde muziek en giechelende meiden om je heen, blijkt het minder geschikt. Het verhaal speelt zich af in het Victoriaanse Engeland. Als ik in het verleden zou moeten leven, zou ik die periode prefereren. Kinderen die opgroeien in de Engelse natuur, worden grootgebracht met verhalen, leren toneelspelen, handwerken, op zomerkamp gaan. Het lijkt me een heerlijke tijd. Mits je aan de gegoede kant van de samenleving staat. Dit soort romans vind ik een genot om te lezen. Een complex verhaal met veel personages, typische kinderen van hun tijd met eigen dromen en idealen. Er is bijvoorbeeld een personage, de dochter van een bekende schrijfster, die dokter wil worden. Tegenwoordig is dat een kwestie van de juiste studie met succes afleggen, maar toen was dat niet zo gemakkelijk. We zijn toch flink vooruit gegaan, in een eeuw tijd. Denk ik.
Als de muziek even stilvalt, hoor ik dat onze twee reisgenotes aan Kim onthullen hoe je het beste een meisje oraal kunt bevredigen. Ik begin van binnen te walgen van dit gesprek, zet de muziek nog harder en verdiep me weer in mijn boek. Het wordt hoog tijd dat we afscheid nemen van onze medereizigers.
Ik spreek Kim aan in het Nederlands en probeer haar duidelijk te maken dat ik de meisjes weg wil hebben. Zij denkt er anders over, maar ziet dat ik het meen. We besluiten dat we ze meenemen tot over de grens, en afzetten bij een wegrestaurant.
Het gesprek is direct verstomd. Om Kim tegemoet te komen, vraag ik de meisjes wat hun favoriete films zijn. Ze beginnen over Godard, waardoor Kim weer enthousiant aanhaakt om te vertellen dat ze dat maar niks vindt. Zo verlopen onze laatste kilometers met zijn vieren. We passeren de Franse grens terwijl de zon doorbreekt. Het land van bestemming! Of nouja, op Monaco na dan.
We nemen afscheid van de twee meisjes. Ze bedanken ons hartelijk, we houden contact, je kent het wel. Het laatste stuk van vandaag is voor mijn rekening. Parijs voorbij, dat is het doel. We hebben nog enkele uren voor de avond valt. Kim neemt plaats in de passagierstoel, neemt een kladblok ter hand en een pen. "Ideetje voor een scenario." verklaart ze.
Ik rijd de snelweg weer op. Een zonnebril is noodzakelijk nu. "We kunnen morgen wel even rustig aan doen, vind je niet? Misschien een dagje rondhangen in de omgeving." zegt Kim. Ik vind het een goed idee. "We moeten onszelf niet overhaasten, nee. Rust is ook belangrijk. Het is tenslotte vakantie."

