Vakantie met de camper door West Canada

de bagage in de auto laden en dan snel naar huis

op schiphol worden we afgehaald door Marjolein en Dennis

....en na drie fantastische weken weer de vertrouwde "economy"om ons weer naar huis te brengen!!!

.......en via de WIFI daar de blog nog eens updaten.....

....en op het vliegveld nog eventjes wat eten.....

In Calgary bij Canadream de camper weer inleveren

naar huis

Op onze laatste dag in de camper zijn we allebei al vroeg wakker, de wekker is nog niet eens afgelopen. Omdat we tot geen rust meer in het gat hebben staan we al om half zeven naast het bed en douchen we voor de laatste keer in onze eigen badkamer. Het ontbijt  is vlug klaar, een sneetje brood met de laatste jam en een gisteren al gekookt eitje (zonder zout want dat is weer ingepakt). Alles wat er nog meer aan eten in de koelkast staat gaat de vuilniszak in. Om half acht zijn we dan kant en klaar en vertrekken we met weemoed  voor ons laatste ritje naar de camperverhuurder in Calgary. De campingbaas had ons gisteren verteld, dat we rekening moesten houden met een uur reistijd. Joost heeft de Tom ingesteld op GPS waarden, zodat we dat toch altijd moeten kunnen vinden. We hebben het voor de zekerheid nagelopen met de routebeschrijving van Canadream in de hand en alle genoemde punten komen voorbij op het schermpje.  Voor alle zekerheid houden we de geschreven route toch maar bij de hand als controle. Het eerste stuk gaat een heel eind over Highway 2 en Joost wordt al zenuwachtig dat hij toch de afslag naar Highway 1 heeft gemist. Maar alles blijkt te kloppen. Vlak voor de stad komen we in een kleine file terecht, maar het is niet hinderlijk en kost evenmin veel tijd. Al gauw herkennen we punten op de z.g Deer Trail waar we vanaf het hotel op weg naar Canadream ook langs zijn gekomen zodat we dan zeker weten dat we goed zitten. We zijn al tegen half negen bij Canadream. Daar zijn ze al druk bezig met het uitgifte klaar maken van diverse wagens. Wij parkeren de onze en halen de bagage eruit. De koffers, die op de vloer lagen,  waren bij een remmaneuvre al naar voren gekomen en stonden tegen de stoelen aan. In het kantoor worden we geholpen door dezelfde dame, die ons ook op weg hielp. Ze is heel belangstellend en vindt het heel vervelend dat Dinie zo'n pech heeft gehad. Maar ze is blij dat we er zelf om kunnen lachen. Joost gaat inmiddels naar buiten met een van de medewerkers om de eindcontrole te doen. Die doen ze heel wat serieuzer dan vorig jaar bij Cruise Canada. Ze hebben niets aan onze aflevering aan te merken. Joost maakt ze nog attent op het lekken van de afdichting van de slide-out bij langdurige regenval als de slide niet is uitgeschoven. Ook op de slijtage aan de achterkant van de stoel bij de slide in maakt hij ze attent. Moeten ze zelf maar zien wat ze er mee doen. De zwarte Canadreamtas is voor ons als souveniert en ook de borg krijgen we uiteraard terug. De koekepan nemen we mee en declareren we niet. Had waarschijnlijk wel gekund. Ze hebben een eigen transportdienst naar de Airport, die vlak bij hun vestiging ligt. Ondertussen komen er nog meer mensen inleveren en zitten we al gauw met een groep te wachten. Ze hebben vandaag maar één schauffeur en dus moeten we een beetje geduld hebben. Nu, onze vlucht gaat toch pas om 6 uur vanavond, dus wij hebben tijd genoeg. Als het busje weer terug komt zijn wij en nog een stel Duitsers aan de beurt en worden keurig afgeleverd bij de vertrekhal. Het vliegveld van Calgary is niet groot en we hebben dus vandaag niet veel "wandelruimte" en zitten het grootste gedeelte van de dag in de hal. Joost probeert op het internet te komen maar dat lukt hem pas als we al in de beveiligde zone zijn. We drinken koffie (klen is nog bijna een halve liter) bij Starbucks en eten 's middags een broodje gezond. Dit is ongeveer 20 cam stokbrood belegd met sla, kaas en tomaten. Het wordt verpakt in een papier, zodat je het n og kan meenemen. Als we het openmaken schrikken we ons een hoedje van het formaat. We willen eerst de helft bewaren voor later op de dag, maar besluiten het toch maar in een keer op te maken omdat het anders klef wordt door de gewassen sla. Dan zitten we ook vol voor minstens zes uur. Zo gauw we