Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

mijn uitdaging

Einde

{ 21:18, 6/2/2015 } { 0 comments } { Link }

Ik zie dat ik vorig jaar voor de laatste keer een stukje heb toegevoegd.Dat wil dus zeggen dat ik niks meer heb te zeggen, althans op papier.

Natuurlijk raak ik nooit uitgepraat, maar niks meer over mijn uitdaging. Die is klaar en ben ik ondertussen aan andere uitdagingen begonnen, zoals (voorlopig) meer uren werken als Bibliothecaris op een andere bibliotheek.

Weer reizen, maar daar is een andere weblog voor:.  http://selenkarien.reislogger.nl/

Ik sluit dus nu deze Uitdaging af en wil iedereen bedanken voor het lezen en becommentariëren.

 

 



Vervolg reis

{ 22:53, 28/1/2014 } { 0 comments } { Link }

We hebben nu voor de eerste overnachtingen in Sri Lanka ook een hotel geboekt in Negombo en dan nog een nacht in een gebied noordelijker. Daar kan je varen met naast de boot scholen dolfijnen. Het gebied staat daarom bekend en aangezien de meeste goedekopere hotels al vol waren, hebben we daar ook al iets geboekt. Uiteraard duurder dan gedacht, maar een toppertje! Mochten de overige overnachtingen ook duurder blijken te zijn dan gedacht, dan wordt het strandslapen. Of we verhuren ons lichaam in ruil voor een bed.......nou, toch maar niet. De overige overnachtingen zullen redelijk geprijsd zijn. Ik heb een hotellijst gemaakt van de steden die we gaan bezoeken. Het wordt een soort backpackers vakantie maar dan met een koffer op wieltjes. We zullen reizen met de bus, taxi, fietstaxi, trein.

Onze avonturen zijn te volgen op: selenkarien.reislogger.nl

 

 





Update

{ 21:24, 5/1/2014 } { 0 comments } { Link }

Het is alweer even geleden dat ik een stukje schreef. Ondertussen kijkt er, denk ik, niemand meer op deze site. Haha. Maar er was dan ook niet zoveel te schrijven. Nu het nieuwe jaar is begonnen valt er weer wat te schrijven. Allereerst aan een ieder die dit leest wens ik een ontzettend mooi 2014 toe. Het wisselen van 2013 naar 2014 is lekker rustig verlopen. Althans voor ons dan, verblijvend in het Beekse Paradijs. Helaas gold die rust niet voor iedereen. Er is weer van alles gebeurd. Hulpverlenders werden ondanks de promofilmpjes op de televisie, toch lastig gevallen, er is weer van alles vernield. Een kat opgeblazen door een of andere debiel. Lang leve de oudejaarsviering! Wat mij betreft mag al het vuurwerk verboden worden en dan alleen siervuurwerk afsteken, onder professionele begeleiding, door de Gemeente. Maar goed, genoeg daarover.

Ik wil nu gaan melden dat de eerder geplande reis naar Sri Lanka eindelijk door gaat. De reis gaat plaatsvinden in maart. De tickets zijn al geboekt, al had dat even wat voeten in de aarde. We verblijven nl ook twee nachten in Dubai op de heenreis en in eerste instantie lukte dat niet met het ticket. Gelukkig uiteindelijk, en voor de juiste prijs, wel. Ik heb er helemaal zin in en ook Dubai lijkt me fantastisch. Nu nog een hotel boeken in Dubai en Negombo (Sri Lanka) In eerste instantie zou je verwachten dat de hotelprijzen in Dubai gigantisch zouden zijn. Maar ik kan je vertellen dat de prijzen lager liggen dan in Amsterdam. Natuurlijk kun je ook overnachten voor 10.000,- euro per nacht, maar dat kan mijn budget niet aan. Of ik moet een rijke olie sjeik tegen het lijf lopen. Ze houden daar in ieder geval van buikdansen. Nou, dansen kan ik en de buik heb ik ook. En anders als Sheherazade, want kletsen kan ik ook......


 



Je zou er een kleur van krijgen

{ 11:38, 29/10/2013 } { 0 comments } { Link }

Mijn klacht die ik had neergelegd bij Achmea (zie vorig stukje) is gegrond verklaard. Gelukkig maar. Aangezien er nu toch al voor betaald was, besloot ik om toch maar het kleurtje te laten zetten. Dus het ziekenhuis gebeld en een afspraak gemaakt voor 28 oktober. Word ik 24 oktober gebeld of ik voor een behandeling of een intake gesprek kom. Ik vertel de dame dat ik reeds in april een intake gesprek heb gehad en dus voor behandling zou komen. Blijkt dat achter mijn naam een kruis staat, als zijnde een afwijzing van de zorgverzekeraar gedateerd 16 april. Ik uitte mijn verbazing en vertelde dat ik een goedkeuring had ontvangen op 16 april. Het was dus verkeerd ingevoerd door hen. Die dame schoot uit haar panty en vertelde dat het via een of ander systeem in de computer komt. Ik weer tegen haar dat dan toch iemand heeft zitten slapen omdat gegevens niet vanzelf in de computer komen, maar worden ingevoerd door een persoon. En dat het toch wel erg vreemd is dat, wanneer een patient een afwijzing krijgt, de behandeling toch in zijn geheel wordt gedeclareerd. Ik schoot nu uit mijn panty! (al had ik die niet aan, kun je nagaan!) Gelukkig had ik mijn klacht aan Achmea via de mail gestuurd met alle brieven en nota's als bijlage. Daardoor kon ik de dame van het ziekenhuis de benodigde gegevens sturen. Dank aan het digitale tijdperk!

Ik zal jullie verder niet vermoeien met het gesprek wat ik nog met haar had over verkeerde DBC-codes, declareren via mijn plastisch chirurg, de verwijsbrief die ik volgens hun moest hebben (zie eerder bericht), dat ik bij hun een afspraak had in april bij een plastisch chirurg maar de 'goede'? man nooit heb gezien, maar alleen zijn handtekening en dat ze het in hun hoofd moeten halen om de behandeling nog een keer te declareren! Na het gesprek zat ik dus met een kleur van kwaadheid over zoveel stommiteiten en fouten op de bank. Maar had nog wel mijn afspraak op de 28ste. 
Nu de 29ste oktober zit ik met een gekleurde tepelhof op de bank en hoop dat ik het hele gebeuren nu eindelijk kan afsluiten. Maar veel vertrouwen heb ik er nog niet in ....

Met dank aan: het Haga Ziekenhuis (tevreden), Zilveren Kruis (tevreden, maar ontevreden over de afhandeling van mijn klacht), Achmea (tevreden over afhandeling van mijn klacht), Sint Franciscus Gasthuis (tevreden over de behandeling, zeer ontevreden over de behandeling van de patient en afhandeling van de nota) 



Hello dear and troubles

{ 10:14, 16/9/2013 } { 0 comments } { Link }

Ik zie dat het een tijd geleden is dat er een stukje is geschreven. Ondertussen is er weer wat meer tijd. De schuur op het Kleine Paradijs is zo goed als af. 
Dat was toch wel even aanpoten en meer werk dan verwacht. Ook meer herrie dan verwacht. Maar goed, de rust is weergekeerd op het K.P.. Hoewel .... Ik kreeg ineens een idee. Dat heb ik wel vaker, maar deze kwam n.a.v. een klacht over de herrie die we maakten met het opbouwen van de schuur. Ik dacht ineens dat een krantje voor en over het park misschien wel leuk zou zijn. Inspiratie genoeg om te schrijven had ik wel, dus binnen twee weken kregen de parkbewoners een krantje aangereikt. Soms gelaten, maar gelukkig vaker enthousiast, werd het in ontvangst genomen. Helaas zijn er nog niet veel stukjes, om te plaatsen, binnen. (Oda, schrijven!) Dus er werd wel geschreven door mij alleen niet op deze weblog. 
Nu dus wel, want er zijn weer een aantal gebeurtenissen te vermelden. Ten eerste: Samen met een vriendin had ik een busrondreis geboekt naar Wales en Yorkshire. Drie weken voor de vertrekdatum kregen we te horen dat, wegens te weinig deelnemers de reis niet doorging. Er werd ons een alternatief aangeboden, Londen en de Cotswolds. Die leek ons lang zo leuk niet, maar na verder speuren op het internet hadden we geen alternatieven gevonden. Bovendien wilden we toch wel naar Engeland. Dus de optie maar geaccepteerd. Ik kan niet anders zeggen dan dat het keurig door OAD (even reclame maken, helaas geen vergoeding daarvoor) werd geregeld. Buiten het verschil in de reissom, kregen we ook nog een vergoeding uitbetaald. En wat bleek ..... het was ontzettend leuk. Londen was leuk om weer een na dertig jaar te zien en te ervaren. Uiteraard zijn we Harrod's binnen geweest. Alleen ons maar zitten vergapen aan de kleding (zonder prijskaartje want je past, besluit het te nemen en je geeft je creditcard. Teminste de elite groep die daar koopt) We hebben schoenen gezien van 1600 pond. Ach, leuk voor een avondje uit. Verder heb ik op één dag nog nooit zoveel farrari's rond zien rijden. En nee, het was niet steeds dezelfde! s-Avonds nog een lichttoer door Londen gemaakt en met z'n allen naar een oude pub aan de Thames. Nu hadden we prachtig weer, dus dat maakt ook heel veel uit, maar de Cotswolds is zo ontzettend leuk. Oude dorpjes, schattige huisjes, Cambridge, Oxford, Strattford upon Avon, Biburry, alsof je terug in de tijd gaat. Dat geldt alleen niet voor de prijzen, helaas. Prachtige omgeving en schitterende paleizen en kastelen gezien. Groot-Brittanië blijft een ontzetend leuk land en de volgende keer gaan we toch weer proberen om de reis naar Wales en Yorkshire te boeken. En anders ....... het alternatief.

 All's well that ends well

Maar dat geldt nog niet voor het:
ten tweede.
Ik lig in de clinch met mijn zorgverzekeraar. In april ontving ik een brief van hun dat zij de tepelhoftatoeage zouden betalen. Nu blijkt echter dat de brief onvolledig was en het uit de basisverzekering wordt betaald en daardoor onder het eigen risico valt. Mijn klachtenbrief n.a.v. hun nota werd dan ook afgedaan als jammer dan, we maken geen uitzondering.Wel wordt toegegeven dat de brief onvolledig was en dat ik verdere stappen kan ondernemen door een klacht in te dienen bij de Algemene klachtencommisie van Achmea. Die brief is dus nu onderweg met mijn bezwaar. En dat is, dat ik niet in overweging heb kunnen nemen of ik de behandeling dan wel zou laten doen.
Het gaat om een bedrag van 336 euro. Wat ik best wel veel vind voor de behandeling, maar ja de plastisch chirurg moest ook zijn handtekening zetten en dat kost wat. 
Nu is het ook nog zo dat ik alleen nog maar een intakegesprek heb gehad en nog geen behandeling. De huid is dus al verkocht voordat de beer is geschoten! 

 

 



Sien alias Pien

{ 20:38, 26/6/2013 } { 0 comments } { Link }

Helaas werd het einde van de vakantie overschaduwd vanwege het feit dat we zondag bij thuiskomst een doodzieke poes aantroffen.Dat ze wat mankeerde was bekend, ze had last van schrompelnieren.Het ging een periode best goed met haar, maar de laatste weken werd ze wel weer magerder, maar was ze nog actief. De aftakeling is dus in een rap tempo gegaan. Woensdag was ze nog vol levenslust, zondag bij thuiskomst lag ze als een zielig hoopje in de gang. Ze reageerde op ons met triest gemiauw. Nadat de eerste paniek was afgenomen heb ik contact gezocht met een dierenarts die dienst had. Daar konden we terecht en samen met N. ben ik daar naar toe gegaan. Pien mee in haar dekentje uit het mandje waar ze allang was uitgegroeid maar nog graag in/op lag. Op de behandeltafel bij de dierenarts lag ze uitgeteld, maar ze begon zachtjes te spinnen toen wij haar aaiden. Dat was voor mij het teken dat het goed was dat we haar lieten inslapen. Ze was er klaar voor. Het inslapen verliep dan ook heel rustig en sereen.

Wat zal ik haar missen. Die kleine knorrepot die, wanneer ze de kans kreeg, heerlijk bij mij kwam slapen op bed. Eerst tien keer draaien, liggen, weer opstaan, tien keer draaien en dan eindelijk met een diepe zucht gaan liggen en slapen. Het liefst boven op je. Of wanneer ik thuis kwam met de fiets, dan werd ik in de tuin al begroet. Ze was heel lief en staat nu in een klein potje in de kast maar we hebben gelukkig een grote pot vol herinneringen.

 

*Sien was haar naam, maar dat werd al snel veranderd in Pien omdat ze voor een "Sien" teveel pit had.

 



Bonjour, pluie en fundering

{ 20:59, 25/6/2013 } { 0 comments } { Link }

Ja, de vakantie zit er weer op. Twee weken Frankrijk, in een huisje, nou ja, eigenlijk mag het de naam huis hebben. Voor vier personen, twee slaapkamers, twee badkamers, super handig. Ieder zijn eigen badkamer en plancet. Want we zaten er met z'n tweeën dus ruimte genoeg.
De eerste week was het weer heerlijk. Vandaar dat ik ook nog een keer het zwembad heb bezocht. Maar het water was zo koud dat je in beweging moest blijven om ervoor te zorgen dat de spieren niet spontaan in vriesstand sprongen.
Aangezien we met mijn auto waren, heb ik voornamelijk gereden. Al die smalle weggetjes daar waren een uitdaging, zeker met tegenliggers. Heel wat kilometers hebben we gereden om steden, dorpjes en andere gebieden te bezoeken. Kap open, kop verbrand.
We zaten in het gebied Poitou-Charantes, een prachtig gebied en zeker niet heel toeristisch. (gelukkig). We zijn ook naar (de wel toeristische) badplaats "la Rochelle" geweest en "Ile de Ré" een leuk eiland met schattige dorpjes. Nu zijn er in dat hele Charante gebied toch wel leuke oude dorpjes, stadjes, kastelen en het mooie "Het Groene Venetië" (Marais Poitevin). Het enige minpuntje was het bezoek aan het park Futuroscope. Wij dachten dat het een soort van pretpark was, (het kind in mij is dan direct weer aanwezig) maar tot onze teleurstelling bleken het voornamelijk 3D-films te zijn. Er zaten leuke en mooie bij, soms zat je op in een gewone stoel, maar soms op een actieve of te wel een bewegende stoel. Dat lag aan welke film het was. Eén keer was het zo erg bewegend dat ik dacht met rugklachten en een driedubbele whiplash uit de stoel te worden geslingerd. Ik moest mij met alle kracht vasthouden aan de stang voor mij en dat moet dan leuk zijn. Dat was bij een film over een achtervolging van een motorrijder door enge robotmonsters. Sla het park dus maar over, mocht men plannen in die richting hebben. Behalve wanneer je afgekeurd wilt worden voor je werk, dan rzou ik zeker gaan.
Helaas hadden we de tweede week wat meer wisselend weer, dus regenbuien. Dat mocht de pret echter niet drukken en gingen wij gewoon op pad. 
Het gebied is een aanrader voor degene die van geschiedenis en oude steden houden, van uitzichten in het groen, van autorijden op smalle wegen, van lekker eten, van roofvogels spotten (veel gezien). 's-Avonds ook nog een keer een uil op de weg gespot, die waarschijnlijk was verblind door mijn auto. Begrijpelijk met dat model, maar ik bedoel natuurlijk de koplampen.
Bovendien heb ik ook nog kans gezien om mijn stapel 'nog te lezen boeken' te laten slinken. 

 http://www.mijnalbum.nl/Album=FVCVYO8C

In de derde week van de vakantie gingen we naar Beekbergen om de fundering te leggen voor de nieuw op te bouwen schuur. De bedoeling was ook nog om de schuur aan het einde van de week opgebouwd en geverfd te hebben. Helaas gooide de regen roet in het eten, nou ja, water in de planning. De fundering is in (droge) gedeelten gelegd. De schuur ligt nog steeds mooi ingepakt te wachten. Ach, de zomer moet nog beginnen (toch?) en hebben we nog genoeg zonnige, mooie, heerlijke, warme weekenden te goed om te zorgen dat de schuur voor de winter klaar is. 

 

 

 

 

 



Baan gezocht!

{ 22:26, 20/4/2013 } { 0 comments } { Link }
Ik ben gelukkig weer voor een jaar goedgekeurd. Na het maken van een mammografie, of te wel een borstfoto, is deze goedkeuring weer binnen. Opluchting natuurlijk, want het is toch weer spannend of er niet weer een plekje te zien is. Dat is het goede nieuws. Het slechte nieuws kwam vandaag d.m.v. een brief. Het nabestaandenpensioen van mijn zoon komt te vervallen omdat deze 21 wordt. Niet fijn deze regeling, aangezien meneer nog studeert en moeders alle kosten kan dragen. Dit is echt een aanslag op mijn budget. Ik baal hier dus enorm van. Momenteel heb ik de ene financiële tegenvaller na de andere i.v.m. extra reparaties, renovaties, onverwachtse rekeningen, Crisis in Nederland, crisis in huize Pien. De lasten stijgen, het inkomen daalt drastisch. Het wordt zo langzamerhand diepzee duiken, zo diep. Het aanhouden van het Beekse paradijs komt een beetje op de tocht te staan, maar voorlopig blijft het toch nog in bezit. Het is daar zo heerlijk! Mijn hoop is gevestigd op uren uitbreiding op het werk, maar ja, ook daar crisis! Is er iemand die een leuke bijbaan voor mij weet? In ieder geval ga ik een Koninginnenstaatslot kopen. Wie niet waagt, ..... En anders naar het casino, bij Black Jack heb ik tot nu steeds gewonnen. Is dat misschien een idee voor een nieuwe carrière? Ik word gokker, tenslotte is het leven ook vaak een gok. De ene keer win je, de andere keer heb je verlies.

Tattoo gedoe

{ 20:56, 3/4/2013 } { 0 comments } { Link }
Afgelopen maandag 8 april was, dacht ik, de afsluiting van drie jaar borstgeworstel. Als laatste afwerking zou er een tepelhof worden getatoeëerd. Daarover had ik al eerder geschreven. Dat het maken van een afspraak moeizaam ging en het een kostbare zaak was. Zelf zag ik uit naar het eindresultaat. Dus na mij maandag ziek te hebben gemeld (omdat ik niet wist hoeveel last ik ervan zou hebben) ging ik met goede moed naar het St F.G. te Rotterdam. Na mij te hebben aangemeld, daardoor een patiënten kaart van het ziekenhuis in mijn bezit, met nog tijd over, kon ik aan de koffie. Daarna ging ik op zoek naar de lift om mij naar de derde verdieping te begeven. Na mij keurig aan de balie daar te hebben gemeld kon ik rustig een tijdschrift lezen (Down Under) om op mijn beurt te wachten. Allereerst zou ik bij een plastisch chirurg door de keuring moeten komen om vervolgens door te mogen gaan naar de volgende ronde: de huid-therapeut. Tot mijn verbazing werd ik direct door deze dame gehaald. De chirurg had namelijk zijn goedkeuring al gegeven door het zetten van een handtekening! Dus daar gaat ons geld naar toe! Pennen! Voor de handtekening! Volgens de zorgverzekeraar is het één pakket. De chirurg bepaalt of jij door mag naar de huid-therapeut die vervolgens uit dat zelfde pakket wordt betaald door die chirurg. Hoe hoog het bedrag is weet ik niet, maar teveel geld voor een handtekening is het zeker! Bovendien was er al een verwijsbrief van mijn eigen chirurg. Oké, verder met het verhaal. Ik had mij dus ingesteld op een behandeling. Nou, mooi dat het niet ging gebeuren. Eerst een intake-gesprek. Dat hadden ze dan wel eens mogen vermelden toen ik de afspraak maakte.Fijn die goede voorlichting die je krijgt. En waarom eerst een gesprek? Omdat de behandeling nog moet worden aangevraagd bij mijn zorgverzekeraar. Het is om ziek van te worden. Bureaucratie ten top. Hoe komt de gezondheidszorg zo duur?! Eerst had ik dat geneuzel tussen de twee ziekenhuizen vanwege een verwijsbrief en nu dit weer. Jullie begrijpen, ik kwam nog briesend op mijn werk aan, ja werk, want ik had mij uiteraard weer beter gemeld. Mevrouw Edith Schippers, u kunt de gezondheidszorg beduidend goedkoper maken door maatregelen te nemen. Bijvoorbeeld: Door iedere patiënt een afschrift te laten krijgen van wat er aan behandelingen wordt gedeclareerd. Ik zou zelf ook weleens willen weten wat ik mijn zorgverzekeraar de afgelopen drie jaar heb gekost. Dat zal niet mis zijn. Ik gok het bedrag van een hele dure sportauto, leuke boot of een mooi vakantiehuis. Maar goed, daar had ik dan ook jaren voor gespaard d.m.v. mijn premie.

Hoezo "de zorg is duur"?

{ 20:07, 7/3/2013 } { 0 comments } { Link }
Ik blijf mij soms verbazen over hoe dingen geregeld worden of zijn. Aangezien mijn nieuwe puntje op de i nu zo goed als genezen is, heb ik contact opgenomen met degene die de tepel tatoeage gaat zetten. Van mijn behandelend arts had ik een telefoonnummer gekregen van een zeer bekwame dame, gevestigd in Rotterdam. (St. Franciscus Gasthuis) Dus dat nummer gebeld en getracht een afspraak te maken. Dat had nogal wat voeten in aarde. Want: 1. ik moet een verwijsbrief hebben van mijn arts, dus die weer gebeld 2. en voor ik naar de tatoedame mag, moet ik in het St. Fr. Gasthuis eerst langs een plastisch chirurg. Hoezo? Waarom? Wat kan deze arts nog toevoegen, behalve een rekening? Ik vind dit onvoorstelbaar. Hoe houden wij de zorgkosten hoog? Door zoveel mogelijk artsen onnodig in te schakelen. En van wie komt deze eis? Van mijn zorgverzekeraar! Dus mocht je verzekerd zijn bij het Zilveren Kruis Achmea, dan zou ik veiligheidshalve aan het eind van dit jaar overstappen naar een ander. Dit om weer een behoorlijke premieverhoging te vermijden.

Voorlopig

{ 22:47, 13/2/2013 } { 0 comments } { Link }
Dit is (voorlopig?) het laatste stukje wat ik zal schrijven op dit blog. Momenteel heb ik het druk met van alles en nog wat. Heb ik mensen allerlei beloftes gedaan waaraan ik nog moet voldoen. Dat kost allemaal heel veel tijd en organisatievermogen. Dat vermogen heb ik wel, nu de tijd ervoor vrij maken. Oude foto's opzoeken voor iemand die daar om gevraagd heeft. Een afspraak maken met een dochter van een vriendin van onze moeder, om samen met mijn zus, iets te gaan drinken en verhalen van vroeger op te halen. Verder een dagje fotograferen met anderen liefhebbers. Een afspraak maken met een dame die ik ken via een wederzijdse vriend en met wie ik via de mail contact heb gehad. Deze dame heeft ook te maken gehad met borstkanker. Graag wil ik met haar praten en daardoor proberen te steunen in haar proces. Dan wil ik nog een poging wagen om een dagdeel met dames af te spreken die door dezelfde ziekte getroffen zijn (geweest). Dit omdat wij, ongewild uiteraard, tot een selecte groep behoren en elkaar kunnen steunen, advies en tips kunnen geven. En elkaar stimuleren om niet bij de pakken neer te gaan zitten, maar vol van het leven te genieten. Ondanks de eventuele ongemakken. Misschien met de groep naar een sauna. De clan van de "scars boobies". Dus werk aan de winkel! Bovendien zit ik nog steeds met die stapel ongelezen boeken, massa's foto's die nog (letterlijk of digitaal) ingeplakt moeten worden. De dakkapel is eigenlijk ook nog niet goed afgewerkt. Dan vind ik het ook nog wel leuk om steden te bezoeken. Met vrienden af te spreken en lekker te eten. Kortom: ik kom tijd te kort, of deel het niet goed in, of ik wil teveel. Ach, zolang niemand eronder lijdt......

Ongenoegen

{ 17:17, 4/1/2013 } { 0 comments } { Link }
De feestdagen zijn weer voorbij. De kerstversieringen zijn ook weer opgeruimd. We hoeven ons niet meer druk te maken over hoe we die dagen gaan invullen. Wie we vragen, welke dag, wat we gaan eten en de boodschappenstress. Geen druk en drukte meer in huis. We kunnen ons nu weer druk gaan maken over de crisis? of anderen. Bijvoorbeeld huize Meijs en van der Vaart. Want de bladen staan weer vol over dit stel. Zelfs kranten vonden het groot nieuws. Misschien was het wel een facade, zijn ze betaald door één van de bladen, want voor geld doen ze alles. Misschien was het huwelijk ook wel een facade. Ach, wat ze doen moeten ze zelf weten, alleen jammer dat er een kind bij betrokken is. Over kinderen gesproken. Er is weer voor vele miljoenen (70! hoezo crisis) de lucht in gegaan. Dit tot ongenoegen van toch wel een grote groep mensen (ik incluis) die een hekel hebben aan dat geknal. Maar wat te denken van zieke mensen of mensen die hier naar toe zijn gekomen vanuit een oorlogsgebied? En dan de dieren, zij raken enorm gestrest. Gelukkig kon men dit jaar zijn ongenoegen uiten op een site. Ook ik heb dat gedaan.Maar om voor zoveel miljoen aan pijlen de lucht in te schieten, terwijl er nog een enorm mens- en dierenleed is op de wereld, waaronder hongersnood! Misschien dat we onze pijlen daar eens op moeten richten.

Nieuwe jaar, nieuwe start

{ 22:01, 2/1/2013 } { 0 comments } { Link }
Vandaag ben ik begonnen in het nieuwe team, op een nieuw (ander) filiaal. Het leek net of ik een invaller was. Gelukkig was ik niet de enige met dat gevoel. Vanmorgen kwam ik aan bij een donker onbemand filiaal. Ik dacht nog even dat ik verkeerd was en dat de eerste koffie bijeenkomst op een ander filiaal was. Nadat ik naar de achterkant van het gebouw was gelopen ontdekte ik dat mijn nieuwe leidinggevende in haar auto zat te wachten. Ook zij had geen sleutel en zat te wachten op een vaste medewerker van het filiaal. Nadat deze was gearriveerd konden wij naar binnen en kregen al een klein uitleg over de lichten en schuifdeuren bij de ingang. Zo langzamerhand druppelden de andere, tevens nieuwe collega's binnen. Ook van het andere filiaal waar we mee gaan samenwerken. Voor de meeste was het dus even wennen. We hadden gelukkig al eerder kennis gemaakt met elkaar op een teamkennismakingskoffieochtend. (Wordfeud of nog beter, Galgje) En sommige kende ik al van eerdere ontmoetingen. Eerst kregen we een speech van onze nieuwe leidinggevende en nadat nog een aantal andere mensen gesproken hadden kregen we .....gebak. Een lekkere start dus. Gelukkig waren er een drie collega's die al langer in het filiaal werkten en zij konden dus uitleg geven over het reilen en zeilen in het filiaal. We kregen een rondleiding en een aantal zaken werden uitgelegd. Een beetje onwennig begonnen we aan de werkzaamheden betreffende opruimen, klanten helpen, boeken zoeken, plakband zien te vinden, computer wachtwoorden zien te onthouden, PIM-etiketten snappen (dat zijn etiketten met een plaatje voor informatieve boeken, de meeste van ons zijn cijfercodes gewend). Het was lichtelijk chaotisch omdat de meeste onwennig waren en dat schept weer een band. Morgen weer een dag in het nog vreemde, onwennige, doch gezellige filiaal. Het wordt wel wat!

Eindejaars Overdenkingen

{ 11:01, 23/12/2012 } { 0 comments } { Link }
En die zijn er genoeg. Overdenkingen dus. In mijn 'carrière' als BK-patiënt, ben ik regelmatig in gesprek geweest met andere vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten. Wat mij is opgevallen dat (gelukkig niet bij iedereen anders zou je zeker gaan twijfelen aan de heren en dames medici), er slecht geluisterd wordt naar de vrouwen. Een aantal vrouwen had namelijk zelf al klachten aangegeven en gezegd dat er iets niet goed zat bij, aan of in een borst. Ze zijn dan ook weer naar huis gestuurd na gerustgesteld te zijn door een arts. Nu blijkt dus dat die vrouwen wel degelijk gelijk hadden en dat er iets goed mis was. Helaas bij een enkele was het zo mis dat de artsen niks meer konden doen. Bij de anderen kon er gelukkig nog worden ingegrepen en een behandeling plaatsvinden. Met alle gevolgen van dien. Zwaardere ingreep, chemo, bestraling. Wat wil ik hier mee zeggen? Dat de vouwen hun lichaam goed kennen en dat vrouwelijke intuïtie wel degelijk bestaat. Mocht je (onverhoopt natuurlijk) in zo'n situatie terecht komen, laat je dan niet afschepen maar eis een volledige controle. Echo, scan, punctie, foto's. Blijf aangeven dat er iets niet klopt en dat je pas gerustgesteld bent wanneer voor de volle 100% het tegendeel is bewezen! In het nieuwe jaar begin ik dus op een nieuwe locatie met 'nieuwe' collega's te werken. Ondertussen ben ik aan het idee gewend en heb dus al stappen ondernomen om kennis te maken. Ook ontsproot mij het idee om een ieder een stukje over zich- of haarzelf te laten schrijven uiteraard vergezeld met een foto. Mijn nieuwe leidinggevende vond het een geslaagd idee en zo heb ik dus de nieuwe collega's aangeschreven met het verzoek van het op schrift (mail) zetten van hun 'levensverhaal'. Die print ik dan weer uit op de achterkant van reeds bedrukt papier, want de bezuinigingen gaan door. Deze stukjes komen dan op een muur te hangen (niet in de openbare ruimte hoor) en dan krijgen we een soort 'voorstelmuur'. Zo kom je wat meer te weten van de nieuwe collega's en hoef je niet weer eindeloos je verhaaltje te doen over je privéleven. Dat scheelt weer tijd die we goed kunnen gebruiken met werken. Daar komen we tenslotte voor. Nu ben ik lekker vrij, maar wanneer ik na de Kerst weer aan het werk ga (nog op de oude locatie) ben ik benieuwd wat er aan verhalen zijn binnen gekomen. De mijne moet ik trouwens ook nog schrijven, oei oei. Helaas moet ik ook melden dat onze lieve poes Pien (Sientje) slecht werkende nieren blijkt te hebben. Voor een kat van zeven jaar een niet alledaagse aandoening. Helaas is dit ook ten koste gegaan van mijn eindejaarsuitkering en overwerk vanwege de rekeningen van de dierenarts. Die kan zijn personeel nu een mooie kerstgratificatie geven! Maar zolang Pien nog bij ons kan zijn zullen we haar verwennen en knuffelen. En de rekeningen van de dierenarts betalen ....... Ik wens iedereen die dit leest een fantastisch 2013 toe. (Ook al zit er een ongeluksgetal in verwerkt, we gaan er gewoon weer een goed jaar van maken)

Kijk operatie

{ 16:59, 27/11/2012 } { 0 comments } { Link }
Eindelijk! Het puntje is op de i gezet. Gisterenochtend werd ik om 9.00 uur in het ziekenhuis verwacht. Ruim op tijd gingen wij de deur uit. Maar helaas, vanwege een fikse aanrijding op de snelweg kwamen wij vast te zitten in het verkeer. Gelukkig konden we toch nog (al was het een klein stukje op een verkeerde weghelft) keren. Toen een andere route vervolgd alwaar wij ons weer klem reden. De paniek begon langzaam toe te slaan bij mij. Weer gekeerd en route nummer drie opgepakt. Ook die was bijzonder druk. Dat kon uiteraard ook niet anders. Doordat de snelweg geblokkeerd was, werden de andere wegen overspoeld met verkeer. Niet alleen de wegen waren vol, mijn stressput liep zo langzamerhand over! Het ziekenhuis maar gebeld en gezegd dat ik het niet meer op tijd zou halen. Na overleg met de arts, werd mij gezegd om toch maar zo snel mogelijk te komen, dan zou ik nog geholpen worden. Want degene die na mij geholpen zou worden was al aanwezig en die kon dus nu al onder het mes. Vlakbij een station voor openbaar vervoer ben ik uitgestapt en op de tram gestapt. Die kon in ieder geval doorrijden. B zou doorrijden met de auto en we zouden contact houden wie er het eerste zou zijn. Tot mijn grote verbazing was B met de auto eerder bij de halte waar ik uit moest stappen dan de tram. Had ik dus beter in de auto kunnen blijven zitten! Het bleek dat vanaf het punt waar ik de tram pakte, het verkeer doorreed en niet meer druk was. Ach ja, wanneer ik een glazen bol zou hebben??!! In ieder geval was ik een half uur te laat. Geen probleem in het ziekenhuis. Ik kon door naar de behandelkamer. Na eerst en mooie tekening te hebben gemaakt op mijn lijf kon ik gaan liggen op de behandeltafel. Boven mij zag ik een grote lens hangen en vroeg waar die voor diende. Voor degene die mee willen kijken wat de arts met je uitspookt. Dat wilde ik wel. Nadat de plek was verdoofd en omgeven met steriele doeken begon de arts te snijden. Twee tellen later zei hij dat hij was begonnen. Ja, dat had ik al geconstateerd! Hij was even vergeten dat ik op zijn vingers zat te kijken. Een leuke ervaring, net of je naar het programma "ingang oost" zit te kijken. Ik constateerde ook dat, na het snijden kwam de naald en draad, het wel een borduurwerkje leek. Zoveel steekjes! (hechtingen) Ik ben in ieder geval weer een ervaring en een puntje op de i rijker. Over een paar maanden een mooi kleurtje erop en dan is het helemaal KLAAR.

Op herhaling

{ 11:30, 3/11/2012 } { 1 comments } { Link }
Niet bij het leger, want daar lag mijn ambitie niet. Die lag op een ander vlak. Er zijn een aantal beroepen die ik naast mijn huidige werk ook wel leuk had gevonden. Maar ja, die moet dan maar uitoefenen als hobby. Ik sprak laatst een oude vriend (niet qua leeftijd hoor) en hij heeft, samen met zijn gezin, vanwege zijn baan, in veel verschillende landen gewoond. Een aantal jaren in een land vertoeven en dan weer verkassen naar een andere. Andere culturen proeven, mooie flora en fauna ontdekken, talen leren en niet onbelangrijk, vaak een zwembad bij je huis. Ondertussen bouw je een mooie collectie uitheemse voorwerpen op en een archief aan foto's. Natuurlijk kleven er ook nadelen aan, zoals je familie niet vaak zien (voor sommige misschien een voordeel), vriendschappen opbouwen die meestal niet langdurig zijn. Maar het heeft mijn inziens meer voor dan nadelen. Aangezien ik niet werkzaam ben in deze branche moet ik het met mijn hobby's doen. REIZEN EN FOTOGRAFIE. Als kind vond ik het al leuk om foto's te maken. Toen ik het oude toestel van mijn ouders kreeg omdat zij dia's gingen maken was ik als een kind zo blij. (was ook nog kind, vandaar) Aangezien de rolletjes en het ontwikkelen duur waren was ik wel zuinig met foto's maken. Ooit met een vakantie lang gelden had ik een toestel van mijn schoonmoeder geleend. Die liet altijd direct een rolletje terugplaatsen. Althans meestal. Ik heb die vakantie in Frankrijk 'prachtige'foto's gemaakt. Vooral van de route langs de zee naar Monte Carlo. Ook daar 'schitterende' plaatjes geschoten. Terug op de camping kregen we bedenkingen over het toestel. Er konden wel heel veel foto's worden gemaakt met dit rolletje. Onder een deken, vanwege eventuele overbelichting van de rol, werd het toestel geopend ...... en .... inderdaad géén rol! Balen, balen. Een aantal jaren geleden, ondertussen gewapend met een digitale camera, was ik op een fantastische reis door het zuiden van Afrika. Een overnachting in de Okavango Delta in Botswana. De volgende dag een vlucht met een cessna over die Delta. Prachtig, onbeschrijflijk mooi. We zagen het eilandje waar we hadden overnacht, we zagen giraffen lopen, en andere dieren. Verderop vloog een ander toestel en met de ondergaande zon waren de foto's subliem. Ook nu ging het weer mis met de foto's. Ik had een apparaatje bij me expliciet voor foto-opslag. Schijfje vol, aanhangen, foto's laden en schijfje was weer beschikbaar. Maar dat is dus één keer misgegaan. Van dat schijfje waren de foto's nog niet overgezet. Dus na de vakantie kwam ik erachter dat ik heel veel mooie foto-momenten miste. Dat was heel stevig balen ...... Die herhaling die als titel bij dit stukje staat slaat niet op een reis naar Afrika. Nee, het slaat op het feit dat ik wel op reis ga, maar nu naar Sri-Lanka. En inderdaad op herhaling, maar nu met digitale camera, groothoek- en telelens mee. In 1978 was ik daar met een oude Zenith spiegelreflexcamera, die moest je elke keer helemaal instellen. Alleen groothoeklens erop. Mooi voor de tempels, niks voor bij de krokodillen. Mijn voorliefde voor het maken van foto's is altijd gebleven. Mooie en ook slechte foto's. Maar stuk voor stuk herinneringen op papier of scherm. Is dat ook niet waar het voornamelijk voor bedoeld is? Nog even dit, ik heb alle oude camera's die ik heb gehad bewaard.

Wat te doen bij te ....

{ 19:05, 18/10/2012 } { 0 comments } { Link }
Wat te doen bij te druk, te moe, te veel, te warm (opvliegers), te weinig tijd, te veel kilo's, te veel afspraken, te veel klussen, te veel ...... Gewoon niks. Die 'te veel' periode gaat vanzelf voorbij. Dan komt er een dag dat je er weer verveeld bij zit en bedenkt wat je nu eens kan gaan doen. Voor mijzelf denk ik dat die periode over een jaar of tien aanbreekt. Al hoop ik toch op eerder. Natuurlijk doe je het vooral jezelf aan. Hoewel het heel gezellig is al die afspraken, werken (ja, zelfs dat), dagje/weekendje weg, vrienden zien, blijft er weinig tijd over voor die boeken die nog gelezen moeten worden, dvd's bekijken, digitale fotoalbums maken, breien, mijn gordijnen van de slaapkamer nu eens eindelijk zomen (daar zitten al ruim een jaar spelden in aan de onderkant), sporten, stukje fietsen, mijn huis eens goed schoonmaken (je kunt rustig langskomen zonder gevaar van lijf en leden hoor!) en nog veel meer. Maar ja, dan krijg je weer een aanbieding van HBO (de serie en film zender). An offer I couldn't refuse! Dus is het soms 's-avonds op de bank, film kijken, ondertussen breien of poging doen om een digitaal album te maken. Wordfeuden op de mobiel (ook een vorm van contact) met vrienden. Vest weer aan of uit i.v.m. de zoveelste opvlieger. Multitasking dus.

Hoe een berichtje te plaatsen.

{ 17:08, 1/10/2012 } { 0 comments } { Link }
Klik het bericht aan waar je op wilt reageren. Onder: Recent Entries Daarna ga je helemaal naar de onderkant van dat betreffende bericht. { Post a Comment } aanklikken en berichtje plaatsen. Ik zie jullie berichtjes graag tegemoet.

Vergelijkend Warenonderzoek

{ 19:22, 24/9/2012 } { 1 comments } { Link }

Nooit heb ik mijn borsten zo vaak laten zien als het afgelopen jaar. Aan vriendinnen, (vrouwelijke) collega's en verschillende artsen. Het is net openbaar kunstbezit. Ook een beetje 'tussen kunst en kitch'. Is de natuurlijke borst kunst (antiek/authentiek) en de andere kitsch? Of is de nieuwe borst kunst (kunstig gemaakt tenslotte) en de natuurlijke (minder mooi, aan de zwaartekracht onderhevig) kitsch? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik zeer tevreden mag zijn met het eindresultaat. En wel vanwege het reeds aangekondige Vergelijkend Warenonderzoek.
Afgelopen zondag dus naar de bijzondere saunadag geweest. Helaas was het minder druk dan verwacht. De organisatie nazorgcentrum IntermeZZo  (www.nazorgcentrum.nl) had grote moeite om te adverteren (  uiteraard tegen lage kosten). De Metro wilde wel meewerken, maar de Margriet en Libelle zagen het niet zitten omdat het niet om hun doelgroep ging. (?????) Dus kan ik maar beter die bladen niet meer lezen en zeker niet meer kopen.
Bij binnenkomst werden wij verwelkomd en kregen we een rondleiding. De hele dag hadden wij het gevoel dat we in de watten werden gelegd. De organisatie had heel erg hun best gedaan, maar ook de medewerkers en eigenaresse van de sauna maakten het tot een geweldige dag.
Wij (ik was met twee vriendinnen) hadden ook een heerlijke beauty-gezichtsbehandeling (heerlijk, moet ik vaker doen) en een Razul.*

De uitslag van het Vergelijkend Warenonderzoek:
-het treft vrouwen van alle leeftijden dus ook hele jonge
- sommige artsen moeten hun snijvaardigheid weer gaan oefenen of hun scalpel slijpen
-humor blijft altijd aanwezig, al is het soms zwartgallig
-ik mag zeer tevreden zijn over mijn eigen arts en eindresultaat 

En dan nog even dit:
Ook al is er één borst of zijn er  twee geamputeerd, je mag nog steeds niet meedoen met de Paralympics.


kunst of kitsch?


Ik bedank:
Sauna Swoll
Nazorgcentrum IntermeZZo

*Rasul
De basis voor een gezonde huid: klei!
Ware schoonheid komt naar boven na een wasbeurt met groene en witte klei uit de Franse Provence. Dit eeuwenoude, Marokkaanse badritueel doet wonderen voor uw huid. U zeept u van top tot teen in met klei. Stoom uit de Rasul houdt deze klei vochtig en de krachtige werkstoffen blijven daardoor hun werk doen. De combinatie van klei en stoom verwijdert afvalstoffen, vuil en dode huidcellen en geeft uw lijf daar goede mineralen voor terug. Onder de douche spoelt u alle klei goed af en u maakt de behandeling compleet door u te schrubben met scrubsuiker (dit is zachter voor de huid dan zout).

 



Van alles wat

{ 20:00, 17/9/2012 } { 0 comments } { Link }

De afgelopen weken is er weer veel gebeurd.
We hebben twee weken van onze vakantie doorgebracht in de casa op het Kleine Paradijs. Het weer werkte gelukkig aardig mee en zodoende konden we de nodige klussen uitvoeren. De boeidelen van het huis moesten geverfd. Het tuinbankje is voorzien van drie lagen beits en weer wit. Het huisnummer, ooit gekocht in Italië, is geplaatst. Onze fietsen hebben een onderhoudsbeurt gekregen bij de plaatselijke fietsenmaker. Dat was geen overbodige luxe na vijf, zes jaar. En het huis is aan de buitenkant helemaal weer spik en span.
Op één van de weinige regenachtige dagen hebben we een serie afgekeken. Ongeveer vier dvd's. Zo kwam die dag wel om. Maar voor je het weet zijn die twee weken om en werd ik weer op de werkvloer verwacht.
Het onkruid buiten beschouwing gelaten is het echt een 'Garden of Eden'.
We gingen naar huis met een legale Zimbabwaan in de auto. Deze King heeft een bewijs uit het land van herkomst. Hij heeft zo zijn plek in huis ingenomen. Af en toe een stofdoek over zijn bol en hij blijft glanzen.

Mijn kleindochter heeft alweer haar eerste varjaardag gevierd. Zij mocht stoeien met haar eigen taartje. Snapte eerst niks van die mooi verpakte pakketten. Maar gaandeweg begon zij te snappen dat daar wat leuks in kon zitten. Wat wordt het toch een mensje. Een jaar geleden lag ze als klein hummeltje in dat veel te grote bed. Zelfs in de wagenbak zag ze er klein uit. Je vergeet eigenlijk hoe klein ze zijn bij de geboorte.
Nu loopt ze, nog niet los, maar dat zal niet lang meer duren. Ze weet donders goed wat ze wel en niet wil, en geeft dat ook aan. Met haar vier tanden verobert ze alles. Niks gezeefd of gepureerd. Gewoon vast voedsel, zelf eten met haar handjes. Dat scheelt afwas, maar er moet heel wat worden gesopt na haar schranspartij. Stoel, vloer, kind, niet persé in deze volgorde.

Zondag 23 september ga ik met vriendinnen naar een saunacomplex bij Zwolle. Waarom helemaal daar zou je denken, aangezien er hier genoeg in de buurt zijn.
De reden is dat deze sauna als eerste in Nederland een dag heeft georganiseerd voor vrouwen die met (borst)kanker te maken hebben (gehad).
Veel van die vrouwen ontzeggen zich namelijk het plezier van de sauna ivm hun veranderde lichaam. Zelf ben ik van mening dat je, ondanks je eventuele littekens, amputatie of andere zichtbare 'ingrepen', gewoon moet kunnen gaan. Want waarom niet? Je hoeft je nergens voor te schamen. Niet ieder lichaam is hetzelfde, er zijn prachtige lichamen, wat minder mooie lichamen en lichamen waar aan de buitenkant gesleuteld is. Wees er trots op, zou ik zeggen, je lichaam laat namelijk zien wat jij hebt doorgemaakt. En waarom dat verstoppen?!
Maar goed , niet iedereen denkt er zo over en daarom is een dergelijke dag voor die vrouwen een uitkomst.
Zelf ben ik natuurlijk ook wel nieuwsgierig.  Want hoeveel vrouwen komen er? Ontaard het spontaan in gesprekken met vreemden? Hoe staat het met mijn reconstructie in vergelijking met anderen? Mag ik tevreden zijn. Want laat ik eerlijk zijn, het is toch ook een beetje een vergelijkend warenonderzoek.

De uitslag laat ik nog wel weten.



{ Last Page } { Page 1 of 3 } { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  November 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 

Links


Categories


Recent Entries

Einde
Vervolg reis
Update
Je zou er een kleur van krijgen
Hello dear and troubles

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer