Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Het verhaal van Truus

De bruiloft van Tim en Ilse, december 2008

15:55, 18/9/2011 .. 0 comments .. Link


Het verhaal van Truus

15:47, 18/9/2011 .. 0 comments .. Link

Het begin

De foto is gemaakt bij de bruiloft van Tim en Ilse in december 2008. Hier ben je nog op en top Truus: haren keurig, kleding keurig, chique zoals je 't graag hebt. Alleen in je hoofd gebeuren er al vreemde dingen. Je kunt 't nog redelijk goed verbloemen, maar mensen die je goed kennen, weten dat er iets niet klopt. Maar wat? We kunnen onze vinger er niet op krijgen. Depressie zeiden ze in het ziekenhuis. Ik weet nog dat ik dacht "mam, een depressie? dat kan niet kloppen". Er moet meer zijn en dat was er ook, maar daar kwamen we helaas pas een jaar later achter. We waren al wel samen een hele dag bij het Geriatrisch Diagnostisch Centrum geweest bij De Radboud, maar daar kwam alleen nog maar de depressie uit. Om deze te bestrijden moest je beginnen met medicijnen en omdat je alleen woont en erg gevoelig reageerd op medicijnen, werd besloten tot een opname. Het werd de PAAZ afdeling van het CWZ. Wat een vreselijke afdeling. En wat een rot tijd heb je daar gehad. Toen het eindelijk iets beter leek te gaan, de medicijnen eindelijk hun werk deden, viel je bij de ingang van het ziekenhuis en brak je je kaak. Nee, niet gewoon je pols, zoals zo veel ouderen, nee, jij brak je kaak. Wat met een week of 6 moest genezen, werd ruim 2 maanden en nog was het niet goed. Eigenlijk zouden ze de kaak opnieuw moeten breken om het weer goed te krijgen. Dat nooit! Uiteindelijk mocht je eind maart weer naar huis. Met veel thuishulp, dat wel, maar je vond het fijn om weer naar huis te gaan. En wij vonden het ook fijn dat je weer thuis kon zijn. Helaas was het maar voor een maand of 2. Gedurende die maanden werd het steeds moeilijker voor je: al die afspraken, al die vreemde mensen die je je pillen kwamen geven, die je je eten kwamen brengen, je kon er maar slecht tegen. Je wist dat er iets absoluut niet klopte, maar probeerde dat nog zo angstvallig te verstoppen door "mooi weer" te spelen tegenover iedereen, maar mij kon je niet voor gek houden. Ik zag dat je worstelde met het overzicht, met de controle op je eigen leven ... Dit moest meer zijn dan alleen een depressie!

En dat bleek het ook te zijn.
Op 31 juli 2009 werd je opgenomen in Maria McKenzie, een psychiatrisch ziekenhuis voor ouderen. Wat was het erg om je daar te zien, angstvallig vasthoudend aan je oude ik, aan je chique voorkomen. Nog steeds kaarsrecht rond lopen, maar geen idee welke kant je op moest. Om dan maar te zwijgen over je mede-patienten...
Gelukkig waren ze hier zo verstandig om dan toch maar eens een MRI te maken van je hoofd. Hier kwam dus de diagnose frontale atrofie uit. Toen we eenmaal hoorden wat dat inhield, verklaarde dat het hele beeld dat we bij je zagen. En wat hebben we gehuild...
Waarom we toen eigenlijk niet over euthanasie zijn gaan praten, snap ik nog steeds niet helemaal. Okay, we waren nogal van slag en verdrietig en... het werd ook niet ter sprake gebracht. Maar goed, gedane zaken...
Na de diagnose werd de medicatie bijgesteld en beetje bij beetje ging het ietsje beter. Begin december bleek dat Maria McKenzie niet veel meer doen voor mam en dat ze in januari naar huis mocht. Zo hadden we de tijd om de nodige hulp te regelen en om mam alvast in te gaan schrijven bij een verzorgingshuis waar ze door zou kunnen stromen naar de gesloten PG afdeling. Hoe vreemd kan het gaan... Alleen dit nieuws al, maakte je zo onzeker en zo in de war, dat naar huis gaan uiteindelijk helemaal geen optie meer was: je ging razendsnel achteruit. Maar ja, een plek in het verzorgingshuis was er niet.
Gelukkig was er de particuliere woonzorgvoorziening in Leur. Tim en ik, oom Wim, en nog vele met ons, vonden het geweldig mooi daar! Jij vond 't eigenlijk maar niks. Ondanks je eigen spullen om je heen, voelde je je er zeker niet thuis. Langzaam aan werd je steeds bozer, beschuldigde je ons er van achter je geld aan te zitten en wilde je eigenlijk maar 1 ding: dood. "Zo is het leven toch niet bedoeld?" was een veel gehoorde kreet van je. Echter, toen de huisarts met je kwam praten over euthanasie, gaf je het "verkeerde" antwoord: "Nee, het gaat niet over mij, het gaat over mijn moeder!" Alsof je nog niet genoeg had meegemaakt, krijg je in april een hartinfarct en die overleef je ook nog... Wel zorgde de infarct ervoor dat het nog slechter met je ging, ook geestelijk! We modderen weer door, totdat je begin mei weg gaat lopen. Tja, het was geen gesloten zorgvoorziening, dus we wisten dat dat kon gebeuren, maar hadden gehoopt dat het nog even zou duren. Met spoed op zoek naar een gesloten instelling! De keuze was zeer beperkt, maar gelukkig was er wel plaats in Kalorama. Op 11 mei 2010 ben je hier naar toe verhuisd.

In Kalorama was het weer eerst erg wennen. Er waren weer een hoop nieuwe gezichten en ook de omgeving was anders. Helaas niet meteen een een-persoonskamer en helaas ook niet een kamergenoot waar het mee klikte, maar, eerlijk gezegd, wij waren blij dat we wisten dat er goed voor je gezorgd werd en dat je niet kon weg lopen. En lopen was iets dat je moest doen. Kilometers maakte je op de afdeling: eerst helemaal zelfstandig, steeds iets verder naar voren gebogen (soms was ik bang dat je om zou vallen), later met behulp van een rollater. Als je die tenminste niet vergat.... Tot een noodlottige dag in juni 2010: je viel. Op je kamer, terwijl je jezelf aan het aankleden was, vroeg in de ochtend. Je heup was gebroken en je had een ei op je hoofd met een open wond. Tjonge, jonge, wat schrok ik toen de telefoon ging 's morgens om 7.00 uur. Ik wist meteen dat het niet goed was. Ik herinner me nog dat ik heel hard "Godverdomme" riep en dat Rianne meteen naar me toe kwam en me trooste, heel lief. Dus weer naar de spoedeisende hulp, operatie (gebroken heup moet geopereerd worden) en heel eerlijk gezegd, maar hopen dat de narcose te veel voor je zou zijn... Dat was niet het geval, dus moest je in het ziekenhuis blijven. En je was niet de enige waarvoor ik naar het ziekenhuis kon gaan... Bijna tegelijkertijd met jouw verblijf in het ziekenhuis, kwam Tim er in te liggen. Hij had een hartinfarct gehad en dat werd pas een paar dagen en een paar infarcten later ontdekt! Hoe bizar. Gelukkig is Tim hier goed van herstelt. Bij jou ging het minder goed. Je had nabloedingen en moest met de drukverband om in bed blijven. Revalideren ging dus niet, met als gevolg dat je sindsdien rolstoelgebonden bent. Tijdens die val is er ook iets in je hoofd gebeurd, ik weet het bijna zeker. Je praat veel slechter, alsof je een hersenbloeding of zo gehad hebt. Je kunt bepaalde woorden niet meer vinden, praat soms duits of engels. Heel vreemd en soms moeten we er ook wel om lachen. Maar leuk is het natuurlijk helemaal niet. Je bent ook weer heel hard achteruit gegaan. Het grootste probleem zijn de wanen waar je last van hebt. Er gebeurd van alles dat voor jou realiteit is, maar dat absoluut geen realiteit is. Hier had je al last van toen je die paar maanden weer thuis woonde: er waren allemaal mensen in je huis, pap lag op jullie bed, waardoor je zelf niet meer in bed kon of je huiskamer in durfde. Later, vooral in Kalorama, kwam dat weer heel duidelijk terug en is dat moeilijk te onderdrukken met medicatie. Vooral je handen lijken een heel eigen leven te lijden. Je plukt, punnikt, friemelt, zwaait wat af met die mooie handen van je. Ook als je mijn hand vasthoudt, zie jij iets anders dan mijn hand en friemelt dan ook een eind weg, soms trek je zelfs zo hard aan m'n vinger, dat het knoept! Ja, sterk ben je nog steeds.
Een tijdje terug heb ik een filmpje van je gemaakt, tijdens mijn bezoek. Staat ook op deze blog, maar is best confronterend! Maar ja, het is wel de realiteit. Zo ben je op dit moment. Ook al is 't eigenlijk niet te geloven.

Hoe 't verder gaat? Recentelijk zijn je medicijnen weer veranderd. Je oogt rustiger, lijkt minder te lijden, maar slaapt dan ook wel heel veel... Vandaag was ik weer even op bezoek bij je. Je zat in de huiskamer, maar ik nam je mee naar je eigen kamer (gelukkig heb je die sinds enige maanden). Daar heb ik koffie gedronken en jij hebt van alles gedaan: je bent naar je werk geweest, je moest iets aandraaien (was je vinger, maar jij hebt vast iets anders gezien), maar na een kwartiertje viel je in slaap met Natural Relaxation muziek op de achtergrond. Ik heb je een kus gegeven en ben maar gegaan. Tot de volgende keer. 



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

De bruiloft van Tim en Ilse, december 2008
Het verhaal van Truus

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer