Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Paulien Dirkzwager

6/6/2014 - Rome dag1

 

Rome dag 1

vrijdag 6 juni 2014

08:59

 

Een tijdje terug kreeg Michiel zijn CITO uitslag. Deze was boven verwachting goed, waardoor Michiel zei: 'nu wil ik toch naar het gymnasium', 'Dan gaan wij samen naar Rome' was mijn reactie. (moet ergens altijd een goed excuus zijn voor een reisje).

 

En vandaag is het dan zover. Vanmorgen al in de vroege ochtend Michiel wakker gemaakt, iets dat opvallend goed ging voor de verandering. Hij stond zo naast zijn bed. Laatste spulletjes nog bij elkaar geraapt en gewapend met reisboeken, online gekochte tickets van het Colosseum, digitale leesboeken en vooral gids Michiel vertrekken we naar Rome.

Michiel heeft zich veel beter ingelezen dan ik. Hij zegt straks helemaal geen tijd te hebben om te lezen, en dat het hotel geen zwembad heeft is ook niet erg want hij wil álles van Rome zien. Oef, dat wordt een hele uitdaging.

 

Het eerste wat hij ziet als we op Schiphol zijn  is een Burgerking. Hij denkt zijn kans te kunnen grijpen, want op vakantie mag natuurlijk veel meer, dus vraagt opgetogen, 'mam, gaan we naar de Burgerking?' 'Nou, lieverd, om 7 uur 's morgens is het nog wat vroeg voor een ijsje, en die ga je vast wel al genoeg in Rome krijgen'. 'Nee', zegt hij, 'ik hoef ook geen ijsje, maar een hamburger..'.

 

Bij de Etos moest ik nog wat zonnebrand kopen, Michiel mocht wat snoepjes uitzoeken. Ik wilde afrekenen, riep hem een paar keer, en toen hij eindelijk met de zak kwam aanzetten, begreep ik waarom hij er zo lang over deed. De, zeker niet kleine, plastic puntzak had hij zorgvuldig helemaal tot aan de nok toe gevuld met snoep. Ik hoefde niets te zeggen, want de kassajuffrouw, die duidelijk ook kinderen in deze leeftijd had, maakte er lachend wat rake opvoedkundige opmerkingen over voordat ze het moeizaam met een bindertje dichtmaakte.

 

Daarna holde Michiel als een dartel veulen door de gangen, zijn koffertje voor zich uit die daardoor alle kanten opschoot, draaiend en zwierend iedereen net ontwijkend. De rollende loopbanden zijn allemaal 'vet koel'.

Blijkbaar werkt het bij de budgetvluchten iets anders, we moeten eerst in een loungeruimte wachten, voordat het gatenummer een half uur voor vertrek bekend wordt. Ik koop een muffin voor Michiel waarbij hij bij elke hap vertelt hoe heerlijk die is: én met nootjes én met gesmolten chocola. Nee, een hapje voor mij kon er niet af, totdat hij uiteindelijk verzuchtte, met de chocola tot onder zijn kin, dat hij genoeg had en ik de laatste kruimels kreeg.

 

De vlucht was natuurlijk letterlijk een hoogtepunt. De stewardess legt alle veiligheidsmaatregelen uit, ik luister er al lang niet meer naar, maar Michiel vroeg nu bij alles of ik dat al eens had meegemaakt. 'Mam, ben je al eens met zo'n glijbaan het vliegtuig uit geweest, want dat lijkt me wel gaaf hoor, en is bij jou al eens de zuurstof uitgevallen en moest je toen ook zo'n masker op?'

 

Aangekomen in Rome.

Iedereen heeft zijn kwaliteiten, en zo ook ik, en ik ken deze dan ook goed van mezelf: strak de verkeerde kant oplopen.

 

Laat ik beginnen bij de vlucht. Deze ging voorspoedig, het bleek easyJet te zijn. Ze verkochten bus-tickets in het vliegtuig voor transfer naar het Vaticaan en het centrum. Van tevoren hadden kennissen mij gewaarschuwd voor de bereikbaarheid van vliegveld - hotel. Ik  was nog even zo naïef om te denken dat het een speciale bus van easyJet was, en ik prees hen in mijn hoofd al om hun inventiviteit. Toen ze de tickets aanprezen vertelden ze in één adem hoe duur de trein of taxi wel niet was, dus ik was, net als driekwart van het vliegtuig, we blijven Hollanders, direct om. Achteraf bleek dat natuurlijk helemaal  niet zo te zijn en heb ik ongetwijfeld teveel betaald.

 

Wij slapen in het hotel waar mij schoonouders in september ook zitten, en dat is in Vaticaanstad. Dus bij de eerste stop gingen Michiel en ik de bus uit. En ja hoor, je kan naar rechts of naar links, natuurlijk liep ik precies de verkeerde kant op.  Hier kwam ik al redelijk snel achter, en ahum, in de toch behoorlijke hitte is het daarna nog een paar keer gebeurd. Ik had mezelf eerder gelukkig geprezen met zelfs twee kaarten van de omgeving, en dacht mij kan niets gebeuren, en ik ben er toch van overtuigd dat het aan die kaarten lag.:-) Ze spraken elkaar tegen, wegen liepen de andere kant op, wegopenbrekingen.

 

Afin. Het antwoord 'Ja we zijn er nu echt bijna' op  'Mam hoelang is het nog' werd uiteindelijk ook steeds minder geloofd. Ik liet hem elke keer weer de kaart zien dat het echt niet ver meer was. Toen we uiteindelijk de straat hadden bereikt, bleek die de naam Monte del Gallo eer aan de te doen. Een behoorlijke heuvel en de nummers liepen tergend langzaam op, we moesten naar nr 116 en dat zat natuurlijk helemaal bovenin. We konden er allebei hartelijk om lachen. Maar het restaurantje halverwege voor een welverdiende lunch hield ons nog het beste op de been.

 

Nu even in de kamer bijkomen, en dan zo de stad in. We hebben alle tijd, dus verdwalen mag.


Ik stop nu maar, anders wordt het veel te lang en leest helemaal niemand het meer.

 

Snel Michiel achter Minecraft vandaan halen en de stad in.

 

 

 Paulien

0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

About Me

Recent Posts

Rome dag1

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me

Friends


Hosting door HQ ICT Systeembeheer