de koffers kwijt kunnen gaan we inchecken. We hebben precies 40 kg bagage. Anders ingepakt en wat we mee terugslepen moet het verschil maken want zowel hebben we niet bijgekocht. Bij de beveiliging zijn we vlug klaar, niets piept er verdacht en we hoeven ook geen schoenen uit te doen. Dan gaan we eerst op zoek naar een taxfree parfumerie want we hebben Marjolein beloofd om haar favoriete luchtje mee te nemen. Een winkel is nog niet open en de rest heeft geen Chanel, zodat het er naar uitziet dat ze niks krijgt. Maar nadat Joost toch nog het weblog heeft bijgewerkt besluiten we een rondje te lopen en zien dat de eerste winkel inmiddels open is en Chanel van het goede merk verkoopt. Inmiddels hebben we overgebleven dollars al uitgegeven aan een T-shirt voor Joost en een sieraad voor Dinie, zodat het restant niet genoeg meer is voor de parfum. De visa moet er dus weer aangeloven. Er zit al een heel pakket bonnetje in de portemonnee. We mogen de taxfree niet meenemen naar onze plaats maar achterlaten in de winkel. Later wordt dit dan naar de gate gebracht. Wij vinden dit maar raar en vertrouwen het niet zo erg. Maar vlak we voor inchecken ziet Joost een hele winkelkar richting sluis verdwijnen en dan hebbn we er weer een goed gevoel bij. Tussen de  deur van het gebouw en de deur naar de sluis kun je tegen in levering van je kassabon je aankoop mee naar boord nemen. Toch een veilig systeem. Het vliegtuig zit bomvol en onze zorgvuldig uitgezochte plaatsen hebben toch een min punt, want onder de stoel voor ons zit iets aan de grond gebouwd, zodat je daar maar de helft van de normale beenruimte hebt, die toch al niet breed is. Joost heeft als eerste de pech want hij mag bij de start aan het raam zitten en Dinie bij de landing. Tegen zeven uur serveert de crew het eten; je kan kiezen tussen kip en pasta en wij nemen alletwee pasta. Dit blijkt een soort rav ioli te zijn met een vulling zonder smaak, zodat we eigenlijk kleffe deegbolletjes zitten te eten. We hebben hier alletwee gauw de buik van vol. Behalve het broodje is de rest van de maaltijd ook niet zodanig, dat wij onze vingers er bij aflikken. Gelukkig is de wijn wel lekker. Er gat dus in ieder geval bij ons een hoop naar de afvalbak. Bij de koffie serveren ze desgewenst een likeurtje, voor ons een amarula, maar er is ook cointreau en cognac. Dit maakt de afknapper weer een beetje goed. En dan wordt het tijd om de oogjes maar eens dicht te doen, althans een poging in die richting. Dat gaat natuurlijk met horten en stoten, je slaapt af en toe en als je weer wakker bent doe je een loopje in het gangpad. Op die manier is het 8 1/2 uur uit te houden. Het ontbijt slaan we grotendeels over. Het bestaat uit een bakje yoghurt met muesli, fruit  en een cakje. Als edxtra'tje een warm broodje met een omelet ertussen. Alleen de lucht is al genoeg om van over je nek te gaan. Dus het meeste weer keurig verpakt in het doosje en teruggeven. Het is dan al ruim  tien uur en over een uur zit "de zit" er godzijdank weer op. Eén keer business class en je bent voorgoed verpest voor de economy. Marjolein en Dennis zijn de avond tevoren al naar Duiven gereden, hebben daar overnacht en komen met onze auto ons ophalen. Enig overleg tussen hen en Henk heeft alles keurig op de rails gekregen. We zijn niet zo moe als we verwacht hadden en hadden dus de trein echt wel overlefd, maar dit is natuurlijk veel beter werk. Tegen half twee zijn we in Duiven en dan gaan we eerst de verjaardag van Dennis vieren met koffie en gebak. Daarna gaan Dinie en Marjolein een paar primaire boodschappen halen voor de volgende dag. De buurtjes komen nog even langs voor een praatje. Christie heeft zoals altijd weer een bloemetje binnengezet en er ligt ook een welkomstkaartje van Henk en Mirjam. Heel lief van allebei. We gaan als afsluiting van de vakantie en om de verjaardag te vieren met ons vieren eten bij de Turk. Daarna gaan onze kinderen naar huis en wij een uurtje later naar bed, toch behoorlijk afgebrand. Maar zoals altijd: op de bank vallen je ogen dicht en in bed kun je niet meer slapen. Dus halverwege de nacht maar een half blauw pilletje van Hildegard genomen. Volgende dag hele dag bezig geweest met het opruimen van de troep van een fijne vakantie.