Kim IV

Posted on 2/7/2012 at 11:12 - Link

Stilzwijgen. Sinds de uitbarsting van Julia enkele uren geleden, heeft ze nauwelijks nog iets gezegd. Ze heeft een tijdje in een boekje zitten schrijven. Ik dacht dat het een soort reisdagboekje was, maar het leek meer op een gedicht dat ze neerpende. Ze wilde er in ieder geval niets over loslaten. Privé.
Wanneer we stoppen bij een tankstation ten zuiden van Brussel, is de sfeer op het vriespunt aanbeland. Als ik sta te tanken, komt de redding ineens uit de lucht vallen. Ik word aangesproken door twee meisjes. Eerst in het Frans, maar als ik wat bedenkelijk kijk, gaan ze over op het Engels. Waar we naartoe gaan. Monaco. Of we langs Parijs komen. Ja, zo ongeveer. En dan de verlossende vraag. Of ze mee mogen rijden.
Lifters. Het was een obstakel waar Julia en ik veel over gediscussieerd hebben voor we vertrokken. Ze wilde er niets van weten. De lugubere verhalen vlogen me om de oren. Of ik Het Gouden Ei niet gelezen had? Nee. Ik wilde juist iedereen meenemen. Het is immers een te gekke kans om nieuwe en leuke mensen te ontmoeten. Het zorgt voor gezelschap, mooie verhalen, leven in de brouwerij. We stonden dus lijnrecht tegenover elkaar. Uiteindelijk kwamen we tot een overeenkomst. Lifters mochten mee, maar: “Geen jongens of mannen, tenzij ze met een meisje als stelletje reizen.”
Deze meisjes mogen dus mee, volgens onze afspraak. En Julia en ik kunnen wel wat gezelschap gebruiken. Terwijl ik ze uitnodig, komt Julia terug van het winkeltje. De meisjes stellen zich voor en tot mijn opluchting lijkt ze akkoord met onze nieuwe reisgenoten. We stappen weer in en Julia rijdt ons viertal in zuidelijke richting.
Hoe begin je zo’n gesprek met twee onbekenden? Aangezien Julia behoorlijk goed Frans spreekt, is zij de conversatie aangegaan. De dames komen uit Frankrijk, uit Chartres om precies te zijn. Een plaats ten zuidwesten van Parijs. Julia heeft er zowaar van gehoord. Van de kathedraal. De dames knikken enthousiast.
Ze zijn een weekend naar Brussel geweest. Heen met de Thalys vanuit Parijs. In Brussel hebben ze van alles gedaan: musea, wandelingen, flink geshopt. En toen was het geld op. De oplossing: terug naar huis liften. Ze zijn vanochtend vroeg vertrokken vanuit Brussel en kregen al snel een lift van een aardige vrouw die onderweg was naar haar werk. Helaas was dit niet ver ten zuiden van Brussel, waardoor de dames strandden bij het benzinestation waar wij ze zojuist hebben opgepikt. Tot hun grote vreugde.
Dan iets over de dames zelf. De knapste is Rachel (ze spreekt het uit als Rachelle), 24 jaar. Kort, hip kapsel, T-shirtje. Ze volgt een opleiding, iets met mode in hun woonplaats Chartres. Grote droom: werken voor een modehuis in Parijs. Ze heeft er al een keertje stage gelopen. Enthousiast somt ze de bekende Franse merknamen op. Ze lijkt me nogal irritant: ze doet een beetje hooghartig. Voor zover ik haar kan verstaan.
Haar reisgenote is Suzanne. Een paar jaar ouder, lang blond haar, gekleed als een verlopen hippie. Een nogal gek wijf, maar wel van het zachtaardige soort. Ze is muzikant. Of eigenlijk werkt ze in een café om aan de kost te komen. Maar ooit wordt ze een bekende Franse chansonaise. Ook zij komt met bekende Franse namen. Ik hoop voor haar dat haar zangstem beter is dan de hekserige manier waarop ze praat.
Dan vertellen de dames iets wat mij zeer interesseert. Ze zijn niet zomaar vriendinnen. Ze zijn vriendin en vriendin. Geliefden. Julia reageert daar niet echt op, typisch. Ik ken niet veel lesbiennes, maar heb me vaak afgevraagd hoe het zou zijn met een ander meisje. Misschien is dit een mooie kans om deze dames die ik vandaag vermoedelijk voor het laatst zie, eens uit te horen over hun liefdesspel. Maar eerst een plaspauze.

Julia IV

Posted on 2/7/2012 at 10:11 - 0 Comments - Post Comment - Link

Soms moeten alle mensen gewoon echt even weg
Of nouja, bijna alle mensen
Het zijn niet hun woorden die je dwarsbomen
Want voor de waan van de dag ben ik al lang immuun geworden
Ik besef nu dat sommige mensen weg gaan
Alsof ze ophouden te bestaan
Maar wanneer ben je tegen zoiets bestand
En hoe om te gaan met de onzekerheid van waarom en nu en hoe nu verder
Ik bedoel
Soms moet iemand gewoon echt even blijven

Kim III

Posted on 2/7/2012 at 09:10 - Link

Ik praat graag over seks.
Dat klinkt misschien gek. Er heerst immers een soort taboe om openlijk over seks te praten. Aan de ene kant snap ik dat wel. Het is en blijft toch een nogal intieme aangelegenheid. Bovendien zorgt het taboe ervoor dat het spannend is om over seks te praten. Maar toch, aan de andere kant, een beetje meer openheid tussen goede bekenden, vrienden of vriendinnen daarover, zou ik persoonlijk toejuichen.
Toen ik voor het eerst met seks in aanraking kwam, op de middelbare school, wilde ik daar direct al mijn gevoelens over delen. Julia leek daarvoor de aangewezen persoon. Wanneer ik dat echter probeerde, gaf ze bepaald niet thuis. Ze liet me erover begaan, knikte braaf, maar wist er nooit iets zinnigs over te zeggen. Na een tijdje werd het onderwerp tussen ons - goede vriendinnen - taboe.
Op de toneelschool ging er wat dit betreft een wereld voor me open. Al na een paar weken, toen ik met een aantal studiegenootjes, die later goede vriendinnen werden, was gaan stappen, eindigden we bij eentje thuis met een fles drank. Ineens kwam het onderwerp ter sprake, en binnen de kortste keren viel iedereen over elkaar heen om zijn zegje te doen. In de jaren die hierop volgden, werd er vaak over gesproken als we met een paar meiden zaten te eten, drinken of slechte films te kijken. Ik vond, en vind, het heerlijk om op die manier ervaringen uit te wisselen, bespiegelingen te doen en natuurlijk dingen van elkaar op te steken. Ik heb de afgelopen jaren heel wat dingen gedaan op advies van mijn vriendinnen, die volkomen nieuw waren. En met succes. Als je begrijpt wat ik bedoel.
In de voorbereiding van deze vakantie, bedacht ik dat dit een uitgelezen moment zou zijn om te kijken of een gesprek met Julia hierover nu wel mogelijk is. We zijn immers een paar jaar ouder, en zij zal ongetwijfeld in haar lange relatie het nodige hebben gedaan. Tijd voor een heropening van het taboe dus. Maar hoe doe je dat?
Al sinds ons vertrek probeer ik het onderwerp ter sprake te brengen. Een bruggetje te maken, zodat het niet ineens uit de lucht komt vallen. Of een mooi moment te zoeken waarop alles bespreekbaar lijkt. Het is er nog niet van gekomen. Misschien is het geen gek idee om het gewoon nu, as we speak, eruit te gooien. De omstandigheden lijken niet ideaal, maar zijn wellicht daarom juist geschikt. Mijn ijzeren logica.
We zijn vroeg vertrokken vanuit het Vlaamse hotelletje. We rijden een beetje naar het zuidoosten, recht op de opkomende zon af. Ik achter het stuur, Julia naast mij, die een beetje zit te suffen. Ik besluit het er maar gewoon in één keer uit te gooien.
"Juul?"
"Ja?"
"Mag ik je een persoonlijke vraag stellen?"
"Jij altijd lief."
"Masturbeer jij eigenlijk vaak?"
Terwijl ik de zin uitspreek, baal ik al van de formulering. Wat een onmogelijk woord: mas-tur-ber-en. En dan vaak. Alsof er een standaard voor is. Julia lijkt echter meer moeite te hebben met het intieme karakter van de vraag.
"Wat? Eh, hoezo, wil je dat weten?"
"Nou gewoon, daar ben ik benieuwd naar."
"Hm, ik vind dat nogal een persoonlijk onderwerp eigenlijk."
"Maar dan is het toch juist goed om erover te praten? We zouden deze trip geen geheimen voor elkaar bewaren en alles delen. Dat was volgens mij jouw voorstel."
"Ja, dat is waar. Maar dit.."
"Nouja, zo gek is het toch niet om te vertellen of je wel eens vingert."
"Nee oké. Nouja, wel eens, ja."
Daar schiet ik nog niet veel mee op, eerlijk gezegd. Misschien helpt het als ik zelf het ijs probeer te breken.
"Ik doe het best vaak eigenlijk. Bijna dagelijks. Soms ook wel vaker op een dag."
Geen respons van Julia.
"Meestal in bed. Voor ik ga pitten. Of juist als ik wakker word. Oh en ook onder de douche. Das ook chijl."
Weer geeft Julia geen reactie, maar staart een beetje voor zich uit. Dit wordt niks. Ik besluit het concreter te maken.
"Heb jij het deze reis al gedaan?"
"Wat? Hoezo kom je daar nu bij?"
Ze reageert nogal heftig.
"Geen idee, zou toch kunnen. Ik al wel hoor. Gisteren zelfs even op het toilet toen we pauzeerden. Vanwege de spanning denk ik. En gisteravond in bed. En toen vanochtend weer onder de douche."
"Jezus." zegt Julia.
"Jij nog niet?" vraag ik.
"Ja, vanochtend. Ik had een nachtmerrie gehad en toen wilde ik rustig worden. Meer niet."
Dus toch. En nu verder vragen.
"En?"
"En wat?"
"Hoe ging het in zijn werk?"
"Wat bedoel je daar in godsnaam mee? Met hoeveel vingers? Hoe lang het duurde? Of het lekker was?"
Julia is boos. Dat gebeurt niet vaak. Blijkbaar is dit onderwerp nog steeds een taboe voor haar. Ik heb echt geen idee waarom. Misschien kom ik er nog achter deze reis.
Ik besluit om verder mijn mond maar te houden. Wat een domper op de sfeer.

Julia III

Posted on 2/7/2012 at 05:06 - Link

Ik open mijn ogen. Bladeren. Bomen. Zonlicht. Waar ben ik?
Ik lig op de grond. Op mijn rug. Ik probeer overeind te komen. Het lukt. Ik kijk om me heen. Ik ben in een bos. Maar hoe kom ik hier? Er waait een harde, koude wind die me rillingen bezorgt.
Ik merk dat ik volledig in het wit gekleed ben. Een witte jurk. Witte panty. Witte schoenen. Zelfs wit ondergoed.
Op de plek waar ik ontwaakt ben, ligt een appel. Een appel en een briefje. Wat is dit voor gedoe? Ik pak het briefje, vouw het open, en lees het.

When girls are young, they dream about riding a horse. Other girls dream of being the richest or the most beautiful women of all. But you, fascinated by the horrid destiny of this life, you wished to become the most pained and most criminal girls alive. At your age, children still play with dolls and chase each other. You, poor children, without toys or playmates, you played murder, because it is a game that one can play alone. Now, at last, you are together, in this neverending forest. Your game has become reality. Find the gun, and kill. Good luck.

Ik ben in de war. Dit moet een vergissing zijn. Dit briefje kan niet aan mij, de onschuldige, gericht zijn.
Nu pas merk ik op dat het hier doodstil is. Maar ik moet hulp zoeken. Iemand die mij kan vertellen waar ik ben, en vooral hoe ik hier vandaan kom.
Ik begin te lopen. Duizenden gedachten tollen door mijn hoofd. Waarom ben ik hier ontwaakt? Wie heeft me zo aangekleed? Wat is er waar van de tekst op het briefje? Hoe kom ik hier vandaan? Ik probeer niet te denken. Lopen, de bewoonde wereld vinden, is het enige dat telt.

Het bos is een verraderlijke plek waar je kunt verdwalen. Ik heb geen idee hoe ik hier naartoe ben gelopen. Of waar ik heen moet.
Achter me hoor ik iets. De struiken lijken te bewegen. Ik voel dat iemand me bekijkt, ik wil schreeuwen, ik, Ik durf niets te roepen.
Ineens begin ik te rennen. Zo hard als ik kan. Gewoon een willekeurige kant op. Ik kijk recht voor me. Een uitgestoken tak. Ik val.
Mijn knie bloedt en steekt. Mijn jurk is vies, gescheurd. Het is koud. De pijn. Ik wil hier weg, ik, ik begin keihard te huilen.

Ik loop nu al uren. Vooruit sjokkend, zonder te denken. Ik weet nu zeker dat ik door iemand achtervolgd word. Kom me maar halen. Ik heb hier schoon genoeg van. Eindelijk is het dan zover. Geritsel, voetstappen, een harde klap. Voor ik de grond raak, ben ik al buiten bewustzijn.

Met een klap schrik ik wakker. Het duurt even voor ik doorheb waar ik ben. Hotel. In bed. Met Kim. Ik had een nachtmerrie. Alweer.
Mijn hart gaat nog steeds als een gek tekeer. Ik probeer tevergeefs rustig te worden door tegen mezelf te praten. “Ontspannen meisje. Je kunt het.”
« Last Page :: Next Page »
Hosting door HQ ICT Systeembeheer