Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

PatStories

KANKER (toeval bestaat niet?)

18:17, 29/11/2009 .. 0 comments .. 18 trackbacks .. Link
Als kind ongeboren.
Kon onze liefde jou al bekoren.
Hoe zou je zijn?
Groot of klein
Hadden wij een stille wens voor jou, een nieuw mens.
Na alles was het zo ongewoon.
We hadden een zoon.
Veel zullen we je geven.
Maar geef zelf inhoud aan je leven!
Jan Jansen

Soms heb je van die momenten in het leven dat je terug kijkt naar wat je allemaal al voor leuke en minder leuke dingen hebt mee gemaakt in het leven.
Vandaag is zo’n dag!

Na mijn eerste blog weer eens gelezen te hebben en al vaak erover na gedacht te hebben waar mijn tweede blog over zou moeten gaan, heb ik nu GENOEG om over te schrijven…

KANKER (Toeval bestaat niet?)

Het was altijd een “ver van mijn bed show”
Ik wist dat het een erge ziekte was en dat er veel mensen aan overlijden (ook mijn opa, toen mijn vader nog jong was) maar ik had er nooit over nagedacht dat het bij ons in de familie langs zou komen…

Het is woensdag 24 juni 2009 te Hoogeveen
Ik maak me op na een erg drukke periode op het werk om naar de Franse Alpen te gaan samen met Cees.
Een maand van tevoren had ik het er met hem over gehad, dat ik wel eens een etappe van de tour de france zou willen bijwonen en dat vond hij meteen een goed idee!
We hadden besloten dat we naar de mont ventoux zouden afreizen om de bergbeklimming te gaan bekijken waar Lance Armstrong misschien nog wel eens zou kunnen laten zien dat hij toch nog steeds kan fietsen!
Ik had al mijn spullen gepakt en omdat we naar de tour de france gingen ben ik ook nog op bol.com wezen zoeken naar een boek over wielrennen.
Het boek van Lance Armstrong: DOOR DE PIJNGRENS leek me wel een erg toepasselijk boek!
Lance zou nog wel eens voor sensatie kunnen zorgen in de tour van 2009.
Eenmaal aan gekomen in De Franse Alpen en we na lang zoeken eindelijk een plekje hadden gevonden op een camping in de buurt van de mont ventoux
Besloot ik het boek van Lance er maar eens bij te pakken.
In de auto op de momenten dat ik niet hoefde te rijden was ik al begonnen met lezen en het boek leest zo makkelijk weg dat ik er helemaal in zat!
In het boek beschrijft lance hoe zijn wieler carrière is geboren.
Maar het boek gaat ook over hoe hij zijn gevecht tegen kanker heeft overwonnen.
Ik heb dit boek gekozen omdat we naar de tour de france toe gingen en het me wel leuk leek om een boek over de wielerprestaties van Lance Armstrong te lezen terwijl we in de Franse Alpen zaten.
Waar op dat moment de tour door heen fietste.
Maar had nooit gedacht dat ik na het boek gelezen te hebben juist meer aan de andere kant van het boek zou hebben. (het gedeelte over zijn gevecht tegen de kanker)

Cees en ik waren een week nadat de wielrenners de top van de mont ventoux hadden getrotseerd (lance won de etappe en de tour niet) naar de Pyreneeën vertrokken om daar nog even te genieten van de laatste dagen van de vakantie.

In de Pyreneeën aangekomen belde ik even naar huis om te laten weten dat we veilig waren aangekomen.
Met Ronny Jansen.
Hey mam met Pat.
Ik wou even laten weten dat we veilig aangekomen zijn in de Pyreneeën, we hebben een leuke camping gevonden, het is wel weer een echte Franse camping met veel te veel fransen maar we vermaken ons hier prima! Het is mooi weer en gaan morgen ff lekker uitwaaien en bruin worden op het strand en overmorgen gaan we een dagje naar Barcelona!
Ohhh leuk kerel, mooi zo geniet nog maar ff van je laatste dagen van de vakantie!
Ga ik zeker doen!
Hoe is het thuis dan?
Goed hoor, je vader en ik hebben het rijk voor ons alleen en dat is wel even lekker!
Alleen je vader voelt zich niet zo lekker en ligt op bed…
Wat dan?
Hij is vanavond wezen fietsen en kwam thuis en klaagde over verhoging en vermoeidheid.
Hij gaat morgen naar de dokter om zich eens even helemaal te laten nakijken want zo kan het niet langer.
… ok… moet ik me zorgen maken mam?
Nee joh, Geniet jij nou maar lekker van je verdiende vakantie! Het zal wel niks bijzonders zijn, we houden je wel op de hoogte.
Ok, als er wel iets aan de hand is wel meteen laten weten dan He, want dan komen we terug!
Ja Pat, je kent me toch? Zodra we meer weten vertellen we het je meteen maar maak je je nou maar niet te druk! Genieten!
Ok mam, geef Pap een dikke kus van me en we spreken elkaar nog wel!
Is goed Pat, doe Cees de groeten van ons en tot snel!

Cees zat tegenover me en had het gesprek mee gekregen van mijn kant en vroeg wat er aan de hand is?
M’n vader voelt zich niet zo lekker…
Hij gaat morgen naar de dokter, hij klaagt over altijd moe zijn en heeft verhoging.
Dat is niet zo mooi zij Cees en je kon meteen zien dat hij zich ook wel zorgen maakte en afvroeg wat er met mijn vader aan de hand was.


Het was de laatste dag van de vakantie en Cees en ik waren druk bezig om de tent en onze spullen in de auto te proppen wat ons trouwens best gemakkelijk afging al zeg ik het zelf.
Voordat we aan onze terugreis begonnen, wilde ik toch nog even naar huis bellen om te horen hoe het nu aan het thuisfront eraan toe gaat.
Ik kreeg te horen dat Papa naar het ziekenhuis toe moest want de dokter had een verdikking gevoeld bij z’n maag...

De terugreis verliep prima.
We waren weer thuis en zaten lekker achter in de tuin in het zonnetje van een heerlijk bakje ECHTE koffie te genieten. (wat heeft die benzinepompkoffie toch een ontzettend hoog slootwater gehalte, maakt niet uit in welk land je bent)
Terwijl we vertelden wat Cees en ik allemaal meegemaakt hadden op vakantie:
• we waren naar de Mont Ventoux geweest om de wielrenners voorbij te zien razen (die we helaas gemist hebben i.v.m. autopech)
• we zijn in de Pyreneeën geweest waar het ontzettend mooi weer was en we heerlijk bruin zijn geworden
• Barcelona mag natuurlijk ook niet ontbreken als je toch in de buurt bent. ( )
En nadat we zo’n beetje alles wel verteld hadden over de vakantie vroeg mijn moeder of ik haar en papa naar het ziekenhuis zou willen brengen omdat pap een echoscopie van z’n darmen moest laten maken.

Zo gezegd zo gedaan, daar gingen we dan onderweg naar het ziekenhuis.
Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis krijg je toch wel een beetje de kriebels…
Wat nou als het toch iets ernstigs is…
Nee... het zal allemaal wel meevallen…
Je pakt de Donald Duck er maar bij om toch even je gedachten rust te geven.
Maar het is al te laat en de altijd zo gezellige Donald Duck krijgt het zelfs al niet meer voor elkaar om mij even aan iets anders te laten denken dan wat er toch met mijn vader aan de hand zou kunnen zijn…
En dan hoor je ineens een deur open gaan en wordt er Meneer Jansen? Geroepen.
Mn vader is aan de beurt en daar gaat hij dan.
Mijn moeder en ik wensen hem succes en besluiten om even een broodje te gaan eten bij boszicht.
Het was nog heerlijk weer dus we gingen heerlijk in het zonnetje zitten en bestelden een kop koffie en een broodje.
En dan zit je daar in het heerlijke zonnetje op een gezellig terras met een lekker kopje koffie en een broodje waar je altijd zo ontzettend van kunt genieten…
Maar dit keer niet…
Dit keer aten we het broodje om de tijd te doden zodat je niet thuis maar zit te wachten en te wachten totdat het eindelijk 12 uur is en je je vader weer kunt ophalen in het ziekenhuis.
Het was half 12 ik had mijn broodje en kop koffie op gegeten maar moeders kreeg het niet voor elkaar en had de helft laten staan.
Zullen we maar weer naar het ziekenhuis gaan? Zei mijn moeder tegen mij en daar gingen we weer.

We waren weer in het ziekenhuis en mochten naar m’n vader toe, hij lag op een bed bij de eerste hulp en je zag dat er iets hem niet lekker zat…
En dan krijg je de kriebels…
Je vader die er altijd voor je geweest is, is nu het lijdend voorwerp.
Volgens mij is het niet goed jongens… zegt mijn vader.
We proberen hem nog een beetje op te beuren door te zeggen dat hij zich niet zo druk moet maken en dat we eerst maar eens even de uitslag moeten afwachten.
Dan komt de dokter binnen en vraagt ons om mee te gaan naar een andere kamer waar we even rustig kunnen praten…
Mijn vader geeft m’n moeder een hand en lopen achter de dokter aan.
Terwijl we die kant op lopen vraag ik nog aan mijn ouders of ik even op ze moet wachten of dat ik mee mag?
Natuurlijk mag je mee zeggen ze beiden, je gaat toch niet in je eentje in de wachtkamer zitten, we hebben geen geheimen voor jou!

En daar zit je dan, in een klein kantoortje met een dokter tegenover je waarvan je al ziet dat ze geen goed nieuws gaat brengen.
Je vraagt je alleen nog maar af hoe slecht het nieuws zal zijn…
Mn ouders zitten tegenover de dokter en voor mij is er een extra stoel bij gepakt en ik zit aan de zijkant.
Alsof ik tv aan het kijken ben en helemaal in het verhaal zit kijk ik toe hoe de dokter het woord neemt en mijn ouders gaat vertellen wat er nou eigenlijk gevonden is.
Helaas kon ik dit keer niet weg zappen of iets anders gaan doen want dit was de werkelijkheid.
Meneer Jansen u heeft KANKER…

Alsof m’n vader door een mokerslag geraakt werd zag je dat het hard aan kwam.
Zijn grootste nachtmerrie werd werkelijkheid.
Maar het was niet alleen m’n vader bij wie het slechte nieuws hard aan kwam, ook m’n moeder zat er even uit het veld geslagen bij.
En dan heb ik het nog helemaal niet over mezelf gehad…
Daar zit je dan… het ene moment zit je lekker van het zonnetje te genieten in het buitenland en eventjes daarna krijg je in een klein kantoortje in het ziekenhuis te horen dat je vader KANKER heeft.
KANKER!?!, de ziekte die ik toevallig voorbij heb horen komen in een boek over het leven van een groot wielrenner die in 1993 het wereldkampioenschap wielrennen op de weg won en in 1999 de tour de france op zijn naam schreef.
Maar zijn belangrijkste overwinning behaalde hij in de strijd tegen kanker.

En nu moest mijn eigen vader ook die strijd aan gaan tegen kanker.
Nadat iemand gehoord heeft dat hij kanker heeft dan komen de vraagtekens???
Waarom ik?
Wat voor kanker?
Hoelang heb ik nog?
Hoe nu verder?
Etc.
Je rolt ook van de ene vraagteken naar de andere en telkens weer als je naar het ziekenhuis gaat hoop je dat je te horen krijgt dat het allemaal wel meevalt.
Maar dat gebeurt niet. (tenminste niet bij ons)

Op weg naar huis is het dood stil in de auto, je hoort elkaar gewoon denken maar toch wordt er niet gesproken met elkaar…
Waar moet je het over hebben als je net gehoord hebt dat je vader KANKER heeft…
Eenmaal thuis gekomen zie ik m’n zusje in de keuken een boterham op smeren en bedenk me ineens dat Marcella nu het slechte nieuws te horen gaat krijgen…
En net als wij in dat kleine kantoortje in het ziekenhuis even helemaal verbouwereerd waren was Marcella dat ook.
Maar toen zei Marcella ineens: ach we hebben al zoveel meegemaakt in de afgelopen jaren, dit kan er ook nog wel bij!
En zo voelt het ook, het ongeluk van mijn moeder 17 jaar geleden, de psychose van mij nog niet zo lang geleden en m'n vader die kanker heeft…
Het is maar hoe je ermee omgaat.
Je kunt het over je heen laten lopen en zielig in een hoekje gaan zitten of je kunt de "strijd" aan gaan en niet bij de pakken neer gaan zitten.
Dat laatste hebben we al die jaren gedaan en dat zal ons ook nu weer er doorheen trekken!

Via deze blog wil ik van me af kunnen schrijven hoe ik me voel maar ook de mensen om mij heen op de hoogte houden van de gang van zaken op dit moment.
Het volgende blog zal snel volgen want er is in de tussentijd nog veel meer gebeurd.


Tijdmachine

17:50, 29/11/2009 .. 0 comments .. Link

Zaterdag 14 Februari 2009 ((l) )

Mijn eerste Blog...

Soms heb je van die momenten in het leven dat je terug kijkt naar wat je allemaal al voor leuke en minder leuke dingen hebt mee gemaakt in het leven.
Vandaag is zo'n dag!

Het begon allemaal eigenlijk gisteren al:
ik was opzoek naar een ouwe teamfoto van de A1 junioren.
Morgen heb ik namelijk een surpriseparty voor Guuske want die is 80 geworden en nou leek het ons wel leuk om met de gehele A1 junioren een gesigneerde tshirt van ons allen en die ouwe teamfoto cadeau te doen. (mooie herinnering toch?!?!?)

...Dus ik opzoek... mn hele kamer overhoop gegooid... geen foto's :-s
maar toen bedacht ik me ineens dat met de verhuizing de box met mijn foto's ergens op zolder was verstopt...
Dus ik de zolder op en na lang zoeken en behoorlijk wat boxen verder had ik hem eindelijk te pakken!!!
Foto's PJ stond er met grote letters op de box geschreven.
Dus ik de box meegenomen naar mijn kamer en eerst maar eens de 3 jaar oude stof die erop lag weg gezogen.

En toen brak het moment aan...
Ik zou weer even terug gaan in de tijd!
Ouwe herinneringen van vroeger die in de vergetelheid waren geraakt zou ik weer gaan tegen komen...
Mooie herinneringen maar ook herinneringen aan minder goeie tijden...

na even een moment van twijfel besloot ik toch om een duik in het verleden te nemen!

... Ik opende de doos... "mijn god... wat een foto's..." Patrick als klein mannetje in de dierentuin boven op een grote (houten) dinosaurus... Patrick aan het voetballen met zn vriendjes in Drachten... Patrick aan het ijshockeyen in Tilburg... mn eerste rijles... Patrick samen met papa op de tribune van Heerenveen (nog het ouwe abe lenstra stadion)... Patrick met moeders in de skybox van het Willem 2 stadion...

Ik vloog van de ene herinnering naar de andere...
Heerlijk...
had ik al veel eerder moeten doen...
maar aan de andere kant is het juist ook wel leuk om ze ff vergeten te zijn geweest en dat ze nu ineens weer terug komen, je zal vast wel begrijpen wat ik bedoel...

Iedereen heeft ze wel... fotoboeken vol met herinneringen maar wat mijn fotoboeken zo speciaal maakt zijn de verhalen van gebeurtenissen in mn leven waar mijn ouders over geschreven hebben.

ik zal 1 van die gebeurtenissen noemen waardoor ik op het idee van deze blog ben gekomen:
9 Januari 1992 00.57 uur
Lieve Patrick,
Vandaag de grote dag, je wordt 10 jaar en bent nu officieel een teenager! Wat een fijn gevoel als vader en moeder om zo'n grote zoon te hebben. Patrick wat is de tijd snel gegaan. 10 jaar geleden werd je geboren, ik herinner het me nu nog als de dag van gisteren. jij hoort tot de 3 belangrijkste mensen in mijn leven en dat zal altijd zo blijven! Mam en ik zitten samen een glaasje te drink op jouw verjaardag, ik ben speciaal thuis gekomen van een vergadering om morgenvroeg samen met jou de kado's te kunnen uitpakken. Ik weet al wat het is... je ziet het vanzelf... (voetbaltas,leesboeken, bureau)

Ik hoop dat jij in jouw leven net zoveel geluk en liefde zult vinden en krijgen als ik heb Patrick!
Van harte Proficiat! op de volgende 10 jaar
met een dikke zoen Papa & Mama
"geniet van je tienerjaren!"


Vanaf Vandaag 14 februari 2009 (valentijnsdag) ben ik op het idee gekomen om deze blog op hyves te gaan gebruiken voor ouwe en nieuwe herinneringen, mooie en niet zo mooie herinneringen.
Zodat ik later via deze blog nog eens terug kan lezen wat ik mee heb gemaakt.

WORDT VERVOLGD... 
 



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links

http://pat09.hyves.nl/

Categories


Recent Entries

KANKER (toeval bestaat niet?)
Tijdmachine

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer