mijn uitdaging

Verleden week ben ik naar een voorlichtingsavond geweest voor de opleiding Mediation. Uiteindelijk maar besloten om het niet te gaan doen. Drie maanden hard pezen is te overzien, maar dan moet je nog apart een examen en een assessment doen om NMI geregistreerd te worden. Zonder die registratie ben je net als een garage zonder Bovacgarantie. Daarna moet je eigenlijk nog een specialisatie gaan volgen. Al met al veel studie, veel tijd, veel geld. En de markt wordt al overspoeld met mediators. Dus nu maar rondkijken voor wat anders.
Nu heb ik pas een aantal thuiszorg medewerkers, van een zorginstelling, een cursus basisinformatica gegeven. Misschien dat ik daar verder iets mee kan gaan doen. Ideeën zijn welkom!

Afgelopen weekend een bliksembezoek gebracht aan de casa in Beekbergen. Het fungeerde deze keer alleen als slaapplek.Zaterdag ben ik namelijk met een vriendin naar de Zwaluwhoeve geweest. Een heel bekend wellnesscentrum. Van een krant had ik als dank voor een abonnement een gratis toegangskaart voor twee personen gekregen. Moest je wel een lunch of diner boeken. Lunch boeken ging niet, dus werd het een diner.
Bij aankomst werden we getrickert door de aanbieiding van de visjes. Niet om te eten, maar om hen te laten eten. Je gaat met je voeten in een grote bak waar ze in zwemmen. Altijd gedacht dat ze heel klein waren, maar van sommige viel de grootte tegen. Even slikken en de voeten overgegeven aan de vissen. Hopelijk hoefden zij dat niet, overgeven dus. Ik heb het mogen ervaren, maar het zal bij deze ene keer blijven. Dat gekriebel aan mijn voeten vind ik helemaal niks.
Verder hebben we heerlijk gezwommen, gebubbeld, gegeten, gedronken, geluierd, gekletst. Een soort voorbode voor de komende vakantie.
Voor het diner hadden we ruime keuze op de kaart. Drie gangen was het. Van de desserts viel onze keuze op de huisgemaakte tiramisu. Of het moest op, of de kok had teveel gemaakt, of het liep niet goed, of ze waren gewoon zo vriendelijk om ons een (heel) groot stuk te geven. En wanneer het dan ook nog heerlijk is, en je de kok niet wilt teleurstellen, probeer je je door de tiramisuberg heen te eten. Ik gaf de strijd op en liet toch wat liggen (heel bijzonder voor mij), de vriendin gaf de strijd niet op en liet niks van de tiramisuberg over. Applaus alom. Maar ja, berouw komt na de zonde, want uitbuiken was nu zeker noodzakelijk.
Na het uitbuiken hebben we toch nog wat sauna's en baden kunnen nemen.
Bij het afrekenen had ik het idee dat ik nu niet bepaald een gratis entree had gekregen. Alles bijelkaar, de visjes (al dan niet misselijk) niet meegerekend was ik net zoveel kwijt als een dagje zonder gratis toegang. Mmm, dat voelde niet goed, maar we hadden ongemerkt al een klein beetje wraak genomen. In plaats van het driegangen menu (duurder) hadden we deel moeten nemen aan het dinerbuffet (goedkoper en dat bedrag ook betaald)
Haha, wraak is zoet, tiramisuzoet.

In nagedachtenis van een lief persoon

Ik ben de afgelopen week ontzettend geschrokken van de moord op de juwelier van de Beeklaan. Ik heb deze man als kind gekend en een groot stuk van zijn jeugd meegemaakt. Zijn oma was een stiefzus van mijn moeder, maar door het overlijden (alweer geruime tijd geleden) van mijn moeder is het contact met die kant van de familie verwaterd.
Maar ongeveer drie jaar geleden was ik in de winkel van hem.

Daar hebben we herinneringen opgehaald van de tijd dat onze families op een camping stonden. Een groot deel van onze jeugd hebben wij daar doorgebracht, in de weekenden en vakanties. Voor ons kinderen was het een geweldige tijd. We zwommen in het kanaal tot dat er een openlucht zwembad in de buurt kwam. Er stond één hele hoge schommel waar ik maar geen genoeg van kon krijgen. Af en toe werd er een activiteit georganiseerd. Verder moest je je zelf maar vermaken, en dat lukte ons dan ook prima. In de wintermaanden moesten de caravans van het terrein af vanwege het feit dat het terrein dan werd gebruikt door de ijsclub. Het werd dan een schaatsbaan. Dit soort herinneringen zijn onbetaalbaar en in dit geval hebben we gelukkig ook nog de foto's!

Vanwege mijn eigen toestanden en verhuizing ben ik niet nog een keer langs geweest., al was ik dat wel van plan. Maar je denkt, dat komt wel.
Nou, niet dus!

Helaas is aan zijn leven te vroeg een einde gekomen door een stel infantiele figuren die menen dat je voor je geld niet hoeft te werken en maar het bij een ander kan halen. Vergezeld van een wapen, want het zijn de grootste lafbekken die er zijn!
Dat zij maar elke dag spijt mogen hebben en nooit een vredig gevoel zullen hebben!

Geen land vol, maar een hand vol .....

Afgelopen donderdag heb ik eindelijk mijn snijkunstenaar (wordfeud?) kunnen spreken. De week daarvoor was de afspraak mis gelopen omdat hij een spoedoperatie had. Nu kan dat gebeuren maar ik was niet zoals de andere patiënten daarover ingelicht. Mijn frustraties heb ik toen goed duidelijk gemaakt richting de baliemedewerkers. Waarschijnlijk heb ik de verpleegkundige ook de boze blik gegeven want na het afhalen van de wondtape heb ik haar niet meer teruggezien. Uiteindelijk heeft de invallende arts het nieuwe tape aangebracht. Deze arts had ik al vaker gesproken en zij was dus al op de hoogte over mijn ongelijkheid. Wat mijn borsten betreft dus. Nu was ik zeer verongelijkt over het niet kunnen spreken van mijn snijkunstenaar. Hij was tenslotte de enige die mij uitsluitsel kon geven over de oplossing.

Maar afgelopen donderdag heb ik hem dan eindelijk gesproken. Het komt er op neer dat ik niet binnenkort kan worden geopereerd. Dit is omdat de betreffende borst eerst tot rust moet komen. Aan de buitenkant ziet het er goed uit (behalve dan het volume hè), maar aan de binnenkant moet het ook nog genezen. Over zes weken moet ik foto's laten maken zodat hij tijdens de operatie kan zien hoe de stand van de borsten is. Een nieuw impantaat met meer projectie! wordt besteld.
Rekening houdend met mijn vakantie in juni, zal de operatie daarna plaats gaan vinden.

Hopelijk komt het dan wel goed met het volume. Symmetrisch kan het nooit worden aangezien de een puur natuur is en de ander surrogaat. De natuurlijke is ook onderhevig aan de zwaartekracht, de andere blijft qua vorm altijd 'jong'.

Misschien te gebruiken bij de operatie?

We moeten dus maar afwachten hoe het er na de tweede operatie uitziet.
Hopelijk is de wet van Murphy hierbij niet van toepassing .......

15 maart 2010 – 15 maart 2012

Het is alweer twee jaar geleden dat ik de koopakte tekende bij de notaris. Wat is er veel gebeurd in die tijd.

Uiteraard was het een hectische, stressvolle tijd. Er moest worden verhuisd, een operatie en chemokuren stonden ook op de lijst. Gelukkig doorliep ik dit alles zonder al teveel ziek te zijn.

Langdurige vriendschappen bleken toch niet zo diep te gaan als gedacht. Anderen werden juist nog meer verdiept. Nieuwe vriendschappen zijn er ook ontstaan. Mensen die ik nooit ontmoet zou hebben als ik niet de chemokuren had gehad.

Nog meer genieten van al het mooie wat er is. Niet uitstellen tot morgen, want misschien komt er geen morgen.

Nu twee jaar later woon ik met plezier alweer een tijdje in de nieuwe gemeente. Ben binnen vijf minuten lopen in de polder. Heerlijk rustig is het hier. Ik geniet van het huis ondanks de zilvervisjes. Straks kan ik weer heerlijk in de grote tuin zitten met de eindelijk opgebouwde cabin!

Nog even de borsten op maat laten komen. Want dat komt ook wel weer goed.

Kom tijd te kort om met al die lieve vrienden (oude en nieuwe) af te spreken. Ik zit weer vol plannen. Ik wil een studie mediation gaan volgen om (naast mijn baan) voor mezelf te gaan beginnen.

En het belangrijkste ……..genieten van mijn kleinkind.

C&A

Niet de winkelketen, maar dit zijn de nieuwe maten van mijn behandelde borsten.
Wat en half wat, Mini en Maxi, David en Goliath, Berg en dal (heuvel), Dikke en de Dunne.

Vrijdag 2 maart was dus de operatie en ik was eigenlijk niet nerveus. Helaas zou ik pas in de middag worden geholpen en het nadeel is dan het lange nuchter moeten blijven. Om 13.15 zou ik richting operatiekamer gaan. Vanaf 00 uur had ik niks meer gegeten en vanaf 9.00 uur niks meer gedronken. Mijn maag was het er dan ook niet mee eens en liet zich af en toe horen. Beneden in de pre-operatiekamer, waar je wordt klaargemaakt voor het grote snijwerk, werd er van alles afgetekend rond het snijgebied. Het leek wel bodypainting, maar dan zonder kleuren, alleen zwart. Het aanprikken van het infuus ging deze keer niet makkelijk en met vijf artsen rond het bed was het nog wel iets van gezellig. Zij beloofden te gaan dansen zodat ik niet naar het aanprikken hoefde te kijken. Maar dat was makkelijker beloofd dan gedaan, het dansen dan. Dan maar kijken naar de naald. Toen het infuus eindelijk zat kon ik naar de snijkamer worden gereden. Ook daar was het nog een soort van gezellig met praatjes en grapjes. Voor ik het wist kwam ik weer bij en was ik uren onder zeil geweest. Helaas voelde ik enorme aandrang vanuit mijn blaas want je hangt constant aan een infuus en dat vocht moet er toch ook weer uit. Gelukkig kwamen er twee verpleegsters die mij mee wilden nemen. Onder de restrictie van mij dat, zodra we boven zouden zijn, er een postoel zou komen. En zo geschiedde. Gelukkig, want de Niagara waterval was er niks bij. Opgelucht ging ik weer lekker in mijn bed, dat ondanks de verlenging nog altijd te kort was. Ik lag nog niet of het in de ochtend bestelde bord bami werd neergezet. Ja, in het ziekenhuis is het stipt om vijf uur eten. Dat zag ik toch nog even niet zitten en heb om een soepje gevraagd, wat geen probleem was. De arts kwam ook nog even langs om te kijken en vond mij al zeer monter. Daar is (maar dat weet hij niet) niet veel voor nodig.
Al snel mocht ik van het infuus, wat gelukkig weer een lijntje minder betekende, want ik had er nog twee, aan beide zijden zat namelijk een drain. Dus naar het toilet moest ik steeds met mijn twee flesjes, oppassend dat ik nergens aan bleef hangen met de lijntjes. Een heel gedoe dus. Of wanneer ik wilde gaan zitten in bed en dan per ongeluk leunde op één van de lijntjes.....niet prettig!
Pijnstillers bliefde ik al snel niet meer tot verbazing van de zuster. 'Weet je het zeker?' 'Ook niet een paracetamolletje?' Als je ergens verslaafd aan medicijnen kan raken dan is het wel in het ziekenhuis. De volgende dag mochten ook de drains eruit wat wel zo prettig is. Niet het eruit halen hoor, nee dat niet, maar niet meer dat gedoe met de lijntjes. En toen lekker huiswaarts.

Natuurlijk is het niet zo dat ik totaal geen last heb van de wonden, of dat ik lekker kan slapen, of bukken. Nee, uiteraard voel ik wel dat er het een en ander gebeurd is. Maar wanneer ik rustig aan doe, is het allemaal prima te doen. Beetje film kijken, boekje lezen, beetje dutten, de dag komt wel om.
Vrijdag a.s. terug voor wondcontrole.

Maar om nog even op de maat C&A terug te komen ......aan de rechterkant is nu een implantaat geplaatst. Helaas minder robuust dan ik had verwacht (A dus). Maar misschien moet de boel nog uitzakken. Aan de linkerkant is de boel verkleind en gelift (niet verkeerd moet ik zeggen) maar door de operatie nog opgezwollen en daardoor C. Het eindresultaat moet na drie maanden bereikt zijn en ik ga er dan ook vanuit dat die twee elkaar tegemoetkomen in B(en ik dik tevreden!).

Naar de knoppen

En dan bedoel ik niet dat de bloembollen uit gaan lopen! Nee, ik ben boos want ons land gaat naar de knoppen. Die schitterende politici zitten niet in een torentje maar zweven ver daarboven. De Nederlandse bevolking moet steeds meer de tol betalen want uiteindelijk komt het op hun schouders terecht en gaat het uit hun portemonnee.

De vrije marktwerking van tandartsen, die zo leuk is bedacht, bestaat helemaal niet. Daar had nog niet eens een onderzoek voor plaats hoeven te vinden. Iedereen weet dat je niet zomaar kan overstappen naar een andere tandarts. Om te beginnen zijn er al te weinig tandartsen. Dus bovenop een al duurdere zorgverzekering, hoger eigen risico komt daar nu ook een veel hogere uitgevallen tandartsrekening bij. Gevolg: mensen gaan minder of helemaal niet meer naar de tandarts, dit leidt tot slechtere gebitten waarvan dan weer gezondheidsklachten gaan komen. In dit geval een slechte vicieuze cirkel. En zo zijn er meer!

Dan al die belastingen die betaald moeten worden. Belasting over belasting, voor alles is er een belasting. Zelfs de belastingdienst ziet volgens mij door de belastingbomen het uitrekenbos niet meer. Kan dat nu niet eenvoudiger? En dan de hypotheekaftrek, laten ze nu eens een beslissing gaan nemen daarover. Het kan geleidelijk worden ingevoerd, volgens mij is dat ook de enige manier om de huizenmarkt weer op gang te krijgen. En natuurlijk die, daar is er weer een, overdrachtsbelasting te verlagen of zelfs af te schaffen.

En waar ik me ook boos over kan maken is dat oudere mensen met een aow-tje of klein pensioentje zo op moeten passen dat ze niet teveel bij de buurman of –vrouw zitten omdat dat kan worden gezien als samenwonend en dan worden ze weer gekort. Schandalig vind ik dat. Ze hebben al niet veel om uit te geven en wanneer ze dan af en toe bij elkaar zitten en eten om zo iets uit te sparen worden ze dus gestraft. Mensen die altijd hard hebben gewerkt, die hebben meegeholpen om Nederland weer op te bouwen na de oorlog, worden zo ‘beloond’.

Neem dan ook de grotere bedrijven als TNT, aan de ene kant worden mensen ontslagen en aan de andere kant (goedkopere) werkkrachten geronseld. Dit om de winst te vergroten, maar degene die ontslagen zijn komen momenteel niet makkelijk of helemaal niet aan werk. Of een baan met een veel lager salaris. Mensen van in de vijftig die (terecht) een levensstandaard hebben navenant het inkomen dat ze al die tijd hebben genoten, komen nu ineens in de ww. Dat kan weer grote financiële gevolgen voor ze hebben, waardoor ze misschien hun huis moeten verkopen, wat dus nu ook niet lukt. Weer een cirkel!

Dit gebeurt dus ook bij andere grote bedrijven en wordt er geen rekening gehouden met de werknemer die, na al zijn of haar goede jaren daar te hebben gewerkt, op straat komt te staan.
En waar komen dan de uitkeringen vandaan voor al die mensen? Van de staat, die het weer haalt bij de werkende mensen. Die straks zoveel belasting moeten betalen dat zij niks meer uit kunnen geven, waardoor de economie nog meer in het slop dreigt weg te zakken. Het blijft maar steeds die terugkerende cirkel.

Als laatste wil ik het dan nog hebben over de graaiers, de zakkenvullers. Hoge heren van bedrijven die geld laten verdwijnen en vervolgens zelf uit beeld verdwijnen. De rotzooi achterlatend. Neem nu Vestia. Een grote woningcorporatie, die berooid (beroofd) achter is gebleven en waarvan de huurders de prijs mogen betalen. Een grote schande!

B-Day

Ja, morgen is het dan eindelijk B-Day. Het uiteindelijke implantaat wordt dan geplaatst. Uiteraard geen PIP, maar (daar ga ik vanuit) één van degelijke kwaliteit. De andere borst wordt gelijktijdig aangepast zodat alles tijdens een en dezelfde operatie kan worden uitgevoerd. Hoe het uiteindelijke resultaat is, kan men pas over weken of soms zelfs maanden zien. Dan heeft de boel zich gesetteld. Maar goed, eerst morgen nog. Hopelijk wordt ik deze keer niet zo misselijk.

Voorlopig ben ik twee weken thuis voor herstel. Verplichte rust voor deze dame. Ik ben dan wel geen watje maar wil er graag in worden gelegd de komende tijd.

Lapland

Om te beginnen, er wordt in de boeken en folders beweerd dat, vanwege het landklimaat in Lapland, het niet zo koud is als in Nederland. Degene die dat schrijven zijn er vast niet in de winter geweest.

Dag 1 Vertrek
Het begon al goed op het vliegveld. Een niet uitgeslapen, met verwarde haren, grondstewardess van de KLM, moest onze handbagage labelen. Er werd op onvriendelijke wijze duidelijk gemaakt dat mijn handtas ergens in moest worden gestopt omdat er maar 1 stuk handbagage is toegestaan. Anders hing er een kostenplaatje aan van 30 euro. Aangezien mijn rugzak al vol zat met grote camera, knieband en sneeuwbril, boek, drop, enz., was daarin geen ruimte meer beschikbaar. Het alternatief was de rugzak van Karien. Maar ik ben niet voor één gat te vangen. Mijn handtas die niet zo groot is, en ook als rugzakje kan worden gebruikt, paste mooi onder mijn dikke donsjas, en viel zo niet op. Zo kon ik de tas gewoon het vliegtuig in smokkelen. Na te zijn geïnstalleerd in de stoel, handtas binnen handbereik, kauwgom voor het opstijgen in het vakje van de stoel voor mij, puzzelboek en pen bij de hand, was ik klaar voor de reis. We hadden rij 13 op het ticket staan en wat bleek, we waren (bewust of onbewust ) op rij 14 gaan zitten. Dus verzocht de stewardess om onze tickets, maar gelukkig namen de andere passagiers het niet hoog op en gingen op onze plek zitten, op nummer 13 dus. Situatie opgelost.
Aangekomen op het vliegveldje van Kuusamo hadden wij vrij snel onze koffers en konden we doorlopen naar de bus voor de transfer naar ons onderkomen. In de bus zat ook Mikka van RukaSafari’s, die ons vertelden over het hoe en wat van de al geboekte excursies. Ondertussen maakte ik mij zorgen over het skiën, aangezien ik alleen maar vlak land zag en me afvroeg waar die bergen nu bleven. Gelukkig kwam er bijna bij de plaats van bestemming, Ruka, een berg in zicht. De enige daar in de buurt, één grote bult in een verder bijna vlak landschap. Ons appartement was gelukkig al klaar en kon in gebruik worden genomen. De deur was te openen met een code. Het codepaneel hing naast de deur. Nu vind je bij meerdere deuren die panelen, en moesten we daarom goed de code onthouden. In de telefoon de code direct opgeslagen, want eenmaal vergeten, kwam je dus nergens meer in. Nou ja, of een boete betalen omdat het personeel de deur zou moeten openen. Mm.
Na te hebben uitgepakt en het overigens prima appartement (alleen heel vreemd, de toiletdeur in de zitkamer), gingen we op pad om onze vouchers te verzilveren. Na drie keer het dorp te zijn rondgegaan om het eten te regelen (er was halfpension geboekt) wat niet direct lukte, zijn we maar naar de skiverhuur gegaan. Natuurlijk niet om het eten te regelen, maar de ski’s en toebehoren, dan was dat in ieder geval geregeld. Met de voucher voor het skipakket van vijf dagen, kregen we te horen dat we de spullen voor zeven dagen konden lenen. Wij blij, dachten dat ze zich hadden vergist in ons voordeel. Haha, zij hielden ons voor het Lapje!
Toen we de bijbehorende skipas gingen halen, bleek die was ook voor zeven dagen beschikbaar te zijn, maar je kon er maar vijf dagen van gebruiken. Dus verdween de pret als sneeuw voor de zon, die we overigens de hele week niet te zien zouden krijgen. Nou ja, we hadden de excursies ook nog. Tocht met de sneeuwscooter en het drie in één-pakket. Die drie in één bleken echter achter elkaar te zijn gepropt op een ochtend. Dat vonden wij wel jammer. Maar goed, twee verplichte niet skidagen dus, waarvan de eerste al bijna voorbij was en de tweede zouden we houden op de dag van het drie in één-pakket. Tenslotte konden we ook nog winkelen, op jacht naar souvenirs. Hoewel later bleek dat je daar zo mee klaar bent in Ruka. Vier winkels, niet echt leuke dingen en wat eventueel wel leuk was, véél te duur!
De ski benodigdheden konden we in een locker zetten beneden in het appartementengebouw. Met ski’s, schoenen, stokken getogen naar de locker, alwaar bleek dat het lastig is om met zoveel spullen door verschillende deuren te moeten gaan. Uiteraard had de locker ook een code (geen druk maar draaibare). Die zouden we boven in het appartement moeten vinden in een instructieboek. De locker maar op slot gedraaid en hopende dat we code boven zouden vinden. Wat gelukkig ook het geval was en ook deze vervolgens maar in de telefoon gezet.
We moesten nog steeds de voucher voor het eten verzilveren en weer op pad naar het restaurant alwaar het diner geserveerd zou gaan worden. Enige paniek brak uit bij de jongedame aldaar (en daardoor ook bij ons) maar nadat ze naar achteren was gelopen om overleg te hebben, kwam ze met de mededeling dat we de tickets konden halen bij …….., ja, dat wisten we na drie keer vragen nog steeds niet, omdat het onverstaanbaar was. Dan maar bij andere restaurants en recepties informeren. Uiteindelijk kwamen we bij het restaurant van het ontbijt en daar werd gezegd dat zij inderdaad de tickets hadden moeten hebben, maar niet hadden ontvangen. Nadat zij gebeld hadden met het restaurant, alwaar we ons diner zouden moeten nuttigen, was het gelukkig voor die dag geregeld. We moesten wel de volgende dag terugkomen om de tickets te halen. Aangezien we nu vonden dat we na deze consternatie wel een wijntje hadden verdiend, gingen we een gezellige bar binnen. Er werden twee witte wijntjes besteld, en geloof het of niet, de benzineprijs hier is een lachertje vergeleken bij de wijnprijs. Voor twee (wel volle) glazen wijn moest er tweeëntwintig euro worden betaald. Het Fins is niet te volgen, en we vroegen ons af of we soms aandelen in de tent hadden gekocht, of dat de prijs verkeerd in de kassa stond. Niets van dat alles, de prijzen van wijn zijn daar gewoon overal zeer hoog. Een wijntje bij het diner werd dan ook acuut afgeschaft. Uiteraard hebben wij van onze glazen met dit goudgele vocht, met de nadruk op goud, extra genoten. Toen we na het ledigen van onze glazen de bar wilden verlaten, kregen we de deur met geen mogelijkheid opengeduwd. Mochten we er niet uit? We hadden toch betaald? Wilden er echt niet nog één.Maar gelukkig ging de deur opeens wel open omdat iemand aan de anderen kant duwde. Ja, soms moet je aan een deur trekken!
Terug in het appartement even bijgekomen van alle consternaties van de dag en toen lekker gedineerd. (zonder problemen omdat ze op de hoogte waren van onze komst).Het diner, vergezeld van een goed glas tonic, was prima. De jongeman was vriendelijk en vroeg constant of het eten smaakte. Te vaak, zou je zeggen, na elke drie happen stond hij er weer. Helaas moesten wij hem bij het dessert teleurstellen. “That was a bit sauer”, dat dessert dus.De jongeman vroeg direct of wij de ‘bill’ wilden hebben. (voor de drankjes) De LAP-swans.
De ‘bill’ voor de tonic viel erg mee, maar vier euro totaal. In het appartement koffie gedronken met een amaretto die Karien voor een Hollandse prijs had gekocht op Schiphol. Vroeg naar bed, want bijtijds op voor de sneeuwscootertocht.

Dag 2 sneeuwscootertocht en eerste skidag
Na heerlijk te hebben geslapen gingen we op pad voor het ontbijt. Eerst nog onze tickets halen bij de desbetreffende balie. Daar wist het meisje van niks, maar gelukkig kwam ze even later toch terug naar de balie met twee tickets. Zo konden we legaal eten en op tijd op de plek zijn waar we zouden worden opgepikt. Na een kort ritje met het busje kwamen we bij RukaSafari’s aan. Daar kregen we een thermosoverall, laarzen, mutsje voor onder de helm, helm en wanten. Dik ingepakt liepen we naar de plek waar de sneeuwscooters geparkeerd stonden. Na uitleg van de werking van dat ding en de bijbehorende handgebaren die zouden worden gebruikt konden we op pad. Het sturen van de scooter op de hobbelige bosweggetjes viel behoorlijk tegen maar gaandeweg ging het steeds beter en sneller. Onderweg werd er gewisseld en kon de ander achterop geshaket worden. Totaal is er iets van 10 kilometer gereden. Wat een leuke ervaring. Daarna koffie en informatie bijeenkomst over de andere excursies. Nadat we terug waren bij ons appartement, gingen we eerst naar de supermarkt, die redelijke prijzen hanteerde, zelfs voor de wijn, en daar spullen voor de lunch gekocht. Daarna dik aangekleed voor het skiën. Eindelijk konden we dan gaan, nadat we gelukkig de code van de locker hadden gevonden. Het was even inkomen op de lange latten, maar het gevoel kwam al weer snel terug. Heerlijk naar beneden suizend. Eerst een makkelijke helling, daarna al snel gradatie hoger/steiler opgezocht. Helaas was het behoorlijk koud. Hoezo niet zo koud in Lapland? De wind daar is net zo goed snijdend.
Het diner was weer prima, dessert en de bediening deze keer ook.

Dag 3 Het drie-in-éénpakket en winkelen
Ondanks dat het vakantie was moesten we vroeg uit de veren. Thermosondergoed onder de andere thermoskleding. Buiten is het behoorlijk koud. Er staat een snijdende wind. Ontbeten en toen naar de bus. Na een klein stukje rijden kwamen we bij de sledehonden. We hoorden ze voordat we ze zagen. Wat een gehuil, gejank en geblaf. Na een korte uitleg over hoe je de slee moest besturen en moest samenwerken als een team, konden we gelukkig gaan. De honden stonden letterlijk te springen om te mogen hollen. Wij hadden de achterste slee met, net zoals de anderen, vijf honden. Toen de voorste sleeën een voor een gingen, waren onze honden niet meer te houden. Zodra het touw werd losgemaakt waarmee de slee vast stond aan een paal, gingen ze er als een raket vandoor, vijf kleine raketten. Wat een kracht en energie hebben die beesten. Ze trokken een slee met twee personen met alle gemak van de wereld. Het was een fantastische ervaring om achterop de slee de honden te zien gaan en het meesturen was een makkie. Gelukkig zat er ook een rem op die je echt goed naar beneden moest duwen wanneer er halt werd gehouden aangezien ze anders gewoon doortrokken. Onderweg gingen de twee voorste honden ineens een stuk sneller dan de anderen en bleek dat ze waren losgebroken. Nu ze het gewicht van de slee kwijt waren, gingen ze helemaal snel. Wij zagen ze vervolgens de bocht omgaan en verdwijnen. Daar zaten we dan met drie honden die, hoe is het mogelijk de slee bleven trekken. Alleen heuvel op moest ik meeduwen met één voet op de slee en de ander steppend. Een conditionele aanslag kan ik je vertellen. Ik hijgde harder dan de honden. Karien besloot uit te stappen om de honden (en mij?) te sparen. Gelukkig kwamen we al snel bij de slee die voor ons was vertrokken en daarbij onze twee ontsnapte honden. Die waren namelijk bij onze vpprgangers blijven wachten. Na ze weer te hebben aangekoppeld konden we verder. Even later moesten we helaas wisselen van passagiers- en bestuurdersplek en gingen we weer terug naar het beginpunt. Het was echt een geweldige ervaring, leuker nog dan de sneeuwscooter, maar helaas veel te kort van duur. Na het maken van foto’s en het daardoor bijna bevriezen van de handen, gingen we verder naar de rendieren. Dat was eigenlijk wel een teleurstelling om daar een man te zien (in Fins kostuum) met drie rendieren die, achter- en aan elkaar gebonden met een slee, een klein rondje met ons mochten lopen. Een zeer toeristische attractie. Het enige leuke daaraan was, dat ik in de middelste slee achteraan gezeten, een rendier zo ongeveer in mijn nek had zitten. Daarna was er in een soort ronde hut een kampvuur met daarboven een rooster met een ketel koffie en ketel warm water. Na weer op temperatuur te zijn gekomen, gingen we aan de wandel. Eerst nog een soort sneeuwschoenen onder de laarzen gebonden en daarna konden we op pad door de diepe sneeuw. Op zoek naar sporen van dieren. Van het wildleven daar hebben we alleen een eekhoorn gezien. De wandeling ging door het bos en een stukje over een meer. Daar konden we zelf een spoor maken in de dikke sneeuw of er in gaan liggen voor een foto. De tocht ging weer verder tot aan enkele heuse iglo’s, gemaakt van sneeuw, met een deur en in de iglo een tweepersoonsbed met alleen rendierhuiden. Niet mijn eerste keuze voor een overnachting, trouwens ook geen tweede.
Na de wandeling gingen we terug naar Ruka alwaar we hebben geluncht in het appartement. Nu werd het dus tijd voor de souvenirjacht in de vier winkels die Ruka rijk is. Maar zoals al eerder is geschreven, het was of niet leuk of veel te duur. Dus waren we snel klaar met de jacht. We hadden nog ruimschoots de tijd voor een wandeling in de omgeving, maar met die hele koude wind buiten, besloten we lekker binnen dvd te gaan kijken. Met een hapje en een drankje kwam zo de middag wel om.
Bij het diner kregen we weer een andere plek en hadden we weer een ander die bediende. Om een onverklaarbare reden vonden wij dit meisje eng. Ze had zo in een Hitchockfilm kunnen spelen, niet als slachtoffer maar meer als degene die aan de andere kant van het douchegordijn stond. (Psycho uit 1960).

Bij het afrekenen van de drankjes hadden wij het idee dat er naar believen werd berekend. De tonic was ineens een euro duurder op de bon dan de dag ervoor. Eergisteren vier euro voor twee tonic. Gisteren dertien euro voor een tonic, twee cola en twee koffie. Nu dertien euro voor twee tonic en twee koffie. Nog even en de tonic zou duurder zijn dan de wijn! Terug in het appartement weer een dvd gekeken. Gelukkig had ik er een aantal meegenomen.
Buiten was nog steeds de koude wind aanwezig.

Dag 4 skidag
Bijtijds opgestaan, naar buiten gekeken of er nu wel een zonnetje was, maar helaas hing die grote grijze sneeuwwolk er nog steeds. Ondanks de wind bleef het maar hangen boven het gebied. Om een uur of elf gingen we er dus weer tegenaan. Latten onder en gaan. Het was nog wel koud maar goed te doen. De sneeuw was prima, de afdalingen waren niet heel lang maar goed te doen. Na een tijd geskied te hebben moesten we toch weer op temperatuur komen. Vooral de handen en voeten. Onderaan één van de afdalingen was een leuk klein houten eettentje. Met een warme chocomelk en een flinke donuts knapten wij weer op. Na de pauze leek het wel kouder te zijn geworden en ging het skiën niet zo soepel meer. Eerder dan gedacht terug naar het appartement om nog een late lunch te nuttigen, van skiën krijg je nu eenmaal trek en een donut is dan niet genoeg. Daarna maar eens lekker op de bank met een boek. Het Finse woordenboek was ook leuk amusement. In ieder geval wist ik nu dat ik een Lapsenlapsi heb. (kleinkind)
Bij het diner kregen we weer een andere plek en bediende. Onze blonde psycho-dame was er gelukkig niet. Ik nam kip met tagliatelle en op de vraag of ik sla, risotto of aardappelen (erbij?) wilde, nam ik als keuze de sla. Voor erbij dacht ik, maar toen het bord arriveerde bleek de kip alleen vergezeld door sla te zijn. Waar was de tagliatelle gebleven? Het dessert was ook geen succes maar de rekening klopte deze keer wel! En die avond natuurlijk weer een dvd gekeken.

Dag 5 skidag en weer verrassing bij het diner
Er was weer geen zon maar sneeuw, die wolk kwam maar niet leeg! De temperatuur was goed uit te houden, aangezien er minder wind was. Lekker skiën in het begin, maar de vermoeidheid zat in de benen. De bochten werden steeds moeilijker te maken. We gingen eerst richting Masto en daar vandaan naar de andere kant om in ons tentje wat te eten en drinken. Na de soep (Karien), chocomelk en een broodje (ik) gingen we weer op pad. Het sneeuwde zachtjes dus de skibril op gezet. Na een paar afdalingen en sleepliftjes kwamen we bij de zes persoonslift, door de overkapping zat je daar prima in. Na te zijn boven gekomen waaiden we zowat van onze ski’s. Er bleek boven op de top een sneeuwstorm te heersen. Snel weer afgedaald en weer met de zes persoonslift omhoog, met natuurlijk de kap dicht. Gelukkig was de storm van korte duur. Nog lekker geskied totdat de knieën gingen protesteren, iets dat ze tegenwoordig sneller doen. Dan weer naar het appartement en heerlijk in de kleine privésauna geweest. Die zat in de badkamer en was heerlijk om te ontspannen. En aangezien ik de enige liefhebber ben, had ik de ruimte. Bij het diner (weer een andere plek en aardige bediende) bestelden we een tonic en een cola. De cola zat in een heel groot glas, het dubbele van de tonicglazen. Na het diner nog koffie toe genomen. Terwijl we zaten te kletsen kwam de jongeman (van dag 1) of we de ‘bill’ wilden hebben. Wij verbouwereerd. Waren we te luidruchtig voor die groep van twintig man verderop? Stonden onze hoofden hem niet aan? Of omdat we onze borden niet hadden leeggegeten? Al snel kwam hij toch terug met de vraag of we misschien nog wat wilden drinken (waarschijnlijk onder druk gezet door de aardige bediende) Nee, nu hoefden we niets meer, we wilden nu de ‘bill’ die werd gelukkig gebracht door onze aardige bediende. Die gaven we maar fooi want de rekening was deze keer drie euro. (????)

Dag 6 wandeling met nattigheid
Aangezien de spieren wat aan de stijve kant waren en de temperatuur goed, besloten we een wandeling te gaan maken. We liepen naast de langlaufloipe richting Ruka safari’s. Daar zou ook een restaurant zijn en we hadden nog een bon voor een gratis glas wijn bij een diner aldaar. Het kon dus geen kwaad om daar eens te gaan kijken. Helaas bleek het restaurant pas om vier uur open te gaan. Omdat we wel toe waren aan koffie liepen we wat verder door naar een hotel boven op een flinke heuvel. Omdat we de trap of opgang niet konden vinden probeerden we de alternatieve route, door zo tegen de heuvel op lopen. Er liep al een spoor in de sneeuw, dus anderen waren ons blijkbaar voor gegaan. Mijn laarzen waren hier toch niet op gemaakt en na een stukje naar boven te zijn gekomen, gleed ik weer een stukje naar beneden. Dan maar op handen en voeten, maar ook die poging mislukte. Door het lachen en glijden belandde ik op mijn kont in de sneeuw. Karien wilde dit op de gevoelige plaat vastleggen waardoor ik nog wat langer in de sneeuw moest blijven zitten. Helaas was mijn spijkerbroek niet sneeuwdicht en had ik daardoor een hele natte en koude kont opgelopen. Ons werd de juiste (om)weg getoond door een zeer ervaren heuvelloper. In het hotel ben ik maar op een stuk papier gaan zitten in de hoop dat het vocht daarin zou trekken. Helaas bleek na de koffie de broek natuurlijk niet droog en gingen wij maar appartementswaarts. Na een lunch en uiteraard droge kleren aan gingen we weer op de latten, maar de benen bleken toch niet zo te willen. Helaas heel veel last van de knieën. Een korte skidag dus, want we togen al snel naar het appartement voor een hapje, drankje en ja, een dvd. Daarna heerlijk genieten van de warmte van de sauna.
Op vrijdag is het skiën tot elf uur in de avond en omdat we een plekje bij het raam hadden gevraagd, konden we tijdens het eten genieten van de echte ‘diehards’. De skiërs zonder been- of knieklachten zullen we maar zeggen. Deze keer geen bijzonderheden te melden over het diner.

Dag 7 laatste skidag
Gelukkig ging het weer goed met de knieën (dankzij de SRL-gelei?) De linker toch maar ingepakt met een soort van brace wat helaas toch niet helemaal hielp. Karien was tijdens het brood snijden bij het ontbijt, afgeleid door Brook* en andere aanwezigen, waar door zij niet alleen in het brood sneed. Na twee pleisters over elkaar op haar vinger kon het ontbijt verder worden genuttigd. Helaas was de zes persoonslift dicht en moesten we vaak gebruik maken van de sleepliftjes waar het een stuk drukker was dan voorheen. Vanwege het weekend was het ook een stuk drukker op de afdalingen. Toch heerlijke afdalingen gemaakt en geluncht in ons tentje. Karien rendiersoep en ik een panini. Later in de middag stak er weer een behoorlijke sneeuwstorm op en waren we wel een beetje uitgeskied. Als laatste namen we nog de makkelijke afdaling van de eerste dag, en hebben we zo afscheid genomen van de pistes. De spullen konden weer terug naar de verhuur. In het appartement de knieën rust gegeven, ingesmeerd met SRL en weer dvd gekeken. Deze keer een film waar geen touw aan vast te knopen was. Een film met veel herhalingen van scènes, zonder kop of staart. Eigenlijk een misdruk om in boektermen te spreken. Dan maar de sauna in met een boek (dat ook behoorlijk warm werd) en de koffer ingepakt.
Bij het diner kregen we deze keer geen mandje met brood en smeersels zoals voorgaande dagen en de andere gasten. Wat was er nu weer aan de hand? Of we ook maar gelijk wilden bestellen zonder gelegenheid te hebben gehad om op de kaart te kijken. Ze had waarschijnlijk haar dag niet. Ondanks dat toch van een heerlijke maaltijd genoten, rendiervlees met aardappelpuree en rode besjes. De rekening van de tonic was weer normaal, twee euro per glas. Gelukkig. Koffie gedronken in het appartement en nog een leuke dvd gekeken. Tijd om morgen naar huis te gaan, de dvd’s zijn bijna op.

Dag 8 terug naar huis
Vroeg op, appartement opgeruimd achter gelaten, de koffers mee gezeuld naar het ontbijt. Daar konden we gelukkig vroeg terecht. Daarna wachten op de bus en na anderen te hebben opgehaald gingen we door het Finse/Lapse landschap naar het vliegveldje. Daar duurde het heel lang voordat iedereen door de controle heen was. Het beveiligingspoortje bleef piepen. Schoenen uit, gefouilleerd worden, dat overkwam mij dus ook. Door een vrouw. Nu vinden wij dat je de keuze moet krijgen door wie je gefouilleerd gaat worden. Hoewel dat misschien helemaal voor opstoppingen kan gaan zorgen bij de poortjes!
De terugvlucht verliep voorspoedig en er werd een leuke film gedraaid. Als of we nog niet genoeg films hadden gezien.

*Brook (broek) was een Engelse dame ,samen met haar gezin, die elke dag zowel de ochtend als de avond, in dezelfde verschrikkelijke gevlekte legging/sportbroek liep.

Acclamatiseren en per opbod

Nog even en dan ga ik richting Lapland. Toch heel prettig dat ik nu al de kans krijg om te wennen aan de kou. Zorgt er ook voor dat er beter wordt ingepakt. Oh ja, een col meenemen en toch maar een skibril kopen. Dagcreme zonder aqua erin verwerkt, want anders bevriezen de wangen. Zelfs een nieuwe (compact) camera omdat ik mijn prachtige spiegelreflex niet de hele dag bloot wil stellen aan de kou. Die nieuwe camera is daar beter tegen bestand. Althans volgens de verkoper (maar zijn verhaal klopt gelukkig met de informatie op het internet). Het kan zelfs onderwater, wat weer handig is voor de zomervakantie, want in lapland ga ik toch echt niet in zo'n wak na de sauna) En ook een valpartij zal de camera niet snel deren. Dus kunnen we met een gerust hart plaats nemen op de sneeuwscooter, slee en skies.
Natuurlijk hoop ik van ganse harte het Noorderlicht te kunnen aanschouwen. Omdat ik dan toch in die regio ben zou dat prettig zijn. Kan die ook weer van mijn lijstje worden weggestreept.

Verder heb ik het fenomeen "vakantievelingen" ondekt. Ondekt en ondertussen ook gescoord. Een spannende bezigheid. Degene die het ook doen weten hoe het is. Het is nog verslavender dan het casino wanneer je het niet in de hand hebt. Vol spanning of je bod hoog genoeg is of dat een ander je overbied.
Ik heb nu een saunadag met klankschalen gebeuren, een hotelovernachting in België en een boottochtje over de Linge. En ben nog maar pas begonnen!

Alles over haren

Het is alweer bijna een jaar geleden dat ik mijn pruik aan de wilgen heb gehangen (figuurlijk dan, Tina ligt keurig opgeborgen in haar doos. Het had anders wel een prachtig vogelnest geweest in die wilg) Misschien dat ze nog een keer van pas komt. Dan niet vanwege chemische kaalheid, maar vanwege een feest of badhairday. Hoewel dat niet snel zal voorkomen momenteel, want door de chemokuren heb ik (tot nu dan) een mooie krullenbos gekregen. Zo zie je maar weer, aan de ene kant verlies je wat en aan de andere kant krijg je er wat anders voor terug. (Maar goed, als ik had mogen kiezen dan ....) Hoelang die krullenbol blijft kan niemand zeggen, dus zolang het duurt geniet ik ervan.
Vroeger, als kind, had ik ook allemaal krullen. Mijn moeder zei altijd:"Gekrulde haren, gekrulde zinnen". Klopt dat, vraag ik mij af, en wat betekent het nou eigenlijk? Ik ben dus op onderzoek gegaan op het internet. Dit heb ik gevonden:

d.w.z. iemand die gekruld haar heeft, is wispelturig: ‘men meende dat kroes of gekrult hair een teken was van een hoofdigen en oploopenden inborst’ (Tuinman I, 34). Vgl. voor dit volksgeloof Barth. 88 a: Ist dat die haren seer cruust ende dicke sijn ende haestelicken wassen, beteykent hette des hoofts ende veel humoren. Ghekronckelt hayr, ghekronckelde sinnen;

Dat siet men in gheesten, van vremden haere,

Die onghestapelde dinghen beminnen

Noch licht en verschieten van quade maere.

Prijst grijs van sinnen, en jonck van iaere.

Deze kwam ik ook tegen: Gekrulde haren, gekrulde zinnen. Gekruld van buiten, gekruld van binnen.

gekruld haar gekrulde zinnen (=vreemdelingen hebben andere zeden en gewoonten) Dát zal mijn moeder vast niet hebben bedoeld, tenslotte kende zij mij en ik haar.

http://youtu.be/uketnLGR1JU nog een liedje over het onderwerp

Misschien had mijn moeder toch wel gelijk.. ......

Nu even wat anders wat haar betreft.
Onlangs was ik in een hotel met thermentoestanden in Nijmegen, voor ontspanning (liggen in een lavendelpakking), inspanning (zwemmen), dobberen en weken. Daar was een jonge vrouw die ik zeer bewonder vanwege haar moed. Tussen al die andere mooie (ik niet) , opgemaakte (ik een beetje) , met prachtige haardossen getooide (ik ook) vrouwen zag ik haar. Haar bolletje was bedekt met licht, donzige pluis. Bijna kaal te noemen. Een heel herkenbaar chemohoofdje. Dat noem ik nou moedig zijn, om tussen al die mannen en vrouwen zo te durven lopen. Respect!
Voor mij ben je dan de mooiste van allemaal.

Lappen, latten, lijnen

De kerstdagen zijn voorbij. het nieuwe jaar is begonnen en de winter heeft z'n intrede gedaan. Althans volgens de kalender, maar op verschillende plekken is er al bloesem aan de bomen te zien. Dat wordt dan een bloesemloos voorjaar vrees ik. De winterbanden onder de auto hadden wel in de garage kunnen blijven. Die verlangen naar kou, maar wat niet is kan nog komen. Al heb ik zo mijn bedenkingen.

Aangezien we nu de rustperiode hebben van de Tissue Expander, is nu de tijd aangebroken voor wat sportieve handelingen. Na weer te hebben gevraagd aan de arts of ik nu dan wel mocht gaan zwemmen , kreeg ik eindelijk toestemming. (ja, ik kan zeuren!) Onder voorbehoud dat ik het rustig aan zal doen. Geen borstcrawl (kan niet eens, krijg mijn rechterarm niet zo hoog) niet duiken (mag ook niet van de badjuf) en dat kan ook niet eens vanwege het grote aantal zwemmers dat in het water ligt. Over de vlinderslag zullen we het maar helemaal niet hebben, want die kan ik niet eens. Dus a.s. woensdag ga ik weer banenzwemmen, netjes met de schoolslag, al zullen het er geen 60 banen zijn. Ik zet in op minimaal 30.

Vanwege de rustperiode in deze tijd (ik noem het even geen winter) en de aanwezige skikriebels, ga ik ook nog even aan op de lange latten. Niet mijn eigen latten,al staan die te trappelen, nee, die moeten thuisblijven. Ik ga op Finse Latten, eigenlijk Lapse Latten. Beter dan de kuierlatten in ieder geval. Van mijn arts kreeg ik toestemming om te gaan skiën. Weliswaar ook weer rustig aan. Nou dat doen we dan maar (niet). Het weekje skiën in Lapland (échte winter) houdt in dat er ook een sneeuwscootertocht gemaakt gaat worden, een tocht met sledehonden, wandelen op een soort tennisrackets (sneeuwschoenen) en ook nog iets met rendieren. (Rudolph zoeken?) Al met al heerlijk, niet rustig. In de overige tijd kunnen we dan gaan skiën. Het pakket met de benodigdheden zit bij de reis in. Ook thermokleding! Géén reis dus voor de koukleumen onder ons. Gelukkig (in dit geval dan, anders niet) heb ik nog steeds last van opvliegers.

Helaas nog één maar .......ik moet lijnen om weer in de skibroek te kunnen.
En i.p.v. alleen te sponseren, ook weer gebruik te gaan maken van de sportschool.

Näkemiin (tot ziens)

De balle......

De maand december vind ik één van de leukste, gezelligste maand van het jaar. De boom wordt weer van stal gehaald, de stal zelf wordt weer neer gezet. De dorpen opgebouwd, lichtjes,huizen, figuurtjes, sneeuw.
Zelf heb ik laatst de eer gehad om een een dorp te mogen openen. In vol ornaat heb ik daar de laatste bomen geplant en het kerstdorp voor geopend verklaard. De bewoners dansten in het rond op het plein met een muziekje erbij. Heel vrolijk allemaal.

Nu de ballen nog ........... Eén dan, wel te verstaan. We gaan al richting Mont Blanc met die bal, maar het wordt toch gewoon een Alp. Ook prachtig natuurlijk. Elke week wordt er nu 100cc ingespoten. De boel is daarna behoorlijk gespannen kan ik je zeggen. Auto rijden kan die dag dan niet, ik kan geen bocht draaien en inparkeren al helemaal niet. (normaal ook niet, zullen sommige denken). Schakelen is dan ook geen pretje. Maar ik ga onder begeleiding naar het ziekenhuis en wordt ook weer netjes thuis gebracht. Misschien nog twee keer vullen en dan zit dat er ook weer op. Dan krijgen we de rustperiode, nou ja, rust......... Dan mag ik waarschijnlijk weer zwemmen, dus dat wordt weer baantjes trekken. Een skivakantie staat ook op het programma en een sauna bezoek is al gepland. Hoezo rust??
In ieder geval een maand even geen ziekenhuis bezoek en geen geprik.

Van pays bas naar de Mont Blanc

Afgelopen vrijdag is er weer een lading zoutoplossing ingespoten. Aangezien het de keer ervoor prima was verlopen, werd er besloten de hoeveelheid nu op te voeren. Van 60cc naar 100cc. Een klein verschil zou je denken, want wat is nu maar 40cc extra? Nou, wanneer het in je lijf wordt gespoten is het toch een aardige hoeveelheid. De boel stond direct veel strakker! De armbewegingen werden ook beperkt. Maar goed, de volgende dag ging het alweer een stuk beter. je moet er wat voor over hebben om van een cupmaatje min-A naar B of zelfs C te gaan. Zo langzamerhand is er wel een aardige heuvel te onderscheiden. We zitten nu ongeveer in Limburg, dus nog een paar keer 100cc erin en dan komt de Mont Blanc in zicht.
Het is alleen spijtig dat ik voorlopig toch niet mag zwemmen of een sauna bezoeken. Pas als het vullen achter de rug is en de boel moet rusten voordat het implantaat erin gaat. In die tussenperiode krijg ik het dus druk. Naar de sauna, zwemmen, skiën. Mag wel vast vrij gaan nemen!

Maar het leuke vooruitzicht is, dat ik deze kerst met mijn eigen haardos (krullend en wel), echte wimpers en wenkbrauwen en décollete, aan tafel zit.
Helaas ook nog steeds met acht kilo teveel .....hahahaha

ronduit gezegd.....

Ik moest dus donderdag, een week gelden, voor controle naar de chirurg. Daar heb ik aangekaart dat er weinig informatie is omtrent het plaatsen van een Tissue Expander. Volgens de verpleegster had ik een gesprek moeten/kunnen hebben met de daarvoor bedoelde poli. Daar krijg je dan alle informatie en kan je met je vragen terecht. In mijn geval dus mostert na de maaltijd. Jammer!
In iedere geval was de chirurg tevreden over het resultaat van de operatie (was tenslotte ook zijn werk !). Ik moest verder gewoon rustig aan blijven doen. Arm niet teveel uitstrekken, niet tillen, enz. Op mijn vraag van autorijden kreeg ik te horen dat ik contact moest opnemen met mijn verzekeringsmaatschappij. Maar wanneer ik zelf het gevoel had dat ik weer achter het stuur kon plaats nemen, mocht ik dat ook doen. Dus zijn toestemming was binnen, nu nog die van de verzekering, de belangrijkste deelnemer in deze zaak. Volgende dag de verzekeringsmaatschappij gebeld en ik kreeg zowaar te horen dat, wanneer mijn arts het goed vind, ik mocht rijden. Kat in het bakkie dus. Maar voor de zekerheid heb ik het wel zwart op wit gevraagd. Je weet nooit!
Zo langzamerhand neem ik dus weer het hef in eigen hand.

Helaas mag ik voorlopig niet zwemmen, balen! Maar ik blijf het wel vragen, want ik heb het idee dat het geen kwaad kan. Artsen zijn soms erg voorzichtig. Sauna moet ik nog vragen, maar squashen is natuurlijk helemaal verboden. Dus blijft het voorlopig bij de fiets en de loopband bij de fitness.

Gisteren (vrijdag) moest ik voor de eerste keer de expander laten vullen. Toch wel even spannend want hoe is de druk erna? Hoeveel last krijg ik er van? Dat is bij iedereen weer anders. Met een magneetje werd de vulopening (onderhuids zit dat) opgezocht en afgetekend. De grote spuit met de vloeistof (zoutoplossing) lag al klaar. Moet dat er echt allemaal in? Na het aftekenen werd ik dus aangeprikt (niks van gevoeld) en werd de vloeistof er langzaam ingespoten. Ja, alles! Was maar 60mm.
Maar de rechterkant wordt nu ronduit gezegd .......... beetje borstig.
Volgende week weer vullen, kom maar op met die spuit, laat de boel maar groeien!

Er zijn allemaal benamingen voor borsten. Memmen, tieten, voorgevel, jetsers,bonkers, tit'n (Achterhoeks), zandbulten mit dopkes (Gronings) , bjasten (Fries), komisveur (Antwerps), boobies (18+), en waarschijnlijk nog veel meer. Ook zijn er tal van spreekwoorden met het woord borst of borsten er in. Voor de liefhebbers hier een link naar de spreekwoorden in het dialectenwoordenboek: http://www.woorden.org/spreekwoord.php?woord=borst

Renovatiet

Op vrijdag 28 oktober jl ben ik dus geopereerd en is de Tissue Expander geplaatst. Gelijktijdig is mijn PAC* verwijderd omdat ik die niet meer nodig heb. Na het bijkomen uit de narcose had ik behoorlijk veel pijn en dacht ik wel ‘waar ben ik aan begonnen’. Maar na het toedienen van wat morfine werd het dragelijker. Uiteindelijk mocht ik weer terug naar de afdeling om bij te komen. Nou dat bijkomen was hard nodig, maar het was ook er uitkomen. Wat was ik misselijk! Zodra ik ging zitten werden de daarvoor bedoelde bakjes gevuld. En dat waren er heel wat. De laatste keer dat ik zo misselijk was is jaren geleden. Toen was ik op een boot voor de kust van Zuid-Afrika op zoek naar de witte haai. Ik heb toen uiteindelijk geen foto kunnen maken, maar alleen de haaien gevoerd (onvrijwillig). Zeeziek dus. Zo voelde het afgelopen vrijdag ook aan. Het is absoluut geen pretje als je lichaam zo tekeer gaat vlak na een operatie.Vanwege de misselijkheid moest ik een nacht blijven, aan het infuus en een drain. Gelukkig nam de misselijkheid af en mocht ik zaterdag naar huis. Na de nodige pijnstillers te hebben gehaald bij de apotheek kon ik eindelijk op mijn eigen bank gaan hangen. Ik merk wel dat ik mijn arm wel (beperkt) moet gebruiken omdat anders de borstspier stijf gaat worden. Dat merk ik na een nachtje slapen. Het is op mijn rug liggen of op mijn linker zij. Hoe dan ook …..de borstspier doet zeer. Bovendien lig ik met een soort korset in bed, want de boel moet strak ingepakt zodat het op zijn plek blijft.

Aanstaande donderdag moet ik naar de polikliniek voor wondcontrole. Daar ga ik ook een verzoek indienen voor een brochure want die hebben ze niet. Tegenwoordig hebben ze voor bijna alles een brochure, maar voor het plaatsen van een Tissue Expander dus niet..Natuurlijk heb ik op het internet gekeken maar er zoveel verschillende antwoorden dat ik weg kwijt raak (dat gebeurt normaal niet zo snel) Ik heb dus een aantal punten op papier gezet waar ik graag een antwoord op wil. Bijvoorbeeld over autorijden, sporten, werk, bewegingsbeperkingen, hoe lang het korset moet worden gedragen, en nog veel meer. Ik kan rustig aannemen dat ik niet de enige ben bij wie een T.E. geplaatst is. En toch ook niet de enige die vragen heeft? In ieder geval: Ik wil antwoorden van mijn chirurg!

*PAC=was inwendig infuus voor de chemokuren. Daar werd ik op aangeprikt….wat soms mis ging….kwartje valt weer?

Oktober….Roze lintjes maand

Oktober staat natuurlijk weer in het teken van de borstkanker en Pink Ribbon. Het AD had deze gelegenheid aangepakt om het verhaal van een aantal vrouwen die te maken hebben of hebben gehad met kanker. Daar za ook het verhaal van Karen bij. Zij mist ook een borst. Er stond in grote letters op de pagina “Ik wil weer in mijn blootje in de sauna’. Jullie begrijpen al dat ik hierop moest reageren aangezien ik ondertussen al drie keer bloot ben gegaan.

Ik heb de redactie van het AD een mail gestuurd met het verzoek deze door te sturen naar die Karen.

Vervolgens kwam het verzoek van de redactie om plaatsing in de krant. Uiteraard kon ik dat niet weigeren. Hieronder dus mijn stukje uit het AD van 21 oktober.(aangepast door de redactie)

Ook ik loop met één borst na een amputatie. Ik kijk naar de borsten van vrouwen omdat ik mijn decolleté mis en voel dan iets van jaloezie. Maar het belangrijkste blijft toch ‘je leeft’. Wanneer je beseft dat dat het belangrijkste is, komt het decolleté op de tweede plaats. Wat de sauna betreft, ik ben al drie keer geweest. De eerste keer voelde ik me onzeker. Nu denk ik, kijk maar, het kan iedereen overkomen. Als Karen de sauna heerlijk vindt moet ze gewoon gaan. Net als anderen met of zonder bosten, littekens of mankementen. Met mijn ‘renovatiet’en zichtbare littekens ga ik straks ook weer. Want we mogen trots zijn dat we zo’n zware periode goed zijn doorgekomen.

En zo is het maar net. En wie komt het leven door zonder littekens? Ze zijn niet altijd zichtbaar……

Géén krielkipje maar Kristel

Op 7 september is dan eindelijk het verrassingsei uitgekomen. (Daar heb ik over geschreven in januari, dus alweer even gelden.) Het kuikentje heet dus Kristel en is 3340 gram. Geen krielkipje dus.

Natuurlijk was de trotse oma met nieuwbakken oom snel op de plek van uitkomen. Wat is zo’n pas geboren hummel toch klein. Dat ben je eigenlijk vergeten na al die jaren.

Ondertussen zijn we enkele weken verder en blijkt het kuikentje een aardig snaveltje te hebben. Ze wil het liefste op haar buik slapen en dat is nu juist ‘verboden’ door de nodige instanties. Toch jammer dat we zo ver van de natuur zijn afgedwaald en dat zo’n hummel wordt gedwongen om op haar rug te moeten slapen. Na maanden heerlijk te hebben gehobbeld in een buik, met de beentjes opgetrokken, in een houding die ze het prettigst vond, wordt ze dus direct na de geboorte in een vlak bed gelegd op de rug. Dan wordt er dus van je verwacht dat jij je maar aanpast. Wat hebben de kinderen in ontwikkelingslanden dan een pre. Die worden na de geboorte in een draagdoek gewikkeld en mogen heerlijk op de rug van de moeder mee hobbelen. Met opgetrokken benen als ze dat willen. Helaas zijn dat ook de enige voordelen die ze hebben vergeleken met de kinderen hier.

Gorgeous, bergen en een valse curryworst

Helaas zitten de vakanties er weer op. Gelukkig kunnen we nu genieten van de prachtige regenbuien die ons land teisteren.
Ik moet wel melden dat ik op beide vakanties met uitzondering van een enkel buitje, prachtig weer heb gehad. De vakantie(met een vriendin) naar Zuid-Engeland begon goed.
We zouden opstappen in Hoek van Holland. Toen de bus arriveerde hebben we de koffers ingeleverd, mannen uitgezwaaid, en plaats genomen in de bus. We kregen nog uitleg over
de boot en de kaarten voor de boot. Wij moesten via het gebouw van de Stena line langs de douane, de boot op. Alles wat we daar nodig hadden moesten we meenemen. Dus handtas, cameratas,
en tas met boekjes etenswaren (snoep en koekjes) en twee flessen wijn ging ook mee. (die wijn was voor meerdere dagen hoor)Bij het uitstappen met al die tassen ging het mis. Ik bleef, of hangen, miste een tree, of keek niet goed, maar ik donderde half uit de bus. Gelukkig kwam ik nog op één been terecht en met het andere nog hangend in de bus, had ik toch mooi de tas met de wijn gered. En daarmee de rest van de inhoud van de tas. Met een behoorlijke bult op mijn scheen, kapotte voet en zwaar bepakt kwamen we op de boot. Daar heb ik bij de informatiebalie om een EHBO-doos gevraagd en mijzelf verbonden. (ben tenslotte BHV-er) Met een zak ijs voor de bult en koffie voor mezelf, begon de reis dus goed. Een goed begin is het halve werk en het was dan ook een geweldig leuke vakantie. We hebben heel veel gezien, gedaan, foto's gemaakt, nieuwe kennissen opgedaan, gekletst, gedronken, genoten. Zuid-Engeland is prachtig, vooral Cornwall was schilderachtig, Stonehenge, Dartmoor, Island of Wight, St. Michel's Mount, Land's End, Winchester, het was allemaal prachtig. Misschien dat volgend jaar er weer een vakantie naar toe wordt ondernomen. I love England.

Na 1 dag te zijn thuis geweest met een spoedbezoek aan de kapper, vertrokken wij (met vriend) weer, maar nu richting Zwitserland. Na een overnachting in Duitland en de volgende dag via een bezoekje aan Lindau aan de Bodensee, kwamen we aan bij onze studio in Davos. Een mooie studio maar de trein op vijf meter van het balkon en dan twee keer per uur, was verzwegen in de folder. Zelf had ik er geen last van maar vriend werd daardoor vroeg wakker. (al trof ik hem meestal slapend aan wanneer ik wakker werd haha). We hebben daar veel gebruik gemaakt van de gästekarte die we hadden gekregen van ons hotel waar de studio toebehoorde. We konden gratis met de bus, trein (ja, die van langs de studio), gondels, bergtreintjes. Daar hebben we dan ook veel en dankbaar gebruik van gemaakt. Dat Zwitserland duur is was bekend, maar zó duur! Gelukkig hadden we half pension en voor de lunch maakten we zelf brood om mee te nemen. Het is anders wel goed voor de lijn. Een zak ships van omgerekend 4/5 euro laat je wel in de schappen staan. Wat ik in Engeland was aangekomen door de lekkere taartjes ging er in Zwitserland dus weer vanaf. Wat hebben we veel gelopen en prachtige wandeltochten gemaakt. Bergafwaarts dan wel want deze Hollandse kinderboerderijgeit is voorlopig nog geen Zwitserse berggeit! Dat hebben we de laatste dag wel gemerkt toen we ons vergist hadden in een wandeltocht. We dachten rustig langs een watertje naar het volgend dorpje te kunnen lopen. Maar op een gegeven moment ging de bergweg omhoog en omlaag, weer omhoog, beetje omlaag, weer omhoog...... of misschien denk ik dat het alleen nog maar omhoog klimmen was. In ieder geval, was het voor mij een hele zware tocht. Ik heb nog steeds de conditie van een kippenei. Oh, nee, Hollandse kinderboerderijgeit. Maar toen we na een paar uur eindelijk aankwamen bij het stationnetje van het volgende dorp was ik toch wel trots op mezelf. Ik had het wel geflikt (en gevloekt) Maar het was qua uitzichten een prachtige wandeling, want wat is het toch mooi in de bergen. Misschien ook volgend jaar weer een optie! Dan wel eerst trainen.

Helaas kwam ook aan die vakantie een eind en op de terugweg heb ik onderweg nog een heerlijke curryworst gegeten. Dat was waarschijnlijk de reden dat ik de volgende dag misselijk wakker werd. Na enige keren voedsel naar buiten te hebben gedirigeerd, moesten wij helaas een leuke afspraak afzeggen. De buik bleef rommelen en de rest van het lichaam wilde alleen maar slapen. Gelukkig duurde het maar één dag. Wees dus op je hoede voor valse curryworsten langs de weg.

Update

Het heeft lang geduurd maar ik ben er weer. Wel via een andere weblog aangezien de eerste weblog nog steeds wordt gemigreerd. En dat schijnt niet zo goed te gaan. Dus voor diegene die op de hoogte willen blijven van mijn belevenissen rondom mijn Uitdaging.....hier het vervolg.