Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Op zoek

• 6/1/2010 - Moraalridders

Gisteravond heb ik de eerste uitzending van Moraalridders gekeken, een programma van Tijs van de Brink en Andries Knevel. De reden voor mij om te kijken was ingegeven door de tweede gast. Jessica de Kok ken ik beter als Kaat Mossel. Haar visitekaartje ligt al anderhalve maand onder mijn bed. Ik maak wel schoon hoor, maar zwabber er consequent om heen. Kaat zag ik weer bij een meeting in Utrecht bij Seats2seats half November. Ze doet iets aan chaos opruimen, of zo iets, maar is ook erg actief als twitteraar. De afgelopen weken heb ik me verdiept in dit medium en de vele tweets over Kaat bij de Moraalridders maakten me nieuwsgierig genoeg om te kijken.

 

Eerst kwam minister Ter Horst aan de tafel zitten. Ondanks de kritiek die werd geuit op haar beleid bleef ze keurig herhalen dat ze vindt dat we in Nederland niet zouden moeten willen dat de overheid volledig verantwoordelijk wordt gesteld voor de veiligheid in ons land. Ze riep op om vooral ook eigen verantwoordelijkheid te nemen. Jongeren wijzen op normen en waarden, zelf een goed voorbeeld geven en de politie waarschuwen als dingen uit de hand dreigen te lopen.

 

Ik dacht direct aan een stukje dat mijn dochter uit de krant had geknipt over een 77 jarige meneer die kinderen had verboden om nog langer sneeuwballen tegen zijn raam te gooien. Toen de kinderen niet stopten, pakte hij zijn buks en schoot één van de kinderen in z’n vinger.  Mijn dochter vond dat de meneer nooit had mogen schieten, maar vroeg zich ook af waarom de kinderen gewoon door waren gegaan met het gooien van sneeuwballen.  Zijn wij daar misschien medeschuldig aan? Kinderen zijn niet meer zo gewend dat ze aangesproken worden op hun gedrag. We ergeren ons wel maar we negeren hun acties omdat we denken dat dit helpt of omdat we bang zijn dat het niet helpt. Roept de minister ons op om anderen aan te spreken op asociaal gedrag en als dat niet helpt zo nodig de politie te bellen?

 

Toen kwam Jessica. Ze had een boek geschreven over haar ervaringen als vrouw van een militair die 4,5 maand naar Afghanistan was geweest. Het gesprek riep bij mij meer vragen op dan antwoorden maar dat kwam waarschijnlijk omdat ik zo nieuwsgierig was naar haar verhaal (dan maar het boek kopen?). Haar moraal kwam naar voren toen ze vertelde dat ze het gevoel had gehad dat ze verantwoording moest afleggen dat haar man in Afghanistan werkte. Ze ergerde zich er aan dat dit werk alleen in het nieuws komt als er een bermbom is afgegaan met alle negatieve gevolgen van dien. Ze wist dat er ook zinvolle dingen worden gedaan door ‘onze’ jongens.

 

Het is blijkbaar makkelijk om te oordelen over dingen die ver weg zijn. We hebben onze mening klaar over zaken waar we soms niets of nauwelijks iets van weten. Het vereist moed om dit aan de orde te stellen en de omgeving te dwingen om meerdere kanten van de zaak te bekijken.

De laatste gast van Antoinette Herzenberg, bekend van het programma Radar. Zij kan zich oprecht boos maken over onrecht op deze wereld en heeft het ultieme programma om daar bekendheid aan te geven. Dankzij Radar wordt onrecht bestreden, maar bij deze bestrijding worden ook onschuldige mensen benadeeld. Dat is volgens Antoinette niet de bedoeling maar lijkt niet te vermijden.

 

De vraag is of het feit dat je ook altijd mensen treft die het goede voorhebben met de mensheid,  een reden is om onrecht te laten voortbestaan. Ben je een goede moraalridder als je ten allen tijde onrecht bestrijdt of ben je een betere moraalridder als je steeds weer overweegt; Waar doe ik goed aan?

Jongeren aanspreken op hun gedrag of negeren, ‘onze’ jongens definitief weghalen uit Afghanistan of ook kijken naar wat goed gaat en dat continueren, al het onrecht bestrijden of soms onrecht tolereren omdat het middel erger is dan de kwa
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 3/1/2010 - Walk the talk

Het is vrij algemeen bekend dat een goed voorbeeld, goed  doet volgen. Je kunt je kinderen vertellen wat ze wel en niet mogen doen, het wordt pas duidelijk als je het laat zien. Ook management teams en directies komen er soms op pijnlijke wijze achter dat een bedrijfsvisie pas gedragen wordt door de medewerkers als zichtbaar wordt dat de leiders werken volgens die visie.

                          

Als er iemand in zijn leven zichtbaar heeft gemaakt wat het betekent om een visie uit te dragen dan is het Jezus Christus. Als geen ander handelde hij vanuit een onvoorwaardelijke liefde voor mensen. Hij nam het op voor de zwakkeren, hij veroordeelde niet maar stak niet onder stoelen of banken dat hij weinig op had met starre wetsdienaren en schijnheilige bidders. Van de volgelingen van Jezus, christenen genaamd, zou je iets soortgelijks verwachten. Maar helaas zijn er veel slechte voorbeelden. Christenen hebben de vreemde gewoonte om zich te groeperen. En binnen die groepjes worden er geschreven en ongeschreven regels gehanteerd. Deels zijn die regels nog wel terug te voeren op de Bijbel, maar grotendeels zijn het ook regels die gebaseerd zijn op tradities binnen kerken. Wat opvalt bij de ongeschreven regels is dat men over het geheel genomen  zeer loyaal is ten opzichte van de leiders. In sommige groepen gaat men er voetstoots vanuit dat God zelf de leiders heeft aangesteld en dat blind vertrouwen daarom op z’n plaats is. Als er onverhoopt kritiek komt op een groepsgenoot wordt de geleding haastig gesloten. De kritische medechristen wordt vervolgens genegeerd en als dat niet afdoende is dan wordt gewezen op het christelijke principe ‘wees de minste’. Dit verklaart de verscheidenheid aan christelijke verenigingen want genegeerde, kritische christenen groeperen zich opnieuw en opnieuw en opnieuw. Om vervolgens binnen hun eigen groep te vervallen in dezelfde dwaasheden.

 

Ik zou ervoor willen pleiten dat iedereen die zich christen wil noemen zich eens afvraagt of hij of zij inderdaad een volgeling is van die bijzondere man die tweeduizend jaar geleden op aarde leefde. Jezus heeft door Zijn manier van leven niet alleen ons leven in een ander perspectief gezet, Hij heeft ons ook talloze voorbeelden gegeven hoe wij Hem kunnen volgen. Wie volgt?

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 23/12/2009 - Vergeven en vergeten

In een kort tijdsbestek voelden wij ons genoodzaakt om onze kinderen van christelijke scholen af te halen en ons lidmaatschap van de PKN gemeente op te zeggen. Eigenlijk om verschillende redenen maar als je, zoals wij, in een klein dorp woont dan heeft die verscheidenheid ook raakpunten.
Zeker achteraf realiseer ik me dat de grote gemene deler bepaald wordt door  het vergeven en vergeten. Zowel in de kerk als op school zagen we dingen misgaan. Dat is op zich niets vreemds; mensen maken nu eenmaal fouten. Maar wat ons opviel was dat sommige fouten consequent onder de mottige mantel der liefde werden bedekt. Bepaalde mensen werden niet aangesproken op hun gedrag want 'ze waren nu eenmaal zo'. En over andere zaken werd gewoon niet gepraat. Alsof het er niet was.
Misschien wordt er wel gedacht: eerst maar snel vergeten dan hoeven we niet meer te vergeven. Alles en iedereen die het vergeten in de weg staat wordt onschadelijk gemaakt.
Zou het niet anders kunnen (moeten?)
Valt er niet wat voor te zeggen om onder ogen te zien wat er onder onze ogen gebeurd? Als er dan iets verkeerd is gegaan dan kunnen we elkaar vergeven en dan is vergeten een beetje makkelijker.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 21/12/2009 - De (wan) hoop van kerst

Kerst is niet een feest waar ik naar uitkijk. Tenminste niet op de manier waarop ik hele volksstammen het zie vieren. Karren vol met eten, belachelijk blote (voor de tijd van het jaar) kleding en dan nog de zogenaamd feestelijke aankleding van huis en tuin. Bij voorbaat wordt met een royale gift het zeurende schuldgevoel weggekocht en daarna kan het feest beginnen.Het moet wel gezellig worden bij al die inspanning en dat wordt het dan ook.
Dagen lang wordt er druk gegeten en vooral nergens over gepraat en de sfeer wordt angstvallig bepaald door stemmig klinkende kerstsongs en tranentrekkende kerstfilms.
Wat me het meest stoort in de kersttijd is het schijnheilige. Het hele jaar wordt er niet naar elkaar omgekeken en dan ineens met kerst is het tijd voor een groot familiediner. Of iedere avond zitten ze met het bord op schoot voor de televisie en met kerst moet ineens het damasten tafelkleed uit de linnenkast getoverd worden. Het ergste is nog dat er mensen zijn die daar niet eens over nadenken. Die vinden dat het zo hoort. Alles wat je de rest van het jaar niet in je hoofd haalt, wordt ineens vanzelfsprekend als er een kerstboom in je kamer staat. Het allerergste vind ik dat er mensen zijn die het kerstverhaal elk jaar weer vol overtuiging horen en doorgeven zonder de betekenis te doorleven. Dan is het winter, zonder dat het ooit kerst wordt. Echt kerst. Dan blijft het een mooi verhaal, zonder dat er enige consequenties aan verbonden zijn.
't Liefst sla ik kerst over, dit jaar. Wat ik zeker oversla is de gespeelde gezelligheid, het uiterlijke vertoon en de huis-, tuin- en keukenpraat. Maar de hoop op iets beters kan ik misschien beter levend houden door kerst op mijn manier te vieren. Bezonnen en met aandacht.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 9/12/2009 - Hardlopen

Hardlopen is mijn sport. Overal waar ik gewoond heb, heb ik trainingsrondjes uitgezet; door het bos, langs het strand, door het park, langs de Amstel, over de oude spoordijk. Maar dat ik nu al twee en een half jaar gemiddeld 20 kilometer ren in de week is vrij uniek. De voordelen van hardlopen zijn direct ook de nadelen. Ik kan lopen wanneer ik wil en bijna overal. Ik kan net zo ver lopen en zo hard lopen als ik wil en ik heb er niet veel meer voor nodig dat een paar goede schoenen en een shirt en een broek. Er is ook niemand die zegt dat ik moet gaan rennen, niemand die me aanspoort om verder en sneller te gaan en die schoenen kan ik ook prima dragen bij het uitlaten van de hond.
Dat ik het toch kan opbrengen is daarom bijzonder. Te meer omdat ik bijna nooit echt zin heb om te gaan rennen. In de meeste gevallen loop ik de eerste kilometers ook nog eens met grote tegenzin en het komt zelfs nog wel eens voor dat ik een heel rondje ren met het spreekwoordelijke lood in mijn schoenen. Bij temperaturen hoger dan twintig graden loop ik liever niet en harde wind en regen spreken me ook niet zo aan. Maar toch is lopen in zekere zin aantrekkelijker dan niet lopen. Als mijn lichaam na een paar kilometer het juiste ritme te pakken heeft en ik de wind door mijn haar voel gaan, als ik nog even een sprintje kan trekken naar de volgende lantaarnpaal en als mijn gedachten niet meer bepaald worden door ' ben ik er al bijna, zal ik even stoppen, ik ga maar voor een klein rondje). Dan voel ik me sterk en lach naar iedereen die ik tegenkom, dan krijg ik zin om nieuwe dingen te ondernemen en relativeer ik alles wat minder goed gaat.
Na een klein uurtje kom ik weer thuis. Nog wat oefeningen en dan lekker douchen. Ik heb het weer gedaan, morgen nog eens.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 8/12/2009 - Onderpresteren

Gisterren stond er een artikel in de krant over twee moeders die een boek hadden geschreven over onderpresteren op de middelbare school. Ze waren tot de conclusie gekomen dat ze hun kinderen beter los konden laten. Zelfs als je zeker weet dat je kinderen meer kunnen dan de onvoldoendes die ze halen, was het in de ogen van de schrijfsters onverstandig om in te grijpen. Het is nog niet bekend hoe het met hun kinderen gaat nu ze zelf de verantwoordelijkheid dragen over een schoolprestaties.

Een vriendin van mij heeft een zoon in vier VWO. Aan het einde van vorig schooljaar kreeg hij het steeds minder naar zijn zin op school. Hij begon steeds meer op te zien tegen de lessen en leek er van overtuigd dat hij zou moeten blijven zitten. Deze vriendin liet het er niet bij zitten. Ze ging het gesprek aan met school, maar schakelde ook een hulpverleningsinstantie in. Zoon werd getest en bleek een IQ van rond de 140 te hebben met grote verschillen tussen het verbale en perverbale gedeelte. Ik begreep dat dat laatste vooral als oorzaak van het probleem gezien kan worden. Zoon werd zonder grote problemen geplaatst in de volgende klas maar hij gaat vaker niet dan wel naar school. Wekelijks zijn er allerlei gesprekken met verschillende disciplines en worden er nieuwe afspraken gemaakt. Afspraken waar zoon zich vervolgens niet aan houdt. Ondertussen wordt vriendin,  overal waar zij gaat, gebeld dat zoon niet is waar hij zou moeten zijn. Als het aan zoon ligt slaapt hij overdag en kijkt hij 's nachts televisie. Onderpresteren. Maar hoe kun je dit kind loslaten? Houd maar lekker vast, zou ik zeggen.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 8/12/2009 - Beter onderwijs

Vanmorgen las ik in Trouw een artikel van Jan Bouwens, hoogleraar accounting. Het onderwijs kan, volgens hem, eenvoudig verbeterd worden door scholen met slechte resultaten onder curatele te stellen en een beloning te geven aan de scholen met de goede resultaten. De resultaten kunnen afgelezen worden aan de cito scores, de niveaus van rekenen en taal en het afnemen van regionale tests.
Een aantal scholen in onze regio hanteren deze wijze van resultaat meting al. Zij stellen zich ten doel om zo hoog mogelijke scores te behalen; of het nu om cito of eindexamen uitslagen gaat of om het aantal kinderen dat, zonder vertraging, een schooltype doorloopt. 
Deze methode heeft wel een prijs. Resultaten kunnen beinvloed worden zonder het onderwijs beter wordt. Zoals ook in het artikel vermeld stond worden kinderen met een te verwachte lage cito score onttrokken uit de test, maar ook jongeren die met matige cijfers in een voorexamenklas zitten worden regelmatig naar een lager schooltype verwezen om de resultaten die gemeten worden gunstig te beinvloeden. Afgelopen jaar hoorde ik ook van een jongen die na het VMBO op dezelfde scholengemeenschap door wilde stromen naar de HAVO. Ondanks zijn behaalde diploma beoordeelde de school dat zijn examenresultaten niet hoog genoeg waren om in te stromen in Havo 4.

Kortom er kunnen bonussen uitgedeeld worden aan goed presterende scholen, maar kunnen we een manier bedenken waarop we de factor ' het beste uit het kind halen'  bepalend laten zijn?
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 7/12/2009 - Blij

Een paar dagen geleden vroeg een buurjongen of hij met me mee mocht rijden naar de IJsbaan. Onderweg had hij al veel plezier met de andere kinderen en op het ijs genoot hij ook met volle teugen. Halverwege de terugweg bedankte hij me alvast voor het meerijden, maar het was voor mij al overduidelijk dat hij blij was dat hij mee had gekund. Later die dag hebben we onze kinderen de nieuwe televisie laten zien die we bij wijze van verrassing gekocht hadden. Ze waren alle drie uitzinnig van vreugde. Ze konden het bijna niet geloven. Hun reactie was het grootste bedankje dat we hadden kunnen krijgen.
Vanmorgen kwam het gesprek op 'danken'. God is geen sinterklaas waar je steeds weer je verlanglijst neer kan leggen. Maar standaard je gebed beginnen met danken resulteert al snel in standaardzinnen. Dank u wel voor de mooie dag, dank u wel dat we weer veilig thuis zijn, dank u wel voor het dak boven ons hoofd en het eten op tafel. Niets mis mee, maar het grootste bedankje wat we God kunnen geven ligt, denk ik in het feit dat we blij en tevreden zijn en met volle teugen genieten van wat we hebben.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 5/12/2009 - De vorm en de inhoud

Laatst hoorde ik bij een workshop dat bij een presentatie maar 7% van wat je zegt bepalend is voor hoe je presentatie wordt herinnerd. De vorm (hoe je het zegt, op welke toon, welke gebaren je er bij maakt, hoe je kijkt en hoe hard of zacht je praat) is dus erg belangrijk. Eigenlijk wist ik deze verhoudingen wel zo ongeveer. Maar toch stoort het me dat de vorm zoveel meer impact heeft als de inhoud. Net zoals het me stoort dat reclames zoveel meer invloed blijken te hebben, dan ik voor mogelijk houd.
Gelukkig las ik laatst ergens dat steeds meer mensen liever beinvloed worden door vrienden en kennissen dan door reclame. Neemt niet weg dat we zeer beinvloedbaar zijn en onze mening vaak laten bepalen door de vorm. Alsof je een bank alleen maar koopt omdat ie mooi kleurt bij je gordijnen, een computer omdat ie past op je bureau en je partner uitkiest omdat ie zo'n leuke jas aanheeft. Ik geloof het direct dat mijn voorbeelden vaker doorslaggevend zijn dan je voor mogelijk houdt maar vroeg of laat wil je toch een bank die mooi is maar vooral ook lekker zit, wil je een computer met alle mogelijkheden die je nodig hebt en wil je een partner waar je graag naar kijkt maar met wie je ook nog een aantal interesses deelt.
Kunnen we er met ons allen niet voor zorgen dat de inhoud weer wat meer gewicht in de schaal ligt en dat we ons wat minder laten bedonderen door hoe de inhoud verpakt wordt.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 5/12/2009 - Breng dan vruchten voort

Toen Johannes de Doper de weg ging vrij maken zei hij tegen de bankiers dat ze niet meer rente mochten vragen dan redelijk was, tegen de soldaten zei hij dat ze het land niet langer onveilig mochten maken en tegen de religieuzen zei hij dat ze hun bezittingen moesten delen met anderen en vruchten voortbrengen die passen bij de bekering.
Het is altijd fijn als je iets praktisch kunt doen. Geld uitlenen tegen een redelijke rente, zorg dragen voor een veilige omgeving en het delen van je bezittingen. Maar hoe breng je vruchten voort? Johannes gaat er vanuit dat het bekend is wat je moet doen om vrucht te dragen en dreigt zelfs dat als je vruchteloos blijft, je genadeloos wordt omgekapt. Het kaf wordt van het koren gescheiden.
Hoe weet je nu dat je vrucht draagt, dat je koren bent, in plaats van kaf? De praktische invulling die Johannes als voorbeeld mee geeft, is dat niet wat al te gemakkelijk?
Nu ik daar wat langer bij stil sta, denk ik dat het nog niet zo makkelijk is. Van een hypotheekadviseur hoorde ik dat hij steeds probeerde om mensen geen hogere hypotheek te laten verstrekken dan verstandig was. Het bleek dat klanten overliepen naar een andere adviseur om toch maar zo veel mogelijk te kunnen lenen, tegen elke prijs. En bij de zoveelste dode na een bermbom vraag ik me ook af of de soldaten zich niet gewoon moeten terugtrekken uit Afghanistan omdat ik niet meer weet wat veiliger is. Als het gaat om delen wordt het ook al snel ingewikkeld. Hoeveel ontwikkelingsgeld komt nooit verder dat het bureau van de organisatie? Waarom moet ik mijn eten delen met iemand die z'n geld uitgeeft aan luxe artikelen? We weten gewoon niet meer wat goed en fout is. Nog erger; we houden bij hoog en laag vol dat we het wel weten. Misschien is het de hoogste tijd om ook aan Johannes de vraag te stellen: Wat moeten wij doen? Ik ben bang dat zijn antwoord ons versteld doet staaan.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 4/12/2009 - De verderkijkaccountant 3


Wat heb je toch een vreemde mensen op de wereld! Een poosje geleden werden we getipt door de bank. Zij maakten zich zorgen over een ondernemer, met name over de kwaliteit van zijn administratie. Of wij iets konden betekenen. Rene vindt het leuk om administraties op te schonen en er mooie overzichten van te maken waar ook nog iets uit af te lezen valt. Tot zover dus nog niets vreemds. De ondernemer had al een lange geschiedenis met zijn huidige accountant en kiest er voor om de administratie tot het einde van het jaar uit te besteden. In januari kan Rene een frisse start maken. Ware het niet dat de bank al op 1 december een liquiditeitsprognose wil hebben. Contact zoeken met de accountant van de nieuwe klant valt niet mee. Na enkele dagen en vijf terugbelverzoeken worden we inderdaad teruggebeld en vragen we om de nodige informatie. Ons wordt toegezegd dat we dezelfde middag nog de gevraagde informatie zullen ontvangen. In plaats daarvan krijgen we een interne mailwisseling toegestuurd waarin letterlijk staat dat wij (rene) de flapdrol zijn die de klant over gaan nemen. Rene laat de volgende dag weer een terugbelverzoek achter want naast deze belediging hebben we nog steeds niet waar we om gevraagd hebben. De accoutant belt na anderhalve dag terug en speelt de vermoorde onschuld. Rene vraagt opnieuw om de informatie en laat weten dat hij niet gediend is van de interne mailwisselingen van zijn kantoor en al helemaal niet als hij daarin een flapdrol wordt genoemd. De accountant stamelt iets van een excuus. Vanmorgen hebben we weer een mail waarin hij zich weliswaar nogmaals verexcuseerd maar ook een heel verhaal ophangt over het respect dat hij niet alleen aan Rene als registeraccountant verschuldigd is, maar aan iedereen.   Dat hij bepaalde informatie niet kan leveren ligt volgens hem aan zijn klant.
Sommige mensen hebben een bijzonder gevoel van respect tonen.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 3/12/2009 - Loyaliteit

Als je het hebt over deugden dan is loyaliteit er ook een. Tenminste dat dacht ik. Als je loyaal bent dan ben je trouw aan je verplichtingen (van Dale uitgave 1990). Loyale mensen zijn mensen waar je op kunt rekenen. Als zij je iets beloven, dan kun je er van op aan dat het gebeurd. Maar loyaliteit heeft ook een andere kant gekregen. Ik werkte lange tijd op een bepaalde afdeling toen ik solliciteerde naar een senior functie. Tijdens het eerste gesprek vroeg de leidinggevende zich af of ik wel loyaal genoeg was. Ik ben erg plichtsgetrouw en ik begreep niet dat er getwijfeld kon worden aan mijn loyaliteit. Maar het bleek dat de leiding zich zorgen maakten of ik wel loyaal zou zijn aan het beleid dat de leiding uit een zette. Men vond me te kritisch. Volgens van Dale is kritisch; geneigd en bekwaam tot oordelen. Kunnen deugden als loyaal en kritisch niet samen?  Ik denk van wel. Als het goed is gaan ze zelfs hand in hand. Ik wil best verplichtingen nakomen uit loyaliteit maar laat me wel kritisch blijven. Anders wordt loyaliteit in mijn ogen iets heel engs. Dan wordt loyaliteit het geheime kamertje  waar hele rare dingen gebeuren maar waar angstvallig over gezwegen wordt. Dan wordt kritisch hetzelfde als lastig en ongewenst omdat het dingen blootstelt aan het licht, terwijl men het uit loyaliteit liever verborgen had gehouden.  

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 2/12/2009 - Wat is waar?

Als je op zoek gaat naar de waarheid, dan kom je vast, net als ik, in de problemen. Wat is waar? Het is maar hoe je hebt bekijkt.
Mijn familie heeft maar een paar tradities, met pasen paaseieren verstoppen in het bos en het gourmetten op tweede kerstdag. Mijn ouders nemen het initiatief, maar geven ook direct aan dat ze ons helemaal vrij laten. En daarom heb ik dit jaar ook mijn aarzelingen bij het gourmetten. Mijn oudere broer en zus zijn toevalligerwijs getrouwd met elkaar beste vriend (in). En hoewel ik het heel goed met mijn broer en schoonzus kan vinden en het net zo goed gezellig heb met mijn zus en zwager vind ik dat ze in elkaars gezelschap nauwelijks nog oog hebben voor hun omgeving. Ik denk al precies te weten hoe het gaat; met z'n vieren gaan ze aan de voorkant van de huiskamer zitten. Ze hebben de hele tijd geanimeerde gesprekken met elkaar en blijven vanwege hun strategische zitplaats de hele tijd bij elkaar zitten.  Mijn jongere broers met aanhang, mijn ouders en ik (met gezin) zitten in het 'loopgedeelte'  van de kamer en wisselen onze conversatie tussen nichtjes, neven, schoonzusje en ouders. Ondertussen lopen we heen en weer om de voorraad van eten en drinken bij te vullen. Het voelt een beetje alsof we in dienst zijn van broer en zus, vooral ook omdat broer en zwager in elkaars gezelschap geen hand willen uitsteken als het om huishouden gaat.
Ik vind dat ik nu een waarheidsgetrouwe weergave heb gegeven van de gemiddelde gourmet event bij mijn ouders. Maar de andere aanwezigen denken er vast heel anders over. Mijn ouders zijn al blij als iedereen er is. Mijn jongere broers genieten van het eten en vermaken zich goed met de nichten en neven en mijn oudere broer en zus kijken terug op een gezellig samenzijn. Heb ik nu ongelijk? Stel ik me aan? Ben ik een spelbreker als ik zeg dat ik het anders wil? Hoe langer ik er over nadenk hoe lastiger ik het vind. Is er iemand die me kan zeggen of ik er recht op heb om beslissingen te nemen op grond van mijn waarheid of dat het slimmer is om beslissingen te laten afhangen van wat een meerderheid als waar beschouwd.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 1/12/2009 - Moeilijkheden onderweg

Het schrijven gaat me vrij makkelijk af. Maar voor mensen die met mij mee lezen mag het allemaal wel wat minder. Ik kan me dat wel voorstellen. Ik heb overal maar een mening over en maak me boos over dingen die mensen doen. Maar wat verandert er als ik het beschrijf? Denken mensen die zich aangesproken zouden moeten voelen niet snel dat ik me druk maar over niets? Negeren ze niet allemaal mijn kritische houding? Het liefst zou ik zien dat mijn teksten een effect te weeg brengen. Ik zou willen dat mensen iets van mijn kritiek ter harte nemen.. Dat ze nadenken voordat ze weer verder gaan. Maar ook als ze dat niet zichtbaar doen, wil dat niet zeggen dat er niets verandert. Tenminste, dat houd ik mezelf voor. Het moet toch zin en nut hebben dat ik mijn zoektocht beschrijf?
Ook vandaag kreeg ik even het gevoel dat ik beter in bed had kunnen blijven liggen. Zo'n brief van 't Haventje en al die gevoelens die het oproept... Waar maak ik me druk om? Het punt is dat ik me er druk om maak en dat ik denk dat ik met dat gevoel iets moet doen. Als het gaat om God toelaten in mijn leven dan wil ik ook dingen laten komen zoals ze komen. Niet van te voren bedenken hoe ik mijn tijd al dan niet indeel maar het overlaten. Volgens mij heb ik dat gedaan, maar het voelt wel eng. Ik heb iemand opnieuw geconfronteerd met mijn mening. Niet omdat ik vind dat ik altijd gelijk heb, maar wel omdat ik er van overtuigd ben dat mijn mening er toe doet. Of hij nu wilt, of niet. Maar misschien overtuig ik hem nog wel makkelijker dan mezelf.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 1/12/2009 - Opvoeden tot volwassenheid

Vanmorgen las ik in de krant (Trouw) dat er iets mis gaat met ongeveer de helft van de jeugd van tegenwoordig. Deze jongeren drinken net zo lang tot ze in een coma raken, ze zijn agressief en missen een doel in hun leven. De ouders van tegenwoordig hebben daar schuld aan omdat ze eeuwig jong willen blijven en daarmee hun kinderen de indruk wekken dat volwassen worden, verantwoordelijkheid dragen en zelfstandigheid niet hoeft. Ouders hebben te weinig tijd voor hun opgroeiende kinderen en lijken dit te compenseren door veel goed te vinden, nauwelijks eisen te stellen en bovenmatig veel te bekostigen. De schrijver van het stukje dringt er op aan dat ouders snel een andere koers gaan varen om hun kinderen alsnog te begeleiden naar volwassenheid.
Het kan geen kwaad om je als ouder af te vragen of je opvoeding aansluit bij dat wat je je kinderen in de toekomst gunt. Maar het blijft ook interessant om na te denken over de mate waarin je nog invloed uitoefent op je kinderen oftewel hoe maakbaar is je kind? Is het mogelijk om je kind te begeleiden naar een succesvol leven door een consequent doorgevoerde specifieke opvoeding? Wat zit in het kind en wat kun je van buitenaf nog aan- of afleren?
Ik vind het een prettige ontwikkeling dat er door de jaren heen meer aandacht is gekomen voor het eigene van het kind. Ouders zijn er, denk ik, van bewust geworden dat er grote verschillen zijn tussen kinderen en dat het in zekere mate verstandig is om deze verschillen te respecteren. Het ene kind kan wel op een bepaalde leeftijd zelfstandig naar school reizen, het andere niet. Het ene kind heeft veel slaap nodig, het andere kan met veel minder toe. Zo vertoont het ene kind veel meer rebels gedrag dan het andere. Het is te gemakkelijk om te zeggen of schrijven dat ouders hun opvoeding moeten aanpassen als jongeren dreigen te ontsporen, voor sommige kinderen is een vorm van ontsporing de enige manier om uiteindelijk volwassen te worden. En dat is volgens mij nooit anders geweest.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 1/12/2009 - De toekomst van 't Haventje

In ons dorp staat een pand vanwaar al jarenlang christelijk jongerenwerk wordt verricht. Zojuist kregen we een brief waarin staat dat het jongerenwerk gestaakt wordt bij gebrek aan belangstelling van zowel jongeren als medewerkers. Ik heb het bericht met gemengde gevoelens gelezen. Natuurlijk is het jammer dat iets dat zoveel jaar met succes heeft gedraaid ophoud met bestaan, maar op een bepaalde manier haal ik er ook mijn schouders over op. Als er geen zegen op rust dan is het goed om te stoppen en weer tijd en aandacht te krijgen voor andere dingen.
Een vriendin van mij is lang actief geweest in 't Haventje en samen hebben we regelmatig gebeden voor het behoud van het jongerencentrum en voor wijsheid rond het werk met jongeren. Ik kan me er wel bij neerleggen dat het niet anders is. Maar dat heeft misschien ook een andere reden. De voorzitter van 't Haventje is de directeur van de christelijke school. Met hem hebben we minder prettige ervaringen. Ik heb een aantal keer het initiatief genomen om de relatie tussen ons enigszins te herstellen. Met mij wil hij nog wel praten, maar niet met mijn partner. Toen vorig jaar onze donatie werd gevraagd zagen we in het logo van 't Haventje dat zij open staan voor een gesprek en dat voelde erg verkeerd. Mijn partner heeft daarom een brief gestuurd naar de voorzitter en hem deelgenoot gemaakt van onze bezwaren. Nooit meer iets van vernomen. Ik vroeg me eigenlijk al een poosje af of we voor dit jaar opnieuw een verzoek tot donatie zouden krijgen, maar in plaats van de brief dat de activiteiten gestaakt worden.
Is het een soort genoegdoening? Vind ik het niet meer dan terecht dat het christelijk jongerenwerk stopt omdat de voorzitter niet in staat is om de visie van het werk uit te dragen?
Ik ben ervan overtuigd dat God andere wegen had gekozen als hij de noodzaak voor het continueren van het werk van 't Haventje ziet. Geen genoegdoening, maar ook geen spijt dat wij aan de orde hebben gesteld dat we het niet passend vinden als wie dan ook van de medewerkers van 't Haventje bewust kiezen om het gesprek met de ander uit de weg te gaan.
 
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 30/11/2009 - Op weg om steeds dichter bij te komen?

Normaal gesproken ga ik op zondagmorgen naar de kerk. Maar gisterochtend besloot ik op het laatste moment om thuis te blijven. Ik had een drukke week gehad en ik was ontzettend moe. Ik kroop dus lekker op de bank en deed even  helemaal niets. Na een poosje zette ik de televisie aan en liet over mee heen komen wat er zoal wordt uitgezonden op de zondagochtend. Eerst zag ik een enthousiaste dominee vanuit de Cristal Cathedral. Hij vertelde over een spannend boek waarin de held vanaf het begin steeds in de problemen raakt. Als lezer vraag je je af of het wel goed komt met de held. Veel mensen (ik niet overigens) lezen dan snel de laatste pagina's van het boek om zich ervan te verzekeren dat het allemaal goed komt. Het lezen is daarna wat meer ontspannen want je weet dat het uiteindelijk allemaal op z'n pootjes terecht komt. De dominee stelde zich voor dat God ook op die ontspannen manier kijkt naar ons en onze zorgen en problemen. Hij weet ten slotte dat het goed komt, ook met ons. Grappig idee, maar wel jammer dat we geen idee hebben wanneer ons happy end in zicht komt! Even later keek ik naar een interview van de IKON. Annemiek Schrijver had een gesprek met Karin Melis, een voor mij onbekend mevrouw. Ik viel er midden in maar werd wel getroffen door een paar dingen die gezegd werden. Het gaat in het leven over God toelaten. Je kwetsbaar opstellen. En al snel schreef ik de volgende zin op die ik hoorde:
' Leg de valse bescheidenheid af en ga vrijmoedig in het leven staan.' Karin gaf aan dat ze zo vaak probeert om te worden als de ander terwijl het er om gaat om jezelf te zijn. Niet vluchten (met de anderen) maar (jezelf) blijven.
Ik vond het een vreemde gewaarwording. Niet naar de kerk gaan, maar zomaar bij toeval (?) woorden aangereikt krijgen waar ik over na kan denken. Woorden die volgens mij de kern van het geloof raken; God toelaten op alle gebieden van je leven en daarnaast bij jezelf blijven. Misschien wel het thema van mijn blog; op zoek naar het leven dat mij past, het leven met God. Vandaag heb ik de preek van gisteren alsnog beluisterd tijdens mijn hardloop rondje. Leve de media!
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 30/11/2009 - Op weg naar kerst

Kerst. Vrede op aarde. Ik voel een hevige verontwaardiging opkomen. Het feest wordt zo opgepoetst en verhuld in glitter en glans dat we bijna vergeten waar het om gaat. En waar gaat het om? Het lijkt wel of iedereen er een andere mening over heeft, ook christenen onderling. Het feest van de lichtjes, de geboorte van Jezus, gezellig samenzijn, verplicht samenzijn, de kerstnachtdienst, lekker eten, bekende liedjes zingen, vrij zijn of juist drukte van belang. Ik geloof niet dat het mijn taak is om het enige juiste antwoord te geven. Misschien zijn alle antwoorden in zekere zin wel juist. Mijn verontwaardiging heeft te maken met de verkeerde etiketten die geplakt worden. 'Gezellig'  voor iets dat al jaren een verplicht nummer is, licht als het in je hart al tijden donker is, liedjes die vooral nostalgisch zijn maar niets nieuws meer toevoegen, verplichtingen die je vooral jezelf oplegt en zoveel eten dat je geen trek meer hebt. Ik zou iedereen willen oproepen om op weg naar kerst eens stil te staan bij de betekenis die jij zou willen geven aan kerst en geef die betekenis er dan ook aan!
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 22/11/2009 - Sociale media en de tijd

Sinds kort ben ik wat actiever met LinkedIn, twitter ik nu en dan en probeer ik een weblog bij te houden. Ik weet nog niet zo goed of ik mijn tijd nu nuttig besteed, maar ik geef de sociale media graag een kans.

Het is ook niet te geloven welke ontwikkeling deze media de laatste jaren doormaakt. Rond mijn 30e werkte ik mee aan een onderzoek naar de gevolgen van de Hongerwinter. Ik fietste door heel Amsterdam met een bloeddrukmeter, een weegschaal en een vragenformulier. Het formulier werkte ik thuis uit op de computer en de bestanden nam ik via een diskette mee naar mijn werk. Later reed met mijn atributen van Hoofddorp naar Tiel en Mijdrecht naar Hilversum. Ik realiseer me dat zo'n onderzoek vandaag, ruim tien jaar later, heel anders georganiseerd zal worden. Wij hadden bijvoorbeeld geen mobiele telefoons (dat was toen nog vrijwel onbetaalbaar), geen tomtom en geen inlog mogelijkheden. Ik kan me nog herinneren dat ik 's avonds rondjes reed door Hoofddorp. Niemand op straat kon me helpen om de goede straat, laat staan het nummer vinden. Ik zag geen telefooncel en uiteindelijk ben ik onverrichte zaken terug naar huis gekeerd. Nu is dat ondenkbaar. De nieuwe mogelijkheden behoedden me voor dit soort ellende. En er is meer. Ik hou bijvoorbeeld niet van de telefoon en eigenlijk ook niet van recepties, verjaardagen en jubilea. Ik ben dus niet goed in netwerken. In de loop van de jaren ben ik veel oud collega's of studiegenoten uit het oog verloren. Via LinkedIn kan ik  van achter mijn bureau, op alle mogelijke tijden contact zoeken en onderhouden met al die mensen. En dat kost tijd, maar het is ook een prettig gevoel dat ik weer in contact ben met bepaalde mensen. Het is ook een beetje spannend want je weet maar nooit waar het toe kan leiden.
Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

• 19/11/2009 - Macmound, de verderkijkaccountant, 2

Hoe onderscheiden we ons van de andere accountants in onze regio? Een lastig karwei als je de slogans op de sites leest. Iedere accountant werkt klantgericht, is deskundig en niet te duur. In woorden valt het dus niet mee om onderscheidend te zijn. Laten we het dan maar in de praktijk brengen waar we voor staan. Maar ook dat valt niet altijd mee. Klantgericht betekent dat wij ons aanpassen aan de klant. Maar aanpassingsvermogen kost tijd en dus geld, terwijl we ons werk willen doen voor een redelijke prijs. We vragen daarom de klant al snel naar een standaard wijze van aanlevering en zijn ook geneigd om een soort standaard rapportage samen te stellen naar aanleiding van de administratie. Natuurlijk houden we rekening met de klant. Als er geen openstaande crediteuren zijn, dan hoeven we er ook geen studie van te maken, maar we willen wel graag al onze klanten een helder overzicht geven van hun kosten en verdiensten verdeeld over bijvoorbeeld de verschillende kwartalen. Gevraagd, maar ook ongevraagd. Deskundigheid houden we op peil door een passende vooropleiding en regelmatige bij en nascholing. Maar dat wil niet zeggen dat we altijd alles weten, wat ons gevraagd wordt. Ook als we bijna zeker zijn van het antwoord, zoeken we het graag nog even op. We raadplegen zo nodig andere professionals. En zelfs dan maken we ook wel eens fouten. Soms moeten we onze werkwijze aanpassen om de gemaakte fout in de toekomst te voorkomen, soms zijn het denkfouten die nauw samenhangen met het mensenwerk. Wij denken dat het niet deskundig is om te doen alsof je nooit fouten maakt, of fouten zo goed mogelijk te verdoezelen. Van fouten kun je leren en er zit vaak niets anders op dan een excuus maken en het werk opnieuw en nu goed doen. Dat is volgens ons in de praktijk gebrachte deskundigheid. En als onze klanten vragen hebben over onze klantgerichtheid, onze deskundigheid en de prijs die ervoor betaald moet worden dan nodigen wij ze van harte uit om die te stellen.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Een verslag van een zoektocht naar een zinvol, leuk en spannend leven.

«  October 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me
My Blog's RSS

Friends

Page 1 of 2
Last Page | Next Page
Hosting door HQ ICT Systeembeheer