Argentinië, van Iguazu tot Ushuaia

Juan Manuel Fangio

Juan Manuel Fangio werd geboren op 24 juni 1911 in Balsarce, Argentina, uit Italiaanse ouders. Zijn carrière als racer begon hij eveneens in Argentinië in 1934. Hij reed toen met een Ford model A van 1929 die hij had omgebouwd. In zijn Argentijnse raceperiode reed hij met Chevrolet-auto´s en werd Argentijns kampioen in 1940 en 1941.

De jonge Fangio begon zijn carrière in Argentinië met een zelf geprepareerde auto

In die tijd reden de coureurs zonder bescherming. Zijn voornaamste tegenstanders waren Alberto Ascari, Giuseppe Farina en Stirling Moss. Zijn Formule 1-debuut maakte hij in 1948 in de Franse Gran Prix. Hij sartte die race met een Equipe Gordini Talbot maar reed de race niet uit. Datzelfde jaar kwam hij niet meer aan de start. Het jaar daarop, met een door de Automobileclub van Argentinië gesponsorde Maserati 4CLT/48, domineerde hij beide reeksen van de race en won het eindklassement met meer dan één minuut voorsprong op Prince Bira. Van de 6 verdere races dat seizoen won hij er 4, telkens tegen sterke concurrenten.

In 1950 werd Fangio opgenomen in het team van Alfa Romeo. De 3 races waarin hij finishte won hij allemaal, maar zijn ploegmaat Luigi Farina won ook 3 races en eindigde éénmaal vierde waardoor hij wereldkampioen werd. Buiten competitie won hij nog 4 races en werd 2 maal tweede in 8 wedstrijden.

Fangio in de Alfa Romeo

In 1951 won hij opnieuw 3 races en werd wereldkampioen. Doordat in 1952 het kampioenschap gereden werd naar de regels van de Formule 2, had de titelverdediger geen auto om het seizoen te starten. Hij had een overeenkomst getekend met Maserati om een race te rijden in Monza. Hij miste echter zijn vlucht en besloot om vanuit Parijs in één ruk door te rijden naar Monza., waar hij een halfuur voor het begin van de race aankwam. Uitgeput startte hij de race maar in de tweede ronde ging het reeds mis. Hij werd uit zijn voertuig geslingerd en belandde in het ziekenhuis met verschillende verwondingen waaronder een gebroken nek. De rest van 1952 revalideerde hij in Argentinië.

Hij startte het seizoen 1953 met een overwinning in de Panamerican Race met een Lancia D24. Terug in Europa reed hij het kampioenschap met Maserati. Hij eindigde tweede in de stand na de oppermachtige Ferrari van Ascari. In 1954 racete hij opnieuw bij Maserati tot Mercedes-Benz zijn intrede deed in de Formule 1. Hij won 8 van de 12 races(6 van de 8 in het kampioenschap). Hij reed verder bij Mercedes in 1955 in een droomploeg, opgericht door Stirling Moss. Op het einde van het tweede succesvolle seizoen, trok Mercedes zich terug uit de racerij en verkaste Fangio naar Ferrari om de verongelukte Alberto Ascari te vervangen.Hij won 3 races en werd in alle andere telkens tweede en werd opnieuw wereldkampioen.

De ongenaakbare Mercedes-Benz Zilverpijl

Fangio met de bloemenkrans bij zijn wereldtitel in 1955

In 1957 keerde hij terug naar de stal van Maserati, die nog steeds de auto van 1955 gebruikte. Na 3 overwinningen op rij en technische problemen in de vierde race, had hij 6 punten nodig om op 2 races van het einde van het kampioenschap wereldkampioen te worden. Hij viel van pole terug op de derde stek achter de Ferrari´s maar reed met een halfvolle tank waardoor hij hen makkelijk voorbijstak. Met 30 seconden voorsprong ging hij de pits in, om met 50 seconden achterstand, na een desastreuze pitstop, weer de baan op te rijden. Hij reed met de nieuwe banden het ene ronderecord na het andere. In de 20ste ronde reed hij zelfs 11 seconden vlugger dan de Ferrari´s. In de voorlaatste ronde reed Fangio de 2 Ferrari´s voorbij en won de race. Nog steeds wordt deze race aanzien als de beste in de geschiedenis van de Formule 1.

De Maserati 250F waarmeen Fangio wereldkampioen werd in zijn laatste race op de Nürburgring

Het zou echter de laatste race zijn van Fangio. Hij won 24 races voor het kampioenschap in 51 gereden wedstrijden, het beste gemiddelde ooit. Hij werd vijfmaal wereldkampioen, een record dat 46 jaar oud was toen het door Michael Schumacher gebroken werd. Hij deed dit bij 4 verschillende teams, iets wat niemand hem nadeed.

Nadat hij zich terugtrok uit de race-wereld, begon hij Mercedes-Benz te verkopen in Argentinië. Hij werd president van Mercedes-Benz in Argentinië in 1974 en ere-president voor het leven in 1987.

Op 23 februari 1958 werd hij gekidnapt door Cubaanse rebellen, maar werd vrijgelaten en bleef bevriend met de gijzelnemers. In 1990 werd hij opgenomen in de International Motorsports Hall of Fame. Juan Manuel Fangio stierf op 17 juli 1995 en werd gecremeerd in zijn geboorteplaats, Balsarce.

Velen zien hem als de beste piloot ooit, ondanks dat een vergelijking niet mogelijk is. In Argentinië wordt hij aanzien als één van de grootste sportmensen die het land ooit kende. Sportjournalisten riepen hem uit tot 2de beste sportman van de 20ste eeuw na uiteraard...Diego Armando Maradona. Als eerbetoon doopte de nationale petroleummaatschappij zijn beste benzine om tot Fangio XXI. In 2007 creëerde Maserati een speciale website om de 50ste verjaardag van zijn laatste titel te gedenken. 

Eén van de 6 monumenten die ter ere van Fangio gemaakt werden, deze staat in Monaco