Een jaar geleden
Wat is dit moeilijk om wat op papier te zetten en om de weblog weer te openen, ik heb er al een hele tijd niet meer opgekeken want wat doet dat zeer.
Wat hebben we wat meegemaakt met ons allen en het besef komt eigenlijk steeds meer en meer.
Maar wat doet het een pijn om:
alleen in bed te liggen, Mylan en Tatum te troosten als ze zeggen dat ze je zo ontzettend missen, zonder jou aan de zijlijn te staan, om de naam Henk te horen, ’s avonds alleen op de bank te zitten, niks meer met je te delen en
wat doet het pijn om bij je graf te staan.
En nog steeds als de telefoon gaat denk ik : hé Henk.
Een jaar geleden
Het is nog steeds niet echt
en elke dag weer een nieuw gevecht
Van buiten een lach, van binnen een traan
voor het oog met ons drieën verder te gaan
Het gaat goed, maar het is ook heel zwaar
gelukkig staan veel mensen voor ons klaar
Trots kun je op ons zijn
we doen het goed ondanks de pijn
En in ons hart, dat blijft een feit
gewoon met ons viertjes…… voor altijd
Lieve lieve lieve Henk je bent een topper
100000000000000 kusjes
Mylan Tatum en Gitte
Lieve familie en vrienden super bedankt dat jullie altijd voor ons klaar staan zonder jullie hadden we het afgelopen jaar niet zo gered | 