nog een keer dan

Het kan altijd nog groter!!

op de laatste camping in Okotoks

pas gewassen en weer hartstikke vuil

Een BIG BIG BIG Mac

veerpont over de Red Deer River

naar okotoks

Vanmorgen toen we wakker werden en Joost naar buiten keek werd hij helemaal bedroefd. Had hij zich gisteren daar staan uitsloven met wassen en nu zag hij wolken en die beloven hier meestal niet veel goeds is onze ervaring van de laatste tijd. En inderdaad, toen we tegen half tien vertrokken vielen al de eerste druppels. We hadden nog een korte toeristische route gepland, de Dinosauraus Trail, die door de Canyon waarin Drumheller ligt voert. Deze zijn we gewoon gaan maken maar het regende toen al behoorlijk dus het meeste hebben we van achter glas gezien. Alleen bij het uitzicht punt zijn we uitgestapt. Daar zagen we weer twee pelikanen vliegen. We vroegen ons af of dit hier gebruikelijk is; meestal kom je die tegen in warmere streken.  De weg naar het uitzicht punt was onverhard en dus kun je wel raden hoe de achterkant van de camper eruit zag. De Red Deer River  kunt je hier oversteken met een trekveer uit begin 1900, gratis! Je belt als je overgezet wilt worden en dan word je door de veerman op je wenken bediend. Die zal het daar wel niet erg druk hebben want het is puur voor de toeristen; de lokalen gaan wel links of rechts om naar Drumheller. Verder was er nog een eilandje in de Deer River te bezichtigen maar wij hadden geen zin in een nat pak en hebben dat dus aan ons voorbij laten gaan. We zullen er vannacht niet van wakker liggen.

Omdat we op de heenweg naar Drumheller op het laatste stuk van de Highway 9 zo’n prut hadden doordat ze bezig waren een stuk weg er naast te leggen, bestorten we dit te omzeilen door de route terug naar Calgary iets te verleggen. Met al die vierkante blokken van wegen maakt het hier toch weinig uit in kilometers. In de loop van de morgen werd het steeds slechter weer, we hadden de (sterke) wind opzij en konden  de camper af en toe voelen schudden. Nu blaas je 5 ½ ton niet zomaar om; het is alleen lastig sturen. Hoe meer we richting Rockies kwamen hoe mooier het weer werd. Boven de bergen scheen de zon volop en bij Calgary in de buurt was het weer droog en scheen de zon. Als we een route in programmeren via Tyre en downloaden naar TomTom hebben we de laatste paar dagen nogal eens trammelant gehad. Straatnamen kent hij vaak wel, maar nummers weer niet. Dus zo ook vanmiddag toen we de uitgezochte camping vlak bij Calgary aan Highway 1 3 km oostelijk van de stad moesten hebben werden we de stad ingestuurd en daarna het bos in, figuurlijk dan. Waarschijnlijk heeft dit sterk te maken met de overjarige kaart die wij op TomTom van Canada hebben. We kwamen op een gegeven ogenblik vlak bij ons hotel uit waar we de eerste nacht logeerden uit en dat lag in zuid. Dus foute boel. Opnieuw geprogrammeerd maar dat ging ook niet de goede Highway op. We zagen op een gegeven ogenblik de naam Okotoks voorbij komen en omdat we zeker wisten dat er daar een camping was, hebben we die als einddoel ingegeven. Vlak bij de stad stond een informatiebord en daar stond het nog eens op. Over de rivier en dan meteen linksaf, eitje!

We waren lekker vroeg, eten hoefden we niet meer, we hebben een ongezonde hap genomen bij Mac Donalds. Vanavond eten we alle kliekjes op. We hebben nog appeltaart van gisteren en drie eieren. Dat wordt dus nog een heel feestdiner.

Op de camping hebben we de mevrouw achter de balie gevraagd of ze zo vriendelijk wilde zijn om onze boardingpassen uit te printen als we haar die per e-mail zouden sturen. Nu, dat was geen probleem. Ze kwamen ze zelfs brengen op onze standplaats. Nu hoeven we daar morgen op het vliegveld niet meer mee aan de slag.

