Argentinië, van Iguazu tot Ushuaia

Estero del Iberá

Het natuurpark van Estero del Iberá ligt in het midden van de provincie Corrientes en werd tot het begin van de 20ste eeuw , samen met de Delta van de Río Paraná, aanzien als een ondoordringbaar en onveilig gebied. een toevluchtsoord voor outlaws en pistolero´s.

In 1928 was het de Fransman Alcides D´Orbigny die voor het eerst doordrong tot in het hart van het natuurgebied tijdens zijn grote ontdekkingsreis en studie over de fauna en flora in Zuid-Amerika. Sinds de publicatie van zijn bevindingen werden tal van initiatieven genomen om het gebied uit te roepen tot Nationaal Park. Telkens draaiden de onderhandelingen tussen de beheerders van Nationale Parken en de provincieregering van Corrientes op niets uit. Op vraag van de centrale regering, die bezorgd was dat een zo waardevol gebied verloren zou gaan, riep de regering van Corrientes het gebied in 1982 uit tot Provinciaal Park, met de bedoeling, het enorme eco-systeem dat de Estero del Iberá is, te beschermen. Het park beschikt over een karakteristieke flora en fauna, waaronder verschillende soorten die met uitsterven bedreigd worden.

Het woord Iberá is afkomstig uit de taal van de Guaraní-indianen en betekent briljanten wateren, een verwijzing naar de manier waarop het licht van de maan weerkaatst op de rustige oppervlakte van de lagunes. Toeristen van over de hele wereld bezoeken het gebied. Slechts aan één zijde wordt het gebied duidelijk afgebakend door hogergelegen land. Aan de overliggende zijde is geen echte grens aanwezig. Daarom is het moeilijk om de oppervlakte van het gebied precies te bepalen. Deze schommelt dan ook tussen 9000 en 15000 km2.

Er zijn verschillende theorieën over het ontstaan van het gebied. Men beweert dat het gebied ontstond uit een oude zijarm van de Río Paraná, waarmee het gebied onderaards nog steeds mee in contact zou staan. Een andere theorie zegt dat het gebied zou ontstaan zijn nadat de zee zich terugtrok. Een derde theorie heeft het over een enorme eolische erosie waarna regenwater de ruimte opvulde. Welke theorie de juiste ook moge zijn, vast staat dat het gebied erg afhankelijk is van de hoeveelheid regenwater dat aangevoerd wordt, wat door de steeds wisselende waterstand van de esteros bewezen wordt. Doordat het gebied lichtjes helt is er niet alleen een verlies van water door verdamping maar vloeit het water ook langzaam naar de Río Corrientes, die uitmondt in de Río Paraná en de Río Miriñay, die uitmondt in de Río Uruguay.

Een typisch verschijnsel in het waterrijke gebied van de Esteros, zijn drijvende eilanden van waterplanten die men ´embalsados´ noemt. Op de waterplanten vormt zich een laag zand waarop vaak bomen groeien. Door de wind drijven deze eilanden in alle richtingen op het water. In de tijd van de indianen zorgde dat verschijnsel voor verschillende bijgelovige verhalen. Ook de meerderheid van de fauna leeft in het water, de kaaiman en de rivierwolf zijn normale bewoners van het gebied. Een overvloed aan verschillende vogelsoorten bewonen de bomen en struiken en zijn een lust voor het oog van de ornitologen.

Ondanks de bescherming zijn er verschillende problemen in het gebied. Ontbossingen, de uitbreiding van de landbouwgebieden, de opzettelijke brandstichtingen en de ongereglementeerde jacht, brengen het gebied in gevaar. Verschillende diersoorten zijn al uitgestorven in het park, waardoor veranderingen in het ecosysteem niet uitblijven. Ook het systematisch jagen van de kaaimannen bracht veranderingen te weeg. Nog niet zo lang geleden werd een Parkwacht opgericht in een deel van het gebied. Vastgesteld wordt dat het park zich zeer snel herstelt. Het zou wenselijk zijn moest dat initiatief verdergezet worden in het volledige park.