Even een kort berichtje uit Laar, ik ben nl. aan mijn rechterhand geopereerd en links typen valt niet mee.
De kerstdagen hebben we gelukkig gehad.
1e kerstdag zijn Egbert, Margriet, Eddo en Dorien en Albert, José, Luc en Carmen geweest en hebben de gezusters P. voor een heerlijke kerstmaaltijd gezorgd en de 2e kerstdag zijn we naar mijn ouders geweest en Johann, Jannette ,Marjan en Jasper waren er ook. Ook Pa en Ma hadden uren in de keuken gestaan om allerlei lekkere dingen op tafel te zetten. Heerlijk gesmuld dus. Alleen blijft het natuurlijk raar zo zonder Henk en schieten de afgelopen jaren constant voorbij. Van vorig jaar om deze tijd..
De kerst en oud en nieuw zullen ook moeilijk blijven omdat we vele jaren achter elkaar behoorlijk in de rats hebben gezeten met vele verschrikkelijk uitslagen en het overlijden van Grietje.
Vandaag hebben we bij Arjan en Jacqueline zitten smullen en de kinderen hebben een film gekeken.
Morgen gaan we met Pa en Ma naar het bos en daarna eens gewone kost, de Plasman worst mag daarbij niet ontbreken.
Van de week kreeg ik een indrukwekkend boekje van Irene, het boekje heet Je mag mij altijd bellen en het gaat over 1001 dagen van rouw. Het is geschreven door de vrouw van de aan hersentumor overleden schrijver Karel Glastra van Loon. Ik ben er net aan begonnen maar nu al erg herkenbaar………
Vorige week hebben we van een oud collega van Henk, René Bosman 3 gedrukte exemplaren van de weblog gekregen, het is een 257 tellend boek wat zo naar een uitgever kan. We zijn er super blij mee en ik ben ook heel blij dat Henk aan de weblog begonnen is.
Nu nog 31 december de 6e verjaardag van Tatum en hele rare dag, ik zie er als een berg tegenop vooral om 24.00 uur het GELUKKIG NIEUWJAAR…………. en gelukkig dat Mylan en Tatum er zijn en dat hun er zin in hebben anders lag ik denk ik onder de dekens. Maar ja LIFE GOES ON.
Ik moet zeggen dat het met de kinderen best wel goed gaat al is het moeilijk om echt in hun koppies te kijken. Op het moment moeten ze in huis ook aanpoten aangezien ik niet veel kan i.v.m. mijn hand en vanmorgen was Mylan zingend en fluitend aan het stofzuigen en Tatum heeft de afwasmachine uitgeruimd en dan is het echt teamwork en dat maakt me dan ook wel weer blij en ben ook super trots op ze. Mylan heeft ook wel een beetje het vadergevoel over zich en krijg ook regelmatig ontbijt op bed. De schat.
Het is een iets langer stuk geworden dan de bedoeling was en ga er nu echt mee kappen want mijn hand wil een beetje rust.
Iedereen super bedankt voor alles wat jullie voor ons doen op wat voor manier ook, jullie slepen ons er echt door heen.
We willen iedereen toch een heel gezond, gelukkig en liefdevol 2009 toewensen
Groetjes van Mylan, Tatum en Gitte | 
