Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Mijn leven met paniekaanvallen

Home :: Profile :: Archives :: Friends

Mijn leven met paniekaanvallen 2

Het vervolg van mijn leven met paniekaanvallen. Voor deel 1 kijk onder archives

klassieke “vlucht of vecht” respons dat mensen ervaren als ze in een gevaarlijke situatie terecht komen. Bij een paniekaanval lijkt het of deze symptomen uit het niets op komen zetten. Soms komt een paniekaanval in een onschuldige situatie, zelfs als je slaapt.

 

Als toevoeging op de bovenstaande symptomen, is een paniekaanval herkenbaar aan de volgende punten:

 

-Het gebeurt onverwacht, zonder waarschuwing en zonder het o dat moment tegen te houden

-De grote c.q. sterkte van de angst is buiten de eigenlijke proporties, vaak is het zelfs niet aan de situatie gerelateerd

-Het duurt een paar minuten, langer kan het lichaam een vlucht of vecht respons niet aan. Toch kunnen de herhalende aanvallen zorgen voor een paniekaanval van uren

 

Een paniekaanval is niet gevaarlijk, maar kan wel verschrikkelijk beangstigend zijn, vooral omdat het voelt als gek worden of het kwijt raken van controle. Een paniekstoornis is eng omdat we het associëren met de paniekaanvallen die erbij komen kijken en ook omdat het leidt tot andere complicaties als bijvoorbeeld andere fobieën, substantie gebruik, depressie, medische klachten.

Het effect van een paniekstoornis kan leiden tot een lichte sociale fobie of erger een sociaal isolement (inclusief straatvrees).

 

Feitelijk ontstaan de fobieën doordat we bepaalde situatie in verband brengen met een paniekaanval. Iemand die in een kleine ruimte een paniekaanval krijgt, kan claustrofobie ontwikkelen omdat hij of zij de kleine ruimte associeert met eng en angstig. Mensen gaan deze situaties dus uit de weg.

 

Houd alsjeblieft goed in de gaten dat alleen een gediplomeerde arts een paniekstoornis kan diagnosticeren. Maar misschien zijn er nu tekenen die je bij je zelf al herkent.

 

Uit studie is gebleken dat mensen vaak diverse artsen spreken, voordat bekend is dat de persoon en paniekstoornis heeft. Daarna krijgen zij de juiste behandeling.

 

Veel mensen ervaren zo nu en dan wat paniek en als je er één of twee hebt gehad, dan is dat ook niet zo zorgwekkend, mensen vergeten dit dan snel weer. Bij een echte paniekstoornis zijn mensen bang om vooral in de (nabije) toekomst weer een paniekaanval te krijgen. Als je last hebt van opeenvolgende paniekaanvallen en de constante angst om er weer een te krijgen, dan is het goed om te overwegen een professionele arts (psycholoog) is te schakelen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wie mentaal gezond wil blijven, moet de juiste voedingsmiddelen eten. Een onderzoek heeft uitgewezen dat verandering in het eetpatroon de kans op depressies, angsten en stemmingsschommelingen kan verminderen.

Beïnvloeding van de geest

Het onderzoek is verricht door het ‘food and mood-project’. Het project is in 1998 van start gegaan en helpt mensen te achterhalen welke voedingsmiddelen de geest beïnvloeden. Zo’n 200 mensen hebben hieraan meegewerkt. Het eten van de juiste voedingsmiddelen kan de mentale gezondheid verbeteren, luidt de conclusie.

Van de proefpersonen zegt 88 procent na het volgen van een aangepast dieet inderdaad verbetering van de mentale gezondheid te bespeuren. Bij 26 procent was er vermindering van stemmingsschommelingen. Nog eens 26 procent had minder last van paniekaanvallen en 24 procent merkte een afname in depressieve klachten.

Vis, vitaminen en kip

Het meest voordelig voor de geestelijke gezondheid is vis. En wel de vette vissoort, die omega-3-vetzuren bevat, zoals zalm. Uit een eerder onderzoek, dat in 1998 in The Lancet verscheen, kwam al aan het licht dat vis depressies kan tegengaan. In landen waar veel vis wordt geconsumeerd, komen haast geen depressies voor. ‘Food and mood’ adviseert verder te minderen met koffie en suiker, maar ook met koolhydraten. Vitaminen en voedingssupplementen helpen je lekkerder in je vel te voelen.

Overigens zijn magere producten niet per definitie goed voor de geest. Integendeel, een mager dieet wordt door Food and Mood afgeraden. Het zou depressiviteit juist in de hand werken. Kip en kalkoen zorgen weer wel voor een blij gevoel. Het gevogelte bevat het essentiële aminozuur tryptofaan. Uit deze stof maakt het lichaam weer serotine aan die weer zorgt voor een goed gevoel.

 

Ja, dat ziet er belovend uit. Ik had er wel eens over gehoord. Zo zijn er meer produkten die serotine bevorderend zijn. Geen medicijnen meer als het kan maar aan de vitaminen en voedingsuplementen. Als je nu toch oplossingen zoekt, is dit de moeite waar om nader te onderzoeken of te gaan speuren op internet hierover

 

 

 

 

 

 

 

Omdat dit toch wel interessante topic was ben ik hier toch nog eens verder gaan zoeken. Ik kwam terecht op de site www.natuurarts.nl.. De meeste van ons slikken liever geen chemische rommel terwijl de ander er bij zweert. Ik heb hieronder de belangrijkste punten eruit gepikt en wil je het geheel lezen ga je naar de site toe.Ik kwam hier ook veel kwesties tegen waar al veel discussies over geweest zijn. Hier komen ze

 

Iedere cel in je lichaam is opgebouwd uit wat je daarvoor hebt gegeten. Het gaat wat te ver om te zeggen je bent wat je eet. Wel is het een feit dat wat je eet en hoe je eet sterk bepalend is voor je welzijn.

1) Zorg voor gevarieerde voeding

2) Wees matig met vet, vooral met verzadigd vet

3) Wees matig met cholesterol

4) Gebruik een ruime hoeveelheid zetmeel en voedingsvezels (bij voorkeur in de vorm van volkoren producten) en wees matig met suiker en suikerhoudende producten.

5) Zorg voor een goed lichaamsgewicht

6) Wees matig met alcohol

7) Wees matig met keukenzout

 

Hieraan zou je kunnen toevoegen:

 

drink minstens 1,5-2 liter vocht per dag, bijvoorkeur in de vorm van (bron-)water, vers geperst vruchtensap of kruidenthee en eventueel noten-/bambu koffie (Pacha, Bambu, etc.)

9) rook niet

10) wees matig met koffie, thee, cola en chocolade.

11) eet niet elke dag vlees. Vegetariërs leven langer en hebben minder hart-en vaatziekten, hebben een lagere bloeddruk en cholesterolgehalte en minder kans op long-, dikke darm- en borstkanker .

12) eet zo weinig mogelijk geraffineerde producten; geen witmeel, paneermeel, suiker en geen kant- en klaar producten.

13) eet dagelijks verse groente, rauwkost en minimaal 2 stuks fruit.

14) eet tenminste drie maaltijden per dag, sla liever geen maaltijden over. Begin met een goed ontbijt.

15) neem niet te vaak iets tussendoor, en hou dit tussendoortje gezond: sneetje brood, bakje biogarde, wat fruit, etc.

16) begrijp dat opgewarmde restjes van de dag ervoor geen volwaardige voeding is. Vul dit aan met rauwkost, extra groente en fruit.

 

Omdat er nogal wat koffie, thee en cola gedronken wordt, wil ik hierop nog een toelichting geven. Deze producten bevatten allen cafeïneachtige stoffen (xanthinederivaten). Dit zijn opwekkende middelen. Hierdoor stijgt tijdelijk je adrenaline gehalte in het bloed en dit levert een soort stressreactie op. Bij zo’n stressreactie (je opgefokt voelen) passen twee reacties: vechten of vluchten. De meeste mensen doen geen van beiden dingen na het drinken van koffie. Na een stressreactie volgt vaak een periode van herstel, rust en dus vaak moeheid. Van veel koffiedrinken wordt je moe. Verder werkt koffie als een diureticum (plasmiddel),( volgens mij van thee ook ) hierdoor raak je allerlei belangrijke mineralen en spoorelementen kwijt, zoals magnesium, calcium, selenium, boron en zink. Zeker bij angststoornissen en slaapstoornissen is het aan te raden de koffie te laten staan, aangezien gebleken is dat mensen die hier aan lijden vaak gevoeliger zijn voor koffie.

Bij chocolade ligt dit iets moeilijker. Aan de ene kant is het opwekkend, bevat het teveel suiker en te veel verzadigd vet. Aan de andere kant is het rijk aan magnesium en polyfenolen (verminderen kans op aderverkalking) 4), en bevat het phenylethylalamine (PEA), een voorloper van noradrenaline, hetgeen antidepressief werkt. Vooral de bittere chocolade met het hoogste cacaogehalte zou nog wel eens goed kunnen zijn.

Specifieke adviezen bij depressieve klachten, slaapstoornissen, angststoornissen en vermoeidheid.

 

Let op de eerder genoemde algemene voedingsadviezen en doe aan sport (2-3 keer per week minstens half uur). Depressieve mensen die meer zijn gaan bewegen of sporten voelen zich na verloop van tijd minder depressief, minder angstig en gezonder.

- Stop met koffie, thee, en cola om de al eerder genoemde redenen.

- Stop met roken. Nicotine verhoogt de aanmaak van een hormoon genaamd cortisol. Dit cortisol vermindert de opname van het aminozuur tryptofaan. Over dit aminozuur vertel ik zo meer.

- Eet 's ochtends en overdag veel vers fruit en vers geperste vruchtensappen en vooral voedsel dat rijk is aan tyrosine. Tyrosine is een aminozuur en is de voorloper van noradrenaline. Dit noradrenaline is een stof die je het gevoel geeft alsof je flink gesport hebt: ontspannen maar toch actief. Minstens drie keer per week sporten is een goede manier om het gehalte aan noradrenaline in je bloed te verhogen. Tyrosine rijke voedingsmiddelen kunnen je hierbij helpen. Er zit veel tyrosine in vis, noten (studentenhaver helpt echt bij het studeren!), zaden, rundvlees, zuurkool, zuivel en granen.8,9) Men kan ook tyrosine in capsules verkrijgen zodat de dagelijkse dosis verhoogd kan worden. Begeleiding door een arts is dan noodzakelijk i.v.m. mogelijke bijwerkingen en interacties met andere medicijnen.

- Eet 's avonds en wanneer je gespannen bent voedsel dat rijk is aan tryptofaan. Tryptofaan is een aminozuur dat een voorloper is van serotonine. Serotonine is een van de belangrijkste stoffen die een rol spelen bij slaapproblemen, angsten en depressies . Er zit veel tryptofaan in pompoenpitten, linzen, bananen, dadels, cottage cheese (huttenkäse), biogarde, kwark, eieren, granen, zilvervliesrijst, sesamzaad, zonnebloempitten en noten. Echter van belang is dat tryptofaan pas goed wordt opgenomen in de hersenen als er iets van zoetigheid bij gegeven wordt. Het advies warme melk met honing is wat dat betreft zo gek nog niet. Tryptofaan is ook verkrijgbaar in capsules en werkt dan bovendien als een goed inslaapmiddel. Begeleiding door een arts is noodzakelijk.

- Slik extra vitamine B-complex. Dit kan de stemming duidelijk verbeteren.10) Foliumzuur, magnesium, zink en vooral vitamine B6, zijn nodig voor de omzetting van tryptofaan in serotonine. Veel depressieve mensen blijken een foliumzuurtekort te hebben. Aanvulling van dit tekort bleek in een recent onderzoek binnen 6 maanden de depressieve klachten duidelijk te verminderen.

Vrouwen die de pil gebruiken lopen een groter risico op een tekort van vitamine B6.

Vitamine B3 is een angst- en agressiedempend middel en het wordt in hoge doseringen gebruikt bij de behandeling van schizofrenie.13) Bij chronische vermoeidheid blijkt zowel vitamine B5 (calciumpantothenaat) als vitamine B12 soms een duidelijke verbetering te geven. Vitamine B5 is vooral van belang bij mensen die onder langdurige stress staan. Het ondersteunt de bijnieren in de productie van diverse hormonen. Gebleken is dat opname van de verschillende B-vitaminen het beste gaat wanneer ze gezamenlijk worden aangeboden, vandaar het advies om vitamine B-complex te nemen. Vitaminen worden niet vergoed door de verzekering. Let erop dat u een vitamine B-complex koopt waarin minstens 50 mg van elke B-vitamine inzit. Het liefst vitamine B-6 als pyridoxaal-5-fosfaat, deze verbinding is duurder maar veel efficiënter.

- Slik een goed multivitaminen/-mineralenpreparaat. Uit divers onderzoek is gebleken dat aanvulling van diverse mineralen en vitaminen de stemming kan verbeteren. In perioden van stress is de opname van voedingsstoffen vaak minder en verbruik je meer. Bovendien bevatten een heleboel producten niet meer zoveel mineralen en vitaminen als vroeger. Verse en liefst biologisch verbouwde groenten zijn van belang. Aanvulling met een vitaminen en mineralen preparaat kan zeker zinvol zijn. In sommige gevallen is het raadzamer om in plaats van een multivitamine/-mineralenpreparaat enkele afzonderlijke vitaminen en mineralen te nemen. Experimenteer hier niet zelf mee, maar laat u begeleiden door een orthomoleculaire( voedingsarts) arts. Deze kan d.m.v. laboratorium- en lichamelijk onderzoek er achter komen aan welke stoffen u het meest behoefte heeft. Hieronder geef ik u enkele voorbeelden van het nut van extra toevoeging van bepaalde vitaminen, mineralen en kruiden, deze lijst is echter lang niet compleet.

Zo is van selenium bekend dat dit de stemming kan verbeteren.

Magnesium kan hartkloppingen en angsten tegengaan en speelt in rol in het ontspannen van spieren. Het is bekend dat bij pijn, angst, depressie, opwinding en andere emotionele stress mensen meer magnesium nodig hebben . Mensen met hartkloppingen en vaak krampende pijnen doen er goed aan om op proef extra magnesium te nemen.

Extra zink kan een verbetering van de smaak geven en zorgt voor een snellere gewichtstoename bij anorexia.

Er is een verband tussen de inname van omega-3-vetzuren en de mate van depressie. Extra toediening van deze vetzuren, bijvoorbeeld in de vorm van visolie zou depressieve klachten kunnen verminderen. Goede bronnen van omega-3 vetzuren zijn “bijna alle vissoorten met een a”: haring, zalm, makreel, sardines, paling en lijnzaadolie of oliën van merken als Udo’s Choice en Omega & More.

Bij patiënten met het chronisch vermoeidheid syndroom blijkt vaak de carnitine spiegel verlaagd te zijn. Aanvulling van carnitine kan de spierkracht verbeteren en de vermoeidheid verminderen.

Ook enkele kruiden hebben een bewezen effect op depressieve klachten. Recent onderzoek laat zien dat extracten van St. Janskruid (hypericum perforatum) net zo effectief is als antidepressiva bij milde depressies, zonder de vervelende bijwerkingen. Of het ook werkt bij zware depressies is nog niet voldoende onderzocht.

Als natuurlijk alternatief voor een kalmerende tablet kan men een extract van de wortels van kava (Piper methysticum) nemen, wat net zo effectief is als oxazepam. Echter oxazepam werkt versuffend en verslavend terwijl kava dit niet heeft en zelfs de concentratie verbeterd.21) Ook kan een chineeskruiden preparaat An-Shen Wan helpen om rustiger te worden.

Samengevat kunnen we stellen dat depressieve mensen de neiging hebben om minder goed te eten en dat dit een oorzaak kan zijn van de depressie en de depressie in stand kan houden. Zowel de depressieve stemming als de slaapstoornissen, geheugen- en concentratiestoornissen en angsten kan men positief beïnvloeden met behulp van een goede voeding, eventueel aangevuld met voedingssupplementen als vitaminen, mineralen, aminozuren en kruiden.

Nou, een heel verhaal maar vond dit absoluut de moeite waard om even te vermelden. Ik geloof nu dat ik zowat de gehele pagina gekopieerd hebt terwijl ik maar delen wilde maar bij veel dingen ik zoveel herkende dat dit er gewoon in moest Maar ik denk zelf toch deze handleiding als leidraad gebruiken het absoluut niet verkeerd is. Het zal niet meevallen maar ik geloof uiteindelijk dat er een groot deel van waarheid in zit dat. En ik heb er zelf ook nog wat aan. Succes ermee

 

 

 

De adrenaline is ons lichaam zorgt voor de spanning . De serotine in onze lichaam zorgt voor een happy gevoel in ons lichaam. Bij teveel stress en spanning wordt er veel adrenaline verbruikt en bij een tekort zal deze gaan snoepen aan je serotine gehalte waardoor je minder prettig zal gaan voelen. En dat duurt weer even voordat dat weer is opgebouwd en ook verklaard waarom wij ons na een aanval vaak nog dagen erna onprettig voelen. dan je moet serotine gaan aanmaken. Een van de vormen hiervan is te gaan sporten!!! en te bewegen. Nu is dat vaak bij ons een probleem omdat we juist bang zijn en dat moet je te zien overwinnen, je gaat niet dood aan paniekaanvallen. Ik weet wel het valt niet mee. ik heb speel comp. volleybal en moest regelmatig spelen ook na een aanval en hoe slecht ik mij ook voelde ik ging toch. ik ben echt bang geweest maar eenmaal aan het spelen zakte het wel en na een wedstrijd moe maar voldaan voelde ik mij al beter en was eerder door die slechte periode heen. En was weer overtuigd dat ik echt niets mankeerde( nou ja tot de volgende aanval weer natuurlijk). en door te gaan sporten, hoef je echt geen 5 km hard te lopen al ga je maar stevig wandelen desnoods in een sportschool waar getraind personeel je kan begeleiden. Dat snelle gebrek aan serotine kan wel eens de aard zijn van die aanvallen. Ik heb dan geen aanvallen meer maar als ik spanning en druk ervaar voel ik mij soms wel gauw down . Vorige week zat ik ook ff niet lekker in me vel en ben gaan sporten en het zakte weer.

 

 

Depressie en sportbeoefening Inleiding

Depressieve klachten komen vaak voor in onze westerse maatschappij. Als iemand depressieve klachten heeft bemoeilijkt dat het dagelijks functioneren en heeft dat veelal een negatieve invloed op de lichamelijke gezondheid. Veelal worden voor de behandeling van een depressie geneesmiddelen en psychotherapie voorgeschreven. Tegenwoordig wordt voor diegenen met een zwaardere depressie ook gebruik gemaakt van behandelingsprogramma's waarin bewegingsactivering centraal staat en krijgen personen met een lichtere depressie het advies om sportief te gaan bewegen (sporten). Uit de ervaring die de afgelopen jaren is opgedaan, blijkt dat depressieve klachten verminderen door regelmatige lichamelijke inspanning, mits aan de hieronder besproken voorwaarden wordt voldaan.

 

Wat is een depressie?

Niet ieder 'down'-gevoel wordt tot de depressieve stoornissen gerekend. Bij een depressie is er in de meeste gevallen sprake van een veelheid aan verschijnselen, waarvan de sombere stemming het belangrijkste is. Iemand met een depressie voelt zich lusteloos en lijdt veelal aan slaapstoornissen. Het nemen van initiatief vermindert en prestaties op allerlei gebied lopen terug. Bij iemand die een depressie heeft veroorzaakt dit vaak schuldgevoelens. Naast deze psychische klachten treden ook lichamelijke klachten op. Denk hierbij aan gebrek aan eetlust, obstipatie, spierpijn, vanuit de nek optrekkende hoofdpijn, buikpijn, beverigheid en soms ook hyperventilatie in combinatie met angst- of paniekaanvallen. Over het geheel genomen is het denken, voelen, willen en bewegen traag en/of verstoord. Door de verscheidenheid aan klachten kan de primaire klacht, de sombere stemming, lange tijd niet onderkend worden. De oorzaak van het ontstaan van een depressie is nog steeds niet duidelijk. Deze kan gezocht worden in bepaalde lichamelijke (hormonale) of juist psychosociale factoren. Een scheiding tussen deze factoren is nog niet goed aan te brengen.

 

Depressie en sport

Sport en beweging worden sinds enkele jaren beschouwd als aanvullende therapievorm naast de gebruikelijke behandelingen. Alhoewel het moeilijk is om stemming en welbevinden te meten, zijn bij milde vormen van depressie positieve ervaringen opgedaan. Dit geldt zowel voor de psychische als de lichamelijke klachten. Sport draagt bij aan een goede gezondheid. Nu is een goede gezondheid geen garantie dat men niet depressief zal worden, maar een goede gezondheid kan er wel toe bijdragen dat de zwaarte of duur van de depressie vermindert. Daarnaast stelt een goede lichamelijke gezondheid en conditie diegene die door een depressie wordt getroffen, beter in staat om hiermee om te gaan.

 

Voordelen van sport

Maar sporten heeft nog meer voordelen! Door de lichamelijke inspanning kunnen de spieren zich ontspannen. Iemand die aan sport doet leer de reacties van het lichaam (weer) kennen en vertrouwen. Na verloop van tijd kan hij zijn grenzen verleggen en wordt het zelfvertrouwen groter. De angst voor tegenslagen en mislukkingen neemt af. Door het gevoel van welbevinden is de betreffende persoon beter opgewassen tegen de dagelijkse bezigheden. Bij mensen met depressieve klachten kan het beoefenen van een sport een positieve invloed op het stemmingsniveau hebben, waardoor de vicieuze cirkel waarin zij zich bevinden kan worden doorbroken. Ze ontdekken een gevoel van onafhankelijkheid. Daarnaast heeft sport ook een duidelijke recreatieve functie, waaraan men veel plezier kan beleven.

 

Nadelen van sport

Te hard van stapel lopen bij het sporten kan echter een negatief effect hebben op de depressie hebben. Zo kan lichamelijke uitputting de gevoelens van neerslachtigheid of agressiviteit versterken, terwijl bij beginnende sporters de kans op blessures verhoogd is. Als hier onvoldoende rekening mee gehouden wordt, kan dat ertoe leiden dat iemand met een depressie van het sporten afziet. Daarmee wordt een kans vergooid op een gezonder en prettiger leven.

 

Voorzorgsmaatregelen

Hieronder staan maatregelen die genomen moeten worden om problemen te voorkomen:

 

 

Sportmedisch advies

Sportmedisch advies is ook voor deze groep (weer) beginnende sporters van belang. Zij kunnen met hun vragen terecht bij een (sport-)artsen met de benodigde sportmedische kennis, die vaak werkzaam zijn bij een Sportmedische Instellingen (SMIs). Bij het Bureau Sportgeneeskunde is het praktijkadres van een sportarts of SMI in de eigen omgeving op te vragen (tel. (030) 225 22 90). Of zoek zelf op HYPERLINK www.sportgeneeskunde.com of HYPERLINK www.sportzorg.nl.

Geschikte tak van sport kiezen

Allereerst moet natuurlijk een geschikte sport gekozen worden. Over het algemeen zijn sporten aan te bevelen, waarbij men gedurende een langere tijd in beweging is. Wandelen en joggen zijn dus zeer geschikt. Krachtsporten en sporten die een grote technische vaardigheid vereisen zijn minder geschikt, zeker als ze in competitief verband worden beoefend. Hieraan wordt namelijk een combinatie van eisen gesteld op technisch, sociaal en lichamelijk vlak. Daarentegen wordt sporten in groepsverband aanbevolen, omdat dit het voordeel heeft dat daar een stimulans van uitgaat om regelmatig in beweging te blijven en 'onder de mensen te komen'.

Afstemmen tijdstip van sporten op stemmingsschommelingen

Als er sprake is van dagschommelingen in de stemming, dan is inspanning later op de dag aan te bevelen boven activiteiten in de ochtend. Vanzelfsprekend moet iemand die (ook) met medicijnen behandeld wordt, daar goed op ingesteld zijn voordat met sporten begonnen wordt.

Aandacht voor blessurepreventie

Vanzelfsprekend geldt ook voor mensen met depressieve klachten dat zij aandacht moeten besteden aan blessurepreventieve maatregelen, zoals het uitvoeren van een goede warming-up, cooling-down en een goede trainingsopbouw. Het dragen van goede hardloopschoenen is zeer belangrijk om blessures te voorkomen!

Sporter moet op de hoogte zijn van de effecten van sportbeoefening

De beginnende sporter die depressieve klachten heeft, moet goed op de hoogte zijn van lichamelijke en psychische effecten die bij het begin van de sportbeoefening kunnen optreden. Denk hierbij maar aan spierpijn, toename van vermoeidheid en bij depressiviteit eventueel ook een toename van angst. Bij een verstandige trainingsopbouw zijn deze klachten gering en verdwijnen ook weer!

MedicijngebruikPatiënten met depressieve klachten kunnen een medicament uit de volgende groepen gebruiken: antidepressiva (bijvoorbeeld Prozac), benzodiazepines (bijvoorbeeld Valium en Seresta) en Lithium. Bij sporten die een geringe inspanning vragen, spelen de mogelijke bijwerkingen van de nieuwe antidepressiva vrijwel geen rol. Bij gebruik van medicijnen uit de groep van de benzo-diazepines vormt de verminderde spierkracht door verslapping van spieren en het verminderde coördinatievermogen in de praktijk evenmin een probleem. Er is dan als regel eerder sprake van een gewenste ontspanning van het lichaam, die bij het sporten goed van pas komt. Bij gebruik van Lithium, dat meer bijwerkingen kan hebben, moeten zowel de sporter als de voorschrijvend arts goed op het ontstaan van deze bijwerkingen (zoals dorst, spiertrekkingen en stijfheid door vochtverlies) letten. Overigens betekent sport als aanvulling op de behandeling met antidepressiva niet automatisch een wijziging van de onderhoudsdosering en ook niet van de duur van de therapie. Voor de volledigheid: bovenstaande medicijnen staan niet op de dopinglijst van de IAAF/KNAU, zodat ook sporters die deze medicijnen gebruiken, gerechtigd zijn om aan wedstrijden deel te nemen. Neem voor de zekerheid contact op met de voorschrijvend arts of sportarts. Soms worden namelijk bij depressie (ook) andere medicijnen voorgeschreven die mogelijk wel op de dopinglijst staan! SamenvattingDepressies kunnen een grote negatieve invloed hebben op het leefplezier. Deskundigen zijn er van overtuigd dat bewegen en sport veel voordelen kunnen bieden voor hen die last hebben van depressieve klachten. Bij de sportkeuze dient per persoon rekening gehouden te worden met de persoonlijke klachten, wensen en mogelijkheden. Rustig en verantwoord opbouwen van de sportieve activiteiten en geduld zijn hierbij belangrijk. Bij twijfel of onzekerheid dient deskundig advies gevraagd te worden.

Ik hoop dat je door dit verhaal en de adviezen je weer inspiratie kan krijgen om de paniek te bestrijden. Wil je reageren stuur dan een mail naar geenpaniek14@hotmail.com.

Wil je lid worden van het paniekforum ga dan naar www.paniekaanval.nl

Leon


Posted on 24/7/2011 at 11:21

Mijn leven met paniekaanvallen

GEEN PANIEK 1 Mijn leven met paniekaanvallen

Dit verhaal staat er op voor diegene die nog achtervolgt door paniek. Ik ben er vanaf en zal het niet meer terug krijgen. Iedereen heeft altijd wel een rugzakje en dat was de mijne. Hij was loodzwaar maar heb hem nu afgeworpen en ben sterker terug gekomen als ik ooit ben geweest. Ik hoop dat diegene die dit leest er baat bij zullen hebben. Ik heb afgelopen 1.5 jaar vele mensen geholpen om ze van die angst af te helpen maar het is eigenlijk vechten tegen de bierkaai. Ze komen en gaan weer. Ik vond het leuk om te doen en dankbaar om te doen maar het slokt teveel van mijn vrije tijd op en met dit verhaal probeer ik alles uit te doeken te doen wat mij is overkomen. Gelukkig en nogmaals gelukkig ik ben er nu al 12 jaar helemaal van af.

