Lieve allemaal,
Ten eerste willen we jullie allemaal heel hartelijk bedanken voor alle reacties via mail, blog, kaarten en alle advertenties, bloemstukken, 1 minuut stilte, lekker eten en natuurlijk niet te vergeten de grote opkomst tijdens de herdenkingsdienst van Henk. Overweldigend allemaal.
Het voelt als een warme deken om ons heen.
Hoe gaat het nu met ons.
Eigenlijk kun je het in 1 woord zeggen, maar dat doen we maar niet.
Het is allemaal niet te filmen. De ene dag heb je de begrafenis en de volgende dag sta je weer bij school en zijn de kinderen weer aan het sporten en lijkt alles “gewoon”door te gaan.
Maar ja wat is gewoon, het lijkt allemaal heel wat maar als we met ons drietjes zijn komt er van alles uit. En is het soms moeilijk te bedenken wat er in die koppies omgaat.
Ik ben Henk super dankbaar dat alles geregeld was, in maart hebben we al een uitvaartverzorger in huis gehad en de adresstikkers lagen al klaar en donderdag voor zijn overlijden hebben we de overlijdensadevertentie doorgenomen. Gek hé en op dat moment doe je het allemaal. Ik ben hier heel dankbaar voor, want voel me nu wel sterk doordat je weet dat alles zoals we het gedaan hebben het op de manier gegaan is zoals we samen voor ogen hadden. Toen ik een poosje geleden naar de adresstikkers keek dacht ik nog wel. Jeetje toen heb ik een helder moment gehad zeg, daar zou ik nu niet aan gedacht hebben. We hoopten dat dit alles nog een hele tijd op de plank kon blijven liggen, maar helaas.
Vorige week had Mylan tennistraining en vertelde hij dat hij zich eigenlijk slap voelt maar ook sterk. Ik vroeg hem hoe zo. Hij vertelde slap omdat hij verdrietig is om Henk en sterk omdat Henk altijd bij hem is. Ik hoop dat hij altijd voelt dat Henk bij hem is.
Vanavond met het naar bed gaan gezegd dat we in Zwolle en Veendam Sinterklaas gaan vieren en dat Sinterklaas dan de cadeautjes gaat verdelen en toen moest Mylan heel hard huilen en hij vertelde dat hij maar 1 cadeautje wilde hebben en dat is HENK. Ja dan knalt alles toch wel onder je voeten vandaan. En vraag je je af hoe we toch verder moeten. Net kwamen ze ook weer in hun pyjama’s naar beneden in tranen om te zeggen dat ze echt niet kunnen slapen. Ik hoop dat ze zo in slaap vallen en dat het morgen weer een beetje gaat. Hoe Tatum er mee omgaat is moeilijk te zeggen ze eet heel weinig en ik was net wel een beetje boos dat ze toch echt moet gaan eten en met veel gedoe heeft ze haar broodje opgegeten. Maar de schat had echt buikpijn en heeft net alles er onder gespuugd net zoals dinsdag en Mylan vandaag trouwens ook en ik had het maandagnacht. Gezellig dus in Huize Plasman.
Het gaat soms ook wel goed, maar de glans is er toch echt af.
Lieve allemaal super bedankt voor alles en de koffie staat altijd klaar.
Oh ja vergeten te melden dat CSVC F1 afgelopen zaterdag kampioen is geworden.
Groetjes van Mylan, Tatum en Gitte | 