Het eerste wat we daarna gedaan  hebben is gaan poetsen, buiten- en binnenkant. Ondertussen Skypte Marjolein en Dennis nog even met de mededeling, dat zij ons zaterdag op komen halen, nu Henk verhinderd is. Dennis was  in Nederland al bijna jarig; het was daar half twaalf. Hij had dus nog een half uur oud jaar tegoed. Prettige verjaardag!!

Toen we met het laatste blikje na het poetswerk zaten uit te rusten zag Joost opeens drie herten over de camping lopen.( en niet eens sherry gedronken hahah). Die hebben we uitgebreid gefotografeerd en daarna nog een paar plaatjes  van de camping geschoten. De rest van de middag hebben we zittend op ons bankje lekker in de zon gezeten.

Nu zijn inmiddels ook de koffers gepakt en de schone onderbroek voor morgen ligt ook al klaar. We hebben dus niks beters te doen dan even het weblog bijschrijven en een sudoku verprutsen.  Morgen bijtijds weg, het is ongeveer een uur rijden en voor het geval het met ons navigatiesysteem weer in de soep mocht lopen, Canadream heeft een uitgebreide route beschrijving vanuit alle windstreken in haar handleiding staan. Die leggen we dus voor de zekerheid naast de stoel.

Info:

De Dinosaur Trail is een toeristische route door de canyon rond Drumheller. We volgen het dal van de Red Deer River. Het eerste mooie punt wat we tegenkomen is Mc Cullen Island in het Midland Provincial Park. Dit eiland is een groene oase in de hete half woestijn van de Badlands. Hier groeien aan een dode zijarm van de Red Deer River een hoop soorten bomen en is er veel wild is te zien.

Bij het Orkney Hill Vieuwpoint heb je een prachtig uitzicht over de Badlands en de Red Deer River. In de buurt van het uitzichtpunt is ook het restant van een prehistorische buffalo jump te zien. Wat dat dan ook mag zijn!

Daarna steken we de rivier over met  Bleriot Ferry en gaan langs de andere kant van het dal weer terug naar Drumheller via de Dinosaurus Trail. Het  veer is een van de laatste kabelponten in Alberta, het is gebouwd in 1913 en er kunnen maximaal 8 auto´s tegelijk worden overgezet. Vlak voor de pont ligt een camping en vlak erbij is een enorm opgravings terrein van fossielen: het zg. dinosauruskerkhof.

Er volgt dan nog een stukje troosteloos land, een door de wind geteisterd woestijnlandschap. Het heet hier het Horsethief Canyon en het ziet eruit alsof de grond hier is ingestort. Steile, door erosie uitgesleten fossiele oeverbanken, een ideaal decor voor een cowboyfilm. De laatste stop kunnen we eventueel doen bij het Royal Tyrell Museum waar een zeldzaam compleet skelet van een Tyrannosaurus Rex te zien is. Het is een 10 m lang skelet van een z.g Edmontosaurus met een enorme `eendekop`  - een 400 kg zware schedel van een dinosaurus en het skelet van een bizon uit de ijstijd. In de kop steekt nog een speerpunt van een prehistorische jager. Bij het museum hoort een plantenkas met planten die er in de tijd van de dinosaurussen ook al waren. Vlak achter het museum staat een klein wit houten kerkje, waar maar zes! mensen in passen.

: etHer

van High River naar Drumheller

Omdat we nu eindelijk wel eens willen weten hoe lang onze camper is, hadden we gisteren al een bolletje touw gekocht. Vanmorgen voor we vertrokken uit  High River  hebben we op de grond bij de voor- en achterkant een streep op de grond gezet, het touw er langs gelegd en afgeknipt zodat we thuis kunnen nameten af het 27 ft of meer of minder is!

Hoera,   in High River werd het eindelijk weer eens High Sunny. De hele dag een wolkenloze hemel gehad, dat maakt alles veel aangenamer. Het werd zelfs warm, 21 gr. En voor het eerst sinds dagen weer eens in alleen een T/shirt gelopen.   Wij zijn dan vanmorgen ook met twee goede beentjes uit bed gestapt en hebben een mooie rit gehad naar Drumheller. De Rockies lagen in de verte met hun witte toppen te schitteren in de zon en ook de weilanden zien er ineens veel groener uit. De geplande afstand was 218 km, hier is dat een makkie, die Joost moeiteloos voor zijn rekening heeft genomen. Bravo voor de chauffeur, mag ook wel eens gezegd worden. We hebben vanmorgen eerst wel half High River afgezocht naar een benzinepomp. Met deze kale vlakten zonder veel plaatsen moet je er niet aan denken om zonder benzine te komen staan. Hoe we gereden zijn? Vraag het ons niet, we hebben Tom zijn gang laten gaan en niet op de kaart gekeken behalve om op het laatst de route te veranderen zodat we op de heenweg al langs de Hoodoo´s zouden komen. Nou, dat laatste is flink in de soep gelopen. Via Highway 9 waar Volker Stevin geld voor zijn aandeelhouders aan het verdienen was, waren we toch binnen een vloek en een zucht in Drumheller. De plaats ligt in de Horsehoe Canyon en komt pas op het laatste moment in zicht. Je zit dan ineens tussen steile, afgekloven rotswanden. De rotsen bestaan hier uit zandsteen en zijn sterk geërodeerd. Het levert mooie plaatjes op en wij hadden dit niet verwacht, dus een verrassing. Onderweg veel boerderijen met veel veeteelt gezien, sommigen hebben een privé parkje om hun huis aangelegd. Dit breekt het landschap zodat het minder eentonig wordt. Het was vandaag ook minder vlak dan gisteren.  Een keer hebben we een heel grote kraal gezien, waar wel honderden koeien moeten hebben gelopen. Er reed een heuse cowboy in rond. Wat hij er precies uitspookte was niet duidelijk, het was te ver weg om te kunnen zien. Waarschijnlijk was hij aan het kijken welke koeien het eerste aan hun laatste reis gingen beginnen. Over laatste reis gesproken: ook in Alberta worden de wegen gesponsord door gulle gevers en vandaag hebben we twee keer een bijzonder bord gezien met daaronder dan de naam van de donateur. Ze hoopten dat de ene mocht rusten in vrede en de andere zouden ze gedenken! De camping waar we naar toe wilden moest dit keer wel internet hebben want we liepen behoorlijk achter en morgen hebben we geen tijd voor bijwerken. Dus hebben we gisteravond uitgebreid zitten discuteren waar we naar toe moesten. Er waren er genoeg maar niet allemaal naar onze wensen. Die wij moesten hebben lag aan de Highway 9 N en niet aan de Highway 9 E waar wij op reden in de veronderstelling vanzelf er tegenaan te rijden. Mooi mis dus en aangezien Dinie onder het rijden niet meer naar achteren mag om wat op te zoeken waren we een eind uit de goede richting voor we erachter kwamen hoe het  nu precies zat. Op de terugweg toevallig het bord gezien; we dachten er nog lang niet te zijn. Nu, ook advertenties bedriegen wel eens. WiFi op all sites bleek alleen in het kantoortje te zijn tegen betaling van 3 Can. Dollars. Maar of ze het  nu zelf weten of niet, je hebt gewoon internet op je eigen plekje als je maar een beetje geduld hebt en dat hebben wij. Dus na onze lunch eerst even gewerkt en toen op weg naar de Hoodoo´s,  die hier ongeveer 10 km vandaan liggen . Als er geen bord langs de kant van de weg had gestaan waren ze totaal niet opgevallen. Tegen de achtergrond van de hogere bergen lijken ze heel klein. Het zijn een soort torentjes, waarvan het bovenste gedeelte van hardere steen is en de zijkanten al behoorlijk afgesleten zijn. Ze zijn alleen afgezet met een lint op de grond en iedereen kan er vrij rond lopen. Kennelijk zijn ze hier niet bang voor toeristen die de boel beschadigen. Er zaten natuurlijk wel een paar namen in de steen gegrift! En dat terwijl ze zo hard slijten dat ze de volgende eeuw wel niet zullen halen. Het stikte er van de muggen, grote agressieve krengen die Joost al meteen aanvielen en ook Dinie niet met rust lieten. Joost heeft nu een paar flinke bulten, zoals hij zelf zegt cup C. Verderop lag het plaatsje East Coelie, dat ook op de toeristische borden stond en een oud mijnwerkersplaatsje is. Omdat het vlak bij lag zijn we daar nog even heen gereden maar dat hadden we net zo goed niet kunnen doen. Het is een gehucht met een museum school waar je dan op oude foto´s de geschiedenis ervan kunt zien. Niet naar binnen geweest. Er was ook nog een hangbrug over de rivier Red Deer River, die door de hele canyon stroomt. Die vonden wij leuker, een mooi uitzicht over de rivier en de afgekalfde oevers. Toen weer terug naar Drunheller. Joost had de camping als “thuis” ingegeven, volgens TomTom waren we 900 km van huis weg! Dus raakten wij liever zelf de weg kwijt en hebben maar opgelet waar we langs reden. We moesten in ieder geval midden in de stad langs twee enorme dinosaurussen. Toch nog enige twijfel waar we nu precies zijn, het blijkt dat de camping uit twee gedeelten bestaat en wij hadden nu de zuidelijke ingang en toen we kwamen de noordelijke met een ander reclamebord. Joost heeft toen eerst een uur lang met een emmertje met sop en een bezem aan een lange steel de camper staan wassen, die overmorgen zonder “excessive dirt” ingeleverd moet worden. Hij glimt nu weer als een spiegeltje alleen durft Dinie de handdoek waar hij de ramen mee droog geveegd heeft niet zo in te leveren en die in een emmer met sop gestopt en gewassen. Vanavond onze laatste warme maaltijd in de camper gekookt, de laatste aardappelen gebakken met boontjes en een biefstuk. Appeltaart bij de koffie toe. Het bier en de limonade zijn nu ook op en morgen bakken we de laatste eieren bij het ontbijt. Daarna wordt het (bijna) droog brood eten. Is goed voor de lijn.

Info:

Vanuit High River gaan we naar Drumheller. Hier heb je de Badlands met de Hoodoo’s . In de regio rond East Coolee werd vroeger steenkool gewonnen en dat is op sommige plaatsen nog te zien. Highway 10 voert ons noordwaarts langs de Red Deer River en in Rosedale is een hangbrug over de rivier, die vroeger door de mijnwerkers werd gebruikt. Op de brug kun je genieten van een mooi uitzicht.

De Hoodoos zijn eigenaardige, paddestoelvormige rotsformaties die door weer en wind uit de zandsteen zijn geslepen. Omdat de verwering zo hard gaat verwachten geologen dat er over 100 jaar nog maar weinig van over is. De  Blackfoot en Cree Indianen die hier woonden beschouwden ze als versteende reuzen, die ’s nachts tot leven kwamen en dan met rotsblokken naar rustverstoorders gooiden. In East Coolee is nog een mijnwerkersmuseum toen hier duizenden mensen woonden en werkten. Tegenwoordig heeft het meer weg van een spookstad.

Drumheller lag meer dan 70 miljoen jaren geleden temidden van tropische regenwouden, moerassen en marslanden. Het lag aan de oevers van een enorme binnenzee en de Rocky Mountains bestonden toen nog niet. Uitbarstingen van grote vulkanen in het zuidwesten lieten een asregen achter. Tegen het eind van het tijdperk  van de Dinosaurussen verrezen de bergketens van de Rocky Maintains en voerden rivieren modder en sedimentgesteente aan uit de bergen. Miljoenen jaren later lieten klimaatsveranderingen het land verdwijnen onder een dikke laag ijs. Het eind van de laatste ijstijd, ongeveer 13.000 jaar geleden, had gletsjeractiviteiten tot gevolg en er ontstonden smeltwaterrivieren. Erosie door weer en wind vormde het dal zoals wij het nu te zien krijgen. De gekleurde lagen van de dalwand bestand uit zand, sediment, modder, vulkanische as en planten, die miljoenen jaren zijn samengeperst en de fossiele resten van de dinosaurussen en andere prehistorische dieren zitten hier ingesloten. Deze fossielen waren de oorzaak van de eerste interesse voor deze z.g. “badlands”, dat werd gezien als een land zonder nut. In 1884 ontdekte een Canadese geoloog, op zoek naar steenkool, de fossiele kop van een dinosaurus. In het dal van de Red Deer River werd de ene na de andere vondst gedaan, die overal ter wereld de trots van een af ander museum zijn.

Drumheller telt nu 8000 inwoners en werd in 1910 gesticht. In 1920 kwamen de eerste mijnwerkers en bracht de steenkool er welvaart. In een paar jaar werden er meer dan 40 mijnen geopend. Na de 2^e Wereldoorlog was de glorietijd voorbij, aardolie en gas werden belangrijker dan steenkool. Tegenwoordig worden er meer dan 3000 oliebronnen in de regio geëxploiteerd.

hangbrug over de Deep Deer River

kalksteen bij de HooDoos

De beroemde HooDoos bij Drumheller

De beroemde HooDoos bij Drumheller

De beroemde HooDoos bij Drumheller