 

 Bijna de helft van mijn leven, 25 jaar maar liefst, bestond uit een leven met paniekaanvallen. En dat viel niet mee, zeg. Ik ben er nu al 12 jaar vanaf en heb mijn verhaal opgeschreven om andere de goede richting op te helpen. Ik heb er al vele de goede richting op geholpen door ze mijn verhaal te lezen omdat ik nu ook eenmaal 25 jaar ervaring hebt. Helaas heb ik niet zoveel tijd meer om te helpen maar voor diegene die mijn verhaal willen lezen is dit een mooie plek om mijn verhaal neer zetten. Vele die last hebben van de aanvallen zullen hier veel dingen in herkennen en bevestigen. In GEEN PANIEK 2 staan nog een hoop tips en adviezen.

 

Als je dit gelezen hebt en je wilt reageren stuur dan een berichtje naar geenpaniek14@hotmail.com . Alvast bedankt en hier het verhaal

 

Leon

IK LEEF WEER……….

 

Mijn verhaal is eigenlijk tweeledig geworden. Toen ik mijn verhaal over mijn afvallen ging schrijven kwam ik tot een conclusie. Door mijn paniekaanvallen ben ik eigenlijk zo zwaar geworden. Dus deels gaat over de paniekaanvallen en deels over mijn strijd tegen de kilo´s.

Het verhaal begint zo´n 30 jaar geleden toen ik op een zaterdagmiddag als 12 jarig jongetje met wat vriendjes van Wateringen naar Het Rijswijkse Bos in Rijswijk ben gaan wandelen, wat toch gauw een uur wandelen is. We hebben daar wat gespeeld maar ik moest eerder weg omdat ik met mijn ouders mee moest gaan op visite bij familie. Ik ging dus alleen naar huis maar ik was nogal aan de late kant en zette er nogal wat vaart in. Ik was nog net onderweg of ik voelde mij niet goed worden. Ik kreeg het benauwd, mijn hart ging als een gek te keer, begon te zweten en ik wist niet meer waar ik het zoeken moest en dacht minstens dat ik dood op straat zou vallen. De hele weg van Het Rijswijkse Bos naar mijn huis in Wateringen heb ik mij gigantisch beroerd gevoeld. Maar ik moest naar huis. Ik durfde ook niemand aan te spreken. Waarom? Ik weet niet. Ik weet alleen dat ik minstens een uur lang door een hel ben gegaan. Ik kwam ook uitgeput thuis en mijn ouders schrokken ervan in de toestand die ik thuis kwam. Maar eenmaal thuis, ik voelde mij veilig en zakte het vrij snel en kon weer op adem komen. Later bleek dat dit dus mijn allereerste paniekaanval was geweest en zover ik weet bestond dat hele woord toen nog niet. Wij, mijn ouders en ik, hebben er voor de rest niet veel mee gedaan. Ik bleef er wel mee rond in mijn hoofd lopen want ik vroeg mij af wat dat nu geweest zou kunnen zijn.

De tweede aanval kan ik mij niet meer herinneren maar ik weet wel dat ik toen op regelmatige basis geconfronteerd werd paniekaanvallen. Naar de huisarts gegaan, toen nog Dr. Krul, maar wist daar ook geen raad mee omdat paniekaanval nog niet echt bestond. Het enige wat ik nog weet is dat ik medicijnen kreeg voor de zenuwen. Hele kleine groene pilletjes met een rood lettertje erop in een klein bruin flesje. Als er een dergelijk aanval voordeed, kon ik het ook niet meer stoppen en bleef minimaal 2 weken in mijn hoofd zitten. Ik stond er mee op en ging er mee naar bed. In die twee weken kreeg ik meerdere malen een aanval evenals door die eerste aanval die in mijn hoofd bleef zitten. Een ramp was het en je kwam er niet vanaf zodra je had. Het begon mijn leven te beïnvloeden.

En wat voel je allemaal? Alleen mensen die een paniekaanval hebben gehad weten wat het is en voelt. Maar dit is ongeveer globaal wat wij voelen.

 

Hartkloppingen

Misselijkheid

Duizeligheid en het gevoel flauw te vallen

De dringende neiging om te vluchten

Pijn in de borst

Tintelingen in handen en/of benen

Benauwdheid en het gevoel te gaan stikken

Een paniekaanval gaat gepaard met diverse lichamelijke symptomen. Mensen die voor het eerst een paniekaanval krijgen denken daadwerkelijk dat ze doodgaan. Nou, ik ben daadwerkelijk wel bijna 1000 keer doodgegaan.

 

Het probleem is als je dus ergens een aanval krijgt, heb je voor de volgende keer een angst dat je het weer krijgt en door dat maar te blijven denken, krijg je het ook.

Ik werd ouder en die paniekaanvallen werden een probleem. Altijd bang dat die aanvallen zouden terugkeren. Wanneer? Waar? Hoe lang? En hoe zwaar zou de aanval worden? En ja, het gebeurde op de gekste plekken. Het was niet te voorspellen. Op een feestje, tijdens een volleybalwedstrijd, ’s nachts in bed of als je ontspannen onder de douche staat en zelfs als je op het toilet zat. Ik was ook keeper van onze vriendenteam. Nou, er waren zondagen dat ik eigenlijk maar niet wilde voetballen want zodra ik alleen in doel stond begon alles al te draaien en kreeg het weer benauwd. Maar toch gaf ik nooit op. Ik kon het mijn vrienden ook niet vertellen want ik schaamde mij er  ervoor. Dus ik moest eigenlijk wel.

En een van de zwaarste keren was toen we 25 kilometer met vrienden aan het fietsen waren in Friesland met windkracht 7 en ik onderweg een aanval kreeg. We waren nog geen 15 minuten onderweg en moesten tegen de wind in fietsen. En daar begon het weer. We reden midden door de weilanden, tegen windkracht 7 in fietsen, geen huis of boerderij in de omtrek. Mocht ik nu dood op straat neervallen, niemand kon mij dan meer redden. Eer er een ambulance in de buurt was ik al dood. Dat spookte er door mijn hoofd. Het was een hel nog erger dan de eerste keer. Er waren enkele momenten dat ik wilde afstappen en wilde gaan aanbellen bij een boerderij. Maar dat durfde ik dan weer niet. Ik schaamde mij tegenover mijn vrienden. Wat moest ik hun dan vertellen. Nee, dat ging er dan weer niet in. We zouden die middag gaan fierljeppen( voor de leken onder ons, met een polsstok over een sloot springen) maar zodra we aankwamen op de plaats van bestemming deed ik niet mee. Normaal zou ik vooraan staan want ik ben gek op elke sport. Maar nu moest ik eerst bier hebben. Ik moest eerst ontspannen. Nu, de eerste biertjes vlogen naar binnen en voelde de spanning al zakken. Maar we moesten ook weer terug en dat benauwde mij ook al. Dat viel gelukkig wel mee omdat we het grootste gedeelte met de wind mee hadden.

 

De dag erna gingen we overdag zeilen op het IJsselmeer en ook daar kwam die koude angst weer. Stel je voor, je zit midden op het water en je wordt beroerd en er is op dat moment niemand die je kunt redden. Ook dat heb ik overleefd hoewel ik toch weer enkele benauwde momenten had. Maar had een voordeel hierbij. Er was bier aan boord! Haha, ja nu kan ik er om lachen

Ik durfde ook niet te veel naar de arts toe te gaan want ik schaamde mij enorm hiervoor. Voor die hartkloppingen. Niemand anders had ze. Behalve ik! Dat dacht ik dan. Ik ben toen langzaam mijn heil gaan zoeken in de alcohol. Niet dat ik mijzelf elke avond bedronk maar dit is er in jaren tijd ingeslopen. Het ontspande mij. Ik ben ongeveer tot mijn 29ste redelijk op gewicht gebleven. En met dat gewicht bedoel ik dan rond de 120 kg. Wat eigenlijk nog veel te zwaar was . Ik werkte op een tuinbouwbedrijf waar veel intensief werk was dus daar ook wat behoorlijk calorieën verbrandde.

Ook ben ik een zeer intensieve sporter. Ik speel al volleybal competitie vanaf mijn 12de .Ik speelde provinciaal en zelfs even landelijk. Ik voetbalde met mijn vrienden op zondag. En speelde ook veel squash en tennis. In 1989 ben ik echter van baan veranderd en ben ik in een videotheek gaan werken. Heerlijke baan maar veel minder intensief en als overwerk moet je ‘ s avonds en of s nachts film gaan kijken. s Avonds bij dat filmpje pak je gauw een lekker biertje en naast dat heerlijke biertje nog wat chippies en voor je bed gaat nog even twee boterhammen met pindakaas of twee tosti’s. want als je om 6 uur  ‘s avonds al gegeten hebt, dan heb je wel weer trek s nachts om 2 uur. Nou en van een komt het ander. In het begin drink je twee, drie biertjes maar op het laatst drink je zes, zeven of acht biertjes op een avond. Dan komen er de weekenden er nog bij.

Vrijdagavond, zaterdagmiddag, zaterdagavond, zondagmiddag na de voetbal en zondagavond om even af te sluiten. De nodige snacks erbij en zo groeide ik helemaal dicht. Wel ben ik op mijn dertigste van de een op andere dag gestopt met roken. Het was of stoppen met roken of stoppen met drinken. Maar omdat ik mij ‘veilig’ voelde met drinken, ben ik gestopt met roken. Dat was absoluut geen verkeerde keuze geweest maar ook daardoor ben ik waarschijnlijk ook dikker door geworden.

 

Toen ik een jaar of 34 was en ik 140 kilo woog, vond ik dat de weegschaal vol was ( en de weegschaal kon geen gewicht meer aangeven) en ben ik begonnen met afvallen. Van 1 september tot 24 december zou ik geen alcohol meer drinken. 3 ½ maand zonder alcohol. Waar begon ik aan. Voelde ik mij nog wel ‘ veilig’ .Ik was er toen al behoorlijk aan verslaafd. Ik dronk trouwens doordeweeks alleen maar in de avond. Overdag dronk ik geen druppel. Naast het niet nuttigen van de alcohol hield ik mij vast aan een strikt dieet. Destijds was Montignac enorm in. Dus dat dieet heeft mij enorm geholpen. En op 25 december was ik maar liefst 40 kg afgevallen. Ik stond nu weer op de 100 kg wat voor mij het ideale gewicht was. Toen ik immers 18 was en nog geen grammetje vet en een afgetraind lichaam had, woog ik 100 kg. Een mooi uitgangspunt. Ik dronk alleen in de weekenden bier en doordeweeks aan de Spa.

 

Het ging goed, totdat ik ergens in februari weer een paniekaanval kreeg. Tijdens de gehele afvalperiode geen aanval gehad, gelukkig.En nu, terwijl ik heerlijk op gewicht bent, heerlijk in mijn ‘vel’ weer zat, krijg ik zo’n aanval weer. En dan sluipt het er weer in. Iedereen wist dat ik doordeweeks geen bier meer dronk dus niemand mocht het weten. Dus stiekem naar de andere kroeg of sportverenigingen om ’s avonds maar wat bier te drinken om mij ‘veilig’ te voelen. Laat thuis komen en als je ouders op bed lagen dronk ik thuis ook nog wat biertjes, zodat ik op zeker ‘veilig’ zou kunnen gaan slapen. Maar dat kan je niet verborgen houden en in de loop van de weken, laat je toch weer gaan. Ook weer in je stamkroeg, ook weer na de volleybaltraining en wedstrijden. Ik was verslagen. Ik ging op zijn tijd nog wel eens naar de huisarts als de spanning te groot was of als ik dacht dat ik nu echt dood neer zou vallen. Hij stelde wel eens voor om mij naar een psycholoog te sturen maar daar wilde ik absoluut niet van weten. Dus schreef hij dan wat Oxepam voor en die slikte ik dan overdag en s avonds slikte ik alcohol. De kilo’s vlogen er weer aan en voor je wist zat ik weer op mijn oude niveau.

 

 DE OMMEKEER

 

 Maar er kwam een ommekeer in mijn leven. En ditmaal niet door een paniekaanval. Ik kreeg opgegeven moment behoorlijk hoofdpijn en dat hield maar aan. Toen het na een week nog niet over was, ging ik met knikkende knieën naar de huisarts want ik zou wel eens een tumor kunnen hebben. Het verhaal uitgelegd en de arts, Dr. Laverman, liet mij bloed prikken. Drie dagen later kon ik hem op een vrijdagmiddag s middags om half 5 bellen voor de uitslag. Ik belde omdat tijdstip en gelukkig vertelde de arts dat er helemaal niets aan de hand was en binnen 5 minuten was de hoofdpijn die toen nog steeds had, binnen no-time verdwenen.

 

En dat vond ik toch wel zo vreemd dat er bij mij een belletje begon te rinkelen. Ik veroorzaak al die ellende van paniekaanvallen zelf. Mijn eigen lichaam creëert die ergerlijke situaties zelf.

  

DE BESTRIJDING

Toen ben ik logisch gaan nadenken hoe je lichaam reageert op bepaalde situaties. Toen ik dat allemaal goed beredeneert had, was ik binnen no-time van mijn paniekaanvallen af en heb ze sindsdien niet meer gehad, gelukkig. Als je logisch nadenkt, blijkt alles uit een kettingreactie bestaan. Als je een aanval krijgt, gaat je hart sneller slaan. Je schrikt daarvan en je hart gaat dan logischerwijs nog sneller slaan. Je krijgt het warm en je gaat zweten, om dit produceren moet je hart nog meer gas bijgeven. Doordat je hart zo snel bezig is, krijg je het benauwd en nog veel meer van dat ellendige dingen. Die dingen zo herkenbaar zijn voor ons. Had je een aanval gehad, dan stond je daar mee op en ging je er mee naar bed. De godganse dag dacht je dat je minstens dat je wat ernstigs had. Doordat je dat dacht, kreeg je weer aanvallen en zo maak je cirkel elke weer rond.

Ik begon nu ook anders te denken als ik weer een steek in hartstreek voelde dacht ik niet meteen dat ik een aanval zou krijgen maar had zoiets van, dat zal wel gasvorming wezen wat ook steken veroorzaakt. Iedereen heeft die steken wel eens maar wij maken er meteen een hartaanval van. Dat deed ik dus niet meer. En dat ik deed dat met alles zodra ik wat voelde dacht ik niet meteen aan het ergste. Pijn in mijn hoofd? Ik heb te weinig gegeten of mijn nek zit vast waar veel zenuwen lopen en is vaak veroorzaker nummer 1 van hoofdpijn.

Om te ontspannen dronk ik s avonds wat biertjes maar als ik teveel gedronken had, moest ik het de volgende dag weer ontgelden. Je lichaam was dan druk bezig met het afbreken van de alcohol, wat energie kost en daardoor je hart weer sneller moet slaan om die energie op te wekken en dan zijn we weer bij het begin. En het duurde dan ook soms weken eer het voorbij was. En door zo te redeneren viel langzaam de druk van mijn schouders en kwijnde de aanvallen weg. Dus echt alleen maar positief denken. Gelukkig!

 

En eindelijk kon ik nu echt de strijd aan tegen het overgewicht. Dit ging echter ook niet zonder slag of stoot. Want ik moest eerst weer die hele hoge drempel over, die knop moest weer om. Want ik dronk echt teveel. Minimaal zeven biertjes op een avond maal 7 dagen was meer dan twee kratten bier in de week en dan de extra biertjes die ik in het weekend dronk. Dus dronk bij elkaar misschien wel 3 tot 3 ½ krat in de week. Ongelofelijk, dat ik dat deed in die tijd en ook niet vreemd dat ik daardoor dikker werd.

 

 Maandag 3 september 2001

Ik weet nog als de dag van gister, dat ik op maandag 4 september 2001, de sprong wilde wagen. Vol moed dronk ik de zondag avond ervoor mijn laatste biertje. En zou maandag weer beginnen met de strijd tegen de kilo´s. Jammer genoeg was ik helaas niet sterk genoeg en gaf mij die zelfde avond nog toe aan mijn biertje. Die dag kostte mij een heel jaar.

De volgende poging was dus een jaar later.

Maandag 2 september 2002

Het begin van het volleybal seizoen en dus een goede start om weer af te vallen. Ik was het afgelopen jaar ook al tweemaal naar de huisarts geweest omdat ik minimaal dacht dat ik suikerziekte had. Ik dronk veel en moest veel naar het toilet. Achteraf bleek het gelukkig niet zo te zijn. Ook hier heb ik het vermoeden gehad dat ook dat door mijzelf is veroorzaakt. Door te denken dat je zwaar overgewicht hebt, meer kans maakt op suikerziekte en daardoor meer ging drinken en daardoor meer moest plassen. Maar dit weet ik niet zeker. Ik dronk ook nogal veel thee en dat kan ook een oorzaak zijn geweest. Maar sta er niet gek van te kijken dat ik dit zelf veroorzaakt hebt door dit maar te denken en te geloven.

Ik koos voor deze periode, september – december, omdat  ik enkele jaren geleden ook zo succesvol was afgevallen in die periode. Dit maal was mijn motivatie totaal anders. Ik moest veranderen. Ik moest mijn totale levensstijl gaan veranderen. Als ik dat niet zou doen, zou ik toch weer snel terugvallen in mijn oude leventje. Ik dacht ook niet van dat ik geen bier meer mocht drinken maar ik dacht als ik geen bier meer drink val ik af en heb geen katers meer. Maar dat zou niet meevallen. En weer stoppen met de alcohol. Wat voor mij nog steeds als ´veilig´ stond. En mijn dieet bestond heel simpel uit, drie keer daags goed en gezond eten en gewoon bordje vol. In de avond dronk ik veelal thee en altijd met een kaakje omdat snackgevoel te onderdrukken. En dat werkte heel goed.. Ik ben omdat moment niet extra gaan sporten. Ik bleef dus gewoon twee keer per week volleyballen en hield dat heel goed vol.

 

Het enige probleem wat ik had in het begin wat het in slaap komen. Omdat ik toch aardig wat biertjes dronk had ik geen moeite om in slaap te komen maar dat werd wel anders toen ik niets meer dronk. Dat viel wel even tegen. Daags voor de kerst ben ik voor het eerst nieuwe kleren gaan kopen. Ik was toen ongeveer 25 kilo afgevallen. Een hele overwinning weer alleen ditmaal niet zoveel als de keer ervoor. Maar dat vond ik niet zo erg want de vorige was ik teveel en te snel afgevallen in een dergelijke korte periode

 

26 december 2002 .

 

Op tweede kerstdag, elk jaar een feestdag voor mij en mijn vrienden. Daar heb ik genoten van mijn eerste biertje sinds maanden. Wel met beleid natuurlijk. Maar ze smaakte wel naar meer. De volgende dag had ik toch wel een beetje spijt en besloot om er nogmaals 3 maanden er aan vast te plakken. Vol moed ging ik verder. Eigenlijk ging het mij heel gemakkelijk af. Dat viel mij mee. Maar de druk van die paniekaanvallen had ik niet meer en ik dacht er niet eens aan.

13 februari 2003

 

Tot donderdag 13 februari, een dag voor mijn verjaardag, kreeg pijn in buik. Ik besteedde er eerst niet veel aandacht aan. Ik had echter die dag bruine bonen gegeten. Het werd echter erger en besloot maar om te stoppen. Ik ben gaan douchen en zag onder de douche dat mijn navel uitpuilde. Daar schrok ik wel van en had wel een vermoeden van een navelbreuk maar wist dat niet zeker. Met veel pijn ben ik naar huis gegaan en direct naar bed, met de gedachte dat ik de volgende dag op mijn verjaardag in het ziekenhuis zou liggen. Ik wist op dat moment nog niet hoe of wat precies een navelbreuk is of was. Gedurende de nacht zakte echter de pijn en viel ik toch in slaap. Ik ben de volgende dag wel direct naar de huisarts gegaan en die constateerde inderdaad een navelbreuk en vertelde dat niet direct geopereerd hoefde te worden. En kon ik met een gerust hart mijn verjaardag vieren.

 

De volgende dag op de 15 februari heb ik zelfs weer een volleybalwedstrijd gepeeld. Rustig aan gespeeld en met beleid en het ging gelukkig. Ik heb toen besloten om meer te gaan sporten en mij zeker te gaan richten op de buikspieren om die toch steviger te gaan maken. De week erop ben ik naar de sportschool gegaan en ben naast de twee maal volleybal ook tweemaal naar de sportschool gegaan. Dat had drie dubbel resultaat. Ten eerste, mijn buikspieren sterker maken, hoewel ik daar al te laat mee was. Ten tweede, het bevorderde weer het afvallen want ik bleef hangen. ( de dag dat ik begon op de sportschool, woog ik nog 113 kg). Ten derde, kon ik ook beter werken aan mijn conditie. Want er stond mij nog een uitdaging te wachten. Met vrienden gaan mountainbiken in Valkenburg. Dus ik moest wat gaan doen aan mijn conditie.

 

31 maart 2003

Er waren weer 3 maanden verstreken. Ik voelde mij goed alleen de navelbreuk speelde nog wel eens op. Ik heb wel een buikband aangeschaft om de druk te verminderen en dat werkte wel vrij goed maar niet altijd. Ik woog op 31 maart 107 kilo. Het gaat nu minder hard maar besloot om toch vrolijk verder te gaan. Ik had nu de smaak te pakken. Het was heerlijk om zondagochtend zonder kater op te staan en dat begon mij wel te bevallen. Ik bekeek de dingen ook positiever. Geen paniekaanvallen meer, geen katers meer, mijn lichaam kreeg weer normale proporties, het sporten gaat natuurlijk weer beter .

 

Ben ook vanaf die dag veel fruit gaan eten, iets wat ik bijna nooit deed. En het smaakte mij heel goed en eet nu nog steeds 3 a 4 stuks fruit per dag.De oude Leon kwam langzamerhand weer terug en ook mijn zelfvertrouwen. Ik liep nu in plaats van mijn buik vooruit nu met mijn borst vooruit. Je krijgt complimentjes en je groeit daardoor. Je wordt dan nog fanatieker. Maar de kilo’s gingen nu wat minder hard. De navelbreuk bleef helaas wel eens opspelen (Ik moest helaas wel eens stoppen met een volleybalwedstrijd) evenals ook dat ik pijn in de zij kreeg van die hangbuik. Aan het eind van de dag had ik gewoon een buik die ‘ moe’ was. Dus ben af en toe ook maar af en toe de band gaan dragen en dat viel niet mee met die hete zomer van 2003.

 1 juli 2003

 

Ik weet niet hoe ik het voor elkaar kreeg maar precies op 1 juli woog ik precies 100 kg. Missie bereikt maar de volgende missie stond al direct weer voor de deur. Nu moest ik dit ook nog een jaar volhouden anders zou het werk voor niets zijn.

 

Mijn eerste biertje van dat jaar dronk ik eind juli op de Wielerronde van Wateringen, natuurlijk niet te veel anders zou ik op mijn kop gaan staan. En dat lukt gewoon goed omdat ik veel zelfvertrouwen had maar de angst voor terugval bleef staan en nu nog steeds ben ik daar bang voor dus waag mij zo min mogelijk aan het bier. Ik zie gelukkig meer voordelen dan nadelen aan het niet drinken van bier. Ook mijn vrienden die mij proberen te overtuigen om af en toe een biertje mee te drinken maar komen van een koude kermis thuis. Ik doe het gewoon niet. Ik bepaal zelf wanneer op een gezellige manier een keertje een biertje meedrinkt en niet zij. Ik heb ze nu ook verteld dat ik last gehad heb van paniekaanvallen en dat alcohol een van de veroorzakers is geweest. Is niet helemaal waar maar ik laat ze maar in de waan zo en krijg ik minder gezeur aan mijn hoofd.

 

 16 en 17 augustus 2003

 

Een zeer opmerkelijk weekend.

 Waterpop, een gezellig popfestival waar ik 25 jaar lang naar toe gaat en naar toe leeft. En dit is een dergelijke dag die ik van te voren had gepland om gezellig een biertje te drinken. En dat heb ik geweten. Ik probeerde zo lang mogelijk mijn eerste biertje uitstellen want zodra dat eerste biertje drinkt, zal ik denk niet meer stoppen tot het eind van het festival. Het was goed weer, gezellig, veel vrienden en veel oude bekenden die ik elk jaar weer tegenkom op dat festival. En ja, het bier smaakte best en eigenlijk veel te best. Niet dat ik helemaal dronken thuis kwam en ik had ze goed zitten. Het festival duurde tot elf uur ’s avonds, bleef nog anderhalf uur hangen en ging met toch wel een goed en gezellig gevoel naar huis. Thuis gekomen, toch nog een biertje genomen en voor ik ging douchen en naar bed ging ook nog even een bakkie thee, iets waar ik nu een gewoonte van gemaakt hebt. Ik lag denk rond half twee op bed en viel als een blok in slaap. En wat ik na de wielerronde ook al had, ik werd na vijf uren slapen al wakker. Mijn hart bonkte in mijn keel, voelde mij onrustig en ongemakkelijk. Mijn lichaam was de alcohol aan het verwerken, iets wat mijn lichaam niet meer gewoon was. Mijn hart klopte 15 tot 20 % sneller dan normaal. Ik kon dan ook niet meer in slaap komen. Ook de bekende nadorst was weer aanwezig. Nee, dit voelde totaal niet lekker aan. Ik voelde mij op zijn Hollands gezegd, KLOTE!

 

En dit bleef ook de gehele dag aanhangen. En in de middag voelde ik mij enorm gespannen, dezelfde spanning die ik destijds ook had toen ik nog die paniekaanvallen had. Ik probeerde mij te ontspannen maar dit lukte maar deels. Ik was nu wel tot een heel grote conclusie gekomen. Die alcohol was op zeker een medeveroorzaker van die paniekaanvallen. Absoluut een hele grote reden om zo veel mogelijk van de alcohol af te blijven. Ik heb die middag gelukkig geen aanval gehad, al had ik het gevoel dat het heel erg weinig scheelde.

 

22, 23 en 24 augustus 2003

 

Het weekend van de waarheid voor mij. Ik ga al jaren met mijn vrienden naar Valkenburg om lekker gezellig te stappen maar ook om te sporten. Helaas moest ik op veel onderdelen altijd af haken. Ik was gewoon te zwaar en zeker om een mountainbike de heuvels in Valkenburg te beklimmen. En ik durfde nooit, bang dat ik onderweg een paniekaanval zou krijgen. Dit is ook veroorzaakt door dat fietsen in Friesland. Vrijdagavond gezellig wezen stappen en zo lang mogelijk weer proberen om dat eerste biertje te nemen. En daar had ik absoluut geen problemen mee. Ik was nu helemaal in mijn element. Zaterdagochtend voelde ik mij prima maar toch wel gespannen. We zouden die dag een survival tocht houden. En omdat ik een bepaalde vorm van hoogtevrees had ( ik ben als kind uit een 8 meter hoge boom gevallen op mijn rug), hoopte ik niet dat we gingen abseilen en tokkelen. En wat gingen wij doen? Abseilen en tokkelen! Mijn hart klopte in mijn keel maar ik moest en zou het doen. Dit was het weekend van de waarheid. Hier kon ik een aantal angsten overwinnen. Ik kwam, Ik zag en Ik overwon. Na alle onderdelen met succes te hebben afgerond, kon ik niet meer stuk. ( nu ik dit schrijf, krijg ik nog kippenvel als ik daar aan denk). Een grandioze dag, ze hadden wel vuurwerk voor mij af mogen steken. Ook s’ avonds weer heerlijk naar mijn zin gehad. Met beleid dat biertje weer gedronken want de ultieme test zou op zondag plaatsvinden. Lekker geslapen en een van de weinige die helder opstond maar toch zat ik niet helemaal lekker in mijn vel.

 

Een van mijn grootste angsten was toch op dat moment, dat ik onderweg een paniekaanval zou krijgen. Ergens in the middle-of-nowhere. Midden in de bossen, waar een ziekenwagen niet terecht kon komen. Gek, maar dat was wel mijn angst op dat moment. Maar het kwam ook omdat ik al die jaren naar Valkenburg ook die zelfde angsten had, toen ik nog in die periode paniekaanvallen had.

 

We waren die dag met een man of 15 en gingen eindelijk op weg. Het eerste stuk was vrij vlak maar de eerste heuvel kwam al vrij snel. De eerste beproeving, de eerste uitdaging kwam er aan. Ik besloot om op een rustige en eigen manier de heuvel te beklimmen. Ik wilde niet meteen alles geven. Ik had genoeg getraind op de sportschool, ik had genoeg conditie maar ik wist niet wat mij nog te wachten stond de rest van de dag. De klim begon en bleef rustig achterin. Het was een behoorlijke en stevige klim en ik kwam zo beetje als een van de laatste aan. Eenmaal boven aangekomen, stond de gehele groep uit te puffen en bij te komen en te wachten op de rest. Wij stonden bovenaan maar er werd een persoon vermist, een persoon die te kampen had met …..  overgewicht. Omdat we in bossen stonden konden wij hem niet zien en hij kwam maar niet. We keken elkaar aan. Wie gaat er naar beneden om te kijken! Een keer raden… Juist. Ondergetekende reed naar beneden. Ik barste van zelfvertrouwen en die klim die ik had gedaan, was zwaar maar het ging mij goed af. Beneden aangekomen kwam ik een persoon tegen, die vertelde dat de vriend die ik zocht terug was gegaan naar het hotel. Hij kwam niet tegen de berg op. Iets waar ik vroeger altijd al bang voor was. Vol moed klom ik met gemak tegen de berg op. Mijn vrienden keken echt met ongeloof hoe ik met gemak de heuvel beklom. Ik kon niet meer stuk. Het echte werk kon nu beginnen. We reden door bossen, wegen, knollenvelden, prikkeldraad, kuilen en ik kon maar niet stuk. Ik zat constant voorin en de rest van mijn vrienden in mijn nek. In eerste instantie had ik het niet door maar ze wilden telkens voor mij eindigen. Het zal hun toch zeker niet gebeuren dat ik eerder boven was dan zij. Ik genoot, ik liet veel van mijn vrienden achter me op de heuvels. Hier had ik het nu voor gedaan. Ik voelde mij weer ´veilig´. ( en elke keer weer als ik dit weer teruglees krijg ik toch een dikke laag kippenvel) Ik kon weer leven. Eindelijk na ruim 30 jaar, kon ik opgelucht ademhalen. Ik was niet bang meer. Ik had geen alcohol meer nodig. Ik had geen paniekaanvallen meer. Ik was niet meer dik. Ik leef, ik adem, ik geniet en was er helemaal klaar voor. Geweldig. Het was niet te omschrijven hoe ik mij op dat moment voelde. We hebben die middag 6 uur ´gefietst. We naderden het einde. Iedereen zat er geweldig doorheen. Ik ook en gelukkig waren de laatste 10 kilometer meest afdalingen. We hadden een zere kont maar was erg voldaan.

  

Drie dagen later was ik ondanks mijn bier drinken en heerlijk wezen eten maar ook veel gesport 3,5 kg afgevallen. En op 1 september 2003 stond ik 94,5 kg dus in totaal 52,5 kg afgevallen. En daarna een heel lange tijd op 92 kilo gestaan.

 

 Het volleybal seizoen stond weer voor de deur en ik had nog nooit zoveel zin gehad in het volleybal seizoen als dat jaar. Het was dus weer 4 maal per week sporten . Tweemaal sportschool en tweemaal volleybal per week. Ik moest en zou dit tot 1 juli 2004 volhouden.

 

 Het volleyballen en sporten gaan goed maar helaas wil de buik niet zo meewerken. De breuk speelt regelmatig op maar ook de ´hangpijn´ (zo noem ik het) van mijn buik is onprettig geworden. Ik heb de buikband nu altijd bij me. Mocht ik op mijn werk last krijgen, kan ik hem altijd nog omdoen. Met sporten heb ik hem in ieder geval altijd om! Maar ik probeer het altijd uit te stellen zo lang het kan.

 

Van 1 september 2003 tot nu blijf ik gemiddeld op 93 kg staan. Ik zit er wel eens boven maar ook wel eens onder.

 

 Ik heb mijzelf weer gewaagd op het liefdespad en met succes. Want dat vertrouwen kreeg ik ook weer terug. Ik heb 20 jaar geen vaste relatie meer gehad. En ben nu gewoon aan het daten, nog geen vaste relatie gevonden maar dat hoeft ook niet 1 2 3. Nu kan ik helemaal niet stuk . Maar dat kon even wel, want.

 

 Op 12 januari 2004

Krijg ik rugklachten. De vrijdag ervoor op 10 januari verstapte ik mijzelf tijdens een volleybalwedstrijd. Ik heb gewoon door gespeeld. De spieren waren warm dus echt veel pijn had ik op dat moment niet. Dat was anders op maandagochtend. Ik had een stekende pijn in mijn linkerbilspier tijdens het zitten. Maar het was nog dragelijk. Diezelfde avond had ik nog een wedstrijd en had ook tegen de jongens gezegd, dat ik zou gaan inspelen maar als ik last kreeg zou ik niet spelen. Na 2 minuten inspelen voelde ik dat ik geen last zou krijgen en speelde een heerlijke wedstrijd. Maar direct na de wedstrijd en in de kleedkamer ging zitten, voelde ik alweer die stekende bilspier. Ik wist toen dat het goed fout zou gaan. Maar zo fout had ik niet verwacht. Ik ben de dag erop direct naar de huisarts geweest en die vertelde dat ik een ontsteking had in mijn rug en dat straalde uit naar mijn been. De twee volgende dagen erop ging nog wel maar toen waren de rapen echt gaar. De pijn was ondragelijk geworden en moest dikke medicijnen halen om de pijn dragelijk te maken maar dat was vechten tegen de bierkaai. De drie weken erop waren een ramp en van slapen kwam er bijna niet van. Gemiddeld sliep ik die drie weken maar 2 a 3 uur per nacht. Zodra ik rustte kwam de pijn weer terug en was de slaap weer verdwenen. Maar ook dat ging weer over. De fysio vertelde wel dat wel eens veroorzaakt zou kunnen zijn door het afvallen. Jarenlang met een dikke buik gelopen, heel sterke rugspieren en zeer slappe buikspieren. In die periode kon ik niet sporten van de pijn maar wonder boven wonder wed ik ook niet zwaarder. Waarschijnlijk door de pijn. Ik heb wel in die periode een bijna paniekaanval gehad. Ik denk door de frustraties en pijn die ik op dat moment had. En de onmacht van die blessure. Ik kon mijn agressie en stress niet kwijt en dat kwam er na vier weken er een keer uit. Gelukkig had ik mijn lichaam onder controle en kon de aanval onderdrukken.

 

 1 maart 2004

Dit was de dag dat ik besloot dat er toch wat moest gebeuren. ( ik had het al 2 maanden uitgesteld)Maar ook door het rugincident. Mijn motivatie is nog heel goed alleen wordt toch contant gehinderd door die buik. Ik wil absoluut niet meer terugvallen. En dat gebeurt ook niet meer. Ik ben veel te gelukkig nu maar net dat een kleine beetje nog niet. Ik wil absoluut niet geopereerd worden, want ik ben daar als de dood voor, maar ik wordt gehinderd door die buik. Ik hoef echt geen wasbordje want ik heb jaren met een dikke buik gelopen maar als ik zo blijf lopen en constant last blijf houden van die navelbreuk en die hangbuik en daaraan denk dan zakt het lood mij in de schoenen.

 

 26 april 2004

 

Mijn afspraak bij de plastische chirurg. Toch wel met knikkende knieën er naar toe gegaan. Hoewel ik weet dat er nog niets gedaan wordt. Maar de stap is nu gezet en is voor mij nu eenrichtingsverkeer geworden. Het hele proces duurde maar 10 minuten. Paar vraagjes, beetje voelen en mijn navelbreuk bekeken en voor ik het wist stond ik al weer buiten. Met de mededeling dat het nu nog ongeveer 5 maanden gaat duren voor de werkelijke operatie. Heel spannend wordt het nu.

 

 17 mei 2004

 

Ik kreeg vandaag een brief van de verzekering binnen.1 week eerder dan gepland dus wie weet zit er vaart in. Ik moest de reden opgeven waarom ik geholpen moest worden. Ik heb deze brief er maar bij gestopt of dat geen reden is. Ik heb 25 jaar lang ellende gehad, mag ik nu aub er iets voor terughebben. En moest er ook foto’s bij doen van buik en overschot van vel. Heb ik dus gedaan maar zal jullie deze foto’s besparen. (Voor wie nieuwsgierig is, wat ik betwijfel, stuur ik er wel een op)   Ben wel van plan om na de operatie het genezingsproces vast te leggen.

 

 1 juli 2004 DE FINISH

 

 Begonnen op 2 september 2002. Mijn missie volbracht. Ik weeg nu 95 kilo en ik sta dus nu een jaar lang op hetzelfde gewicht. Maar het betekent niet dat ik er al ben. Ik heb levenslang, ik ben mij daar van bewust. Maar zo lang ik geen paniekaanvallen meer hebt, maakt het mij ook niet meer uit. Bovendien ik geniet van het sporten, bezoek nu ook de sauna, wat ik vroeger niet durfde. Ik eet gezond en krijg nog steeds complimentjes van jan en alleman. En dat doet mij nog steeds goed. Dus gaan we vrolijk verder.

  

PANIEKAANVALLEN? Die wil ik nooit meer. En ik hoop dat ik dat nooit meer terug krijgt. Ik wil wel graag mensen helpen een duwtje in de goede richting te geven. Want ik weet als geen ander wat het is.

 

  Het laatste woord.

 Ik geef niet op want daar heb ik nu teveel voor gedaan. Ik besloot ook maar eens om mijn verhaal op te schrijven. Ik heb ook de laatste paar maanden ook mijn verhaal aan veel mensen, familie en vrienden, eindelijk eens verteld. De meeste waren verbaasd en konden niet geloven dat ik dat zo lang had kunnen verzwijgen. Door er vooruit te komen, word je ook sterker.

 

Want die paniekaanvallen hebben mijn leven behoorlijk beheerst, altijd die angst, die angst om dood te gaan. Verschrikkelijk! Ik durfde niet om mijzelf te wonen, ik woon nog steeds bij mijn moeder in huis,  geen relatie aan te gaan. Ondanks de vele angsten liet ik mij ook vaak niet kennen. Ik stapte toch vaak in de auto ondanks dat ik bang was dat ik onderweg een aanval zou krijgen. Ik ging toch op zijn tijd op vakantie, al zijn dat er niet veel geweest. Ik ging wel weekendjes met mijn vrienden mee, ondanks die angsten. Ik weet nu dat ik die angst had omdat ik al bang was dat ik een aanval zou krijgen. Het zit gewoon tussen je oren.

 

En mocht ik nu nog eens een aanval krijgen, kan ik het in ieder geval tegen iemand vertellen. Ook moet ik eerlijk toegeven dat het de laatste paar maanden een beetje moeilijker had om op zaterdagavond een biertje te nemen. Misschien komt het door de spanningen van de laatste paar maanden maar ik heb er niet aan toegegeven en ik wil het ook niet. Het gaat nu bijna heel goed mij en eindelijk kan ik nu echt eens zeggen. Ik voel mij nu echt ‘ veilig’. Ik geniet nu elke dag. EN ik ben er heel erg sterk uitgekomen en een totaal ander mens geworden.

 

 

Ik leer nog steeds veel bij maar het allerbelangrijkste is dat ik kan zeggen en dat is:

 

 “ IK LEEF WEER ………."

 

 

Leon Rodenrijs

 

Laat een berichtje achter in mijn gastenboek of voor eventuele vragen mail dan naar geenpaniek14@hotmail.com

 

 

 

Ps. de operatie is inmiddels achter de rug. Is wel meegevallen qua angst maar er moest natuurlijk weer wat mis gegaan. Door mijn navelbreuk is helaas mijn navel afgestorven. Dus liep ik daar letterlijk en figuurlijk met een gat in mijn buik rond ten grootte en diepte van een dop van een frisdrankfles. Goed ik heb een herstellende ingreep gehad en dat viel dan allemaal wel weer mee. Het ziet er niet uit hoe het hoort te zijn maar ik heb er vrede mee. En die andere navel was al 42 jaar oud dus misschien wel een vervanging toe. Heel misschien moet ik eind van het jaar nog een kleine ingreep ondergaan omdat ik aan de zijkanten van mijn lichaam ziogenaamde dogears hebt. dat zijn ook wat stukken vel die bij de BWC niet konden worden weggehaald maar dat is van latere zorg maar ben daar niet meer bang voor.

Het belangrijkste wat ik mee ga geven is, mensen isoleer jezelf AUB niet. Ik begrijp dat je je thuis veiliger voelt dan maar waar dan ook maar thuis zitten zorg ook voor extra paniek. Niets om handen blijf je maar piekeren en malen terwijl je juist ook afleiding nodig hebt. je moet je gedachten verzetten. Je geest is diegene die er voor zorgt dat je die aanvallen krijgt. Je lichaam is gezond maar je geest zorgt voor de verstoring. Uit 25 jaar ervaring weet ik wel hoe harder je ergens over gaat nadenken des eerder ga je daadwerdelijk ook wat voelen. Dat is ook een reden dat als we aanval hebben gehad nog dagen er na doorsukkelen omdat we maar blijven malen en piekeren. ZOEK DE AFELIDING. Ga dingen doen die je leuk vind, praat met mensen, vrienden en of familie. Verzwijg het niet dat je aanvallen hebt. Je hoeft het niet iedereen te vertellen maar deel je angsten een beetje. De een zal het beter begrijpen dan de ander maar door het te vertellen aan een bekenden zal zeker een stuk veiligheid met zich meebrengen. Op het moment dat je aanval krijgt, kan je daar steun in zoeken

 

 

 

En aub ga sporten. Ik weet het, het is tegenstrijdig. We zijn bang om te gaan sporten omdat nu eenmaal je hartslag omhoog zal gaan. Wees blij daarmee want dat is heel natuurlijk als dat gebeurd. Je hoeft niet direct zwetend uit de sportschool te komen maar gewoon een stevige wandeling kan wonderen doen. ga naar sportschool ( ga niet alleen en niemand mee) en vertel het maar wat je mankeert. Onder goede begeleiding kan je toch lekker bezig zijn. Je krijgt weer wat vertrouwen, je conditie wordt beter( zodat je hart minder snel op hol zal slaan). Echt dit is het beste advies wat ik kan geven . GA AUB SPORTEN!!!!

Update 22-07-2011

Dit verhaal heb ik al een tijd geleden geschreven. Inmiddels ben ik al ongeveer 12 jaar mijn paniekaanvallen kwijt. Inmiddels ben ik toch al weer wat kilo's aangkomen maar heb toch jarenlang erg goed volgehouden om mijn gewicht redelijk op peil te houden. ( gelukkig hebben we de operatie-foto's nog !!)

Begin 2005 ben ik wel even in een dip geweest. Al die jaren met paniek en daarna het gevecht tegen mijn alcoholverslaving begon denk ik toch zijn tol te eisen. Al die jaren was ik vrijgezel gebleven en ik verlangde toch enorm naar een partner.

En nu zag ik er weer als een jonge god uit en waar waren die vrouwen dan toch? Keihard mijn best doen om maar te daten met een vrouw . Hier en daar scoorde ik wel wat maar echt een relatie krijgen dat lukte dus niet. Thuis ging het ook niet meer zo goed en ik zat er echt even doorheen. Het ging niet zo langer meer en ik besloot om er einde aan te maken....................... Nee, niet dat einde, hoor. Nee, ik was me daar gek.

Ik ben naar huisarts gegaan en die wees mij daar door naar een maatschappelijk werkster. dat was achter een gouden greep en die gaf mij de bekende schop onder mijn kont. Binnen een half jaar had ik een appartement , vraag mij niet hoe ik dat zo snel voor elkaar kreeg maar ik was reuzelblij. Eindelijk mijn eigen huisje en kon nu eindelijk mijn eigen dingen doen. Ik ging er begin oktober 2005 in wonen en 3 weken later had ik zowaar een date met ene Yvonne. Wauw dat was een toppertje, zeg.

En het bleef een toppertje. 3 Kinderen waarvan de oudste bij zijn vader woonde vanwege zijn autisme. De andere twee, een tweeling ( meisje en jongen) woonde bij hun moeder. Ruim 2 jaar later zijn wij op 24 december getrouwd. Een huis gekocht in de omgeving van Rotterdam. Mijn leven kan niet meer stuk ondanks die 25 jaar paniek.

Geef nooit op en je zal er sterker uitkomen. 

 

 OK nu de  paniekaanvallen

  

Meestal krijgen mensen hier last van in hun puberteit of begin volwassenheid. Ook al is de exacte oorzaak van paniekaanvallen niet bekend, toch wordt het in verband gebracht met stressvolle situaties zoals slagen voor een opleiding, gaan trouwen, een kind krijgen en ga zo maar door.

Ook is er bewijs gevonden dat een paniekstoornis deels genetisch bepaald is. Als één van de familieleden een paniekstoornis heeft, dan is het risico dat je er last van krijgt groter, vooral op de momenten in je leven dat het wat stressvoller is.

 

Een paniekaanval is een onverwachte, overweldigende angst dat zonder enige reden zich bij je voor kan doen. Het is veel intensiever dan je overspannen voelen. Symptomen bij een paniekaanval zijn:

 

-verhoging van het hartritme (hartkloppingen)

-moeilijkheden met ademhaling (het gevoel geen lucht te krijgen)

-angst die bijna verlammend is

-duizeligheid/ licht in het hoofd/ misselijk

-trillen, zweten

-gevoel te stikken, pijn op de borst

-het opeens warm krijgen of juist heel erg koud (rillingen)

-tintelingen in vingers en tenen

-angst om gek te worden of dood te gaan

 

Je zal dit waarschijnlijk herkennen a


Posted on 21/7/2011 at 08:48
Hosting door HQ ICT Systeembeheer