Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Ontwijkende Persoonlijkheidsstoornis Home | Profile | Archives | Friends
Deze blog gaat over mij en mijn zoektocht naar mezelf en een beter leven.

Weg maatje, hallo OPS11/11/2009

Hier zit ik dan, in mijn eentje, op de bank. De tranen rollen over mijn wangen. Ik ben zo bang, zo alleen. Naast me ligt het boekje 'Leven met een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis'. Na een bladzijde of 40 zakt de moed mij in de schoenen. Ik weet dat het waar is. Dat ik dit ben. Dat het aan mij ligt en dat het een vreselijk moeilijke weg zal worden.

Het is sinds 4 weken en een dag uit met mijn allerbeste maatje. 3 jaar lang waren we onafscheidelijk. Ik wilde bij hem zijn, hij bij mij. Maar de laatste maanden kwam daar verandering in. En nu is mijn allergrootste angst waarheid geworden; hij wil niet meer bij me zijn. Van het een op het andere moment veranderde hij in een afstandelijke jongen, die ik niet ken.


Sindsdien is het mij met de dag duidelijker geworden dat er iets mis met mij is. De laatste maanden kwam ik al bijna niet de deur uit. Uitgaan meed ik als de pest terwijl mijn ex juist graag dat soort dingen wilde ondernemen. Verjaardagen, feestjes en zelfs afspraken met mensen die mij graag zagen probeerde ik uit alle macht te ontwijken. Alleen bij mijn ex voelde ik me lekker. Tenminste, als hij mij het gevoel gaf dat hij het ook fijn vond om bij mij te zijn. Dat werd ook steeds minder en mijn frustratie groeide. Het liefst zat ik binnen met de gordijnen dicht, zodat ik me enigzins kon ontspannen. Het eerste jaar van mijn studie had veel energie gekost. Ik wilde rust, ontspanning en me goed voelen. Er waren een paar dingen die me dat een beetje konden geven. Eten, geld uitgeven, roken, blowen en met mijn vriend urenlang kussen en kroelen. Vooral dat laatste begon ik steeds meer te missen en ik voelde een steeds groter wordend verlangen naar zijn aanwezigheid en lichamelijk en geestelijk contact.

 Mijn ex bracht steeds meer uren door in de coffeeshop, terwijl ik thuis smachtend op hem zat te wachten. Vaak kwam hij steeds later thuis dan gepland en ik begon me te irriteren. Waarom wilde hij niet meer gezellig bij mij zijn? Als hij dan thuis was, was hij uren bezig met zijn nieuwe hobby; doeken maken, kunst. Hoewel hij op nog geen paar meter afstand van mij was kreeg ik het niet meer voor elkaar om contact te krijgen op de manier zoals we dat altijd gehad hadden. Ik voelde hem niet meer. Maar wilde hem meer dan ooit.

Ik kon me wel voorstellen dat ik hem zou kunnen benauwen, dus bedacht ik van alles om hem zijn vrijheid te geven, als hij maar bij me zou blijven! Eerst stelde ik nog voor om elkaar minder dagen per week te zien. Iets wat voor mij verschrikkelijk aanvoelde, maar ik wilde hem zo graag bij me houden dat ik wist dat ik dit ervoor over moest hebben. Ik geloof dat we het wel geprobeerd hebben, maar algauw was hij weer dagelijks bij me. Hij kon ook niet zonder mij, bleek. We vervielen in het oude patroon, hij deed zijn ding en ik wachte zo geduldig als dat ik kon opbrengen tot we weer konden connecten.

Het ging hem voor de wind sinds hij aan het begin van de zomer net als ik antidepressiva voorgeschreven had gekregen. Hij had allerlei grote plannen met zijn kunst. Omdat mijn ex het syndroom van Asperger heeft loopt hij tegen van alles aan. Sociale contacten gingen nooit vlekkeloos en plannen is een van zijn grootste moeilijkheden. Om hem te steunen in zijn toekomstplannen koos ik ervoor om hem zoveel mogelijk van dienst te zijn. Alles wat binnen mijn mogelijkheden lag wilde ik voor hem doen, om voor hem het leven wat dragelijker te maken. Binnen no-time had hij al een collectie doeken. Onzeker over wat men er zou vinden, vroeg hij veel bevestiging over zijn werk. Je voelde dat anderen hem niet zo serieus namen. Ik zag hem, mijn maatje, met oneindige mogelijkheden. Als iemand hem maar een beetje zou helpen. Die taak nam ik met liefde op me, maar koste me bergen energie.

