Argentinië, van Iguazu tot Ushuaia

Difunta Correa

Het verhaal van de ´Difunta Correa´ of ´de overledene Correa´ is een pakkend verhaal van innige liefde en trouw. Het verhaal betekent vandaag echter veel meer dan dat, het is het belangrijkste sociaal-religieus fenomeen van Zuid-Amerika.

Een schilderij van Deolinda Correa en haar kind

Welk misterie omhult de Difunta Correa? Waarom bezoeken duizenden gelovigen jaarlijks de plaats waar ze stierf? Waarom vertellen ze aan éénieder die het horen wil over hun geloof, gebaseerd op mirakels? Waarom bezoeken hele families, niet enkel omwonenden maar families vanuit alle uithoeken van Argentinië, jaar na jaar het bedevaartsoord in Vallecito? Waarom komen mensen uit andere Latijns-Amerikaanse landen op bedevaart naar de Difunta Correa? Welke speciale boodschap van liefde geeft de Difunta Correa aan al deze mensen, 150 jaar na haar dood?

Duizenden families komen jaarlijks naar Vallecito om te smeken voor mirakels of om haar te bedanken voor het verwezenlijken van de gevraagde mirakels.

Het hele verhaal speelt zich af tijdens de burgeroorlog in Argentinië. De overwinnaars van een veldslag namen steevast op een wrede manier wraak op de burgerbevolking. De vrouwen van de overwonnen dorpen werden verkracht. Ook de familie van Deolinda Correa ontsnapte niet aan de barbaren. Het dorp van Deolinda werd ingenomen door de vijandige troepen, de voorraden werden gestolen en Baudillo Bustos, de jonge echtgenoot van Deolinda werd ingelijfd bij de troepen. Hij trachtte te vluchten maar werd gevat. Zijn afdeling werd weggestuurd waardoor zij met haar kind alleen achterbleef. Wetende dat ze alleen groot gevaar liep en dat ze door haan schoonheid vroeg of laat de verplichte concubine zou zijn van de commandant van de troepen, vluchtte ze. Liever dan haar man ontrouw te zijn, nam ze het risico om met haar kind door de woestijn te trekken, hopende dat ze niet zou omkomen van de dorst tussen de verschillende bronnen. Haar kind achterlaten was hierbij geen optie omdat het zou gebruikt worden als gijzelaar om haar terug te laten komen en omdat het kind haar moedermelk nodig had om te overleven.

Zo vluchtte ze dus te voet de woestijn in, zonder proviand, met één fles water en haar kind. Algemeen wordt aangenomen dat ze hals over kop op de vlucht ging, vermits ze anders wel een paard of ezel met proviand klaargemaakt zou hebben.

Een beeld van Deolinda en haar kind, hoe ze zou gevonden zijn bij haar dood

In de bergen raakte Deolinda echter verdwaald en kon ze geen water vinden. Aangekomen in ´Vallecito´ was ze uitgeput en daalde ze de berg af naar de droge rivierbedding. Daar drukte ze haar kind aan haar borst om het te voeden en bad God om het leven van haar kind te sparen. Stervend van de dorst, bleef ze haar kind zogen. Zo vondt de achterhoede van het leger haar, haar kind zogend terwijl ze dood was. Het volk zag het lot van Deolinda als een dubbel bewijs van haar liefde, ten eerste voor haar man, die ze volgde, te tweede door haar kind te redden met haar moedermelk.

Alles wordt geooferd: nummerplaten, foto´s en flessen met water, om de dorst van Difunta Correa te lessen

Vrij snel werd het graf door omwonenden bezocht uit respect voor haar daad van liefde. Maar het echte mirakel gebeurde 50 jaar na haar dood. Een rijke weduwe liet een gaucho 500 stuks vee naar Chili brengen voor verkoop. Bij de overnachting in San Juan brak een zwaar onweer los waardoor het vee vluchtte. De gaucho, bang voor zijn reputatie en de woede van de weduwe, bad tot de Difunta Correa en beloofde haar, als hij de dieren terug zou vinden, om met het geld dat hij verdiende een kapel te bouwen, om haar te eren. De dag na het onweer gingen de mannen op zoek en vonden op onverklaarbare wijze al de dieren terug op één en dezelfde plaats.

Eén van de vele bedevaartsoorden in Vallecito

Ontegensprekelijk was het een mirakel dat alle dieren ongedeerd waren. De vallei waar de dieren teruggevonden werden heet nu nog steeds ´la cuesta de las vacas´. De gaucho hield woord, keerde terug uit Chili en bouwde de eerste kapel ter ere van de Difunta Correa, boven op haar graf. Het verhaal van het mirakel verspreidde zich als een lopend vuurtje tot ver buiten de graenzen van San Juan en Argentinië. Sindsdien stoppen alle reizigers, die in de buurt van Vallecito komen, aan het graf van Deolinda Correa. Vroeger was dat met paard en kar, nu zijn het de motorrijders, automobilisten en truckers die in Vallecito stoppen. Maar ook overal in het land worden langs de weg kapelletjes geplaatst in alle maten en vormen, waar mensen stoppen om La Difunta Correa te eren.

Difunta Correa in Río Grande(Tierra del Fuego, meer dan 2000 km van Vallecito verwijderd)