Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Passievrucht

Tragisch

12:15, 13/2/2010 .. 0 comments .. Link

Het is 12 februari 2010. Over enkele uren zal de Olympische vlam ontstoken worden en gaan de 21e Winterspelen in Vancouver van start. In Whistler, op 2 uur rijden van Vancouver, zijn de rodelaars bezig met hun laatste training als het noodlot toeslaat. In de laatste bocht van zijn tweede run maakt het 21-jarige Georgische rodeltalent Nodar Koemaritasjvili een stuurfout. Hij vliegt met ruim 140 kilometer per uur de baan uit en knalt tegen een metalen paal van de dakcontructie. Reanimatie mag niet baten. Hij bezwijkt in het ziekenhuis aan zijn verwondingen.

Vancouver rouwt. De vlaggen gaan halfstok. Het Georgische team besluit toch door te gaan, voor Nodar.

 

Ik herinner me de voorgaande Olympische Spelen altijd in een serie beelden. Memorabele momenten in de sportgeschiedenis die voor altijd op het netvlies gebrand staan. Ellen van Langen die met wijd opengesperde ogen en mond over de streep komt in Barcelona (1992), nog niet beseffend dat ze gewonnen heeft. Inge de Bruijn die haar gemanicuurde handen voor zich uit strekt na de winst op de 100 meter vlinderslag in Sydney (2000). Marianne Timmer die na haar gouden 1500 meter in de armen van Peter Mueller valt in Nagano (1998). Diezelfde Marianne Timmer die acht jaar later (Turijn 2006) met open mond naar het scorebord kijkt en ziet dat ze de 1000 meter gewonnen heeft.

Meestal mooie momenten, maar soms ook tragische zoals Mohammed Ali die, trillend van de Parkinson, de Olympische vlam ontsteekt in Atlanta (1996). Of de val van Erben Wennemars in Nagano, waarna hij kermend van de pijn over het ijs kronkelt. Ook dat is topsport. Vandaag komt er nog zon tragisch beeld bij dat niet meer van het netvlies zal verdwijnen: de binnenkomst van de Georgische atleten tijdens de openingsceremonie. Aan de roodwitte Georgische vlag hangt een zwarte wimpel. Alle deelnemers hebben een zwarte rouwband om hun rechter arm en een zwarte sjaal om hun nek. Direct na binnenkomst, als het publiek gaat staan, nemen ze hun muts af en buigen ze het hoofd. Met tranen in hun ogen lopen ze verder het stadion in. Georgi rouwt, Vancouver rouwt, de wereld rouwt.

 

Hoe tragisch het dodelijke ongeluk van Koemaritasjvili ook is, the Games must go on. Deze legendarische woorden werden na het bloedbad in Mnchen in 1972 voor het eerst gesproken en werden daarna nog een aantal malen, in minder dramatische omstandigheden, gebruikt. In Whistler wordt de laatste bocht aangepast. Er komt een muur vr de fatale paal waar Nodar zijn leven liet. Het bloed wordt opgeveegd. De rodeltrainingen worden hervat. Nederland gaat weer praten over Sven, de loting, de baan, het ijs.

Nodar Koemaritasjvili is dood, the Games must go on.



Twitterende reskaters

09:45, 30/10/2009 .. Posted in Sport .. 0 comments .. Link

Hè heerlijk, de winter is officieus begonnen. De wintertijd is ingegaan, ik heb de eerste snotkikkers en boerenkool al achter de kiezen (niet tegelijkertijd overigens) en best of all: er is weer schaatsen op tv! Vandaag zijn de Nederlandse afstandskampioenschappen van start gegaan in de heilige Thialf tempel. En een nieuw seizoen betekent altijd weer een hoop stof tot schrijven!

 

Een aantal schaatsers is deze zomer van ploeg gewisseld. Belangrijkste verschuivingen zijn Beorn Nijenhuis en Jan Smeekens die TVM hebben verlaten en onderdak gevonden hebben bij respectievelijk Hofmeier en DSB. Alhoewel… sinds de DSB-bank twee weken geleden letterlijk bank-roet is gegaan, heeft de rode brigade geen sponsor meer en heet het team dus ook geen DSB-ploeg meer. Dus eigenlijk zit Smeekens bij gebrek aan een betere naam gewoon in “team rood”. Klinkt als iets uit een spelletjesquiz. Ach, Jan zit er overduidelijk niet mee. Sponsornaam op z’n strakke pak of niet, hij heeft z’n titel op de 500 meter geprolongeerd.

 

Over pakken gesproken, een nieuw seizoen is voor fabrikanten ook een mooi moment om weer een nieuwe collectie lycra op de markt te brengen. En Nederland zou Nederland niet zijn als we niet iets over de pakken te zeiken hebben. En dus ligt de KNSB weer in de clinch met Nike, ditmaal over de kleuren van de pakken. Nike doet alleen aan zwart en grijs, maar Nederland wil rood, wit, blauw en vooruit, een vleugje oranje. Of eigenlijk, sponsor AEGON* wil de nationale driekleur in spandex zien. Omdat Nike dit niet kan of wil leveren, zijn ze in Nederland zelf maar achter de naaimachine gekropen om een alternatief te maken. Vooralsnog zonder succes: Erben Wennemars twitterde dat hij zijn eerste 500 meter in een pak van Nederlandse makelij heeft geschaatst en de tweede omloop het pak van Nike droeg. Het verschil? Eenenveertighonderdste in het voordeel van Nike…

 

Over twitteren gesproken, een behoorlijk aantal schaatsers hebben de digitale weg naar het nieuwe medium inmiddels gevonden. Erben, Simon, Mark, Annette en Margot houden ons in 140 karakters per keer op de hoogte van hun reilen en zeilen. En voor wie meer gecharmeerd is van schaatsers van buiten onze landsgrenzen: ook Chad, Denny en Håvard twitteren er lustig op los.

Het is nu wachten op het onvermijdelijke twitterverbod. In de tennistregelementen is het gebod “gij zult niet twitteren tijdens een wedstrijd” al officieel vastgelegd. Grote kans dus dat de schaatsers (en mogelijk alle Olympische sporters) vòòr de Winterspelen in februari 2010 een twitterverbod aan hun stretchbroek hebben hangen. Bij vorige Olympische Spelen mocht men al geen blog, vlog of column bijhouden dus twitteren zal zeker uit den boze zijn in Vancouver…

 

De laatste noviteit van het schaatseizoen 2009-2010 die het vermelden meer dan waar is, is de reskate. Ja, want wat is een nieuw schaatsseizoen zonder nieuw vakjargon nietwaar?

De reskate is een variant op de skate-off, ook al zo’n KNSB-uitvinding die inmiddels zijn weg naar de Dikke Van Dale gevonden heeft. Schaatsers met een beschermde status die op de 1.000 of 1.500 meter vallen of gediskwalificeerd worden krijgen een reskate om zich toch nog te kunnen plaatsen voor de wereldbekercyclus. Deze reskate is ongetwijfeld een reactie op de vorig seizoen ingevoerde strengere diskwalificatieregels bij het aansnijden van bochten…

 

Ach, sponsorperikelen, schaatspakkengate, twitterende schaatsers en reskates of niet, het zal ongetwijfeld weer een leuk schaatsseizoen worden. Alleen al de Spelen in Vancouver staan garant voor vuurwerk. De Canadezen willen schitteren in eigen land en de Amerikanen kunnen altijd net wat meer in het zicht van de vijf magische ringen. En dan zijn er nog de gevaarlijke outsiders zoals Fabris, Bøkko en een handjevol Koreanen genaamd Lee.

Ik zit in ieder geval de komende wintermaanden weer gekluisterd aan de buis. Oh en achter de pc om al die tweets te volgen…

 

 

* Overigens stopt AEGON na dit seizoen met de sponsoring van het Nederlandse schaatsen. Dus waarom ze nu nog moeilijk doen over de kleur van een pak… kwestie van Oud-Hollandsch mierenneuken!



Onbereikbaar

19:38, 1/10/2009 .. Posted in Everyday life .. 0 comments .. Link

Ik heb de, volgens velen onbegrijpelijke, behoefte regelmatig onbereikbaar te willen zijn. Ik voel mij niet geroepen 24 uur per dag, zeven dagen per week voor alles en iedereen stand-by te staan. Ik wil niet bereikbaar zijn als ik in een pashokje sta, in de supermarkt loop of op vakantie ben. En heel vaak wil ik niet eens bereikbaar zijn als ik gewoon thuis op de bank tv zit te kijken.

Ik ben een van die mensen die zijn mobiele telefoon dus vaak uit, stil of ergens onderin een (liefst geluidsdichte) tas heeft. Maar daarin lijk ik een bedreigde menssoort te worden. Waar je tegenwoordig ook gaat of staat, de mobiele telefoon gaat met je mee.

 

Ik kan me nog herinneren dat ik voor het eerst iets las over het opkomende fenomeen “mobiele telefoons”. Ik moest, halverwege de jaren ’90, op de middelbare school een Franse tekst lezen over een nieuwe rage in Italië: de telefonino. Iedere zichzelf respecterende zakenman had in de binnenzak van zijn maatpak tegenwoordig een draadloze telefoon waarmee hij altijd bereikbaar was!

Tegen de tijd dat ik de middelbare school had afgerond, had het mobieltje inmiddels ook Noord-Europa weten te bereiken. Liep je een aantal jaren eerder nog te pronken met je discman en je pokemon, nu hoorde je er pas bij als je een gsm had. Liefst met abonnement, niet met zo’n suffe prepaid kaart.

 

Tien jaar later is het primitieve, draagbare telefoontoestel geëvolueerd tot een multimedia apparaat. Je kunt tegelijkertijd bellen, sms’en, fotograferen, muziek luisteren, internetten, mailen, je agenda checken, spelletjes spelen en weet ik wat nog meer. Bovendien kun je deze activiteiten, door het handzame formaat van de gsm, altijd en overal doen. En dat doet iedereen dus ook. Er wordt gebeld op de fiets (hands on), telefonisch vergaderd in de auto (handsfree), gesms’t in de supermarkt, gefotografeerd in pashokjes, getwitterd in de bioscoop en gegamed op openbare toiletten.

Waar de mens is, is zijn mobiel. Er is sprake van een totale afhankelijkheid van een stukje elektronica. 80% van de Nederlanders classificeert het verlies van zijn mobiel als “een drama”. Ruim 8% van de mobiele bellers heeft zijn kostbare gsm wel eens in de wc laten vallen. Kun je nagaan hoeveel mensen het ding meenemen om zelfs tijdens number one of number two nog bereikbaar te zijn!

 

Ik schaar mijzelf onder de 20% telefoonbezitters die het verlies van zijn mobiel helemaal niet als een drama ziet. Eerder als een zegen. Ik heb mijn mobieltje ook aangeschaft voor datgene waarvoor hij van origine bedoeld is: bellen. Ik zou niet weten hoe ik een foto moest maken met dat ding, want voor foto’s heb ik (heel gek misschien) een digitale fotocamera. En de enige muziek die ik op mijn samsungetje heb gezet, is mijn beltoon omdat ik hyperchagrijnig wordt van de standaard ingestelde piepjes en deuntjes.

Ook heb ik altijd wel een of meer gemiste oproepen omdat ik het kleine kreng vergeten ben op te laden en de batterij inmiddels leeg is. Ik zit er niet mee. Ik vind het wel lekker rustig.

De rest van de wereld heeft er alleen zoveel moeite mee. Ik krijg regelmatig het verwijt “je was niet bereikbaar” naar mijn hoofd geslingerd. Als ik daarop reageer met de opmerking “ik wilde nou eenmaal niet bereikbaar zijn”, krijg ik een blik van pure onbegrip terug. Alsof ik zojuist Chinees sprak zeg maar.

 

Al die mobiele fixatie kan nooit gezond zijn. En dan heb ik het niet eens over het wel of niet krijgen van hersentumoren door zendmasten en teveel met een telefoon tegen je oor geplakt zitten. Nee, die complete afhankelijkheid van een stukje techniek, dat vind ik ongezond. De deur niet meer uit durven zonder telefoon. Niet eens naar de wc gaan zonder mobieltje. Zelfs op je welverdiende jaarlijkse vakantie de gsm in de zwembroek stoppen omdat de baas kan bellen.

Mensen laat het los! Laten we alsjeblieft terug gaan naar het tijdperk dat we niet continue bereikbaar waren voor elkaar. Naar die goede oude tijd waar je ’s avonds rustig op de bank tv kunt kijken zonder om de haverklap gebeld of gesms’t te worden. Of die fijne tijd dat je de tijd in de trein doodde met het lezen van een boek in plaats van het updaten van je Hyves-pagina met je Blackberry. En laat de volgende keer als je op vakantie gaat die telefoon eens thuis. Dan weet je zeker dat je een heerlijk, ongestoorde, rustige vakantie hebt. Ik kan het van harte aanbevelen!



Whats in a name?

16:29, 14/9/2009 .. Posted in Sport .. 0 comments .. Link

We kunnen in ons leven veel uitkiezen, maar onze naam is daar over het algemeen niet een van. Bij onze geboorte geven onze ouders ons een door hun gekozen naam mee en daar doen we het in de meeste gevallen de rest van ons leven mee.

Iedere naam, familienaam of voornaam, heeft een betekenis. Het is grappig om te zien hoe vaak een naam passend is bij de persoon die ‘m draagt. Op het journaal zie je regelmatig voorbeelden van treffende achternamen, zoals boeren die Spruit heten of boswachters die Kieviet als achternaam hebben. Maar ook voornamen kunnen treffend zijn, zoals de vrouwelijke Famke Janssen laat zien.

Dat een naam ook wel eens fout gekozen kan zijn, bleek afgelopen weekend toen Serena Williams een memorabel einde maakte aan haar halve finale tegen Kim Clijsters op de US Open. De naam Serena betekent “rust, sereniteit”, maar sereniteit was heel ver te zoeken op het centre court van Flushing Meadows…

 

In de halve eindstrijd had Serena met 4-6 de eerste set verloren. Uit frustratie verwoestte ze in twee harde klappen op het hardcourt van Flushing Meadows haar Wilson-racket. Dit racket abuse leverde haar een officiële waarschuwing van de umpire op.

De tweede set ging lang gelijk op en bij 5-6 moest Serena serveren om in de wedstrijd te blijven. Bij een stand van 15-30 sloeg ze haar eerste service uit. Bij de tweede service werd door een van de lijnrechters een voetfout geconstateerd. Dit betekende een dubbele fout en een punt erbij voor Clijsters, die hiermee op dubbel matchpunt komt. Op dat moment verloor Serena haar sereniteit.

Ze vroeg om een nieuwe bal, liep hiermee naar de bewuste lijnrechter en uitte de woorden "If I could, I would take this ... ball and shove it down your ... throat", gevolgd door nog een aantal onverstaanbare woorden. Ook zwaaide ze heftig met haar racket naar de vrouw in de stoel.

De umpire vraagt de lijnrechter vervolgens om een reactie en besluit de hoofdscheidsrechter erbij te halen. Serena is ondertussen nog steeds aan het tieren en zwaaien met armen en racket en Clijsters probeert zich aan de andere kant van het net te blijven concentreren op haar matchpunten.

In de discussie met de hoofdscheidsrechter horen we de nog steeds niet rustige Serena “I didn’t say I would kill you! Are you serious?” zeggen. De rest van de conversatie is onverstaanbaar door het boe-geroep vanaf de tribunes.

Het eind van de discussie tussen Serena en de hoofdumpire betekent het einde van de wedstrijd. Serena krijgt haar tweede officiële waarschuwing (ditmaal voor onsportief gedrag) en twee waarschuwingen betekenen één punt erbij voor de tegenstander. Game, set & match miss Clijsters.

 

Bij de persconferentie na afloop doet Serena haar naam weer eer aan, of misschien zelfs iets teveel. Laconiek en ontspannen verklaart ze: "I used to have a real temper, and I've gotten a lot better. So I know you don't believe me, but I used to be worse. Yes, yes, indeed." Oftewel, onze serene Serena is nooit zo sereen geweest en vandaag viel nog reuze mee.

 

Had Shakespeare het in 1594 al door toen hij schreef: “What's in a name? That which we call a rose by any other name would smell as sweet”? Vrij vertaald: het gaat om de inhoud, niet om de naam die we ergens aan geven. Een roos ruikt nog steeds even lekker als je ‘m anders noemt en de jongste Williams-zus is een driftkikkertje, ookal noem je haar Serena.



Ritueel tijdrekken

20:25, 12/9/2009 .. Posted in Sport .. 0 comments .. Link

De afgelopen twee weken heb ik me weer uitstekend vermaakt met het kijken naar de US Open. Ik ben dit jaar zelf twee dagen op Flushing Meadows geweest en heb daarnaast veel partijen op tv kunnen zien. Ik speel zelf al jaren tennis, ben nu op twee Grand Slams geweest en durf mijzelf een grote liefhebben van de nobele “lawn tennis” sport te noemen. Toch is er iets waar ik mij als fan lichtelijk aan erger en dat zijn de rituelen voorafgaand aan bijna ieder punt. Vooral in het mannentennis is men inmiddels uitermate bedreven in het uitvoeren van rituele handelingen om de tijd te rekken en de tegenstander uit de concentratie te brengen.