Toen zijn kunst eenmaal geexposeerd werd in de coffeshop, waren de reacties al snel lovend. Het zelfvertrouwen van mijn ex steeg met de minuut. Het duurde niet lang voor hij allerlei opdrachten kreeg en steeds meer sociale contacten. Hele verhalen vertelde hij me over de interessante mensen die hij was tegengekomen en die zijn werk helemaal het einde vonden. Het deed me pijn, want ik wilde ook leuke contacten, maar mij lukte het niet. Toch probeerde ik enthousiast te blijven over zijn kunst. Begon een administratie voor hem te maken en probeerde niet te zeuren over de constante rotzooi die het schilderen veroorzaakte in mijn kleine huisje.

Vaak genoeg was ik wel kribbig, moe, zeurderig en had nergens zin in. Mijn zoontje uit een eerder huwelijk eiste ontzettend veel aandacht op, wat ik al tijden niet meer kon bijbenen. Inmiddels was bij mij boulimia vastgesteld. Iets wat ik niet begreep, want ik kon de laatste jaren alleen nog maar eten en eten. Overgeven en overmatig sporten kwamen bij mij niet voor. De antidepressiva leek in het begin wat rust te brengen. Maar ik bleef het liefste binnen. Graag was ik leuke dingen met mijn vriend gaan doen. Saampjes, met z'n tweeen, het liefst ver van mensen die wij kenden. Maar de aanwezigheid van mijn zoontje doordeweeks ( in de weekenden gaat hij naar zijn vader), mijn ex zijn bezigheden en mijn steeds minder wordende zin in activiteiten maakte dat bijna onmogelijk. Ik had gehoopt dat deze zomervakantie bij en mijn ex weer dichter bij elkaar zou brengen na een jaar vol stress. Helaas liep het anders.

Toen het nieuwe schooljaar weer begon was ik eigenlijk nog net zo gestresst als aan het begin van de vakantie. De eerste weken waren direct volgepland met allerlei afspraken die ik niet kon afzeggen. Het kleine klasje waarin in terecht was gekomen werd direct alweer opgeheven en ik werd overgeplaatst naar een andere klas. Gelukkig kwam ik bij de klas van vorig jaar, waar ik me redelijk staande had kunnen houden, maar me nooit op mijn gemak had gevoeld. In elk geval hoefde ik niet 30 nieuwe klasgenoten te leren kennen, dus ik vond het wel best.

In de klas gedraag ik me soms alsof ik heel zelfverzekerd ben. Ik weet dat het werkt, want soms zeggen mensen over mij; jij bent zo rustig en zelfverzekerd. Je moest eens weten, denk ik dan. Rustig ben ik wel ja, liever luister ik heel de dag naar anderen en eigenlijk ben ik het liefst onzichtbaar. Ik ben me er vreselijk van bewust dat je jezelf buiten de groep kan plaatsen door je af te sluiten, dus praat ik hier en daar met wat klasgenootjes. Stel ze soms geinteresseerde vragen, klets wat over studie-dingen en af en toe vertel ik wat over mezelf. Omdat ik wat ouder ben dan de meesten in mijn klas en ik een heel ander leven heb dan hen vind ik het erg moeilijk om een gesprek gaande te houden. Vaak heb ik het idee dat ze de dingen die ik vertel niet zo interessant vinden. Voortdurend let ik op mijn eigen houding, stemgebruik, inhoud van de gesprekken en op verbale en non-verbale informatie die anderen mij geven wanneer ik contact met ze heb. Hopeloos vermoeidend is dat en ik ben dan ook altijd blij wanneer ik weer in mijn eigen huisje ben.

Op een avond zat ik weer te wachten tot mijn ex thuis zou komen. In de vakantie had ik het idee geopperd dat het misschien een goed idee was als hij een eigen huisje zou hebben. Hij woonde bij zijn moeder, maar was eigenlijk altijd bij mij. Al aan het begin van onze relatie hadden we het gehad over samenwonen, wat mijn allergrootste wens was, maar wat steeds om diverse redenen was uitgesteld. Als hij een eigen huisje zou krijgen zou samenwonen er dus voorlopig ook niet van komen. Maar ik zag hoe hij struggelde met het heen en weer reizen tussen mij, school en zijn moeder en hoe hij eigenlijk geen plekje voor zichzelf had. Zijn kunstcollectie breidde zich snel uit en hij had bij mij geen plek om alles goed op orde te krijgen., Ook was ik bang dat hij, nadat hij met mij zou gaan samenwonen, het gevoel zou krijgen iets gemist te hebben. Daarom gunde ik hem zijn eigen plek

Hierop reageerde hij vol enthousiasme. Al snel bleek dat hij via Adhoc waarschijnlijk een atelier zou kunnen krijgen als beginnend kunstenaar. Eigenlijk hoopte ik dat hij bij mij in de buurt zou komen wonen. Nu zou het zomaar zo kunnen zijn dat hij veel verder uit de buurt terecht zou komen. Na wat innerlijke strijd probeerde ik me hierbij neer te leggen. Alles wilde ik doen om onze relatie te doen slagen, al moest ik al mijn behoeftes opzij zetten. Misschien was ik ook wel een zeur, en claimde ik hem teveel. Mijn eigen conclusie was dus: loslaten! Zodat hij bij je zal blijven...

De laatste tijd fantaseerden we soms een beetje over later. Over hoe we dan de drukte zouden ontvluchten en in een huis zouden gaan wonen met weiland eromheen. Over de ruimte die hij dan zou krijgen voor een eigen atelier. Allemaal nog verweggistan, maar ik vond het leuk om daar over na te denken. Over een tijd waarin alles goed zou komen.

Toen mijn ex die avond binnenkwam had ik zitten googlen op grote betaalbare huizen. Ik zat op een site over wonen in Duitsland, waar je veel meer voor veel minder krijgt. Gekscherend vroeg ik hem of ie geen zin had om later in Duitsland te gaan wonen. Wat ongemakkelijk antwoorde dat hij Duitsland niet zo leuk vond. Enigzins geirriteerd omdat hij zo vreemd op mijn niet zo serieuze idee reageerde klikte ik de site weer weg. Toen kon ik nog niet vermoeden dat hij op het punt stond me iets mee te delen wat mijn leven totaal zou veranderen. 'Ik denk dat ik het alleen wil gaan doen, om te kijken wat ik kan bereiken met mijn Asperger", zei hij.

Op dat moment verging mijn wereld. Alles waar ik zo krampachtig aan had vastgehouden. Alles waar ik mijn laatste energie steeds instopte was in een klap weggevaagd. In mij ontstak zich onmiddelijk een woede die ik niet kon onderdrukken. Alle controle voelde ik wegglippen, nergens leek ik meer vat op te hebben. Huilend zei mijn ex dat hij zich al een paar maanden zo voelde maar dat hij niet wist hoe hij het moest zeggen. En dat hij niet zo goed wist wat hij nou wilde. Voor mij was het gelijk duidelijk dat dit het begin van het einde was. Want hoe moest ik dan gaan zitten afwachten tot hij het wel wist? Wat moest ik nog meer doen om de situatie beter te maken?

Het afgelopen jaar was ik volop in de weer geweest met het welzijn van mijn zoontje. Ik vermoedde bij hem iets in het autistische spectrum en omdat hij zoveel aandacht opeiste en zelf niet lekker in zijn vel zat deed ik wat ik moest doen om hier een weg uit te vinden. Ik zelf was weer aan een studie begonnen om weer een beetje vertrouwen in mezelf en de toekomst te krijgen. In dat eerste schooljaar kwam ook aan het licht dat mijn ex Asperger had, wat ook weer gevolgen zou hebben voor onze relatie. Uren heb ik doorgebracht met surfen op internet, op zoek naar de antwoorden die ik zocht om ons chaotische gezinnetje te laten slagen. Wat er met mij aan de hand was , daar kwam ik niet zo goed uit. Maar ik had alles wat ik had gegeven om te zorgen dat we alledrie weer gelukkig zouden worden.

2 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer