Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Pokémon Chronicles Home | Profile | Archives | Friends

spoiler next saga18/1/2007

SOUNDTRACK//INTRO: Gia Farrell - Hit me up!

I'm walkin, jaws all be droppin'
It's so electrified
Don't mean to intimidate,
way to make you lose your mind

If you want this, work your focus,
Show me what you got what's right
You better make an impression
Make another try

Naam: Vibichi Kagome
Pokémon: Grovyle, Spoink
Namen Pokémon: Corwan, Oink
Pokéballs: Zwart met blauwe sterretjes

Kleding in vrij tijd: zwart/wit gestreepte trui, spijkerbroek, zwarte gympen met fel roze veters,
School uniform: Zwart
Tas: Zwarte rugtas met grote blauwe ster.
Familie: Gimroth + Moeders Kagome, Vlad&Drake
Karakter: Vibichi is nog steeds de zelfde persoon als een jaar geleden. Toch zijn er dingen aan het veranderen en kan ze de gebeurtenissen tijdens het Slateport Tournament niet vergeten. Vlad en Jade die hun eigen pad gingenen Drake die in eens verdween. Diep van binnen hoopt ze alle 3 terug te vinden maar eerst moet ze haar school jaar bij de Pokémon Dans Academie afronden. Ook gaat het tussen haar en Narda een stuk minder goed dan eerst en is ze bang om haar voor goed te verliezen.

Naam: Narda Flamming
Pokémon: Mudkip, Ponyta, Pochama
Namen Pokémon: Mudkip, Laser, Ping
Pokéballs: -
Kleding in vrij tijd: -
School uniform: Zwart 
Tas: -
Familie:
Zusje
Karakter: Narda is dezelfde opleiding aan het volgen als Vibichi maar om een of andere manier lijkt het alsof ze uit elkaar groeien. Met twijfels of ze hun relatie, die ze voor de meeste van hun school verborgen houden, moet verbreken probeert ze met steun van Zonne haar twijfels te overwinnen in de hoop dat alles goed komt. Alles wordt alleen maar erger als haar bloed eigen zusje op de zelfde school komt als zij.

Naam: Zonne Shine
Pokémon: Torchic, Swablu
Namen Pokémon: -
Pokéballs: -
Kleding in vrije tijd: spijkerbroek, effen zwart shirt etc
School uniform: Zwart 
Tas:
Familie:
Karakter:
Na de ontmoeting met Vibichi en Narda tijdens het S.T. treft ze de 2 weer als het blijkt dat ze de zelfde opleiding gaan volgen als zij. Als ze hun problemen opmerkt probeert ze de 2 te helpen en negeert haar eigen gevoelens. Tot dat het fout gaat…
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Characters Info: Another Beginning - Slateport Tournament16/1/2007

Naam: Vibichi {Viby} Kagome
Pokémon: Vulpix, Breloom, Camerupt, Vibrava, Lairon
Pokéballs: Zwart met blauwe sterretjes
Kleding: zwart/wit gestreepte trui, spijkerbroek, zwarte gympen, riem met mini spikes, zwarte vingertoploze handschoenen.
Tas: Zwarte rugtas met grote blauwe ster.
Familie: Keith + ouders, Vlad&Drake 
Karakter: Vibichi is het soort meisje dat uit een boom springt op een trainer die langs loopt en niet van het geen afgaat tot hij//zij heeft gezegd dat hij/zij met haar zal gaan vechten. Ook is ze nogal driftig en niet makkelijk rustig te krijgen. Dus als ze kwaad is kun je beter een stap achteruit doen. Verder kan ze wel rustig zijn, voornamelijk als ze slaapt, ziet Jade als haar zus en is dol op koekjes.

Naam: Jade Kawasumi
Pokémon: pikachu, charizard, absol, umbreon, espeon, sneasel
Pokéballs: Zwart/paars + roze sterretjes
Kleding: ruby gloom T-shirt, zwarte broek met kettingen, zwarte schoenen, spikearmbandjes, en een spike nekband.
Tas: Ruby gloom schouder tas
Familie: Jade, een weesje door een auto ongeluk die haar ouders kregen kort naar haar geboorte, is eigenlijk een stil meisje. Die zich snel irriteert aan Vibichi’s drukheid en het haar ook dan met een strenge blik aankijkt. Verder zit ze het liefst alleen tegen een boom aan toe te kijken en loopt gewoon weg als het haar teveel word.

Naam: Drake Fyolex
Pokemon: Cyndaquil, Houndoom, Snorlax, Charizard
Pokeballs: zwart grijs Kleding: -
Tas: Zwart
Familie: Vlad, Vibichi, Gimroth Tante Kagome
Karakter:

Naam: Vlad
Pokémon: Skarmory, Houndoom, Arcanine, Steelix, Dragonair, Aggron
Pokéballs: zwart-met-rode
Kleding: -
Tas: zwarte rugtas met bandpatches
Familie: Drake, Vibichi, Gimroth, Tante Kagome
Karakter: -

Naam: Kageihonoo "Ka" Youtai *
Pokémon: Blaziken (Starter), Umbreon, Golduck, Raichu, Scyther, Cacturne
Pokéballs: Vuurrood
Kleding: Donkerblauwe vest over donkerblauwe shirt en blue jeans met zwarte schoenen.
Tas: Zwarte stevige rugzak.
Familie: Gescheiden ouders. Tot z'n zesde opgevoed door z'n vader; hierna alles alleen opgeknapt. Hoogstwaarschijnlijk enig kind, maar hier is nog geen zekerheid over.
Karakter: Ka is echt van het type dat alleen met rust gelaten wil worden, maar staat toch altijd klaar om anderen te helpen wanneer het nodig is, omdat hij zelf weet hoe het is om alles alleen te moeten doen. Hij is tot zijn zesde opgevoed door alleen zijn vader. Hierna moest diezelfde vader weg voor bepaalde zaken, maar is nooit teruggekomen. Ka was toen dus al flink op zoek naar hem, maar zelfs vandaag nog heeft hij hem niet teruggevonden. Hij is ook bezig zijn moeder te vinden, en misschien nog een mogelijke broer en/of zus.

Naam: (Gaz) Gazley Willowglade
Pokémon: Gardevoir,Seviper, Umbreon (sylbra), shuppet, Wurmple
Pokéballs: Zwart met Paars (zoals de gewone Pokeball alleen paars Boven en Zwart onder)
Kleding: Donkere kleding met Hoed een Cape Lange leren handshoene
Tas:Zwart
Familie: Onbekent

Naam: Narda Flamming
Pokemon: Chikorita, Beautifly, Lapras, Ponyta,
Pokeballen: Paars
Tas: Paars/Zwart
Familie: 1 Jongere Zussie

Naam: Zonne Schijn
Pokémon: Swablu, Luvdisc
Pokéballs: Normal
Kleding: spijkerbroek, zwarte effen shirt
Tas: -
Familie:
-
Karakter: -

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Chapter 12: Slateport Tournament - '' Itsy Bitchy Spider ''16/1/2007

Het stormde buiten. Harder dan ooit in en om Slateport City. Trainers schuilden in hun verblijf omdat de voorronden van die middag waren uitgesteld. En mensen sloten met moeite hun winkels omdat er bijna niemand meer over straat liep. Stoelen en tafels waaiden omver en een meisje rende met een blauwe Pokémon in haar armen, nat van de regen door een straat, opzoek naar hulp. Hulp die ze maar niet kon vinden terwijl een jongen op een motor haar achter volgde. Zo snel als ze kon vluchtte ze een steeg in, ze moest en zou de jongen voorblijven. Bijna knalde ze tegen een container op en zag dat de steeg dood lopend was. ‘’ shit ‘’ mompelde ze zachtjes en keek bezorgd naar haar pokémon die bewusteloos in haar armen lag. Wat moest ze nou? Een motor reed langzaam de steeg in en zijn koplampen schenen fel in de ogen van het meisje. Hij zou haar te pakken krijgen, en de wereld zou ten onder gaan! Oké, de wereld zou niet ten onder gaan, maar goed voor de wereld was het ook niet. De jongen stapte van de motor, deed zijn helm af en keek grijnzend het meisje aan. ‘’ Ik zei toch dat vluchten niet zou helpen Zonne? ‘’ Het meisje knikte en zette hulpeloos een stap achteruit bij de jongen vandaan. ‘’ Geef me nu maar je Swablu, dan laat ik je gaan.. ‘’ Zonne keek naar de ogen van de jongen, waar in ze kon zien dat hij loog en schudde haar hoofd. Ze zou haar Swablu nooit van haar leven aan die kwal overhandigen. Een schot van een pistool klonk door de steeg, en een Pokéball knalde tegen de jongens slaap, waardoor hij bewusteloos, languit in en plas water viel naast zijn motor. De Pokéball rolde over de weg en een meisje met roze lang haar, die Zonne niet kende raapte hem glimlachend op. ‘’ dat noem ik nou nog eens headbangen!‘’ Het meisje keek op naar Zonne, alsof ze haar al tijden kende en liep op haar af. ‘’ ik.. eh.. ja.. bedankt denk ik. ‘’ ‘’ je bent drijfnat, wil je bij mij even binnen komen? Kun je drogen en me misschien vertellen wat deze jongen van je wou. ‘’ het meisje keek even naar de jongen die naast haar lag. Hier op had Zonne totaal niet gerekend, eigenlijk zou ze nu naar een Pokemon Center moeten rennen, zodat zuster Joy haar Swablu weer beter kon maken. ‘’ ehm.. mijn Swablu.. ‘’ ‘’ daar word ook voor gezorgd. Mijn neef is geniaal. ‘’ een stoel kwam recht op het meisje van achter af en Zonne duwde haar net op tijd opzij, de stoel kletste tegen de muur en viel in stukken uit elkaar op de grond. Zonne hoorde even het meisje harder ademhalen van de schrik en grinnikte. ‘’ Lijkt me wel zo veilig ‘’

Binnen had Zonne plaats genomen bij een brandende openhaard en genoot van haar kop thee, die Vibichi glimlachend aan haar overhandigde en de warmte. Een lange jongen, Vibichi’s neef, die volgens Zonne Vlad heette richtte zich op haar Swablu. Haar was verteld dat er nog anderen trainers waren, maar dat ze het te druk hadden vanwege de storm met andere dingen en misschien later zouden komen. Vibichi klonk er niet echt zeker over maar Zonne moest het daar mee doen, en eigenlijk maakte het haar ook niet uit. Vibichi plofte in haar stoel, pakte haar kop thee, en begon Zonne te bestuderen. Zonne had zwart haar tot haar schouders, helder blauwe ogen, en een vriendelijk gezicht. Verder droeg ze een spijkerbroek, met een zwart effe shirt. Vlad verbrak een lange stilte ‘’ Wat moest die jongen van je? ‘’ Zonne keek op naar de jongen, nadat ze nog een slok van haar thee had genomen en een reden had om niet meer naar Vibichi te kijken. ‘’ Hij wou mijn Swablu… ‘’ Vibichi dacht na, Swablu waren toch niet eens zo zeldzaam, wat moet die gast nou met een vogel? Haar gedachten werden al snel beantwoord. ‘’ Omdat hij de weg weet naar en door een ondergrondse doorgang. Die, als je de goede tunnel inloopt, je zo naar een andere Regio kan leiden in een paar minuten. Maar als je de weg niet weet verdwaal je net zo snel. De tunnels worden ook bewaakt door Pokémon, die niet zo 1, 2, 3 als men denkt, te verslaan zijn.‘’ Vlad legde de Zonne’s Swablu, die sliep, op een kussen voor de haard en keek er glimlachend naar. ‘’ Daar heb ik over gehoord, maar ik dacht altijd dat het maar een myth was. Onzin ‘’ ‘’ Vlad, jij vind alles onzin, zelfs mijn koekjes, vind jij onzin. En weetje Vlad, dat noem ik pas echte onzin. Onzinnig hé? ‘’ Zonne spuugde haar slok thee, die ze net had genomen, uit haar mond en schoot in de lach. Dat had ze nou net nodig. Vlad en Vibichi keken verbaasd en niet volgend naar Zonne die bijna over de grond rolde. Beidden haalden ze hun schouders op, en hoorden iemand luid op de deur bonken. Waarschijnlijk waren het de anderen, dacht Vlad en hij liep rustig naar de voordeur, zag door het raam dat het nog steeds stormde en opende de deur.

Een jongen in leger pak viel drijfnat naar binnen op de warme vloer. Hij mompelde iets onverstaanbaars terwijl Vlad de deur sloot en Vibichi, die de gang in was gekomen hem overeind probeerde te helpen wat haar niet lukte. ‘’ Bagheera? ‘’ zei ze, toen ze de jongen had herkend en hem vragend aankeek. De jongen keek op terwijl Vlad hem overeind hielp. ‘’ de anderen.. ‘’ ‘’ wat is er met de anderen? ‘’ ‘’ ze zitten gevangen in een grot, ik kon er nog net uit komen, hij is nu afgesloten door stenen en op sommige plekken stroomt het nu vol met water! ‘’ Vibichi trok ineens wit weg, wat als Narda een van die anderen was? Vlad drukte Bagheera in de woonkamer op een stoel en liet hem bijkomen zodat hij precies kon vertellen wat er gebeurd was. Zonne zat nog steeds op haar stoel en keek bezorgd Bagheera aan. Had hij het net over, waar ze dacht dat hij het over had. Hoe hadden zij het kunnen vinden?

’’ pak mijn hand! ‘’ Narda probeerde Drake’s hand vast te pakken die op zijn hurken op een gladde rots zat. Water overspoelde haar en Jade hield Drake vast bij zijn voeten zodat hij niet van de rots af zou glijden. Met zijn 3en waren ze nog geen uur geleden door een gat in een of andere tunnel gevallen en verdwaald geraakt in een web van tunnels. Ook hadden ze Kaa en Bagheera rond zien lopen. Ze leken op dat moment minder verdwaald dan dat hun het zelf waren. Toen ze de 2 om hulp probeerde te vragen begonnen er rotsen naar beneden te vallen door een boze Onix die wakker werd. Vervolgens verloren ze de 2 uit het oog. Niet lang daarna joegen een groep Grovyle hun verder de tunnels in en werden ze gegrepen door aan harde stroming water. Jade keek op naar een groep Spinarak die over de wand van de grot liepen en probeerde zich te richten op Drake en Narda. Waarom was ze ook niet gewoon thuis gebleven? In plaats van rond te gaan lopen door een zware storm of anderen veilig binnen zijn. Ze zuchtte. Drake wist Narda die bijna kopje onder ging bij haar hand vast te pakken en trok haar langzaam met veel moeite op de gladde rots. Voor even toen een golf water Narda probeerde op te slokken verloor hij bijna de greep die hij op haar had maar wist haar net op tijd weer vast te pakken. Jade keek om en zag een opening van een tunnel waar ze als het goed was wel naar toe konden springen. Ze tikte Drake aan die Narda controleerde hopend op een reactie. Narda rilde van de kou en hoestte. Hij keek even om naar Jade, afvragend van wat ze wou ‘’ Wat? ‘’ Jade wees naar de tunnel ‘’ we kunnen daar naar toe springen toch? ‘’ Drake keek van de tunnel naar Jade en grijnsde ‘’ met wat hulp van onze Pokémon moet het lukken. ‘’ Hij hielp Narda die nieste overeind en niet veel later stonden ze alle drie op de rots. ‘’ wacht onze Charizard kunnen ons er naar toe vliegen! ‘’ Jade dacht na, dat was waar ook, ze had een Charizard, en die kon vliegen! Ze sloeg zichzelf tegen haar voorhoofd en kreunde ‘’ dat ik daar zelf niet op gekomen ben. ‘’ Ze hoorde Drake lachen, negeerde het en pakte de pokeball waar haar Charizard inzat. ‘’ Charizard, bevrijd me uit deze grot! ‘’

’’ Gaat het Narda? ‘’ Narda hoestte terwijl Jade haar overeind probeerde te houden. Langzaam probeerde ze te zeggen dat het wel ging maar kreeg er door haar gehoest de tijd niet voor. De Charizard van Jade en Drake liepen waakzaam voor het groepje uit en stopten toen ze iets hoorden. ‘’ Wat is er Charizard? ‘’ De Charizard van Drake die je amper kon zien door zijn zwarte huid vuurde een vlammenwerper af en een Ariados viel voor ze op de grond. Het was niet alleen een Ariados wat hun weg naar misschien de uitweg leidde. Maar ook honderden Spinarak die over de wanden van de tunnel liepen. Een rilling gleed over Narda’s rug, ze had het niet zo op spinnen. Met de drang om hard te gaan gillen om hulp, hield ze zich toch in, bang dat anders nog meer pokémon op hun af zou komen. Terug konden ze niet, bedacht Drake zich. Volgens zijn intuďtie zou deze tunnel naar een uitgang moeten leidden. En als het moest, zou hij zijn leven ervoor geven om die te vinden.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Chapter 11: Slateport Tournament - '' Viva Victory! ''16/1/2007
Sorry dit deel ben ik door omstandigheden kwijt geraakt.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Chapter 10: Slateport Tournament - '' Hoces Pokes Pokémon! ''16/1/2007

'' dit kan niet waar zijn! '' '' maar het is waar! ' Vlad keek met grote ogen naar een groep Ponyta geleid door een Rapidash die op hun afrenden. '' oke het is waar.. RENNEN '' Vlad en Vibichi bleven niet langer staan en begonnen weg te rennen over het strand terwijl Narda wel bleef staan, de rest van de groep Mawile weg vluchtten, en vastberaden een Pokéball pakte. Vibichi keek om, afvragend waarom Narda bleef staan en struikelde over een boomstam. Vlad pakte snel Vibichi bij haar arm vast waardoor ze niet viel en trok haar mee naar een boom. ‘’ Narda! ‘’ gilde Vibichi, maar ze kreeg geen antwoord. Narda stond nog steeds op de zelfde plek, niet van plan om een stap te verzetten en de Ponyta en Rapidash waren vlakbij haar. Ze zouden, als ze niet snel iets deed, haar verpletteren. Dat mocht niet gebeuren. Vlad hield met moeite Vibichi in bedwang die zich probeerde los te wringen en om Narda bleef roepen. Waarom kwam ze niet gewoon naar haar toe. ‘’ Lapras, ik kies jou! ‘’ Narda gooide een Pokéball, naar een meer dat niet ver van haar vandaan was en een glanzende Lapras kwam er uit. ‘’ Ijs straal nu! ‘’ Lapras knikte, en schoot een ijsstraal op de Ponyta en Rapidash af die hun bevroor. Vibichi keek verbaasd naar de Lapras en Vlad liet Vibichi op de grond vallen. Narda keek in de ogen van een Ponyta die net voor haar stond, alleen bevroren en juichte. Het was haar gelukt. Ze had een gele groep Ponyta bevroren. De zon begon warmer te stralen en het ijs begon langzaam te smelten. Narda keek naar het water dat op de grond drupte. Pakte snel een lege Pokéball en gooide die naar een Ponyta toe. Een rode straal trok de Pokémon de Pokéball in en de ball schudde op de grond heftig heen en weer.

oke terug naar het moment waar Vibichi het raam uit klom.

’’ Waar ben je mee bezig? ‘’ Narda en Jade keken uit het raam naar Vibichi die over een afdekking liep en Narda negeerde terwijl ze van de afdakking sprong en om haar heen keek. ‘’ Vibichi! ‘’ Narda stond op het punt om ook door het raam naar buiten te klimmen maar zag dat Vibichi haar hand op stak als gebaar dat ze moest blijven. Jade hield Narda tegen en voor dat ze het echt door hadden, sprintte Vibichi al bij hun en het huisje vandaan. Narda draaide zich om, greep haar schouder tas van de grond en was plan om Vibichi te volgen.
Waarom doet ze nou ineens zo raar? ‘’ Narda.. Misschien moet je haar even alleen laten, toen ik en Vibichi nog alleen reisden ging ze er ook altijd even vandoor op de gekste momenten, om even alleen te zijn. Ze komt wel terug. ‘’ Narda’s tas viel met een zachte plof op de grond en ze liet haar armen slap hangen. Haar handen vormden vuisten en ze mompelde: ‘’ waarom zou Vibichi even zonder mij willen zijn? ‘’ Jade keek naar de rug van Narda en ging op haar bed zitten. Daar had ze niet echt een antwoordt op, helemaal niet eigenlijk. Pikachu rende de slaapkamer in en sprong op Jade’s buik. ‘’ oef ‘’Jade lachte om haar Pikachu die haar begon te kietelen en vergat Narda’s vraag. Even later toen ze Pikachu van zich af had weten te krijgen zag ze dat Narda de slaapkamer had verlaten. Jade’s ogen gingen naar de grond. Narda’s tas was ook weg.

In een supermarkt, midden in de stad schrokken mensen van een iemand die de macht wou over nemen over alle koekjes. En met iedereen zou vechten die daar op tegen was. Ze liep haastig met een kar vol koekjes langs de groenten en fruit en iedereen zette uit angst een stap opzij. Terwijl ze haar kar naar de kassa reed kwam een wat oudere jongen de supermarkt binnen. Hij moest nog een paar boodschappen hebben voor het avond eten en zag zijn nichtje vrolijk staan zwaaien achter een kal vol koekjes. De jongen zwaaide even vrolijk terug ‘’ ik had het kunnen weten.. Vibichi! ‘’ Vibichi rekende af bij een stom verbaasd meisje en liep daarna met haar kar naar haar neef die tegen de muur aanleunde. ‘’ Ja, wat is er Vlad? ‘’ ze grijnsde terwijl ze een doos pakte en die opende. ‘’ Hoe wil je al die koekjes meenemen? ‘’ het duurde even voor Vlad daar een reactie op kreeg. Vibichi had net een koekje in haar mond gestopt en at die op een rustig tempo op. Ze slikte de resten door en zei: ‘’ met behulp van mijn Pokémon natuurlijk ‘’ blij nam ze nog een koekje.

Vlad en Vibichi liepen, gevolgd door al Vibichi’s Pokémon de winkel uit. Nadat Vlad een paar boodschappen had gedaan. Iedere pokémon droeg een plastic tas vol koeken en mensen keken de parade lachend na. Dit was iets wat ze dus niet iedere dag zagen. Bij een bankje besloot Vibichi een pauze te nemen en ze legde alle tassen op een hoopje naast haar en liet haar Pokémon voor even vrij rond lopen. ‘’ over een kwartiertje terug zijn, tenzij ik je roep. En ja, je mag gemene mensen lekker hard in hun kont bijten. ‘’ haar Pokémon knikten, na de instructies die ze hadden gekregen van hun trainster en liepen weg. Vlad rekte zich uit, nadat hij op het bankje was gaan zitten en keek om zich heen. Slateport City was groter dan hij had verwacht. Hij vroeg zich af of hij Bagheera en Kaa nog tegen zou komen. Vibichi zelf had andere gedachten, ze had nog steeds geen keuze kunnen maken over welke 3 pokémon ze zou inschrijven voor de eerste ronden. Ze tikte nadenken met haar wijsvinger op haar kin. Misschien moest ze wel Vlad om raad vragen. Ze keek opzij naar haar neef die fronsend naar 2 meiden zat te kijken en grinnikte. Jongens ook altijd.

Een kwartier later kwamen Vibichi’s Pokémon 1 voor 1 terug. ‘’ ja het is terug te gaan hč, pak ieder maar een tas! ‘’ Vulpix keek naar de plek waar ze de tassen volgens haar hadden neergelegd maar zag niets liggen. Zoekend keek ze om zich heen, ze wist toch wel zeker dat ze hier moesten liggen. Ze was niet de enige die het opviel. Breloom merkte ook op dat de tassen waren verdwenen en een van de tassen verdwenen in de struiken iets achter het bankje. Camerupt begon boos op de grond te stampen, waardoor bijna een aardbeving ontstond en Vibichi, die niets doorhad, liep snel naar hem toe en omhelsde hem geruststellend. ‘’ Maxxie paxxie, wat is er met mijn schat aan het handje? ‘’ De Camerupt kreeg een blos op zijn wangen en vergat wat hij wou zeggen. Vlad keek opzij naar waar de tassen hadden gelegen en tikte kuchend tegen Vibichi schouder.
‘’ Ja? Wat? ‘’ Vibichi keek gestoord om naar Vlad. Vlad knikte richting de plek waar de koekjes lagen en Vibichi keek onbegrijpend haar neef aan. Deed hij nu ook al aan gebaren taal? Vibichi maakte een ‘ik volg jou niet’ gebaar en Vlad viel languit op de grond. ‘’ De tassen ‘’ wist hij uit zijn mond te krijgen na dat hij een hoopje zand had uitgespuugd en Vibichi keek meteen naar de plek, waar de tassen voor heen hadden gelegen. ‘’ DE TASSEN! ‘’ gilde ze. De geen die ze gestolen had was nog lang niet jarig! Hoe durfden ze! Ze trok haar neef overeind en richtte zich op haar Vibrava, die terug kwam aanvliegen. ‘’ Dilly Do, weet jij waar Vibichi’s tasjes zijn? ‘’ De Vibrava knikte en vloog een kant op. Snel riep Vibichi haar Pokémon terug, riep:’’ Dil, niet zo snel! ‘’ en volgde een paar tellen later haar Vibrava met Vlad, terwijl ze niet door hadden dat ze zelf ook gevolgd werden.

Vibrava stopte na een lange achtervolging bij een meer en keek toe hoe een bootje met een groep pokémon en de tassen over het meer naar een eiland vaarden. Vibichi viel zowat uitgeput in het gras maar wist zich nog net staande te houden. Vlad zag het bootje met de Pokémon. Waarvan 1 wat anders gekleurd was en keek toen naar zijn nichtje die met haar hand in haar broek zak haar Pokedex probeerde te vinden. Iemand overhandigde haar, diens Pokédex en Vibichi nam die glimlachend aan ‘’ bedankt ‘’. Ze keek niet naar wie haar de Pokédex had gegeven en scande de Pokémon in het bootje. ‘’ Mawile ‘’ ze fronste, het waren dus Mawile, Mawile die ze te pakken zou krijgen, al wist ze nog niet hoe. Ze keek opzij, maar zag niemand staan. Iemand had haar de Pokédex toch moeten geven, maar wie? Ze keek zoekend om zich heen en stopte de pokédex in haar broekzak.
Koekjes gingen nu voor. ‘’ Lapras, ik kies jou! ‘’ hoorde Vlad en Vibichi een bekende stem roepen en een Lapras verscheen in het meer vlak voor hen. Een meisje met blauw lang haar kwam langs het meer op de 2 aflopen en sloeg haar armen over elkaar heen. Haar haren schitterden in het zonlicht wat Vibichi aan de Gardevoir deed denken. ‘’ Je kan niet meer zonder me hé? ‘’ Voor ze het door had, werd ze door Vibichi besprongen en vielen ze beiden lachend op de grond. Na even over de grond te hebben gerold stonden ze snel weer op. Vlad zat ondertussen op de water kant en dobberde met zijn voeten fluitend in het water. Lapras zwom naar hem toe en spoot hem nat met een water pistool. ‘’ Hey, mag dat wel! ‘’ Lapras knikte en deed het nog eens. Vlad lachte en probeerde de straal tegen te houden met zijn armen wat hem niet lukte. ‘’ Lapras, rustig. ‘’ beval Narda haar Pokémon en achter hun hoorde ze een meisje lachen. De 3 keken om naar een meisje met zwart lang haar en bruin/gelige ogen. Ze droeg een spijkerbroek, een riem met kleine spike’s en een zwart thirtje. Naast haar stond een Kadabra die mee lachte en gelijke tijd stopte met zijn meesteres. Het meisje liep naar de 3 toe en sloeg haar armen, van achter om Vibichi heen. ‘’ Hoe gaat het met mijn Vibichi? ‘’ fluisterde ze zachtjes in Vibichi’s oor. Vibichi duwde met moeite het meisje bij haar weg. ‘’ Samara, blijf van me af. ‘’ verontwaardigd keek Samara Vibichi aan. Dit was niet echt aardig van haar. Haar ogen gingen naar Narda die verbaasd had staan toekijken en zich afvroeg wie en wat er net aan haar vriendin had gezeten. Narda keek naar Samara, die op haar afliep en Narda’s hand vast pakte en schudde. ‘’ mijn naam is Samara. ‘’ Samara knipoogde naar Vibichi, die zich afvroeg wat Samara hier deed en glimlachte overdreven naar Vlad. Die haar ook nog nooit eerder had gezien. ‘’ Wat doe je hier Samara? ‘’ ‘’ kan het niet wat vriendelijker Vibichi, daar had je anders vroeger geen enkele problemen mee.. Of ben je dat soms vergeten? ‘’ Samara kreeg geen antwoordt ‘’ Wat ik hier doe vroeg je, je af? Nou ik doe mee aan het toernooi natuurlijk, die ik ga winnen. ‘’ Kadabra kwam naar zijn meesteres toe lopen en ging naast haar staan. Een voor een bekeek hij de mensen waarmee ze praatte en daarna naar zijn meesteres die hem glimlachend aankeek. ‘’ eerst alle pokémon en dan het podium voor ons, of niet Kadabra? ‘’ Kadabra knikte. Ooit zou zijn meesteres een beroemde zangeres zijn, en hij haar manager. Vlad schraapte zijn keel en hoestte een paar keer. Narda wist niets te zeggen en keek naar Vibichi, die ineens wat minder kleur had dan anders. Daarna naar Vibrava die op haar Lapras rug was gaan zitten, en ten slot weer naar Samara. Die ze niet echt scheen te mogen. ‘’ Laten we maar verder gaan . ‘’ Narda liep naar haar Lapras en klom op haar rug. ‘’ op jacht naar de koekjes ‘’ Vibichi knikte en wou naar Narda en lapras toelopen om bij Narda op lapras rug te komen zitten. Een hand greep Vibichi vast bij haar arm en een zachte stem fluisterde in haar oor: ‘’ als je met mij meegaat krijg je alle koekjes die je wilt en nog veel meer, waar onder mij. ‘’ een andere hand gleed over Vibichi wang. Hoe verleidelijk het aanbod over de koekjes ook klonk, ze moest het weigeren om de rest wat Samara net had gezegd. Vibichi probeerde los te komen maar om een of andere reden kon ze zich niet bewegen. Kadabra’s ogen glansden net als iets om Vibichi heen en Vlad gromde. Wat moest dat wijf van zijn nichtje? Narda sprong van Lapras rug af en liep snel op Vibichi en Samara af, trok ze uit elkaar en wou met een vuist Samara neer slaan die Vibichi vast pakte en terug duwde. Vibichi’s ogen gloeiden op een enge doffe manier en staarden voor zich uit. ‘’ Te laat Narda ‘’ Narda keek verbaasd naar Vibichi, wat was er met haar aan de hand? Ze zwaaide met een hand voor Vibichi’s gezicht maar haar ogen reageerden niet. Samara lachte weer, dit keer harder en enger dan eerder. Kadabra’s ogen gloeiden nog steeds en Vlad kreeg door wat er aan de hand was. ‘’ Narda, die Kadabra houdt Vibichi onder een of andere krachtige hypnose. ‘’ Een hypnose? Wat voor Hypnose? Wat had het met haar Vibichi gedaan? Woedend probeerde ze met haar andere hand Samara weer neer te slaan maar weer werd die tegen gehouden door Vibichi die Narda’s andere hand ook vastpakte met de hand die ze nog overhad. ‘’ dit is zinloos Narda ‘’ Vibichi’s stem klonk leeg, gevoel loos en ze duwde Narda hard bij haar vandaan. ‘’ ga weg en laat ons ‘’ Vlad hield Narda’s val tegen en hield haar zo overeind. Narda keek woedend naar Samara die haar armen om Vibichi’s middel had geslagen en Vibichi in haar nek kuste. Dit kon ze niet toe laten. ‘’ Lief, ik weet niet wat er met je aan de hand is, maar ik maak je beter, dat beloof ik. ‘’ een traan gleed langs haar wang en die wreef ze met haar mouw weg. Narda rukte zich los van Vlad en pakte een Pokéball. ‘’ Mijn naam is Narda Flamming, ik strijd voor de liefde en eerlijkheid. En met de hulp van mijn Pokémon zal ik jou, Samara, verslaan! ‘’ Ze gooide de Pokéball en haar Beautifly kwam tevoorschijn. ‘’ Ben je er klaar voor Fly?! ‘’ Beautfly knikte, klaar om aan te vallen.

Vibichi pakte haar Poké-shooter, drukte op een knopje en schoot een Pokéball.
‘’ Etoile, it’s time to dance! ‘’ Uit de Pokéball kwam Vibichi’s Vulpix. ‘’ Laten we dit snel afhandelen, ember Etoile! ‘’ Vulpix knikte, sprong omhoog en schoot een vlammenwerper op Beautifly af, die Beautifly zonder enige moeite ontweek. ‘’ Gust Beautifly! ‘’ Fly verscheen achter Vulpix en begon harder met zijn vleugels te slaan waardoor er een windvlaag aanval ontstond en Vulpix weg werd geblazen. ‘Étoile! Kijk uit! ‘’ De Vulpix knalde tegen een rots en viel als een hoopje ernaast in het gras. Toch wist Vulpix met moeite weer op te staan en keek boos naar Beautifly. ‘’ Je doet het fantasies zo Fly! ‘’ Narda glimlachte. Zo hoorde een gevecht te gaan. Dit mocht ze niet verliezen. ‘’ zolang je, je onze liefde niet meer kan herinneren Vibichi, zal ik je bevechten, en ik zal winnen. Op de zelfde manier als ik je hart voor me won. ‘’  Vlad glimlachte en knikte tevreden, dat had Narda mooi gezegd. ‘’ Tackle Etoile, Fly! ‘’ Beautifly dook met een snelle snelheid op Vulpix af die bang opkeek. Maar dat was allemaal maar schijn. Net voor Beautifly bij Vulpix was. Sprong Vulpix omhoog en knalde Beautifly tegen de rots op en viel op de grond. Vibichi grijnsde. ‘’ Goed zo Etoile, zo moet het, maak het af met een ember en dan kunnen we gaan! ‘’ ‘’ DIT GEVECHT IS NOG LANG NIET VOORBIJ. FLY JE KUNT DIT. JIJ KUNT VLIEGEN DUS VLIEG ‘’ Beautifly had zijn ogen gesloten en opende die. Net op tijd vloog hij omhoog en ontweek voor de 2de keer een vlammenwerper die Vulpix op hem had afgeschoten. De 2 Pokémon hijgden vermoeid en keken elkaar aan. Vlad keek uit zijn ooghoeken naar Kadabra die geconcentreerd naar Vibichi keek en kreeg opeens een idee. Hij liep naar Narda toe, fluisterde iets in haar oor, ze keek even om en knikte. Dit was haar enige kans om Vibichi weer normaal te krijgen, en dat zou haar lukken, zolang ze daar maar genoeg in geloofde. Ondertussen nam Vlad weer plaats bij Lapras en knikte weer tevreden. Deze dag zou gedeeltelijk goed eindigen. Samara keek nieuwsgierig naar Narda, wat was dat kind van plan? ‘’ Fly, tackle Kadabra ‘’ Beautifly vloog als een speer op Kadabra af en tacklede hem. Omdat Kadabra niet had kunnen reageren viel hij op de grond en verloor hij door de stoot het contact met Vibichi. Boos stond hij weer op en richtte zich op Beautifly.

Vibichi knipperde met haar ogen en keek verward om zich heen, wat was er allemaal aan de hand? Ze voelde armen om haar middel.
Narda’s armen? Ze keek om en zag Samara’s ogen haar liefdevol aankijken. Na een gil rukte Vibichi zich los en zette een paar stappen bij Samara vandaan. Kon iemand haar uitleggen wat er gebeurd was, waarom Samara haar net vasthield en niet Narda? Narda liep met tranen in haar ogen langzaan naar Vibichi en sloeg haar armen om Vibichi’s nek. Vibichi pakte Narda vast terwijl Samara luid vloekte en vroeg zich af waarom Narda huilde. ‘’ Waarom..? ‘’ onbegrijpend keek ze oog in oog met Narda. Het meisje waar van ze hield. Haar lippen raakten die van Narda aan. Het antwoord op haar vraag kon nog wel even wachtten.

Narda zat met haar armen om Vibichi heen op haar Lapras en Vlad was achter hun gaan
zitten. Lapras zwom op een rustig tempo over het meer terwijl de 3 trainers de pokémon in het water bekeken die onder hun langs zwommen. Samara was verdwenen, al wisten ze niet zeker of dat voor altijd zou zijn. Aangezien ze meedeed aan het toernooi zouden ze elkaar vast nog wel een keer tegen komen. En als het zover was zouden ze haar weer verslaan. Wat ze had gedaan was onvergefelijk. Lapras was bijna bij het eiland en Vlad zag een groepje Mawile om een kampvuur zitten en hun tassen op een hoopje. Vibichi zag het ook en keek naar de tassen, hopend dat ze nog niet waren opgegeten want door de gebeurtenis van net had ze nog meer trek dan dat ze eerder had. Lapras stopte met zwemmen en Vlad sprong van haar rug af het water in en hielp Narda en Vibichi van lapras af. De Mawile genoten vrolijk van hun buit en hadden niet door dat ze ieder moment te grazen genomen zouden worden. Narda riep stilletjes Lapras terug om uit te rusten en met zijn drie-en liepen ze langzaam op de Mawile af. Vibichi stopte met lopen en pakte een Pokéball uit haar broekzak die ze niet in haar poké-shooter had gedaan. Even twijfelde ze, ze had hem al tijden niet meer gezien, laat staan mee gevochten. Vlad keek om naar Vibichi, afvragend waarom ze bleef staan en keek toen naar de Pokéball.
Haar gedachten gingen terug naar een gebeurtenis van jaren geleden, die zie het liefst niet meegemaakt had maar wel was gebeurd. Narda legde een hand op haar schouder en keek haar aan, op een manier waardoor Vibichi hoop kreeg. Vibichi knikte en gooide de Pokéball…

Narda duwde Vibichi, die een Pokéball vasthield van haar af en ging goed zitten. Slaperig keek ze om zich heen terwijl ze zich probeerde te herinneren wat er allemaal gebeurd was. Langzaam kwam het weer naar boven en Vlad werd ook langzaam wakker en ging overeind zitten. Vibichi had haar Wigglytuff gebruikt om de Mawile in slaap te brengen, alleen waren ze vergeten dat ook zij in slaap zouden vallen. Vibichi opende haar ogen en grijnsde. Ze had nog voor dat ze in slaap viel, haar Vibrava een anders gekleurde Mawile weten laten te aanvallen en een lege Pokéball weten te gooien. De andere Mawile werd ook langzaam wakker en op de plek waar de Shiny Mawile had gelegen lag een Pokéball. Wigglytuff raapte hem op en liep ermee naar Vibichi die glimlachend Wigglytuff aankeek. ‘’ Bedankt Limit ‘’ ze nam de Pokéball aan en omhelsde haar Pokémon… Wigglytuff knuffelde haar trainster en Vibichi riep haar en Vibrava na beidde bedankt te hebben terug in hun Pokéball en borg die op. Plotseling begon de grond te trillen en keken de 3 op naar waar het geluid vandaan kwam…

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Chapter 9: Another Beginning - '' 'Girls' ''16/1/2007

’’ Narda? ‘’ ‘’ Ja? ‘’ het was midden in de nacht en de anderen sliepen terwijl de trein langzaam door reed op weg naar Slateport City. Ze zouden de volgende ochtend aankomen, na een reis die een paar dagen duurde en met enkele tussen stops. Jade schudde wat heen en weer, waarschijnlijk had ze een nachtmerrie. Soms werd Vlad wakker, deed Jade’s deken weer goed en viel een paar tellen later weer in slaap. Vibichi en Narda waren de enigen die nog wakker waren. Drake lag naast hun bankje op de grond in zijn slaapzak en Vibichi had haar armen om Narda heen geslagen omdat ze het koud had. Eerder die middag hadden ze een meisje Luna ontmoet, ze kwam nogal verlegen over en ging niet naar Slateport voor het feest maar voor het strand en de Pokémon ze hield van de natuur en genoot liever daarvan dan van een grote menigte. Wat hun opviel was dat Jade de hele tijd haar waakzaam had aangekeken tot ze hun coupe verliet. Daarna had Jade niks meer gezegd. ‘’ Heb je zin in morgen?’’ Klonk het fluisterend ‘’ bestwel, jij? ‘’ Vibichi rekte een arm uit en keek op haar horloge. ‘’ ook. Heb vooral zin in de jongens ‘’ Narda stompte Vibichi een keer in haar buik en hoorde Vibichi na een ‘oef’ zachtjes grinniken. ‘’ grapje ‘’ ‘’ nog een keer zon grapje en ik zit sneller bij Jade en Vlad dan jij een grapje bedenken kan. ‘’ Narda keek op naar Vibichi, die gelijk stopte met grinniken en haar arm weer om Narda’s middel sloeg. De 2 hoorden de Vulpix van Vibichi zachtjes gapen en zagen niet dat ze langzaam haar oogjes opende, even knipperde, om zich heen keek, daarna weer haar oogjes sloot en weer in slaap viel. ‘’ Ben je nog van plan om nog te gaan vechten morgen? ‘’ Narda trok haar deken omhoog en keek daarna weer om naar Vibichi die zelf ook bijna in slaap viel. ‘’ Denk het wel, heb de afgelopen tijd nog niet echt en Pokémon gevecht gehad, alleen een beetje trainen ‘’ Ze leunde met haar hoofd tegen de wand van de coupe en ging beter zitten terwijl Narda weer voor haar uit keek. 

Die ochtend daarop begon de trein te remmen en stopte bij een station vlak naast Slateport City. Het zou ongeveer een kwartiertje lopen zijn vanaf daar. Luna deed haar tas op haar schouder en haar Pachirisu sprong op haar hoofd. Ze keek even naar de jongen die haar de hele reis had vergezeld maar amper tegen haar had gesproken en vroeg zich af of ze met wat anderen mee kon lopen naar Slateport. De jongen zelf sliep nog en Gardevoir porde hem in zijn zij, hopend dat hij wakker zou worden. Luna glimlachte vriendelijk naar de Gardevoir en verliet haar coupe. In de gang zag ze Drake die Vibichi aan haar kraag mee trok de coupe uit. Gevolgd door 3 lachende anderen. ‘’ LAAT ME LOS ‘’ hoorde ze Vibichi gillen. Drake negeerde het en duwde Vibichi de trein uit. ‘’ Huppakee ‘’ Vibichi viel op de koude stenen van het perron en sommige anderen die al waren uitgestapt lachten haar uit. Ze was door haar neef de trein uitgeduwd omdat ze niet zo snel wakker word als anderen en niet op wou staan. Iets waar zij toch niks aan kon doen. Vibichi gromde, stond snel op en haar Vulpix sprong in haar armen. ‘’ Goede morgen Etoile ‘’ Vulpix gaf Vibichi’s wang een likje en keek om naar Drake die met zijn en de spullen van zijn nichtje uit de trein stapte gevolgd door Jade. Hij overhandigde de spullen aan Vibichi, waarvan Vulpix uit haar armen sprong. Vlad en Narda waren zonder dat Vibichi het merkte de trein uitgestapt en stonden bij een poster tussen een groep anderen. Op de poster stond een Phanpy, de mascotte van het festival. Er stond in grote letters onder dat er een toernooi was en je als hoofdprijs een Phanpy kon winnen. Ongeďnteresseerd probeerde Narda uit het groepje te komen en wist zichzelf te bevrijden uit de drukke chaos. Ze vond zelf Phanpy niet zo leuk. Niet veel later wrong Vlad zich uit de drukte en voegde zich met Narda toe aan de groep.

Wat het groepje niet door had terwijl ze weg van de poster waarop het toernooi stond vermeld liepen, op weg naar Slateport City. Was dat 2 rode ogen vanuit een struikje hun nakeken van plan om hen te volgen. Vulpix keek even om toen ze voelde dat iemand naar haar zat te kijken maar kon er niet uitkomen wie het nou was. Waarschijnlijk keken ze naar haar omdat ze zo mooi en schattig was, wat haar niet verbaasde. Blij rende ze naar Vibichi en botste tegen haar been. Het groepje was blijven staan en keek naar een gevecht tussen een Blastoise en Feraligator. De spanning leek hoog aangezien iedereen stil toekeek, op de trainers na. Vlad sloeg zijn armen over elkaar heen en negeerde het gebrul van Feraligator die probeerde de Blastoise neer te halen. Jade pakte haar Pokédex voor informatie, Drake rekte zich overdreven uit, Narda sprong opgewonden van het gevecht op en neer en Vibichi probeerde iets te zien, waar ze niet in slaagde omdat een grote stevige jongen voor haar stond die haar zicht blokkeerde. Ze kreeg ineens zin om Vulpix een keek een vlammenwerper te laten doen maar wist zich in te houden. Vlad keek omlaag en zag dat zijn nichtje niets kon zien, pakte hij bij haar arm en trok haar voor zich waar niemand anders stond. ‘’ Bedankt Vlad ‘’ hoorde hij zijn nichtje zeggen en hij glimlachte tevreden. De Blastoise viel voor hun hard en verslagen op de grond door een krachtige hydro pomp aanval van Feraligator die ze net hadden gemist. Met grote ogen keken ze elkaar even aan en hadden het even later, druk over het gevecht met de anderen. Terwijl ze genoten van hun middag eten. ‘’ Die Blastoise was echt geweldig, al moet hij meer aan zijn verdediging doen. ‘’ Vlad maakte een paar notities van dingen die hij wou onthouden en stopte die in zijn tas. Drake zei net na dat hij een hap van zijn brood had genomen ‘’ val we me ‘’ ‘’ pardon? ‘’ Drake slikte zijn brood door. ‘’ valt wel mee zei ik, ben je doof ofzo? ‘’ Jade rolde een keer met haar ogen. ‘’ Nee, slechthorend, nou goed. ‘’ Drake keek even niet snappend Jade aan en besloot maar verder te gaan met het eten van zijn brood en verder te zwijgen. Vlad, Jade en Drake keken naar Vibichi en Narda die dicht tegen elkaar aan zaten en druk fluisterend iets bespraken. Onwetend van de 3 die zich afvroegen wat er met hun nou eigenlijk aan de hand was. De 2 merkten na een tijdje de stilte op en keken naar de anderen toen ze midden in een giechelbui zaten om iets wat Narda net had gezegd. ‘’ wat? ‘’ wist Vibichi met moeite uit haar mond te krijgen en Narda duwde haar lachend op de grond. ‘’ je bent helemaal rood man ‘’ Vibichi rolde over de grond en ging op haar buik liggen. ‘’ oh en jij niet? ‘’ Vibichi trok Narda van haar plek naast haar op de grond. Drake keek uit zijn ooghoeken naar Jade die het net als hij totaal niet leek te volgen. Vlad nam een slok van zijn thee en keek naar zijn broertje en Jade. Vervolgens haalde hij zijn schouders na de 2 op. Hij wist eigenlijk ook niet wat er met zijn nichtje en haar vriendin loos was. Misschien hadden ze tegelijk last van hun maandelijkse probleem en leken het leuk te vinden. Je wist het maar nooit bij jonge meiden. Weer nam hij een slok van zijn thee en genoot ervan. Jade en Drake keken weer naar Vibichi en Narda die over de grond aan het rollen waren met de slappe lach. Pochame en Vulpix sprongen blij om de 2 heen en leken even veel lol te hebben als hun trainsters. En tel later rolde de 2 Pokemon naast hun trainsters over de grond en was het verder stil. De vraag ‘’ Wie doet er mee aan het toernooi? ‘’ verbrak de stilte.

Vibichi schreef haar naam, nadat Drake en Vlad het hadden gedaan op een inschrijf formulier en overhandigde het aan zuster Joy. De 3 hadden besloten om voor de lol mee te doen, of ze wonnen of niet maakte hun eigenlijk niet zoveel uit. Dit toernooi was er om ervaring te krijgen en daarvan te leren. Ze zouden eerst een paar voor rondes moeten winnen om in de halve finale te komen. Iets wat niet moeilijk moest zijn. Narda en Jade zaten op een bankje bij het raam en waren van plan om alleen toe te kijken. Daar waren ze goed in. Ze zagen de anderen na hun toe komen lopen en glimlachten tegelijkertijd. ‘’ we staan genoteerd, morgen beginnen de voor rondes. Voor morgen ochtend middag moeten we wel even doorgeven met welke 3 pokémon we meedoen. ‘’ legde Vlad uit nadat hij een brochure had gelezen over het toernooi. ‘’ 3 Pokémon? Waarom niet allemaal? ‘’ ‘’ Nou anders doen de voor rondes blijkbaar te lang, de halve finale en finale is met 6 Pokémon. Kijk dat staat hier. ‘’ Vlad wees naar het stukje tekst en Vibichi las het zorgvuldig door, afvragend met welke 3 ze zou beginnen. Ze haatte kiezen.

Flashback {7 jaar geleden}

Een Igglybuff rolde over de vloer van haar meesteres slaapkamer, waarvan de deur open ging en het meisje de slaap kamer binnen kwam. Ze sloot de deur achter zich en keek even naar de Igglybuff en liep daarna naar haar bureau en legde haar tasje erop. De Igglybuff stopte met rollen en keek naar het meisje, hopend dat ze met haar wou spelen. Snel liep ze naar haar toe en trok aan haar broekpijp waar het meisje niet op reageerde. De deur van de slaap kamer ging weer open en een man stapte naar binnen en keek de 2 aan. ‘’ Vibichi, Igglybuff wil je iets vragen. ‘’ met tegen zin draaide het meisje zich om naar de Igglybuff en keek haar aan. ‘’ Niet zo chaggi Vibichi, Igglybuff kan er niks aan doen.. ‘’ ‘’ ga weg pappa. ‘’ ‘’ maar prinsesje.. ‘’ ‘’ Altijd weg zijn, altijd met stomme kado’s terug komen, altijd met Gimmy bezig zijn. Ik haat je pappa, ik haat je! GA WEG EN KOM NIET MEER TERUG. ‘’ de man, het meisjes vader trok wit weg, niet wetend van wat hij nou moest zeggen. Waarom was ze nou zo kwaad. ‘’ EN NEEM DIE STOMME POKEMON MEE, IK HAAT HAAR OOK ‘’ Igglybuff kreeg tranen in haar ogen en het meisje liep van haar weg. De man keek Vibichi even aan, zuchtte teleurgesteld en sloot de deur achter zich terwijl hij de gang op liep. ‘’ IK WIL JE DOOD ‘’

Eind Flashback

Een slot werd open gedraaid en Vlad opende een deur van hun tijdelijke huisje. De anderen liepen snel naar binnen en gooiden hun spullen tegen de muur. Vlad volgde hun voorbeeld en sloot de deur achter zich. ‘’ er moeten hier 2 slaapkamers zijn met 2 stapelbedden. ‘’ niet veel later hoorde hij Drake ‘’ gevonden ‘’ roepen en liep eropaf. Drake was op een bed gaan liggen en keek naar het bed boven hem. Vlad schudde zijn hoofd en checkte de anderen. Jade, Vibichi en Narda hadden ook hun plekje uitgekozen en keken uit het raam naar beneden. Bewonderd keken ze naar een muur met in de verte een eiland die vanaf hun plek erg klein leek en Narda vroeg zich af welke Pokémon daar rond liepen. Dromerig dacht ze na over een Ponyta terwijl Vibichi het raam openschoof en naar buiten stapte.


Ergens ver in de toekomst {hoever weet ik zelf nog niet precies =P}

’’ Yuzu kom is ‘’ een vrouw had net een broodje gesmeerd voor haar net 10 jarige dochter en legde die op een bordje op de eettafel. Een klein meisje met lichtblauw lang haar in een vlecht en vrolijke, schitterende blauwe ogen kwam met haar Poliwag in haar armen aanlopen en ging op haar plek zitten. Yuzu zette haar Poliwag op de stoel naast haar en pakte haar broodje van haar bord. ‘’ wat is er mam? ‘’ ze nam een hap van haar brood en wachte geduldig op antwoord terwijl haar moeder voor haar op een stoel plaats nam en even haar dochter aankeek. Zou haar meisje er wel klaar voor zijn? Ze zag haar dochter nog een hap nemen en slikte een keer. ‘’ Hoe zou je het vinden om een groep Ponyta voor me te gaan zoeken. Ze zijn van hun stuk land afgedwaald en moeten snel weer terug. Wil je dat doen met hulp van Poliwag? ‘’ Haar ogen gingen naar de Poliwag die ineens vrolijk op haar stoel begon te springen. Yuzu nam nog een hap en dacht erover na. Haar moeder had al jaren een Ponyta/Rapidash ranch, een paar kilometers bij een klein dorpje vandaan in de regio Donto. Ze slikte haar hap door. ‘’ Tuurlijk, wanneer wil je dat ik ga? ‘’ Yuzu’s moeder keek naar haar dochter. ‘’ Het liefst nu, als je, je brood op hebt natuurlijk. ‘’ Yuzu propte de rest van haar brood in haar mond en sprong van haar stoel gevolgd door Poliwag terwijl ze de keuken snel uitliep om haar spullen te pakken liep een vrouw langs haar de keuken in naar de vrouw toe, die bezorgd haar dochter had nagekeken. ‘’ Maak je nou geen zorgen Narda, ze is al 10 en net zo als ik ‘’ de vrouw keek naar Narda en glimlachte geruststellend. Na een kus op Narda’s wang liep ze de keuken uit en hoorde Narda niet zachtjes zeggen. ‘’ daarom juist ‘’

Yuzu stapte een uur later, gevolgd door Poliwag, trots over het erf richting haar fiets en zwaaide naar een Rapidash die haar net zo bezorgd als zijn meesteres, haar nakeek en hinnikte. Hij hoorde Yuzu nog ‘’Dag Laser! ‘’ roepen en steigerde een keer. Poliwag sprong vrolijk in het mandje voorop Yuzu’s fiets en Yuzu begon te fietsen. Bij de weg sloeg ze af het fietspad op richting het bos. Ondertussen zat naast de ranch een jongen in een boom met een Mawile naast hem en keek door een verrekijker het meisje na. Een stuk bij haar vandaan fietsten een groep meiden op Yuzu af, wat Yuzu zelf niet kon zien. De jongen keek naar zijn Mawile, dit betekende niet veel goeds.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Chapter 8: Another Beginning - '' It's just like magic! ''16/1/2007

De trein begon af te remmen voor een tijdelijke stop, zodat mensen die het wouden even de frisse lucht konden in ademen en een film ploeg zijn spullen rustig in de trein konden zetten. In ieder geval dat was aan iedereen vermeld via de luidsprekers in de gang. Vibichi, Narda, Vlad, Jade en Drake besloten wat langer te blijven zitten zodat ze later rustig naar buiten konden. Buiten zagen ze een grote veelheid trainers uit de trein stappen en sommigen begonnen aan een gevecht. De tussen stop zou ongeveer een uur duren. En van verre zagen ze een busje aan komen rijen met TV Poké in grote fel gekleurde letters. Jade negeerde het terwijl Vibichi zowat met haar neus tegen het raam gedrukt toekeek. Misschien moest ze maar voor ze gaan optreden en zou ze dan opgemerkt worden door iemand en zou ze een beroemde danseres worden samen met haar Pokémon. Terwijl ze dag droomde merkte ze niet dat Vlad en Drake grinnikten en Narda met moeite haar lach in kon houden. En dat alleen maar om de manier waarop Vibichi toekeek. De coupe deur werd open geschoven en een meisje keek verbaasd naar de achterkant van Vibichi, afvragend van waar ze mee bezig was. ‘’ Ik ehm… ‘’ Vibichi stormde op haar af. ‘’ je wou mijn hand tekening? ‘’ sterretjes schoten in Vibichi’s ogen terwijl het meisje nog verwarder raakte dan ze al was. ‘’ ik... wat? ‘’ Vlad pakte Vibichi bij haar kraag en trok haar naar achter bij het meisje weg. ‘’ Vibichi je bent nog lange niet beroemd ‘’ Hij drukte Vibichi, die besefte dat ze niet dagdroomde, op haar plaats tussen Drake en Narda en keek weer naar het meisje. Vriendelijk vroeg hij aan haar: ‘’ Wat is er jongedame? ‘’ achter het meisje verscheen een jongen met een hoed op en een Gardevoir hij keek even naar Vlad en daarna op een kille manier naar Vibichi die ineens dacht dat ze droomde. Ze zag de Gardevoir mooi glinsteren en wreef in haar ogen, iets waardoor de Pokémon niet verdween. ‘’ ah.. herrie schopper.. nog even triest als altijd ‘’ ‘’ pardon? ‘’ Narda keek naar de jongen, ze had gemerkt dat Vibichi ook steeds na hem en zijn Gardevoir keek, al snapte ze niet helemaal waarom. ‘’ oh.. sorry, dacht je dat ik het tegen jou had? Ik had het naast da kind naast je. ‘’ Vibichi balde haar vuisten en leek niet te merken dat de ogen van het meisje ineens dof werden, pupil loos. En ze was niet de enige. De anderen waren zo op Gaz gericht dat ze zelfs een Spearow die tegen het raam aanknalde niet leken op te merken. Wat Gaz wel deed en hij draaide een keer met zijn ogen. Hij boog zich naar het meisje fluisterde iets in haar oor en liep daarna op zijn mysterieuze manier weg. ‘’ Wat een brutale.. ‘’ Narda kon haar zin niet af maken, het meisje was op haar afgesprongen en greep haar vast in haar nek en trok haar omhoog. Zonder enige moeite. ‘’ pokémon gevecht, buiten, 1 tegen 1, NU! ‘’ ze liet Narda op de vloer van de coupe vallen en liep zonder verder iets te zeggen de coupe uit. Vlad hurkte naast Narda en hielp haar, die over haar nek wreef, overeind. Dit had hij niet verwacht, hij leek haar juist zo aardig. Pochama sprong bezorgd in Narda’s armen en alle 5 liepen ze naar buiten. Vlad keek om zich heen, zoekend naar het meisje en zag haar een eind verder, op een open zand veld staan. Een goede plek voor een gevecht. Langzaam liepen ze erheen terwijl Narda en Vibichi elkaar soms even aankeken. Vibichi had een slecht voorgevoel. En had liever niet dat Narda nu tegen het meisje ging vechten. Drake merkte ook dat er iets niet klopte. Net als Jade die waakzaam om haar heen keek, van ieder geritsel een sprongetje van schrik maakte, of een Pokéball pakte, klaar om aan te vallen. Ze hadden nog 50 minuten. Dan zou hun trein vertrekken. Alle 5 gingen ze aan de andere kant van het veld staan. Drake, Vlad en Jade knikten naar Jade en besloten op een bankje te gaan zitten aan de zijkant van het veld. Ze keken even naar Vibichi, afvragend of ze mee ging. Maar ze schudde haar hoofd van nee. Ze was niet van plan om Narda alleen te laten. Het meisje pakte een Pokéball uit haar tas, hield die voor haar en begon plotseling te zweven en om haar heen te cirkelen. Een rare golf van kou gleed door het groepje heen en iets leek Vibichi bij Narda weg te trekken. Het meisje grinnikte, klapte en Vibichi viel voor haar neven en Jade op de grond. Wat was hier aan de hand? Vibichi stond op en wou naar Narda toe lopen. Takken schoten uit de grond en bonden haar benen aan de grond vast, waardoor ze zich niet meer kon veroeren. ‘’ dit gevecht is tussen Narda en mij ‘’ het meisje grinnikte weer en de pokeball stopte met om haar heer zweven en ze pakte hem weer vast. ‘’ grappig he? ‘’ Narda keek naar Vibichi die probeerde los te komen en zette een stap achteruit. Dit was allemaal een nachtmerrie en ze kon gewoon wakker worden. Voor de zekerheid kneep ze extra hard in haar arm. ‘’ auw! ‘’ pijn vloeide door haar arm, het was dus allemaal echt. ‘’ bang? Net had je nog zon grote mond, van plan om Gaz te beledigen. Terwijl hij grootser is dan jullie allemaal en de rest van deze dode wereld zich kunnen inbeelden. Hij is machtig, hij is het geen wat ieder zal vrezen. In 1 van zijn voorspellingen zag hij dat jullie het zouden verpesten en dat moet hij natuurlijk van te voren verhinderen. Hoe maakte hem niet uit. Weetje, ik zat net nog bij hem in de trein, snakkend naar een avontuur, iets cools voor mij, en moet je me nu zien, ik leef mijn avontuur en ben machtig. Super machtig! ‘’ ze lachte overdreven hard en spreidde haar armen terwijl ze van de wind die door haar haren gleed genoot. Trainers niet ver van ze vandaan leken het niet op te merken, wat raar was. Jade knipperde met haar ogen, zag ze het nou wel goed? Een zwarte bol vormde zich om het hele veld heen. Iets wat niemand anders leek te zien. Was ze wel helemaal goed snik? Van plan om Narda’s voorbeeld op te volgen bleef ze staan. Dit moest wel echt zijn! Vlad keek omlaag naar Jade die hij raar vond kijken en toen naar zijn broer die doodleuk op het bankje ging zitten en leek te genieten. Het was toch allemaal maar een goedkope truc, Narda zou dat kind zo verslaan en dan konden ze verder reizen in de trein als of er niets was gebeurd. Het gevecht begon.

Narda twijfelde even over welke pokémon ze moest inzetten. Pochama sprong uit haar armen het veld in en keek boos het meisje aan, die lachte. ‘’ Wil je met dat ding bevechten? Dat meen je niet? ‘’ Narda haalde haar schouders op ‘’ Denk het.. ‘’ ‘’ Je denkt het? Jeetje, wat een vertrouwen heb je in je... noemen ze dat nou echt een Pokémon? Het arme ding. Kom maar bij Luna. ‘’ Ze gebaarde dat Pochama naar haar toe moest komen, wat hij niet deed. Hij bleef staan. Dapper en sterk. ‘’ Dat is de spirit Ping! ‘’ riep Vlad toe juichend, Narda moest dit winnen en voor zijn gevoel zou dat niet makkelijk zijn. Uit de Pokéball die Luna nog steeds vasthield schoot een rode straal. Een blauwe eekhoorn verscheen voor Pochama op het veld en draaide een keer in het rond. ‘’ Ping, peck aanval! ‘’ Pochjama rende op de pokémon af. ‘’ gebruik je charm, Pachirisu! ‘’ Pachirisu omhelsde Pochama en gaf hem een kus op de wang waardoor Pochama stopte met wat hij van plan was en verward om zich heen keek. Waar had hij dat nou aan verdient? ‘’ Ping, laat je niet gek maken, probeer het nog is. ‘’ Pachirisu maakte een hand kus gebaar naar Pochama waardoor hij nog meer van in de war raakte en een boom aanviel met zijn pik aanval. Niet veel later begon de boom om te vallen, op Vlad, Drake en Jade af en grepen 2 Charizard het op tijd vast. ‘’ Een boom doden.. niet echt lief. Tijd om hem te straffen! Thunder Pachirisu! ‘’ Pochama draaide verward in het rond en een elektrische lading schoot op hem af en raakte hem in zijn borst. Achterover viel hij op de grond, onder de schrammen en probeerde op te staan. Narda schrok, wat moest ze nou doen? Pachirisu was dus een elektrische pokémon en haar eigen Pochama een water type. Hij had geen kans. Ze zakte op haar knieën en hield haar handen voor haar mond. Pochoma wist overeind te komen terwijl hij Vibichi hoorde gillen. ‘’ NARDA. JE KAN HET. STA OP. WE GELOVEN IN JE! ‘’ Narda keek met tranen in haar ogen opzij naar Vibichi. Die als ze kon, zou springen. ‘’ IK GELOOF IN JE! ‘’ Vlad ging naast Vibichi staan en knikte naar Narda. Vibichi had gelijk, diep van binnen kon ze het. Ze moest het alleen nog vinden. Narda gleed met haar hand door haar, haar en deed het naar achter. Trillend stond ze op. ‘’ Heb je gehoord wat ze zeiden lieve Ping? ‘’ Ping tjirpte. Luid en duidelijk. Het begon harder te waaien en bladeren cirkelden langzaam om Narda heen. Ze keek naar de grond en fluisterde zachtjes: ‘’ Luna, heb je ooit een kracht gevoeld van binnen waarvan je niet wist hoe je het moest gebruiken? ‘’ ‘’ Die heb ik leren te gebruiken, hoezo? ‘’ om Pochama begonnen bladeren te cirkelen. ‘’ ik kon het eerst niet weet je.. maar nu.. ‘’ Drake keek om zich heen, waar kwam al die wind ineens vandaan? Ging het stormen? Hij keek omhoog en zag dat de lucht nog helder blauw was. Hik krabte over zijn slaap. Vibichi keek om zich heen, er was iets raars aan de hand met Narda, maar wat wist ze niet precies. Vlad fronste en Jade rende naar de 2 toe. ‘’ Narda heeft haar innerlijke kracht gevonden ‘’ ‘’ der innerlijke wattes? ‘’ Vibichi spuugde een paar bladeren uit haar mond. ‘’ Haar innerlijke kracht. Ieder mens heeft iets in zich, iets magisch. En die heeft Narda nu gevonden. Merk je het dan niet? ‘’ ‘’ Jade, dit is de Pokémon wereld, je kijkt echt teveel Harry Potter.. ‘’ Jade sloeg haar zelf voor haar hoofd, dit had niets met Harry Potter te maken. In tegen deel! Met de drang om Vibichi een word-wakker klap te geven bleef ze staan, hoorde ze Vlad grinniken en bijna onverstaanbaar ‘’Harry Potter ‘’ mompelen.

Pochama begon te stralen, lichtjes en haar schrammen verdwenen. ‘’ Wat Pochama kan zich niet uit zichzelf herstellen, dat is niet eerlijk! ‘’ Luna’s Pokéball begon om haar heen te cirkelen. Dit zou ze Narda betaald zetten. Vals spel stond niet in haar reglement. Narda keek op, met een glimlach. ‘’ Niet eerlijk? Kom nou, jij dan met je bizarre trucjes en mijn Vibichi tegen houden. En door jou waren mijn vrienden zowat gewond. Ping peck aanval! ‘’ Een warme golf gleed over het veld en kaatste van Luna af. Pachirisu keek afgeleid om naar haar meesteres en werd getroffen door Pochama’s peck aanval. Ze deinsde snel achteruit en wachtend op een commando. Luna’s ogen gloeiden ‘’ ik ga dit afmaken! Nog een keer Thunder Pachirisu! ‘’ Pachirisu knikte en een bliksem schicht schoot op Pochama af. Net op tijd sprong hij opzij en rende op Pachirisu af. ‘’ Goedzo Ping! Bubble!‘’ De bubble aanval raakte Pachirisu. Luna schudde haar hoofd, wou naar haar Pokémon toe rennen maar bleef staan. Ze zou dit zelf moeten oplossen. Een elektrische lading knetterde om haar heen, gereed om op Narda af te schieten. Het waaide harder en harder en zij was de enige die goed kon blijven staan. ‘’ is dit nou een Pokémon gevecht of mensen gevecht? ‘’ ‘’ Heb geen idee, maar wat het ook is, het is cool of niet? ‘’ Vibichi knikte naar Drake. Hij had gelijk. Cool, is het zoiezo! Dat uitgerekend Narda zoiets in haar had kon ze niet geloven. Een bliksem straal schoot bij Luna weg, maar niet op Narda af. ‘’ WAAROM MOETEN ZE NOU ALTIJD MIJ HEBBEN?! ‘’ Vibichi gilde, en zij, Vlad en Jade doken in elkaar. Ondertussen schoot Pachirisu een thunder aanval op Pochama af en raakte hem weer vol treffend. Waar door de pokémon verslagen in het zand viel. De bliksem schicht van Luna zelf was om het ingedoken groepje heen geketst en Narda keek er verbaasd naar. Dit kwam niet door haar. Jade keek op met een doorzichtige glanzende Pokéball in haar handen en een onschuldige grijns verscheen op haar gezicht. Het was haar gelukt. Drake lag naast het bankje op de grond en kreeg geen woord meer uit zijn mond. ‘’ Wie? ‘’ Luna keek verbaasd naar Jade die opstond en naast Narda ging staan. Narda hield haar Pochama vast in haar armen en keek er even na. ‘’ Je hebt goed gevochten Ping, ik ben trots op je. ‘’ na een kus op zijn wangetje deed ze hem terug in de Pokéball. De takken om Vibichi’s voeten trokken terug de grond in en Vibichi deed blij een vreugde dansje. Jade en Luna bleven elkaar op een vijandige manier aankijken. ‘’ Voor dat Gaz je iets in je oor fluisterde was je anders, en ik weet zeker dat dat je echte ik is. ‘’ De speciale pokéball in haar hand vloog uit haar hand en cirkelde om Luna heen. ‘’ Doe normaal. Er is maar 1 Luna en dat ben ik. Of je het nou leuk vind of niet. ‘’ Vlad keek uit zijn ooghoeken van Luna naar Jade. Jade had gelijk. Dit was niet hetzelfde meisje als die hij eerder zag. Luna pakte haar Pokéball weer vast en keek naar de doorzichtige. Snel keek ze om zich heen, hopend op raad. Waar was Gaz? Hij zou haar toch horen te helpen nu? Of niet? Was hij weggegaan naar haar overwinning of had hij niet eens gekeken? Nergens kon ze een glimp van hem opvangen en ze besloot weer naar de anderen te kijken. Van plan om te vertrekken. Haar taak zat erop. De zwarte veld op het veld heen verzwakte langzaam en verdween. Jade zag het en glimlachte. Een witte straal schoot op Luna af. De straal trof haar, in haar borst en iets gif groens werd er door uit getrokken. Drake wreef in zijn ogen. Dit was niet een goedkope truc, maar een dure! Hoeveel zou het gekost hebben? Luna gilde en viel in het zand terwijl het groene de Pokéball in ging. Alsof het een Pokémon was. Pachirisu rende bezorgd naar haar meesteres. Wat mankeerde haar ineens? De Pokéball die nu groen was, kleurde even zwart en plofte zachtjes uit elkaar. Een rook wolk verspreide zich over het veld en Drake hoorde ineens een trein weg rijden. Hoorde hij dat nou goed? Hij stond op rende een kant op en knalde tegen iemand op. Hij hoorde Vlad iets grommen en de zandwolk trok weg. Hun trein reed in de verte bij hun vandaan en een zware tak viel op haar hoofd. In slow-motion zakte ze in elkaar, in het zand en werd alles zwart voor haar ogen…

klets. Vlad gooide een glasje water in Jade’s gezicht en ze kwam eindelijk bij, ze spuugde het water uit haar mond en zag dat Vlad geknield naast haar in de coupe zat voelde zijn hand even tegen haar voorhoofd. Zachtjes zei hij: ‘’ Welkom terug, je was in slaap gedommeld en ik kon je maar niet wakker krijgen. En je hebt een beetje koorts, maar die trekt vast wel weg. ‘’ Jade wreef met haar hand door haar ogen, had ze alles gedroomd? Maar het leek zo echt, misschien had ze zich toen toch maar moeten knijpen en was ze wakker geworden. ‘’ je kunt zo een frisse neus halen buiten, over ruim 10 minuten stopt de trein. ‘’ Jade keek Vlad aan, waren ze al in Slateport City? ‘’ Slate.. port? ‘’ kwam er met moeite uit haar mond. Haar vraag of eigenlijk woord werd beantwoord. ‘’ Ah je denkt dat we in Slateport zijn, nou dat nog lange niet, we houden een pit stop, een of andere tv ploeg moet de trein in en dat gaat een uur kosten. Jade keek naar Narda, terwijl Vlad haar optilde en weer op hun bankje legde. Narda zat onwetend van wat Jade had meegemaakt, of toch wel gedroomd, tegen Vibichi aan en keek toen ze doorhad dat Jade haar aan zat te kijken glimlachend terug. Daarna gingen Jade’s ogen naar Drake die haar fronsend aankeek. Hij zag dat jade nogal witjes was. Witter dan gewoonlijk en de coupe deur werd open geschoven…

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Chapter 7: Another Beginning - '' On the rails again ''16/1/2007
Drake drukte op een knop in de lift terwijl Vibichi, die in een rolstoel zat om zich heen keek. Ze was uit het ziekenhuis ontslagen en gingen opweg naar de trein, een latere trein naar Slateport City die ze nog net zouden kunnen halen. Zo zouden ze het feest toch kunnen meemaken. En niet omdat het mar 1 keer in de 10 jaar is, 10 jaar hoeven te wachten op de volgende. Narda en Jade leunden tegen de wand van de lift terwijl de deuren dicht gingen en de lift in beweging kwam. Vlad stond achter Vibichi en neuriede een liedje. Blij was hij, hij ging feesten! De lift stopte en de deuren gingen open. Een jongen kwam aanrennen en viel struikelend de lift in op Vibichi's schoot. Hij hijgde en krabbelde overeind, hij had het gehaald! Toen hij opkeek zag hij 10 ogen hem aanstaren. Afvragend van waarom hij zon haast had. Snel ging hij overeind staan en keek naar het meisje waar hij op was gevallen. '' Gimroth? '' '' Vibichi? '' Vibichi staarde naar de jongen, het was haar broer die ze al 2 jaar niet meer had gezien. Niet zomaar een broer, haar tweeling broer. '' Kennen jullie elkaar? '' vroeg Jade fronzend, ze had de jongen niet eerder gezien. Vlad liep naar de jongen toe en sloeg hard op zijn schouder waardoor hij zowat weer op Vibichi viel. '' Of we elkaar kennen? '' begon Vibichi. '' Natuurlijk doen we dat, jongens, dit is Gimroth, hijs mijn tweeling broer. '' Narda keek verbaasd, had Vibichi een tweeling broer? Ze keek naar de jongen en zag toen ineens iets wat haar aan Vibichi deed denken, zijn schittering in zijn ogen, de zelfde die ze soms in Vibichi's ogen kon vinden. '' Gim.. wat doe je hier eigenlijk? '' Gimroth keek naar zijn zusje, ze was gegroeid, had langer haar en haar kleding was anders. Moderner en veel beter. '' Ehm. Ik was opzoek naar jou eigenlijk, ma belde en ze was ongerust. Kon niet komen was te druk in de fabriek. '' '' Oh.. '' Vibichi staarde naar de vloer. De fabriek ging dus nogsteeds voor haar eigen dochter? Ze zuchtte. '' Hoe gaat het met mijn lieve neefje? '' Vlad keek naar zijn neefje, afwachtend op antwoord terwijl Jade klaar was met haar onderzoekende manier van kijken en hoopte dat Gimroth niet zo was als Vibichi. Ze kon niet nog zon persoon aan. '' Goed, wou net beginnen met me reis en me Pokémon trainen. Limit mist je Vib. '' Gimroth pakte een Pokéball uit zijn tas en Vibichi keek ernaar. '' Je..? '' '' Ja ze zit hier in.. ''

7 jaar eerder.

Een schommel waarop een klein meisje zat schommelde heen en weer. Ze glimlachte blij en keek toe naar een jongetje die in de zandbak bezig was met een kasteel bouwen. Iets was hij graag deed. Vrolijk sprong het meisje van de schommel en rende naar hem toe. '' Gimmy, mag ik meedoen? '' vroeg ze. Hopend dat het mocht en ze sprong de zandbak in. '' ja wel hoor, wel oppassen dat je niet valt. '' maar het was al te laat, het meisje struikelde per ongeluk over een emmertje en viel languit in het zand kasteel. '' Kijk nou wat je hebt gedaan! Je hebt met kasteel verwoest Vibichi! '' het meisje ging op haar hurken zitten en keek de jongen aan. Hier kon ze toch niks aan doen? Ze probeerde met haar handen het kasteel te herstellen maar het lukte niet. Het jongetje stapte de zandbak uit en keek even met een boze blik om naar het meisje. '' Je mag nooit meer me helpen! '' hij liep weg terwijl het meisje, die tranen in haar ogen kreeg bleef zitten en in huilen uitbarste. Ze sloeg met haar vuisten in de zandbank en begon gillend naar het jongentje te roepen, hopend dat hij zich om zou draaien en terug komen maar dat deed hij niet.

Aan de keuken tafel, zaten de 2 tussen te middag met een vrouw te eten. Een man kwam de keuken glimlachend binnen en het meisje rende blij naar hem toe en omhelsde hem. '' Vibichi, ook leuk om jou weer te zien '' de man lachte, omhelste het meisje en keek naar de vrouw die met een vriendelijke glimlach had toe gekeken. Het jongentje schoof zijn bord naar achter, sprong van zijn stoel en liep weg. Hij had geen zin in zijn vader. '' Gimroth, terug komen ik heb wat voor jou en je zusje. '' dat liet het jongentje zich geen 2 keer zeggen, nog sneller dan hij was weggegaan zat hij weer op zijn stoel en keek nieuwschierig naar de man die iets uit zijn tas pakte. De man overhandigde beiden een Pokéball. '' Deze heb ik onderweg gevangen, nu hebben jullie beiden een eigen speel maatje. '' Vibichi en Gimroth staarden met grote ogen naar de Pokéball in hun hand en konden het niet geloven, ze hadden een eigen Pokémon!

7 jaar later {de goede tijd}

Jade keek vanuit het raam naar buiten terwijl de trein waarin ze zat begon te rijden. Ze zat met de anderen in een coupe naast Vlad en Narda terwijl Vibichi met haar rug tegen Drake aanzat. Gimroth had na een lang gesprek het groepje al verlaten bij het station. Ze wisten niet waar het nou eigenlijk heen moesten en hij was zo vriendelijk geweest om even de weg te wijzen. Hij had nog gezegd dat hij druk bezig was met iets geheimzinnigs en hoopte dat hij het groepje, Jade, Vibichi, Vlad, Drake en Narda snel weer zouden treffen. Verdiept in haar boek keek ze aan de andere kant. Het viel haar op dat Narda soms raar naar Drake en Vibichi zat te kijken, waarom wist ze niet. Vibichi was ondertussen blij dat ze uit het ziekenhuis weg was en vond dat ze volledig was hersteld. Nou ja, lichamelijk in ieder geval. Geestelijk spoorde ze nog steeds niet, iets wat haar niet uitmaakte. Soms stond ze op, liep de coupe uit en rende de hele trein met Breloom door. Gillend nog wel, omdat ze zo blij was dat ze nog naar het Festival kon gaan in Slateport City. Volgens de tijdschriften was het geweldig en onvergetelijk. Van dat geweldig was Jade zelf niet zo zeker, wel wist ze dat het met Vibichi en de anderen wel onvergetelijk moest zijn. Ze zag een Fearow langs vliegen en keer naar een groep grazende Mareep waarvan sommigen even opkeken naar de passerende trein. Het was nog in het begin van de middag. Ze haatte het om lang in de trein te zitten. Jade zuchtte en dacht na over de Pokéball die Gimroth aan Vibichi had gegeven bij het ziekenhuis, wat was Limit voor Pokémon? Vlad keek naar Drake die over zijn nichtjes schouder mee zat te lezen, wat Vibichi niet merkte. Narda keek naar Drake’s hand om Vibichi’s middel en kreeg het gevoel dat iemand naar haar zat te kijken. Ze stond op, schoof de deur open en liep de gang op zonder iets te zeggen. Wat was er toch mis met haar? Ze ging op een bankje in de gang zitten en negeerde trainers die langs haar liepen en even omkeken. Naar de deur kijkend, hopend dat Vibichi naar buiten zou komen en in haar armen zou vallen. Klets, ze sloeg tegen haar hoofd, zo mocht ze niet denken. Ze herinnerde zich nog hoe Vibichi haar traan weg veegde, een moment die nu in haar geheugen stond gebrand. Het gevoel dat ze kreeg toen ze naast haar ging zitten, zon fijn gevoel had ze nog nooit eerder meegemaakt.

De deur werd open geschoven en Drake stapte de gang op en schoof de coupe deur dicht. Hij keek naar Narda, die ieder moment in huilen kon uitbarsten en vroeg zich af wat er met haar loos was. ‘’ Ehm gaat het wel oké met je Narda? ‘’ vroeg hij, op een voorzichtige manier en Narda keek meteen op. ‘’ ja hoor, wat moet je van me? Is het niet meer gezellig bij Vibichi? ‘’ Narda sloeg haar hand voor haar mond, dat had ze niet mogen zeggen. Drake keek versuft naar haar, iets klopte hier niet. Iemand sprong van achter op zijn rug, ook dat nog. Hij keek opzij naar Vibichi die hem glimlachend aankeek. Toen beiden naar de plek keken waar Narda hoorde te zitten, zagen ze dat het bankje leeg was. Narda liep in de gang bij de 2 weg. Ze moest de trein uit, zo snel mogelijk. Vibichi gleed van Drake’s rug af. ‘’Tisser met haar Drake? ‘’ ‘’ Heb geen idee, misschien moeten we achter haar aangaan. ‘’ De 2 keken elkaar aan. ‘’ Ik ga wel alleen. ‘’ Drake knikte en ging de coupe weer in terwijl Vibichi door de gang rende, opzoek naar Narda.

Een paar coupe’s verder op zaten een jongen met zijn Gardevoir en een meisje met een raar soort blauwe eekhoorn in haar armen. Ze glimlachte naar haar Pokémon en keek soms nieuwsgierig op naar de jongen, waar van ze zijn naam niet durfde te vragen. Eerder had ze de coupe nog voor haar zelf gehad. Tot hij binnen kwam en zonder iets te zeggen gewoon met zijn Pokémon tegen over haar ging zitten. De jongen deed zijn hoed af en legde die naast hem neer. ‘’ Dat daar in je armen, is een Pachirisu he? ‘’ vroeg de jongen, op een onverwachts moment. Het meisje knikte. ‘’ Dat klopt, ik heb hem een paar dagen geleden gevangen en ben er erg blij mee. ‘’ de jongen pakte een apparaatje uit zijn tas en scande de Pokémon die nieuwsgierig aan het apparaatje rook. Benieuwd naar wat het was. Ook zijn trainster was nieuwsgierig en besloot maar gewoon iets te vragen. ‘’ Wat is dat voor ding? ‘’ de jongen keek naar een schermpje en drukte op een knopje. Zonder op te kijken antwoordde hij ‘’ een nieuw soort Pokédex, zelf uitgevonden. Scannend de conditie van je Pokémon, jou Pachirisu is nog al zwakjes. Mijn Pokémon zou hem zo verslaan. ‘’ het meisje snoof even, als of ze van plan was een gevecht te houden in een kleine coupe van een rijdende trein, en al helemaal niet met hem. De Gardevoir keek naar de Pachirisu en glimlachte op een mooie vriendelijke manier. Soms vond ze dat haar trainer een beetje te egoďstisch was, waar ze zelf niks van liet merken. Gardevoir keek langs haar meester naar buiten en toen naar het raampje van de Coupe door waar Vibichi langs liep.

Vibichi had Narda nog niet kunnen vinden, ver kon ze niet zijn. Ze kon toch moeilijk de trein uit gesprongen zijn? Ze schudde haar hoofd, geen goede gedachte. Om haar heen kijkend liep ze door en zag plotseling een luik open staan. Zou Narda daar doorheen zijn gegaan? Vibichi rende snel ernaartoe, klom langs een trapje omhoog, voorzichtig door het luik heen en keek om zich heen. Daar stond ze, niet ver van haar vandaan, op de trein! Narda leek Vibichi niet door te hebben en haar Beautifly die ze net had opgeroepen vloog naar haar toe. ‘’ Kun jij zorgen dat ik zachtjes val? ‘’ zachtjes val? Wou ze eraf springen? Vibichi klom de trein op en ging staan. ‘’ Narda kom weer naar de coupe! ‘’ Narda draaide zich om naar Vibichi, niet wetend dat ze snel een tunnel zouden treffen. ‘’ Ga toch weg jij, je maakt het me ook niet makkelijker hé?! ‘’ ‘’ Narda, wegspringen van je problemen is niet de oplossing! ‘’ Een Chikorita sprong tussen Narda en Vibichi in, klaar om Vibichi aan te vallen, die vast besloten bleef staan, ze liet zich door geen enkele pokémon weg jagen. ‘’ Het enige probleem dat ik heb ben jij Vibichi! ‘’ Vibichi zette voorzichtig een stap richting Narda, Chikorita sloeg haar met een roede aanval haar weg en ze viel achterover op een ander treinstel. Met moeite wist ze zich aan een ander luik vast te grijpen en voorkwam zo een dodelijke val. Vibichi zuchtte opgelucht en ging weer staan. Narda was geschrokken. ‘’ Chiko, niet meer doen! ‘’ Chikorita keek om naar zijn trainster en knikte. Zolang Vibichi bij zijn trainster weg bleef zou hij zich gedragen. Vibichi gromde, ze moest gras bestrijden met vuur. Ze greep haar Poke-Shooter: ‘’ it’s time to dance Etoile! ‘’ een knal volgde en een paar tellen daarna verscheen Vulpix voor Chikorita. Behendig ontweek de Vulpix een roede aanval en viel aan met een vlammenwerper die Chikorita vol trof. ‘’ VAL MIJN CHIKO NIET AAN ‘’ Vulpix keek op naar Narda die bijna achterover viel door de druk van de wind en zag dat ze een tunnel naderden. Snel sprong ze naar het treinstel waar Vibichi op stond en probeerde het haar trainster duidelijk te maken. Vibichi keek langs Narda en zag het, het was nu of nooit, maar wat moest ze doen? Narda leek het niet door te hebben en richtte zich weer op haar Beautifly van plan om Vibichi gewoon te negeren. Er was geen tijd meer om na te denken, Vibichi liep naar de rand van het treinstel en maakte een sprong naar de andere met haar Vulpix in haar armen. Met moeite vond ze haar evenwicht weer en liep snel naar Narda toe, riep Vulpix terug in haar Pokéball en greep Narda van achter vast. Zo snel als ze kon trok ze Narda plat op de trein en ging zelf ook liggen met een arm om Narda heen zodat ze niet van de trein zou vallen. Narda gilde, Vibichi moest haar nu los laten of anders!! De trein ging de tunnel in en beiden konden ze niks meer zien. ‘’ Je.. je hebt me gered ‘’ hoorde Vibichi, Narda fluisteren. Nog steeds hield Vibichi Narda op de trein gedrukt. Een stilte volgde. Beautifly was net op tijd omhoog gevlogen en vloog over de tunnel heen. Al snel zag ze de trein waar haar meesteres op lag. De tunnel uitkomen en vloog er naartoe. Narda had zich omgedraaid en hield Vibichi omhelzend vast. ‘’ Wat heb je nou eigenlijk met Drake? ‘’ vroeg ze zachtjes, haar wangen waren een beetje rood, wat Vibichi niet leek te merken. ‘’ Tis gewoon een zeer goede vriend, meer niet, hoezo? ‘’ Vibichi keek naar Narda, opzoek naar een antwoord, maar die kreeg ze niet. ‘’ Gewoon ‘’ hoorde ze Narda mompellen. Chikorita begon Vibichi met een roede op haar rug te slaan, snel liet ze Narda los en wreef over haar rug. ‘’ Laat dat wil.. ‘’ een roede klapte tegen haar wang en een rode straal trok Chikorita terug in haar Pokéball. De wang werd rood en Narda legde haar hand er op. Iets waar Vibichi niet had opgerekend. ‘’ Het spijt me voor Chiko, hij is nogal snel jaloers. ‘’ Narda’s hand gleed van Vibichi’s wang naar beneden. ‘’ Ik vergeef het hem als jij met mij mee gaat naar de coupe. ‘’

Het meisje die nog steeds bij de jongen en Gardevoir in de coupe zat boog zich uit het raam en keek zoekend om zich heen, naar waar ze de vlammenwerper vandaan had zien komen. Er was een gevecht aan de gang, op de trein en zij moest weer eens zoiets missen. Ze zuchtte en ging weer goed in de coupe staan. Haar overkwam nou nooit iets spannends. Haar ogen gleden opzij naar de jongen die in een diepe slaap was gevallen en luid snurkte. De Gardevoir naast hem keek soms een beetje geďrriteerd opzij en porde haar trainer. Wat niet hielp, het gesnurk werd alleen maar erger. Het meisje zuchtte, snakkend naar een avontuur.

Jade stopte met schrijven, ze had de afgelopen dagen opgeschreven in haar dag boek en was klaar, stopte die in haar tas en haar pen in haar broek zak. Vlad en Drake sliepen geluidloos en de deur van de coupe ging open. Daar stonden ze, Vibichi en Narda in de opening, even keken ze elkaar aan en daarna naar Jade. Een niet door dwingbare grijns verscheen op hun gezicht, iets wat Jade niet volgde. Kon iemand van de 2 haar uitleggen wat er was gebeurd? Iets wat de 2 niet deden. Beidden gingen ze weer op hun plekje zitten alsof er niets was gebeurd, al was er wel wat gebeurd, er was veel gebeurd, daar boven op de trein naar Slateport City.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Chapter 6: Another Beginning - '' Bi-uti-full! ''16/1/2007
’’ Wie rockt?! ‘’ ‘’ LAIRON ‘’ ‘’ Wie rockt?! ‘’ ‘’ LAIRON ‘’ Vibichi was druk bezig met haar Lairon aan het aanmoedigen terwijl Drake al uren weg was en de rest zich afvroeg of het hem zou lukken om de eieren terug te brengen. Jade en Vlad zaten beiden in een tuin stoel terwijl Narda, zenuwachtig heen en weer liep. Ze hadden niet zoveel zin in zich druk maken om iets dat toch wel goed zou komen. Nou ja, daar rekenden ze op. Vlad had Vibichi moeten tegen houden om niet achter haar neef aan te gaan, dat het iets was dat hij maar eens alleen moest oplossen zonder anderen, daar was hij nu wel oud genoeg voor. Soms stopte Vibichi met het om het huisje heen rennen en keek richting het bos. Een tikte ongerust over haar favoriete neef, en opzoek naar een manier om toch stiekem achter hem aan te gaan. Helaas hield Vlad haar extra goed in de gaten en slaagde ze daar niet in. Soms keken de anderen ook op als er een groep Tailow ineens opvloog uit de bomen. Vibichi rende met Lairon weer een rondje om het huisje en botste tegen Narda op die net aankwam lopen met een schaal drinken en koekjes. Beiden vielen ze op de grond en schoten, misschien wel van de spanning, in een slappelach. Jade keek boven haar tijdschrift naar Vibichi die boven op Narda lag en fronste, wat had haar reisgenoot nu weer uitgespookt? Ze keek toe hoe Narda na een paar tellen lachend Vibichi van zich af duwde en naast Vibichi ging zitten. Terwijl ze naast elkaar zaten keken ze naar het bos, was het niet tijd om Drake te gaan zoeken? Het duurde hun nu echt te lang. Vibichi keek opzij en zag een traan over Narda’s wang rollen. Voorzichtig veegde Vibichi met haar hand de traan weg en zei glimlachend ‘’ Hey, Drake vind die eieren wel en red ze, zoiets weet ik nou eenmaal. Hij is bijna net zo goed als ik weet je! ‘’ Narda keek met tranen in haar ogen Vibichi aan maar wist die binnen te houden. ‘’ Oke ‘’ zei ze zachtjes terwijl ze een zakdoek overhandigd kreeg en daarmee haar ogen wat droogden. ‘’ Ik geloof je Vibichi… ‘’

{een paar uur eerder, het moment dat Drake achter Aipom aan gaat}

Drake had nog steeds niet de Aipom met de zonnebril weten in te halen en soms knalde er een tak in zijn gezicht. Op een gegeven moment was de Aipom uit het zicht en stopte hij maar met rennen, dat zou een verspilling van zijn energie zijn. Hij zuchtte en nam een kleine pauze, om zich heen kijkend, zoekend naar een spoor. Het maakte hem niet uit wat, zolang het hem maar naar de Aipom leidde. Na enkele minuten te hebben uitgerust begon hij weer te lopen en zag iets glanzen in een stapel bladeren. Hij schoof de bladeren opzij en zag dat het de zonnebril van de Aipom was. Een grijns verscheen op zijn gezicht. Dit was een geschikte kans om de Aipom naar hem toe te lokken. Met als hij geluk had zijn trainer erbij. Snel bedacht hij een plan en gooide een Pokéball. Cyndaquil kwam er glimlachend uit en keek naar de zonnebril en de stapel bladeren, wat was zijn meester met hem van plan? Drake hurkte voor zijn Pokémon en fluisterde iets in zijn oor.

Na een uur in een struik te hebben gezeten, had hij bijna de moed opgegeven. Hij wou opstaan tot hij opeens een Aipom aan zag komen slingeren en op een tak boven de stapel bladeren met de zonnebril stopte. Nerveus keek hij om zich heen maar zag de trainer die hem een paar uur geleden achtervolgde niet meer. Die moest het nu wel opgegeven hebben. Langzaam liet hij zich aan zijn staart naar beneden zakken en probeerde de bril te pakken. Voor hij het doorhad schoot een vlammenwerper recht op hem af en vlogen de Tailow die in dezelfde boom zaten geschrokken op. Aipom wreef in zijn ogen en zag toen hij zijn ogen weer opende een Cyndaquil met een Zonnebril op hem op een ‘coole’ manier aankijken. Een net werd om de Aipom heen gegooid en omlaag getrokken. ‘’ hebbes ‘’ grinnikte Drake, die uit de struiken was gestapt en het net gegooid had. ‘’ wil je gebakken of gebraden worden kleintje? ‘’ vroeg Drake met een kille klank in zijn stem. De Aipom slikte en keek bang de trainer aan die hem had weten te vangen, hoe kon hij nou ook zo stom zijn geweest? Gelukkig zou zijn trainer hem wel komen zoeken, dat moest wel. Een Mimirol hupte voorbij, gevolgd door een haar trainster, een meisje met blond lang haar en mooie kleren. Ze stopte naast Drake die het net met de Aipom vast hield en vroeg zich af of de jongen wel wist dat je een Pokémon normaal gesproken met en Pokéball moest vangen. ‘’ Ehm Haj, ik was met Mimirol opzoek naar een Wurmple, en zag de Tailow geschrokken opvliegen, alles oke met jullie? ‘’ Drake keek het meisje aan en deed het net achter zijn rug, het ging haar niks aan waar hij mee bezig was.’’ Ja hoor, alles prima, dag ‘’ tot zijn spijt liep het meisje niet weg maar bleef gewoon staan en keek hem akelig onderzoekend aan. ‘’ Weet je eigenlijk wel dat je op de verkeerde manier een Pokémon vangt? ‘’ Drake keek versuft haar aan, waar had die griet het nou weer over? ‘’ Nou normaal gesproken, nou ja.. tegenwoordig vangen trainers hun Pokémon met een Pokéball. Kijk dit ding ‘’ ze pakte een Pokeball uit haar tasje en hield het voor zijn gezicht. ‘’ Eh.. ‘’ Drake wist even niet meer wat hij moest zeggen en het meisje fronste. ‘’ Stam je uit de oertijd ofzo? ‘’ Oertijd? Spoorde dat kind wel helemaal?! Drake snoof. ‘’ Ja, samen met je opa ‘’ het meisje fronste weer. ‘’ dat is niet echt een beleefde manier van praten wat je nu doet, het zou me niet verbazen als.. ‘’ ‘’ vertel me wie je bent of donder op! ‘’ Drake glimlachte, dat moest haar wel afschrikken. Stomme kakkers ook. Hij draaide zich om, liep naar Cyndaquil en gebaarde dat hij hem maar moest gaan volgen. ‘’ De naam is Amy, en mijn Mimirol heet Mimi. ‘’ Drake keek om naar Amy ‘’ Schrijf het op een spandoek en loop er naakt mee rond, misschien interesseert het mensen dan iets ‘’ ‘’ Goed idee! ‘’ Even leek het of Amy zich uit wou kleden, want ze deed haar trui al een stukje omhoog. Drake schrok en riep snel:’’ ..Laat maar! ‘’ waar door de Tailow weer opvlogen en Amy lachend haar trui weer goed deed. Drake zuchte opgelucht en besloot maar te vertellen wat er aan de hand was, na nog een keer diep ademhalen begon hij aan zijn verhaal.

Alles werd duidelijk en Amy besloot Drake na dat hij het hele verhaal had gehoord te helpen, omdat ze hem een soort van had beledigd. Ze vertelde over dat ze een jongen met een Arbok net ver hier vandaan met een mand eieren zag had zien lopen en hij een oud schuurtje in ging. ‘’ Weet je waar dat schuurtje is? ‘’ ‘’ Ja, maar er staan een hele groep meiden in zwart/paarze pakjes omheen. Met de letter P erop afgebeeld. ‘’ ‘’ Een P, waarvoor zou dat kunnen zijn? ‘’ ‘’ Team Parkinson denk ik. ‘’ Parkinson? Ergens had Drake die naam eerder gezien. Alleen kon hij er niet opkomen waar, opeens baalde hij van zijn vergeetachtigheid en sloeg met zijn vuist tegen een boomstaam. ‘’ Hey, rustig man, we vinden ze wel. ‘’ Drake keek opzij naar Amy die hem op een kalme manier aankeek. Dit zouden ze nooit alleen aankunnen, ze zouden hulp moeten inroepen, maar hoe? Zijn ogen gingen naar Amy’s tasje. ‘’ heb jij toevallig een Poké Gear? ‘’

Vibichi leunde tegen Narda aan en was bijna in slaap gevallen tot ze ineens een Poké Gear hoorde ringen en snel weer goed ging zitten. Narda keek op naar waar het geluid vandaan kwam en zag Vlad een Poké Gear uit zijn jas zak tevoorschijn halen. Hij drukte een knopje in en hoorde zijn broertjes stem. ‘’ Vlad, je moet komen met de.. ‘’ een gil klonk en allen hoorden een krakend geluid vanaf de andere kant van de lijn komen. Iemand had Drake te pakken, maar wie? Voor ze het door hadden rende Vlad richting het bos. Zijn broertje was in gevaar, iets wat hij had kunnen voorkomen als hij hem gevolgd zou hebben. Narda en Vibichi keken elkaar een tel aan en knikten. Voor Jade het besefte waren de 2 ook weg en renden achter Vlad aan die het bos al in verdween. Jade zuchtte, liet Charizard uit zijn Pokéball en klom op zijn rug, ze had namelijk geen zin in al dat rennen. ‘’ Volg Vibichi en Narda Charizard! ‘’ commandeerde ze haar Pokémon die knikte, zich afzette en achter de 2 aanvloog.

In een donker schuurtje zaten Drake en Amy met hun rug tegen elkaar aan, vastgebonden door dikke touwen. Hun tassen en Pokéballs lagen een stuk bij ze vandaan op een tafeltje en een Arbok stond ernaast en hield de wacht. Ze dachten na over hoe ze hier ook al weer verzeild waren geraakt.. Oja, Drake probeerde zijn broer te bellen, werd ineens van achter neergeslagen, waardoor Amy moest gillen en haar Poké Gear zoals voorspelbaar, werd kapot getrapt. Het enige licht in het schuurtje kwam van een kaars die op een tafeltje lag naast een mand vol Pokémon eieren. De 2 trainers vroegen zich af waarom er zoveel mensen nodig waren om een paar eieren, wat was er eigenlijk zo speciaal aan? Een deur klapte open en hun vragen stonden op het punt om beantwoord te worden.
Een vrouw met een lange leren jas aan een haar capisjon en zonnebril op zodat ze haar gezicht niet konden zien stapte het schuurtje in. Ze had een rare grimas op haar gezicht, die Drake de rillingen bezorgde en keek toe hoe ze naar hem toe liep en voor hem hurkte. ‘’ Wat weet je, jochie? ‘’ vroeg ze, en ze deed haar mouwen van haar jas naar boven. ‘’ Niks, waar hebt u het in godsnaam over? ‘’ kreeg ze als antwoord, de vrouw zuchte op een vermoeide manier. Het leek dat ze ging opstond maar in plaats daarvan sloeg ze keihard met een vuist tegen Drake’s wang. Snel beet hij in zijn onderlip, hoe moest en zou nu niet toegeven aan de pijn. Drake spuugde bloed richting de vrouw. ‘’ Mijn nichtje slaat harder ‘’ de vrouw gromde en greep Drake bij zijn keel. ‘’ VERTEL ME WAT JE WEET ROT JOCH, IK WEET DAT JE MEER WEET DAN JE LAAT BLIJKEN, VERTEL ME WAT HET IS EN IK LAAT JE VRIENDINNETJE GAAN! ‘’ Vriendinnetje? Waar had dat wijf het over? Amy misschien? Dat was zijn vriendinnetje toch niet? Drake lachte. ‘’ Arbok wurg hem ‘’ de vrouw liet Drake los en zette een paar stappen achteruit terwijl de Arbok op hem en Amy afkwam. Snel stopte hij met lachen, dit was niet grappig. Van buiten hoorden ze opeens onverwachts haarde knallen en mensen gillen en schreeuwen om hulp. Amy keek op. ‘’ Wie zijn dat?! ‘’ Drake keek naar de deur en zag een vlammenwerper vorobij schieten. Dat moesten zijn vrienden wel zijn, ze hadden hem gevonden. De Arbok keek ook afgeleid door de deur naar buiten en de vrouw keek even naar de 2 trainers en rende naar buiten. ‘’ Max, It’s showtime baby! ‘’ hoorde Drake iemand roepen en een vuurschot klonk. Dat moest en zou wel zijn nichtje Vibichi zijn, die haar Camerupt opriep. Hij straalde, ze waren gered!

Vlad, Vibichi, Narda en Jade stonden naast elkaar, druk in gevecht met Pokémon van Team Parkinson, van plan om Drake te redden. ‘’ Vibichi, jij probeerd die schuur met Narda in te komen en bevrijd Drake, waarschijnlijk zijn de eieren daar ook. Narda zorgt voor je rugdekking terwijl Jade en ik ons verder bezig houden met dit uitschot. Arcanine, kijk uit! ‘’ Vlad’s Arcanine viel voor hem, gewond op de grond en probeerde weer op te staan. Vibichi knikte en rende recht op de deur van de schuur af. Narda’s Beautifly blaasde met een windhoos een groep Seviper weg, waardoor Vibichi vrijbaan had. Jade keek naar Arcanine die niet meer op kon staan. ‘’ Je moet hem terug roepen Vlad. ‘’ Vlad keek even verward jade aan en knikte. Hij riep Arcanine terug en gooide een andere Pokéball waar Houndoom grommend uit kwam. Klaar om aan te vallen. Vibichi sprong net opzij voor een gifangel aanval van een Beedrill en dook het schuurtje in. Ze had het gered! Snel keek ze op naar Drake die haar ineens grijnzend aankeek en zag een meisje met blond haar omkijken. Vibichi kroop naar de vastgebonden 2 toe en probeerde het touw los te krijgen, wat haar niet lukte. ‘’ Verdomd, het lukt niet ‘’ zei ze, een beetje teleurgesteld. ‘’ Geef niet op Vib, breng me mijn Pokéballs dan kan Charizard of Cyndaquil helpen. ‘’ Drake’s nichtje kroop naar het tafeltje met de Pokéballs raapte ze ervan af en werd op het moment dat ze terug wou kruipen in haar zij geraakt door een vlammenwerper. Na een gil, viel ze op haar andere zij op de houten vloer van het schuurtje en rolden de Pokéballs alle kanten op. ‘’ NEE, VIBICHI ‘’ schreeuwde Drake, waar bleven de anderen?! Zijn nichtje was geraakt! Amy probeerde met haar voeten een Pokéball naar haar toe te krijgen maar het lukte niet. ‘’ Drake, we helpen zo dat meisje wel, maar dan moeten we eerst los zien te komen. ‘’ Drake knikte, Amy had gelijk, vastgebonden had Vibichi niks aan hen. Hij zag een Pokeball dicht bij hem liggen en klemde die tussen zijn voeten. Hij tikte er tegen aan en een rode straal schoot eruit. Snorlax verscheen en paste nog met net in het schuurtje. Amy keek er met grote ogen na, een Snorlax? Ze ging eraan! De Snorlax boog zich naar hen toe en trok de touwen los. Daarna tilde hij Vibichi op en liep naar de deur, die veel te klein voor hem was. Drake greep alle Pokéball’s, ook die van Amy, de tassen, de mand met eieren, blaasde netjes het kaarsje uit en sleurde haar mee naar buiten. ‘’ Sla maar een grote deur voor jezelf Snorlax! ‘’ Dat liet Snorlax zich geen 2 keer zeggen. Hij sloeg de deur kapot, nu was het groot genoeg en hij liep naar buiten. Achter hem stortte het huisje in elkaar en hoorden ze Narda en Jade juichen. Drake was gered, maar ten koste van wat? Narda stopte met juichen en stootte Jade in haar zij nadat ze Vibichi bewusteloos in Snorlax arm had zien liggen. De Snorlex legde Vibichi in het gras en begon woedend te brullen. Team Parkinson was geschrokken, riepen hun Pokémon terug en renden weg. Amy knielde naast Vibichi en zag een grote brandwond in haar zij. ‘’Die moet meteen naar het Pokémon Center! ‘’

Een meisje lag in een ziekenhuis bed en opende langzaam haar ogen. Om haar hun hoorde ze mensen zachtjes maar druk praten over iets, wat volgde ze niet echt. En ze leken het niet te merken dat ze bijkwam. Ze voelde iemand haar hand vasthouden en langzaam keek ze naar de persoon die naast haar op een krukje zat. Het was Narda, druk in gesprek met Amy. Vibichi wou haar mond openen om iets te zeggen. Ze bewoog een beetje en voelde een steek in haar zijn. Ze kreunde en om haar heen werd het stil, ze hadden eindelijk eens door dat ze wakker was. Drake zat op een kruk aan de andere kant van het bed en keek naar zijn nichtje die hem op dezelfde manier terug aankeek. ‘’ Je weet wel altijd de show te stelen hč? ‘’ Drake grinnikte een beetje en Vibichi wist even niet wat ze moest antwoorden, ze besloot maar te knikken. Narda liet snel Vibichi’s hand los en keek haar overbezorgd aan.‘’ Heb je pijn? ‘’ Vibichi knikte. ‘’ Erge pijn? ‘’ weer knikte ze. Zelfs het moeten knikken deed pijn, aangezien ze bewoog. ‘’ Doe maar rustig aan. ‘’ Vlad leunde op de rand van het bed en zag zijn nichtje weer knikken. Zuster Jot kwam de slaapzaal in lopen en drukte Jade een beetje aan de kant. ‘’ Dus mijn patiënt is wakker? Je pijn zal over een tijdje weg trekken, je wond moet nog even herstellen. Je zult een ik een klein littekentje aan over houden, meer niet ‘’ Vibichi keek naar de glimlachende zuster en knikte, dit keer was het minder pijnvol dan eerst. ‘’ Het festival.. ‘’ kwam er met moeite uit haar hoofd. Narda keek Vibichi weer aan. ‘’ Agh, die doet er nu niet toe, jij bent belangrijker dan dat stomme feest. ‘’ de rest knikten, ze waren het met Narda eens, Vibichi was het enige wat nu even telde. Amy deed haar tas op haar schouder en Mimirol hupte de zaal rond. ‘’ Ik denk dat ik maar ga, dag Romeo ‘’ ze knipoogde een keer naar Drake en liep weg, de zaal uit gevolgd door haar Mimirol. Die nog een keertje om Drake was gesprongen. Drake keek even versuft, Romeo? Waar sloeg dat nou weer op? Hij hoorde zijn broer kuchen. ‘’ Romeo?‘’
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Chapter 5: Another Beginning - '' Smells like Fyolex! ''16/1/2007
3 jongens liepen langs over een pad vlak naast die van waar Vibichi en de anderen zich bevonden en hoorden een meisje gillend lachen. De middelste stopte met lopen en bleef staan terwijl de andere negerend door liepen en het gelach gewoon negeerden, alsof ze niks gehoord hadden. Die 2 waren een kop groter dan hun reisgenoot en besloten ook maar te stoppen met lopen, toen ze door hadden dat de laatste niet van plan was om hun in te halen en richting de struiken liep waar het gelach vandaan kwam. Weer klonk er een gil. ‘’ we hebben hier geen tijd voor kleine, we moeten een vliegtuig halen, wil je nog mee of niet? ‘’ ‘’ wacht even man, ik ken die lach ergens van. ‘’ de jongen stapte de struiken in en zijn gezicht kwam al snel weer vol met bladeren tevoorschijn. Iets knalde tegen hem op en hij viel achterover languit in de struik. Met zijn ogen gesloten wreef hij over zijn hoofd en trok iemand hem zonder moeite overeind. Toen hij zijn ogen opende zag hij 2 helder blauwe ogen hem glimlachend aankijken en hoorde hij die persoon zeggen. ‘’ Hai Sorid, val je ook even langs? ‘’

met zijn 7-en zaten ze op een terrasje. 5 keken ernaar 2 die druk bij zaten te praten. En 2 van de 5 keken ongeduldig toe. Omdat ze hier geen tijd voor hadden en ze een vliegtuig wouden halen. 1 van die 5 ging even weg en kwam terug met een schaal met glazen vol drinken. Waarvan ze ieder 1 gaf. Jade ging al snel weer op haar plek zitten en nam een slok van haar drankje terwijl Drake, Vibichi duidelijk probeerde te maken dat ze even moest stoppen met praten en hem vertellen wie die jongen nou eigenlijk was. Was hij een ex vriendje van haar? Waarom wist hij daar nou niks van? Toen Vibichi eindelijk door kreeg dat Drake haar de hele tijd op haar schouder had aangetikt keek ze haar neef aan en vroeg rustig: ‘’ what’s up doc? ‘’ ze pakte een wortel en nam er hap van. Jade en Vlad grinnikten terwijl de anderen vaag Vibichi aankeken die vrolijk van haar wortel genoot terwijl ze die naar binnen werkte zonder enige moeite. Naar even had ze hem op en bedacht Drake zich weer wat hij nou eigenlijk wou weten. ‘’ Wie is die gast Vib? ‘’ vroeg hij, na diep adem te hebben gehaald. ‘’ Das Sorid man, ken je hem ook al niet meer? ‘’ Drake keek Sorid aan, waar zou hij hem van moeten kennen dan? ‘’ Nope, eigenlijk niet. ‘’ ‘’ Hij zat bij me in de groep op school. ‘’ Vibichi keek teleurgesteld haar neef aan, dat hij haar klasgenoten niet meer kende. Ze keek toe hoe hij nog eens goed Sorid bekeek en zijn schouder ophaalde. ‘’ ken hem echt niet, sorry ‘’ hij hoorde zijn nichtje zuchten en bekeek de andere 2. 1 had blauwe kleren aan en de ander droeg een scouting uniform en leek totaal niet meer op te letten. De persoon in het blauw merkte dat Drake naar hem zat te kijken en antwoordde op Drake’s ongestelde vraag ‘’ De naam is Ka, en die gast naast me is Bagheera, vraag me niet hoe die op die naam komt, want dat weet ie zelf ook niet ‘’ de jongen keek naar Bagheera en daarna weer naar Drake. ‘’ we waren op weg naar het vliegveld om naar Slateport te kunnen, tot een of andere meid onze reisgenoot afleidde met haar gegil. ‘’ Vibichi voelde iedereen naar haar kijken en lachte een keer overdreven. Omdat ze niets beters te doen wist. ‘’ Slateport, als in Slateport City? ‘’ Jade keek naar Ka en hij knikte. ‘’ Daar is een festival dat ik wil meemaken. Veel pokemon, meiden en drank. Altijd leuk, of niet Bagheera? ‘’ Bagheera verslikte zich in zijn drankje waarvan hij net een slok nam en knikte. ‘’ Baggie is niet zon prater maar diep van binnen heeft hij er net zoveel zin in als ik, of niet maat? ‘’ Ka sloeg een keer op Bagheera’s schouder en een plens van zijn drankje viel op zijn broek. ‘’ oh sorry man, was niet mijn bedoeling ‘’ Bagheera reageerde niet en probeerde nadat hij zijn glas had weggelegd zijn broek droog te krijgen. Een serveerster kwam met een droog doekje naar hem toe en legde die op de natte plek neer, ze glimlachte naar hem en liep weer weg. Even keek Bagheera om naar de serveerster en daarna weer naar de anderen die hem fronsend leken aan te kijken. Snel nam hij maar een slok van wat er nog in zijn glas was en besloot daar maar naar te gaan kijken. Vibichi en Jade giechelden en hielden al snel op toen Vlad hun streng aankeek. Hij had nog niks gezegd en had zijn gedachten gericht op het festival, hij had erover een serie gezien op tv. En een deel van hem zou ook graag het vliegtuig in stappen. Maar aan de andere kant had hij een broertje waar hij op moest passen en die dus dat avontuurtje daar mee verpeste. Ka keek hem afkeurend aan wat Vlad opmerkte. ‘’ Had je wat ‘Ka’ ‘’ iedereen zweeg van de manier waarop Vlad net had gesproken, een toon die hij anders niet gebruikt en keken zwijgzaam naar Ka die fronste alsof het niks was en erop reageerde: ‘’ Ja eigenlijk wel, je stinkt maandverband. Dat keffertje naast je is zeker je broertje? Zelfde idiote uitdrukking als jij heeft hij te pakken. De noob. Wie aapt nou eigenlijk wie na met dat kapsel van jullie, waar totaal geen verschil in zit trouwens, jullie moeder? ‘’ voor dat Ka het besefte, kwam een vuist van Vlad op hem af, die hij nog net wist te ontwijken. ‘’ Waag het niet om zo over mijn familie te praten fag ‘’ Ka stond op en grijnsde. ‘’ laten we dit op de traditionele manier afhandelen gast, en blijf wel op een veilige afstand van me. Dat je reisgenoten het niet eens opmerken, die geur. ‘’ Vlad wou weer uithalen maar Drake pakte net op tijd zijn broer vast en trok hem terug. Zo had hij zijn broer nog nooit meegemaakt. Ka kefte en Drake moest al snel worden tegen gehouden door Vibichi en Jade die snel de 2 jongens vast pakten en ze met moeite bij Ka weg wisten te houden. Bagheera zuchtte en keek naar zijn vriend, die hoopte op een goed gevecht.

Niet veel later stonden ze 10 meter bij elkaar vandaan op een gras veld met de anderen om zich heen. Vibichi had een spandoek weten te maken met ‘Smells like Fyolex!’ omringt door getekende rood/zwarte vlammen en juichte om haar neef. Die ze eindelijk eens in een gevecht ging zien.

Ka keek naar het spandoek. ‘’ Ogh, je hebt nog meer keffertjes zo te zien. ‘’ Vibichi keek in een klap woedend Ka aan. Zag hij haar nou als een kleine Poochyena? Van binnen was ze zo dapper als een Mightyena! Naja, dat dacht ze tenminste. ‘’ Genoeg gepraat, laten we beginnen. ‘’ ‘’ Jade stond aan de zijkant op het midden en riep:’’ Dit word een 2 tegen 2 pokémon gevecht. De geen die de ander weet uit te schakelen wint. ‘’ Een tel later werden er 2 pokeball’s op het veld gegooid. ‘’ Skarmory! ‘’ ‘’ Scyther! ‘’ een Skarmory en Scyther kwamen tevoorschijn en keken elkaar net zo vijandig aan als Ka en Vlad deden. De Scyther stond aan Ka’s kant en de Skarmory aan die van Vlad. ‘’ Scyth het is tijd om die gast een lesje te leren, doe je met me mee? ‘’gromde Ka en Scyther reageerde erop ‘’ Scyth!’’ Ka knikte. ‘’ Begin met dubbel team ‘’ Scyther knikte en meerdere Scythers verschenen om hem heen in flitsen zodat de Skarmory en Vlad in de war zoude raken. Maar daar slaagde Ka niet in, Vlad keek naar de Scyther en toen naar zijn eigen Skarmory. ‘’ Skar, ik verwacht van je dat je dit gewoon wint. Sand attack! ‘’ Skarmory knike, vloog op en begon met zijn vleugels te slaan waardoor zandwolken opstegen en het hele veld bedekte. Scyther keek om zich heen en raakte bijna uit zijn concentratie waarmee hij zijn dubbel team onder controle moest houden en Skarmory kwam van achter ineens hard op hem afvliegen. ‘’ Steel wing Skarmory! ‘’ Skarmory’s vleugels begonnen te gloeiend en knalden tegen Scyther aan die op de grond viel. Ka gromde. ‘’ Opstaan Scyther! ‘’de dubbel team verdween en het zand trok weer weg. Skarmory maakte al een overwinnend geluid terwijl Scyther langzaam weer opstond en zich boos wordend op zijn tegen stander richtte. Dit gevecht moest hij winnen voor zijn meester. ‘’ Fury atack Scyth! ‘’ Scyther vloog op Skarmory af en viel hem aan met een fury attack. Skarmory werd vol getroffen door de fury attack en beide pokémon hijgde een beetje vermoeid. Plotseling kwamen er rode stralen bij Sorid en Vibichi vandaan en verschenen Aron en Larvitar. Vibichi keek verbaasd naar haar Aron. ‘’ Rocks wat doe je uit je pokéball? ‘’  Ondertussen viel Skarmory Scyther nog een keer aan met een Steel wing en viel hij weer op de grond. Aron keek even op naar Vibichi en begon met Larvitar op de 2 vechtende pokémon af te lopen. ‘’ Rocks! ‘’ ‘’ Temp! ‘’ ‘’ KOM NU TERUG ‘’ riepen Sorid en Vibichi in koor, bang dat hun pokémon gewond zou raken. Achter ze aanlopen zou het alleen nog maar erger kunnen maken dus bleven staan. Vlad en Ka merkten de opkomst van de 2 kleine pokémon niet en hielden zich alleen maar bezig met het gevecht. ‘’ Sand attack, nogmaals! ‘’ Weer verschenen er door Skarmory grote zand wolken en waren Larvitar en Aron niet meer te zien. Sorid pakte Vibichi vast die van plan was om de zand wolken in te rennen om haar Aron te halen. ‘’ mijn kleine rocksje! ‘’ Vlad keek opzij naar zijn nichtje, waarom zat ze steeds te gillen om haar Aron en waarom keek ze ineens zo bezorgd? Hij schudde zijn hoofd en probeerde zich te focussen op het gevecht, zijn nichtjes problemen kwamen later wel. ‘’ Fury attack nogmaals Scyther! ‘’ Scyther probeerde te bedenken waar Skarmory was en schoot erop af. Maar zijn fury attack raakte niet de Skarmory maar 2 kleine pokémon die op de grond vielen. Geschrokken keek hij naar de 2 en de zand wolken trokken weer weg. Skarmory keek naar de Larvitar en Aron en wist niet meer wat hij moest doen. Vibichi rende met Sorid naar Larvitar en Aron toe. Op het moment dat ze hurkten om de 2 op te rapen begonnen de 2 pokémon fel wit te stralen en te veranderen van vorm. Drake en Jade renden erop af en keken toe hoe de 2 pokémon evolueerden in een Pupitar en Lairon. Vibichi’s ogen begonnen te schitteren en ze omhelst blij haar Lairon. ‘’ Rocksje wordt een grote jongen! ‘’ ze had tranen van blijdschap in haar ogen en Lairon kreeg van verlegenheid een blos op zijn wangen. Sorid tilde blij Pupitar op. ‘’ Whoa Temp, kon je me hier niet ff voor waarschuwen? ‘’ Pupitar keek Sorid aan en antwoordde niet. Aangezien zijn meester dan altijd maar ging verzinnen wat hij zei en dat nooit overeen kwam met zijn woorden. Sorid glimlachte en keek naar Lairon die momenteel werd vertroeteld door Vibichi en grinnikte. ‘’ kunnen jullie niet ff aan de kant gaan? ‘’ Lairon wrong zich los van Vibichi en begon boos op Ka af te lopen, met zijn hoofd schuddend als teken van nee. Pupitar keek ook boos Ka aan en Vlad staarde een tikje verbaasd naar de 2 Pokémon die voor hem opkwamen. Skarmory en Scyther besloten weer net zo vijandig naar elkaar te kijken als in het begin en keerden elkaar de rug toe. Een rode straal trok Scyther terug in zijn pokéball en Ka draaide zich om. ‘’ we maken het een andere keer wel af, was je de volgende keer van te voren en misschien mag ik je dan wel. ‘’ Ka en Vlad keken elkaar even aan, en er verscheen bijna een glimlach op hun gezicht. Voor dat gebeurde liep Ka al weg en besloot Bagheera hem maar te volgen. Sorid schudde snel Vibichi’s hand, salueerde en rende met Pupitar in zijn armen achter de 2 aan. Op weg naar het vliegveld, om in het vliegtuig te stappen met nieuwe avonturen in het zicht, in een andere regio. Vibichi zwaaide glimlachend met de anderen het groepje na en zei:’’Zo erg is die Ka niet hč, Vlad? ‘’ ze keek naar haar neef die Skarmory terug riep in zijn Pokéball en haar niet aankeek. Op een reactie hoefde ze dus niet te wachten.

Een blauwe pinguďn pokémon botste tegen Lairon op en viel k.o. achter over in het gras. De groep keek verbaasd naar de onbekende pokémon en vroegen zich af wat die hier moest. ‘’ Ping, kom terug! ‘’ hoorden ze een stem van een meisje roepen en zagen een meisje met blauw lang haar, gevolgd door een Beautifly aankomen rennen. Ze tilde de pokémon op en hield hem extra goed vast. Ze boog even voor de groep en bood haar verontschuldigingen aan. ‘’ Excuses voor mijn Pochama, ik heb hem net voor het eerst los en hij loopt graag bij me weg.’’ De Pochama keek onschuldig naar zijn trainster en toen blij naar de anderen. Jade duwde de anderen aan de kant en ging voor het meisje en de Pochama staan. ‘’ Wat een schatje! ‘’ Jade tikte voorzichtig met haar wijsvinger tegen de pokémon’s neus en kreeg een vrolijk gezichtje als antwoord. Vibichi keek naar het meisje. ‘’ Hai Narda ‘’ het meisje keek op naar Vibichi en glimlachte. ‘’ Hey Vibichi, wat doe jij hier? ‘’ ‘’ Rond springen, zoals gewoonlijk en jij? ‘’ ‘’ Ik ben op weg naar een pokémon fokkerij van mijn grootouders. En ga daarna meteen naar Slateport City.‘’ Vlad, Drake en Jade keken naar Narda, haar kenden ze niet. Vibichi dacht even diep na, over haar bestemming had ze eigenlijk nog niet nagedacht. Misschien moest zij ook maar naar Slateport gaan, ze had bestwel zin in een feestje. ‘’ Slateport City, trouwens jongens dit is Narda, ik ken haar nog van de dag dat ik Aron ophaalde, een onvergetelijke dag. Ik weet nog heel goed.. ‘’ ‘’ Lief nichtje we hebben nu niet echt tijd voor verhalen uti je verleden dus bespaar die ons maar even, oke? ‘’ vroeg Drake met een overdreven liefe klank in zijn stem. Vibichi keek even boos omdat ze midden in haar zin was onderbroken maar knikte al snel. Hij had gelijk, iedereen zou toch slapend eindigen, zelfs zij. Narda schudde ieder vriendelijk de hand. ‘’ Zouden jullie met me mee willen reizen naar Slateport, ik ga met de trein en in mijn eentje is het eigenlijk niet zoveel aan.’’ ‘’ Lijkt me nou een goed idee Narda ‘’ zei Vlad en hij keek omlaag naar Lairon die aan zijn broek aan het knagen was. Vibichi merkte het ook op. ‘’ Rocks. Stoute jongen, laat dat! ‘’

Met zijn vijven liepen ze een erf op van een klein knus huisje waar de haard al brandde. Dat konden ze zien aan de witte rook die uit de schoorsteen kwam. Een oude bejaarde vrouw zag ze vanuit het raam aankomen lopen en deed de deur voor ze open. ‘’ Welkom kinderen, Narda, kom maar binnen ‘’ ze de vrouw vriendelijk, dat moest dus de oma zijn van Narda. Ze hoorden een oude mannen stem roepen en hijgend aankomen rennen. Voor een oude bejaarde man, rende hij nogal snel. ‘’ Daisy, de eieren.. ‘’ met moeite wist hij woorden uit zijn mond te krijgen en Narda ondersteunde hem. Na dat hij wat op adem was gekomen maakte hij zijn zin af. ‘’ Daisy, lieverd, de eieren zijn gestolen. ‘’ de oude vrouw schrok, dit mocht niet erg gebeurd zijn. Niet alleen zij was geschrokken, de anderen schrokken net zo erg. Dit moest een vreselijke gebeurtenis zijn. Anders leken de 2 ouderen toch niet in 1 klap zo overstuur? Drake zag een Aipom met een zonnebril op in een boom naar hun zitten kijken en leek hun uit te lachen. Drake gromde en rende op de Aipom af, die opstond en van tak naar tak bij hem weg slingerde, op weg naar zijn meester. Drake’s nieuwe avontuur was begonnen.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Chapter 4: ???16/1/2007

EEN PAAR JAAR EERDER:

Een jongen veegde een pluk haar uit zijn ogen en keek om zich heen terwijl hij wachtte op iemand die ieder moment naar hem toe kon komen lopen. Hij zat op een stoel in een grote gang en professoren liepen haastig heen en weer. Vandaag was zijn dag, de dag om aan zijn eigen pokémon reis te beginnen. Na jaren lang te hebben moeten wachten ging hij er nu eindelijk voor. Gapend rekte hij zich uit, hij had vroeg uti bed moeten stappen om hier op tijd te kunnen zijn. Zijn ouders hadden hem niet kunnen brengen dus hij was wezen lopen. Een van zijn favoriete bezigheden. De deur knalde open en een meisje rende gillend de gang door. Blij rende ze een rondje en stopte vlak voor de jongen. Snel deed ze haar, haar naar achter en keek opzij. De jongen keek even het meisje recht in haar ogen aan en daarna naar een poster waar 3 pokémon op stonden afgebeeld. Het waren een Larvitar, Bagon en Aaron. De 3 starters van zijn regio. De regio waar hij woonde hete Donto. Zelf was hij in een vliegtuig op de grens tussen Kanto en Donto geboren, zijn ouders waren aan het verhuizen naar deze regio en zijn moeder stond toen op het punt om te bevallen. Het meisje dat net gillend binnen kwam rennen kende hij nog van school. Hij dacht even na, hoe heette ze ook alweer? Oja, Vibichi Kagome. Het drukste meisje van de klas. Hij grinnikte even bij de gedachte aan hoe vaak hun leraar haar eruit had moeten sturen om rond te kunnen rennen. En voor hij het door had keken 2 blauw heldere ogen hem diep in zijn ogen aan. Geschrokken van Vibichi die naar hem toegebogen stond en in de lach schoot van zijn uitdrukking. Nadat ze was uitgelachen en de jongen haar een paar keer op haar rug had moeten kloppen omdat ze een hoestbui kreeg zei ze:’’ Dus Sorid gaat ook aan zijn reis beginnen? ‘’

een meisje met blauw lang glanzend haar liep onopgemerkt met een Beautifly achter haar aan en een mand met 3 pokémon eieren in haar armen door de zelfde gang. Ze keek even opzij naar 2 druk pratende tieners en liep glimlachend door. Dat moesten dus waarschijnlijk 2 van de 3 nieuwe trainers zijn. Afvragend of de 3de nog zou komen sloot ze de deur achter zich van een kamer waar ze in liep. En legde ze de mand op een tafel. De eieren glansden blij in het zonlicht en een professor kwam glimlachend aan lopen. ‘’ Bedankt Narda ‘’ ‘’ Graag gedaan professor, ik vind het een geweldig idee om de nieuwe trainers met deze Pokémon te laten beginnen. De Wurmple, Weedle en Caterpie vond ik wat minder dan deze, ook al ben ik nu in het trotse bezit van een Beautifly. ‘’ Narda keek om naar de Beautifly die op haar schouder kwam zitten en genoot van een pokémon snoepje die Narda hem gaf. Narda was zelf al een jaar bezig met pokémon trainen en hielp graag met grote activiteiten in haar lieveling stad. Na een half jaar was ze al terug gekeerd met enkele Pokémon en een gelukkig gevoel. Opzoek naar iets wat ze ergens anders niet kon vinden, moest vlakbij zijn en haar ieder moment benaderen.

Een meisje viel de kamer binnen en viel achter Narda op de vloer. Sorid stapte grinnikend over haar heen de kamer in en salueerde naar de professor en Narda die verbaasd omlaag keek naar Vibichi. Ze pakte snel Vibichi bij haar arm en trok haar overeind per ongeluk tegen haar aan en liet net zo snel haar los. Vibichi glimlachte. ‘’ Danke.. ik weet niet hoe je heet eigenlijk.. ‘’ ‘’ Ik heet Narda en jij bent zeker Vibichi is het niet? ‘’ Vibichi knikte, dat was haar naam al vanaf de dag dat ze op de wereld was gezet. Die dag herinnerde ze zich niet meer maar volgens haar vader was het een mooie onvergetelijke koude dag in maart. Een maand waar de Lente in gevecht was met de herfst om te kunnen beginnen. Nou ja, dat was haar in ieder geval verteld. En ze geloofde hem. Maar zoals toen was het nu niet meer, haar vader was niet lang geleden overleden. ‘’ Ik heb over je vader gelezen in de krant, een trieste gebeurtenis, ik hoop dat alles goed met jou en je familie zal gaan. ‘’ vervolgde Narda en keek naar Vibichi die in eens wat witter werd. Niemand moest over haar vader of familie beginnen. Dat mocht niet! Vibichi reageerde er maar niet op en negeerde een bezorgde blik van alle anderen die zich in de kamer bevonden. ‘’ Waarom liggen die eieren hier professor? We kregen toch een Pokémon? ‘’ begon Sorid ineens, en Vibichi had de drang om hem als dank te omhelzen. Wat ze maar late. Een meisje met een Charmander liep langs de kamer en keek naar binnen. Ze zag 2 meiden een jongen en een Professor om iets heen staan. Nieuwsgierig zette ze een stap naar binnen. Ze moest weten waar ze naar aan het kijken waren. ’’ Nou om het eens anders te doen als vorig jaar hebben we besloten om ieder maar een ei te geven, zodat jullie hem kunnen uitbroeien en opvoeden vanaf het begin ‘’ Sorid en Vibichi keken met grote ogen naar de Professor die een ei uit het mandje haalde. ‘’ In dit ei zit een Larvitar, in die rechtse een Bagon en linkse een Aaron. Vers van de fokkerij. ‘’ Vers? Sorid keek naar het ei die de professor vast hield. Zag de grote Prof pokémon alleen maar als producten? Als fruit of groente? Snel schudde hij zijn hoofd. Dat was dus een van de domme gedachte’s die hij soms had. Hij zag Narda op een tafel gaan zitten en dat ze om de zoveel seconden even naar Vibichi keek, waarom kon hij zich niet bedenken en richtte zich al snel weer op de eieren. Het geen waarvoor hij uren had gewandeld lag voor het oprapen. Vibichi keek ondertussen naar het ei waar een Aaron in zou moeten zitten en vroeg een tikje geduldloos ‘’ mogen we nu een ei kiezen professor? ‘’ de professor keek naar Vibichi en knikte. Al snel had ze het Aaron ei in haar handen en keek er blij na. Sorid stond weer naar het Larvitar ei te kijken en vroeg:’’ zou ik het ei mogen dat u vast houd prof? ‘’ weer knikte de professor en overhandigde met een glimlach het ei aan Sorid die hem net zo blij als Vibichi aanpakte en zin kreeg om het te gaan knuffelen. De 2 eieren bewogen plotseling en gingen op het zelfde moment wit stralen. Het ei vervormde en al snel keken een Aaron en Larvitar recht in de ogen van hun trainers. ‘’ whoa ‘’ Sorid en Vibichi keken elkaar aan, verbaasd van wat er net was gebeurd en begonnen tegelijkertijd vol geluk hun pokémon te knuffelen.

De professor was weg gelopen en kwam terug met 3 zwarte platte kisten die hij op een andere tafel naast elkaar legde en opende. In allen zat een pistool die glansde. Alleen was er iets anders aan dan een normaal pistool. Op de zijkant stond een klein schermpje en een paar knopjes. De 2 nieuwe trainers liepen naar de tafel met hun pokémon nog in hun armen terwijl de professor trots begon te vertellen. ‘’ Dit zijn de nieuwste Pokémon shooters, ontwikkeld door mij en K.P.P. je kan er 6 pokéballs met pokémon in stoppen en 6 lege, in je gewenste kleur natuurlijk. ‘’ Narda keek naar de Poké-shooters en herinnerde zich dat zij gewoon een setje pokéballs kreeg en een pokédex. Een beetje jaloers liet ze haar blik erop rusten en tikte Beautifly vragend tegen haar wang. De professor overhandigde Vibichi en Sorid ieder een poké-shooter. Enthousiast namen ze hem aan, bekeken het en stopten het in hun tas. ‘’ De pokéballs moet je gaan verdienen door een brief af te leveren aan de K.K.P. fabriek. ‘’ Vibichi keek op, dat kon niet waar zijn.

EEN PAAR JAAR LATER:

‘’ Rocks ‘’ ‘’ Cyndaquil ‘’ ‘’ TACKLE AANVAL ‘’ een Cyndaquil en Aron tackelden elkaar en krabbelden weer overeind. Drake lachte om zijn Cyndaquil die een beetje duizelig leek maar al snel zijn hoofd schudde en weer alles recht kon zien. ‘’ Goed zo Cyn ‘’ Drake en Vibichi stonden op een grasveld en waren al een aantal dagen bezig met trainen. Drake was namelijk van plan om de ijs gymleader uit te dagen die in Magical City woonde en hoopte dat zijn Cyndaquil snel zou evolueren. Zijn broer gaf hem soms advies over de aanvallen aangezien hij al een keer tegen de gymleader had gevochten en zijn style kende. Een paar trainers, die voorbij liepen keken toe hoe Cyndaquil zijn sintel aanval oefende op een paar frisbees. Een paar trainers lachten en wezen richtting Vibichi die met Aron aan het dansen was.
Vrolijk zong ze: ‘’ You gotta move it, move it, you gotta move it, yeah! ‘’ Drake draaide zich snel om, dit was een van die momenten dat hij zijn nichtje liever niet kende. Cyndaquil zag Aron vrolijk op de maat springen, ging erbij staan en deed even blij mee. Drake keek vaag voor zich uit. Zette zijn eigen Pokémon hem nou voor gek? Een groepje meisjes giechelden en fluisterden net hard genoeg zodat Drake het kon verstaan. ‘’ Ooh, moet je die schattige Cyndaquil toch eens zien! ‘’ Snel draaide hij zich om en liep naar ze toe. ‘’ Hij is van mij ‘’

Jade zette het laatste bakje met poké voer voor haar eigen Pikachu die gulzig begon te eten en zakte daarna in een grote stoel. Van boven hoorde ze een stem van onder de douche vandaan zingen en wou dat iemand eens zou zorgen dat ze ermee ophield. Wat dus niemand deed. Ze zuchtte en leunde op haar arm. Vlad was druk zijn Arcanine aan het borstelen en leek het zoals gewoonlijk niet op te merken en soms te grijnzen als Drake ‘’ KAPPEN ‘’ riep. Wat dus niet echt leek te helpen, want het zingen hield niet op. Wanhopig deed Drake een cd in een radio en zette het keihard aan. Hij zuchtte opgelucht, Vibichi was niet meer te horen. ‘’ kan iemand me vertellen waar ze vandaag last van heeft? Gister was het nog op me inslaan tot ik er bij neer viel. Nou ja.. ik lag al.. Maar goed nu kan ze niks anders dan overjoyed zingen, lachend, springen en dansen. En ze durft onze Pokémon er ook nog een bij te betrekken! ‘’  ‘’ de schande ‘’ hoorde hij zijn broer snuivend zeggen. Dus hij meende het niet. Drake zakte chagrijnig in zijn stoel en Seremela kwam met een schaal koekjes de woonkamer in lopen. Gestoord door de radio liep ze erheen, nadat ze de schaal op de salon tafel had neergezet en drukte het uit. ‘’ Wat was dat voor herrie? ‘’ ‘’ Dat is wat de jeugd van nu ‘muziek’ noemt lieftallige tante. ‘’ Vlad keek glimlachend op naar zijn tante en grinnikte toen hij Vibichi weer harder dan eerst hoorde zingen. Voor hij het besefte was Drake van zijn stoel verdwenen en hoorde alle 3 hem van boven af tegen Vibichi roepen ‘’ IK ZEI KAPPEN! ‘’

Vibichi gilde, hoe durfde Drake zomaar de douche binnen te stormen? Ze had wel naakt kunnen zijn! Hey.. dit kwam haar bekent voor, had ze zoiets niet eerder meegemaakt? Gelukkig had ze net op tijd een grote handdoek om haar heen geslagen en keek woedend naar haar neef die stokstijf in de deur opening stond en niet meer wist wat hij moest zeggen. Vibichi gaf hem een duwtje tegen zijn borst en hij viel achterover de douche uit. Voor hij zijn verontschuldiging kon aanbieden had Vibichi de deur voor hem dicht geslagen. De jongens ook van tegenwoordig, gunden de meiden echt totaal geen privacy meer.

Na een paar dagen bij Vibichi thuis te hebben getraind was het tijd om weer verder te gaan. Over hun nieuwe bestemming waren de twee nog niet helemaal uit maar Vlad en Drake besloten toch nog een stuk mee te reizen en volgden Jade en Vibichi, nadat ze allemaal nog een keer waren geknuffeld door Seremela die ze met tranen in haar ogen uitzwaaide. Drake zou daarna wel terug moeten reizen naar Magical City voor zijn gym gevecht maar nu hij de kans had op nog meer goede training kon zijn gym star wel wachtten. Vibichi keek even om naar hem terwijl ze haar tas goed deed. ‘’ We are Numel and we don’t care. We take down trainers and throw them in the air. ‘’ begon ze vrolijk en Drake gromde. ‘’ als je niet ophoud dan.. ‘’ ‘’ We are Numel and this is our song. We are Numel and we live young! ‘’ Vibichi knipoogde naar haar neef en rende snel weg. ‘’ ..ik pak je! ‘’ Drake rende achter Vibichi aan en Jade en Vlad zuchtten tegelijk, hield het dan nooit op? Ze keken elkaar aan en hoorden Vibichi lachend gillen. Nee, dus.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Chapter 3: Another Beginning - '' Her rage remains ''16/1/2007

Een lege schommel schommelde heen en weer terwijl een heel klein meisje in de zandbak zat te huilen. Ze had een Teddiursa tas op haar rug en miste haar moeder. Niemand wist wat er met haar aan de hand was, mensen liepen voorbij, keken haar na en liepen door. Verwachtend dat er zo wel een ouder haar zo komen ophalen. Ook her viertal: Vibichi, Jade, Vlad en Drake liep voorbij. Ze stopten met lopen toen ze het meisje zachtjes hoorde snikken en keken haar kant op. Breloom zag een Cleffa het meisje proberen een koekje te geven en leek bezorgd. ‘’ Waar is dat kinds moeder? ‘’ vroeg Drake en keek om zich heen, zij waren de enigen in de speeltuin. ‘’ Ik heb geen idee, moet je het arme meisje zien ‘’ Cleffa kreeg zelf ook tranen in haar oogjes en het meisje stopte met huilen toen ze het zag. Het meisje knuffelde de Cleffa en ging staan en stapte voorzichtig uit de zandbak terwijl Cleffa haar trouw volgde. Het meisje keek naar de 4 die niet wisten wat ze moesten doen, glimlachte en rende snel met Cleffa die ze had opgetild in haar armen weg. Drake bleef het meisje nakijken terwijl Vibichi, Jade en Vlad weer besloten door te lopen. ‘’ Ze is vast naar huis toe ‘’ Vlad keek om naar Drake die nog steeds op dezelfde plek stond en mompelde ‘’ ja vast wel.. ‘’ met een laatste blik na het meisje richtte hij zich weer op waar hij heen ging. Thuis.

Jade wees naar een bord met plaatsnamen. ‘’ Naar welke stad gaan we eigenlijk? ‘’ Ze keek toe hoe Vibichi een rondje om de paal heen rende, ze was dus weer helemaal de oude. ‘’ Magical City, de stad waar de Fyolex en Kagome familie al eeuwen rond lopen, met vele andere families. Geen van hun hebben ooit de Donto wereld verlaten om een nieuw leven te beginnen ergens waar het heel anders is. Ik zelf vind Hoenn wel interessant ‘’ Vlad keek naar het bord waar Magical City in dikke letters op stond en toen naar zijn nichtje die maar rondjes om de paal bleef rennen. Breloom werd draaierig van Vibichi en draaide zich om zodat hij niet meer naar zijn trainster hoefde te kijken. Hij werd altijd draaierig als ze hyper was. ‘’ Ah. Ik ben in Pallet Town geboren, dat ligt in Kanto. ‘’ Drake keek op, hij had eerder over Pallet Town gehoord. ‘’ Komt daar die Ash Ketchup niet vandaan? ‘’ Jade lachte ‘’ Ash Ketchup? ‘’ Vibichi stopte met rennen en greep zich vast aan de paal, waarom lachte Jade? Rondjes rennen kreeg haar anders nooit aan het lachen. Vibichi zag dat Jade druk in gesprek was met Drake. Oh, dus door hem. Snel keek ze ook even naar het bord waar haar stad op stond en rende gillend weg, richting de stad waar ze diep van binnen voor vreesde. ‘’ Let’s go ‘’ kon je nog verstaan uit de woorden die ze had gegild en de anderen renden haar snel achterna, waarvan Jade nog steeds lachte.

Aan het eind van de middag waren ze bijna bij hun eind bestemming en rekte Vlad zich eens goed uit. Moe was hij niet, alleen wat stijf, hij rende namelijk niet iedere dag een heel stuk achter anderen aan. Zelf liep hij gewoon liever op eigen tempo. Vibichi had geen energie meer over en zat op een bankje naast Drake een broodje te eten om wat energie binnen te krijgen. Ze hadden nog geen woord tegen elkaar gezegd en leken dat ook nog niet van plan. Jade en Vlad hadden besloten er zich er niet mee te gaan bemoeien en zaten in het gras hun eigen eten op te eten. Op het moment hoefden ze alleen nog maar een berg over te gaan en een stad door omdat de Kagome’s aan de andere kant van de stad woonden. Dat zou nog een halve dag bij elkaar te lopen zijn en het werd al donker. Breloom danste in het rond op de maat van een liedje die de draagbare radio van Vlad liet horen en keken ze genietend toe. Breloom leek talent te hebben. Vibichi vroeg zich af of er misschien ergens dans wedstrijden waren voor Pokémon terwijl ze een koekje op at. Ook dacht ze na over de dansende Gardevoir en de flexibele bewegingen die ze had gemaakt, nog nooit eerder zoiets mooi gezien. Misschien als ze ooit de trainer van Gardevoir tegen kwam kon ze hem vragen of hij een dans wedstrijd wist. Haar gedachten schoten na de jongen die door Gardevoir werd gevolgd. Hij moest wel haar trainer zijn. Ze nam glimlachend nog een koekje en knikte.

Gardevoir danste die avond tussen de sterren op de punt van de berg. Niet wetend dat ze gevolgd werden. De jongen met de hoed keek glimlachend toe vanuit zijn slaapzak en daarna omhoog naar de glinsterende sterren. Die feller dan ooit schenen. Al maanden was hij opzoek naar iets, maar wat wist hij nog niet. Zijn gevoel had hem verteld hier heen te gaan, dat hij hier antwoorden zou vinden. Antwoorden waar hij al vanaf zijn jonge jaren op had gewacht. De Gardevoir stopte met dansen, boog een keer diep en keek omhoog naar de sterren met een schittering in haar ogen. ‘’ Het is een mooie nacht Gardevoir ‘’ Gardevoir knikte. ‘’ Morgen zijn we in de stad. Misschien koop ik wel iets lekkers voor je, hoe vind je dat? ‘’ Gardevoir keek blij naar haar trainer, in wat lekkers had ze altijd wel zin ‘’ Maar laten we eerst gaan slapen, slaap wel Gardevoir. ‘’ een rode straal trok haar, haar Pokéball in en de jongen stopte de Pokéball die kleiner werd in zijn broekzak. Deed zijn hoed half over zijn gezicht en sloot zijn ogen. Hopend op een goede nachtrust.

Terwijl het viertal in hun eigen slaapzak was gekropen en in een dromerige slaap was gevallen. Scheen de man op hun, alsof het hun beschermde tegen iets duister dat vanaf heel ver langzaam op hun af kwam. Breloom lag tegen Vibichi aan en 2 Houndoom hielden trouw de wacht over hun meesters en hun vrienden.

 

De volgende ochtend waren ze al vroeg weer op pad, door een dikke mist met een Houndoom voor en achterop. Alle vier rekte ze zich gelijkertijd slaperig en gapend uit en lachten. Humor in de ochtend was gezond. Sneller dan verwacht waren ze op de berg en nog sneller er van af. Er waren nog maar 2 uur om gegaan en de winkels in de stad gingen langzaam open, buiten verlichting ging uit en de Houndoom mochten rusten in hun Pokéball, nadat ze werden bedankt door Drake en Vlad. Jade bekeek de winkels zorgvuldig en liet haar ogen rusten op een plein waar midden in een groot beeld stond met een trainer en een mysterieuze pokémon afgebeeld. Het beeld stond op een steen, waar een tekst op stond gegraveerd. ‘’ Dat is een herdenking teken aan een trainer die een meisje had gered uit de klauwen van een woeste Pokémon, niemand was het eerder gelukt om het te temmen, maar na moeite en veel wilskracht om het meisje te redden lukte het hem. Alleen niet voor lang. Hij wist het meisje te redden, maar raakte door iets de controle kwijt en overleefde het zelf niet. ‘’ legde Vibichi uit aan Jade die er geďnteresseerd naar stond te kijken. ‘’ Gabriel Kagome, we hebben veel aan je te danken man ‘’ Vlad zuchtte en keek naar de jongen en een zwaard van echt zilver die hij vasthield. ‘’ Kagome? ‘’ Jade keek de drie aan die knikten, ‘’ onze over – over – over – over - nog wat – grootvader, hij had nog een broer waar wij van afstammen. Nou ja eigenlijk Vibichi alleen, wij zijn van der moeders kant, is het niet Vlad? ‘’ Drake keek naar zijn grote broer die knikte. Wat Drake vertelde was waar. 6 ogen keken ineens Vibichi aan en ze slikte. Snel draaide ze zich om en keek omhoog naar een stralend zonnetje terwijl de wind vrolijk door haar haren streek. Wetend dat zij zelf nooit zo zou worden als haar grootvader. Toen ze voor haar uit keek zag ze een jongen met een Gardevoir aan de andere kant van het plein langs lopen. Ongelovig knipperde ze met haar ogen en de jongen en zijn pokémon waren verdwenen. ‘’ Tisser Vib? ‘’ Vlad porde haar in haar zij en ze keek snel naar haar neef die haar op een rare manier aankeek. ‘’ Niks hoor, laten we maar verder gaan. Dan zijn we op tijd voor het middag eten. ‘’ Vlad grinnikte. ‘’ Oké ‘’

Daar stonden ze dan, met zijn alleen voor 2 reus achtige deuren waar boven met grote gouden letters op stond: ‘KF PP‘ Jade fronste, wat betekende die afkorting nou weer? De deuren gingen open en ze liepen zwijgend een grote hal in waar drukke mensen heen en weer liepen, kamers in en uit. Aan het eind van de gang zag je weer 2 grote deuren die automatisch open gingen en ze liepen er snel naar toe. Hopend tegen niemand aan te lopen. Iemand kwam met een stralend gezicht aanlopen en Vibichi kreunde, wou zich omdraaien en weg rennen maar toen ze om keek zag ze dat de deuren weer dicht waren en kreeg ze voor ze het wist 2 armen van een vrouw om haar heen. De vrouw kuste haar op haar wang, liet haar los en deed hetzelfde bij Vlad en Drake. Bij Jade stopte ze. ‘’ jij bent vast Jade Kawasumi is het niet? Mijn naam is Seremela Fyolex Kagome, ik ben Vibichi’s mama en Vlad en Drake’s liefste tante. Toch? ‘’ Ze keek naar haar neefjes en dochter die snel knikten. ‘’ Noem me maar Serrie, dat doen de meeste. ‘’ Jade knikte, meeste? Hoorde ze er nu al bij dan? ‘’ Volg mij maar kinderen. ‘’ Seremela liep weg en het viertal keek elkaar even aan. Even wisten ze naar elkaar te grijnzen en al snel volgden ze Vibichi’s moeder, die naar iedereen die ze passeerde zwaaide alsof ze de koningin was.

In een grote keuken zaten ze met zijn vijven aan tafel met een schaal koekjes en wat te drinken. Uit wat Jade allemaal had gezien kon ze zien dat Vibichi het niet slecht moest hebben gehad terwijl ze hier opgroeide. Ze keek naar Vibichi die traag kauwend een koekje naar binnen werkte. Vlad legde zijn lege glas op tafel. ‘’ Waarom moesten we eigenlijk Vibichi nou ophalen, Tante? ‘’ de anderen keken op terwijl zijn tante een slok van haar thee nam en haar neefje aankeek. ‘’ Nou eigenlijk.. ‘’ Seremela keek naar haar dochter. ‘’ wou ik je gewoon een keertje zien ‘’ ze glimlachte en Vibichi glimlachte niet. In tegen deel. ‘’ En daarvoor laat je Vlad en Drake me komen ophalen! ‘’ ‘’ Ja lieverd, anders zou je toch nooit gekomen zijn.. ‘’ ‘’ klopt, en ik blijf hier dus geen minuut langer! ‘’ Vibichi wou opstaan maar Drake pakte haar vast bij haar schouder en drukte haar weer op haar stoel. Boos sloeg ze zijn hand bij haar weg en stond weer op. ‘’ Blijf van me af klootzak, jou wil ik al helemaal niet meer zien, nooit meer! ‘’ Drake zette een stap achteruit, dit kon ze toch niet echt menen? Met tranen in haar ogen liep ze snel weg, de keuken uit, een gang door, trappen af, weer een gang door de fabriek uit. Van plan om nooit meer terug te keren naar de plek waar ze was geboren. Waarom was ze eigenlijk ook hier naar toe gegaan? Drake stond nog steeds op de zelfde plek waar hij stond toen Vibichi vertrok en wist niet meer wat hij nou moest. Seremela was net zo in de war als haar jongste neefje en stond op. ‘’ Excuses, ik moet even wat cijfers controleren. ‘’ met tranen in haar ogen liep de vrouw weg en bleven Vlad, Jade en Drake achter. ‘’ W-wat is hier aan de hand eigenlijk? ‘’vroeg Jade aan Vlad met een trilling in haar stem. ‘’ Paar jaar geleden heeft Vibichi’s vader een ongeluk gehad en niet overleefd, ze heeft haar moeder daarvan de schuld gegeven en is na de begrafenis gelijk vertrokken. Ze heeft nooit kunnen rouwen of haar moeder kunnen vergeven zins dien. ‘’ Vlad keek naar buiten terwijl een Spearow krijsend langs vloog. ‘’ Dat heeft ze me anders nooit verteld… ‘’ Jade keek omlaag naar haar handen die ze in elkaar had gevouwen. ‘’ Ze houdt er ook niet van om erover te praten, ze heeft het er ooit met Drake over gehad. Daarom vind ze het volgens mij ook zo erg van het kunstje die Drake haar gister flikte. ‘’ Vlad keek naar de plek waar Drake voor het laatst was gezien. Hij stond er niet meer. Jade merkte dat Drake weg was en wist niet meer wat ze nou moest gaan zeggen. Vlad nam een slok van zijn drinken en zuchtte vermoeid. Hier moest toch eens een eind aan komen.

’’ Etoile, It’s time to dance ‘’ een schot klonk, ergens midden in een park en een Vulpix kwam tevoorschijn. ‘’ Ik zal deze kut stad gaan verwoesten, doe je met me mee Etoile? ‘’ Etoile knikte, ze zou alles doen wat er van haar gevraagd werd.‘’ Nou steek met een vlammenwerper die bomen maar in brand dan! ‘’ Etoile knikte weer en ging aan de slag. Al snel stonde alle bomen om haar en Vibichi heen in de brand en kwam er een grote rookwolk op ze af.‘’ Goed zo Etoile, ik ben heel trots op je. ‘’ Etoile keek naar het rook, normaal zou ze blij springen maar nu had ze het te druk met het vuur waar ze mee omsingeld waren. Had ze haar eigen trainster nou in gevaar gebracht? Ze hoopte van niet en zocht een gat om uit de rook weg te kunnen. Iemand pakte onverwacht Vibichi van achter vast, riep dat Etoile hem moest volgen. En trok Vibichi weg bij de rook en het vuur. ‘’ Waar ben je in vredesnaam mee bezig, dwaas! ‘’riep hij, terwijl hij Vibichi losliet en ze hem boos een klap in zijn gezicht gaf. ‘’ Dat van gister was maar een flauwe grap en nu zit je een heel drama te creëren! ‘’ Vibichi spuugde op de grond, het kon haar helemaal niets meer schelen. ‘’ Etoile, vlammenwerper op Drake! ‘’ Etoile keek naar haar meesteres en toen naar Drake die woedend Vibichi aankeek. Een mens aanvallen was toch niet zo verstandig? Een mens was veel zwakker dan een Pokémon en zou het niet overleven. ‘’ DOE HET ETOILE ‘’ Etoile zette een stap achteruit, een mens aanvallen was fout. Vibichi dook op Drake af, dan maakte ze hem wel af. Woedend begon ze op Drake in te slaan terwijl hij met zijn armen zijn gezicht wist te beschermen en zijn nichtje van hem af probeerde te krijgen. Maar haar wil was te groot en het lukte hem niet. ‘’ VERDOMME VIBICHI KAGOME, HOU OP ‘’ riep hij, maar riepen hielp niet. Vibichi had geen controle meer over anderen en helemaal niet meer over zichzelf. Ze moest dit doen voor haar vader. Huilen kon ze niet, ze had genoeg gehuild. Alle nachten dat ze alleen was in haar slaapzak, niemand wist ervan maar ze had gehuild ze had gerouwd. En nu was ze boos, heel boos, op iedereen. Iets onverwacht gebeurde, toen ze opkeek zag ze een Gardevoir sierlijk dansen en trok iemand haar ruw van haar neef af. Ze stopte met hem proberen te slaan en keek om, het was de jongen, de trainer van de Gardevoir. Een glimlach verscheen niet op zijn gezicht. Vibichi kon er niet achter komen wat hij nou eigenlijk wel niet op het moment van haar dacht. Niet dat ze dat eigenlijk wel wou weten. Een Squirtle en Wartortle groep blusten het vuur en de jongen hielp Drake overeind. Drake hijgde. ‘’ Bedankt.. ik weet je naam niet. ‘’ ‘’ Ah.. de naam is Gaz. ‘’ de jongen glimlachte even naar Drake en draaide zich toen weer om naar Vibichi die in het zand zat, nadenken over wat ze net allemaal had gedaan. Misschien was ze toch iets te ver gegaan. Nee, dat was wel zeker. Gaz riep Gardevoir die snel naar hem toe ging. De Pokémon boog voor Vibichi. Even mooi als ze altijd deed en volgde haar meester die weer weg aan het lopen was. Versuft keken Drake en Vibichi, Gaz na. Even later keek Drake naar Vibichi die hem niet meer durfde aan te kijken. Hij hurkte voor haar en porde haar een keer in haar zij. ‘’ genoeg gemept voor vandaag? ‘’ vroeg hij op een rustige manier en Vibichi knikte, al durfde ze hem nog steeds niet recht in zijn ogen aan te kijken. ‘’ mooi, laten we dan maar terug gaan ‘’ Terug gaan, bedoelde Drake terug gaan naar de fabriek, dat wou ze eigenlijk totaal niet en ze keek op naar haar neef die zijn hand naar haar uitstak. Na een aarzel pakte ze de hand vast.en liet ze zich overeind trekken. Samen liepen ze terug richting de fabriek, niet van plan om los te laten.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Chapter 2: Another Beginning - '' The world of Donto! ''16/1/2007
Drake en Vibichi renden nog steeds, nog steeds gevolgd door de Ursaring maar nog op en veilige afstand. Nadenken of het wel verstandig was om nu op het PC af te lopen. Zouden ze zo niet het PC in gevaar brengen? Ze moesten iets bedenken om de Ursaring weg te krijgen en snel, want het PC was al in zicht. Drake stopte met rennen, zon 100 meter voor het PC en draaide zich om.‘’ We moeten vechten. ‘’ ‘’ Vechten, het zijn zon 50 Ursaring man, ben je gek geworden?! ‘’ ‘’ Was ik al.. maar daar hebben we het later wel over. ‘’ Vibichi knikte en pakte haar pistool. Drukte op een knopje aan de zijkant ervan en keek naar een klein schermpje die erop zat. Ze knikte en richtte haar pistool naar de Ursaring. ‘’ Cyndaquil, Charizard houd die Ursaring voor me tegen. ‘’ Uit de Pokeballs die hij gooide kwamen een Cyndaquil en een zwart kleurige Charizard. Afgeleid keek Vibichi er met grote ogen na, schudde snel haar hoofd en richtte zich weer op haar tegen standers. ‘’ Dil, it’s time to dance! ‘’ ze schoot en een pokéball die steeds groter werd viel iets voor de Ursaring rood gloeiend op de grond. Uit de ball kwam een Vibrava die omhoog vloog en de Ursaring aankeek.

Jade had het schot gehoord en rende zo snel als ze kon naar buiten. De jongen die naast haar had gezeten nam zijn Pokémon glimlachend aan van een Chansey en keek om naar de deur die zich achter Jade sloot. Wat was er buiten aan de hand? Afgeleid door de zwarte Charizard zag ze de Ursaring niet en liep er naar toe. ‘’ whoa ‘’ wist ze nog uit haar mond te krijgen. Achter haar gingen de deuren van het PC open en liep de jongen naar buiten gevolgd door Houndoom die naar de trainer van de Charizard keek en toen de Ursaring klaar zag staan om aan te vallen. Vibichi schoot nog 2 keer een Pokéball en haar Vulpix en een Camerupt kwamen eruit. ‘’ We kunnen volgens mij het beste een laag van vuur maken met onze vuur pokémon of niet? ‘’ Vibichi knikte, dat vond ze een goed idee. Omkijkend zag ze Jade naar haar toe komen lopen en een jongen. De jongen liep naar Drake toe en sloeg op zijn schouder ‘’ heeft kleine teddy weer herrie lopen schoppen met zijn nichtje? ‘’ ‘’ welnee’’ kreeg hij in koor als antwoord en hij grijnsde terwijl zijn ogen naar de Ursaring keken. Jade gooide een Pokéball en haar Charizard kwam er brullend uit. De Charizard van Drake keek er even naar en besloot het te negeren. ‘’ Vuur pokémon hoorde ik hé? ‘’ de drie knikten en de jongen gooide een Pokéball ‘’ Arcanine, let’s go ‘’ een Arcanine kwam met een glanzende vacht uit de bal en ging tussen de anderen staan. ‘’ Vib, waarom heb je Dil erbij gehaald? ‘’ de anderen keken Vibichi aan dat wouden hun eigenlijk ook wel weten. ‘’ Kan ze toekijken, vind ze leuk ‘’ ‘’ oh.. oké ‘’ ’’ Allemaal tegelijk! ‘’ ‘’ VLAMMENWERPER ‘’ alle pokémon deden wat van ze gevraagd werd en een enorme laag vuur ontstond door de vele vlammenwerpers. Een paar Ursaring werden geraakt en de rest besloot te vluchten en rende weer terug diep het bos in. Het was hun gelukt!

Binnen zaten alle 4 aan een tafeltje te eten terwijl al hun pokémon genoten van hun voer. Drake en Vibichi richten zich op hun bord en leken een wedstrijd te houden terwijl Jade en de jongen rustig op zijn tijd een hap namen en de andere 2 negeerden, naar een paar minuten was Drake klaar en legde Vibichi ook haar bestek op haar bord. Ze heeft nooit een eet wedstrijd van hem kunnen winnen, maar ooit zou het haar lukken, dat wist ze zeker. ‘’ Wat doen jullie hier eigenlijk in Waston Forrest? ‘’ vroeg Vibichi rustig nadat ze een slok van haar melk had doorgeslikt en Vlad en Drake besloot aan te kijken. Ze had ze al jaren niet meer gezien. Waston Forrest was een groot bos vlak bij een klein dorpje ‘’ Waston Town, bekent om hun gras, gif en insect pokémon. Een van de groenste en vriendelijkste dorpjes van Donto. Donto zelf was een zeer onbekend deel van de Pokémon Wereld. In de Donto wereld had je in plaats van 8 maar 5 gymleaders al moest je wel van ieder 5 pokémon zien te verslaan, iedere gym had verschillende soorten Pokémon. Ijs, vuur, aarde, lucht en spook. De 5 badges die je ermee kon winnen waren gouden sterren met in ieder een diamantje met een andere kleur. Zo had je bij een ijs gym een doorzichtige en bij de vuur gym een rode. ‘’ We waren eigenlijk naar jou opzoek Viby ‘’ de jongen keek naar Drake die knikte. Beiden keken ze uit hun ooghoeken naar Vibichi die opeens een twinkeling in haar ogen kreeg van nieuwsgierigheid ‘’ oh waar voor hebben jullie me nodig? ‘’ ‘’ wel uhm, ten eerste lief nichtje hebben wij je niet nodig maar je ouders en ten 2de, een ten 2de is er niet ‘’ Vibichi keek naar Drake, hij ook altijd met zijn stomme antwoorden. Jade nam haar laatste hap en slikte het rustig door. ‘’ Hoe heet je eigenlijk ‘’ ze keek naar de jongen tegen over de jongen die volgens haar Drake scheen te heten maar wist dus zijn naam nog niet. ‘’ De naam is Vlad, Vlad Fyolex, aangenaam ‘’ de 2 gaven elkaar vriendelijk een hand en Drake besloot zich ook maar aan haar voor te stellen. ‘’ En mijn naam is Drake Fyolex, we zijn broers ‘’ ‘’ hoo, wacht eens even Teddy, niets broers, ik ben je grote broer en jij bent mijn kleine broertje, weet je nog? ‘’ Drake’s oren werden rood, hij haatte het als zijn broer hem voor gek zette met dat stomme Teddy. Jade grinnikte en stopte al snel toen Drake haar kwaad aankeek, hij merkte niet dat Vibichi snel een gebakken aardappel van zijn bord griste en in haar mond stopte. Vlad kuchte na de actie van zijn kleine nichtje en nam een slok van zijn glas melk. Hij had zogenaamd niets gezien. ‘’ Maar je ouders zoeken je dus en wij vergezellen je naar hun toe. Wil wel eens zien hoe het met tante Seremela gaat. Hoe lang is het geleden? 6 jaar? ‘’ een antwoord van Vibichi kreeg hij niet, ze had totaal geen zin in terug gaan naar de plek waar ze was opgegroeid. Zelf was ze liever wild en vrij net als een pokémon en op zijn tijd een beetje dol. Vlad porde in haar zij en ze keek op. Vlad had hetzelfde kapsel als zijn broertje, zwart haar alleen dan wat langer. Het enige wat aan ze verschilde was hun kleding, kleur ogen, hun lengte en leeftijd. Hij droeg bijvoorbeeld een wijde spijkerbroek en bandshirt en Drake had net zoiets als Vibichi. Een zwart/rood gestreepte trui en een zwarte broek, plus zwarte gympen met rode veters. ‘’ ja 6 jaar ‘’ kwam er zachtjes uit Vibichi’s mond en Jade keek haar rustig aan, wat was er met haar reisgenoot loos? Vibichi stond op, zei ‘’ ik ga naar bed ‘’ en liep weg. Haar Pokémon volgden haar toen ze door hadden dat ze wegging en Breloom keek even om naar de anderen, vragend, of iemand hem kon uitleggen wat er met zijn beste vriendin aan de hand was. Vlad zwaaide ‘’ trusten Vibichi! ‘’ maar kreeg geen antwoord, een deur klapte achter Breloom dicht.

De volgende ochtend klom Jade al vroeg van het stapelbed, waar ze op had liggen slapen. Ze keek naar Vibichi die haar deken over zich had heen getrokken en dus geen zin leek te hebben in wakker worden, laat staan opstaan. Jade zuchtte en trok geluidloos haar kleren aan. Pakte haar tas en verliet stilletjes de kamer. Vlad zat al klaar wakker aan tafel en nam een hap van zijn broodje terwijl Jade plaats naast hem nam en rustig een broodje ging smeren. Zij zelf had ook niet zon zin in een gesprek en nam een hap van haar broodje. Toen ze die op had, dronk ze haar glas drinken op en keek naar de klok. Vibichi was nog steeds niet haar bed uit gekomen en het was al tegen tienen, rond die tijd waren ze meestal al een uur onderweg. Ze zuchtte en keek naar de lege stoel tegen over haar. Daarnaast stond nog een lege stoel. Drake was ook nog niet uit bed gekomen. Vlad zag haar naar de stoel kijken en antwoordde op een gedachte die in haar hoofd rondspookte. ‘’ ja hij slaap meestal uit tot tussen de middag. Dus ik moet nog 2 uur wachten. ‘’ ‘’ schop je hem er niet gewoon uit? ‘’ Vlad schudde zijn hoofd. ‘’ word hij zo akelig chagrijnig van... ‘’ hij gromde even en keek naar de deur van zijn slaap vertrek.

Vibichi staarde naar de muur met nog steeds haar laken over haar heen. Ze wou niet uit bed. Ze wou niet naar haar ouders, maar ze wou gewoon door reizen alsof gister niet was gebeurt. Kon ze het maar vergeten. De deur van haar slaap vertrek ging open en iemand liep naar binnen en sloot de deur achter zich. Vibichi dacht dat het Jade was dus sloot haar ogen om te doen alsof ze sliep. Iemand trok na een paar stille telle haar lakens van haar af maar zei niks. Boos draaide Vibichi zich om ‘’ jade! Laat.. ‘’ maar het was niet Jade die haar lakens had weggetrokken, het was Drake die zijn armen over elkaar sloeg en haar stil aankeek. Weer was het stil. Toen klonk er een gil. ‘’ HOE DURF JE ZOMAAR HIER BINNEN TE KOMEN VIESPEUK. HOE DURF JE ZOMAAR MIJN LAKENS VAN ME AF TE TREKKEN. IK HAD WEL NAAKT KUNNEN ZIJN!! HOE DURF JE! ‘’ antwoord kreeg ze niet. De deuren knalden open en Jade en Vlad renden naar binnen. Snel raapte Vibichi haar laken op en sloeg die om haar heen. Dit was gewoon te gęnant voor woorden. ‘’ Wat is er hier aan.. ‘’ begon Vlad en hij keek naar zijn broertje die nog steeds stilletjes naar zijn nichtje keek. Rood was ze, van schaamte. ‘’ Dat is voor het stelen van mijn gebakken aardappel! ‘’ Jade gaf Drake een klap in zijn gezicht. ‘’ Hoe kun je haar zoiets als dit aandoen man? Je bent echt ziek! ‘’ die klap van Jade was iets wat hij totaal niet had verwacht en hij wreef verbaasd over zijn wang en daarna naar zijn broer. Hopend dat hij er iets van zou gaan zeggen. Maar zoals hij verwachte deed hij dat niet, hij liet hem altijd alles alleen oplossen, daar werd hij volgens hem sterk van en hopelijk wat wijzer. Drake keek naar Vibichi die huilde en troosten een arm van Jade om haar heen kreeg. Snikkend zei ze, bijna onverstaanbaar. ‘’ d-d-dat w-w-was h-heel g-g-g-ge.. ge.. meen! ‘’ Snel keek ze nog steeds snikkend de andere kant op, een wraak actie beramend.

Drake was het slaap vertrek door Vlad uit getrokken zodat Vibichi zich kon aankleden. Ze durfde niet meer alleen te zijn dus Jade bleef bij haar. Vlad keek alleen soms Drake teleurgesteld aan terwijl hij toekeek hoe zijn broertje wat te eten naar binnen probeerde te krijgen. (dat ging namelijk nu moeilijker dan ooit.) Een half uur later, terwijl Drake zijn laatste hap probeerde in te slikken kwamen Jade en Vibichi aanlopen, glimlachten naar Vlad en namen plaats op hun plek aan tafel. Jade keek even naar Drake die zich bijna verslikte door zijn traagheid en naar Vibichi die zijn gehoest gewoon negeerde alsof er niemand naast haar zat. Snel nam ze een broodje en at het even snel als altijd op. Na haar glas drinken stond ze op, deed haar tas op haar rug, checkte of ze alles had en volgden de andere 3 haar voorbeeld. Niemand zei iets, bang om iets verkeerd te zeggen. Al snel liep Vibichi voorop naar buiten en struikelde over iets. Een jongen met een hoed ving haar in zijn armen op en glimlachte ‘’ Hey uitkijken hé ‘’ zei hij vriendelijk glimlachend en hielp Vibichi weer helemaal overeind. Vibichi wist niets te zeggen en bekeek de jongen eens goed. Achter de jongen danste een Gardevoir sierlijk in het gras en stopte toen ze doorhad dat iemand haar stond te bekijken. Jade, Vlad en Drake gingen bij Vibichi staan terwijl de jongen haar armen los liet en de andere 3 vriendelijk aan keek. ‘’ Jullie moeten goed op deze dame letten, straks valt ze nog verkeerd. ‘’ de jongen draaide zich om en liep weg, een mysterieuze jongen gevolgd door de Gardevoir die even omkeek naar Vibichi en toen zich weer op de jongen richtte. Vibichi drukte haar handen op de plek waar haar hart zat en zakte bijna dromerig in elkaar, iets wat ze nog tegen wist te houden. ‘’ Hebben jullie die Gardevoir gezien, is ze niet prachtig! ‘’ de 3 bij haar vielen op de grond en stonden snel weer op. Misschien kenden ze Vibichi toch niet zo goed als ze dachten.

Met zijn vieren liepen ze door het bos, richting de plek waar Vibichi was opgegroeid. Met voor op Vibichi en haar Breloom. Vlak achter haar Jade en Vlad die druk een gesprek voerden over dark-type pokémon en een stuk achter hun liep Drake. Bedenkend hoe hij het beste sorry kon gaan zeggen voor zijn iets te goede of eigenlijk slechte daad. Niet merkende dat ze de zelfde weg volgden als de jongen die ze enkele minuten geleden tegen waren gekomen. Onwetend van wat het viertal en velen anderen te wachten stond. In de wereld van Donto.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Chapter 1: Another Beginning - '' It's time to dance! ''16/1/2007
Daar hing ze weer op de kop in een boom om zich heen kijkend of er iemand aan kwam lopen. Onder haar zat haar reisgenoot rustig een spelletje te spelen met haar Pikachu, die haar iets duidelijk probeerde te maken. Het weer zelf was nogal miezerig en het kon ieder moment hard gaan regenen. Gelukkig was de dicht bijziendste pokémon center dichtbij, waar ze konden schuilen als het nodig was. De tak waaraan Vibichi hing was nogal glad en ze gleed bijna naar beneden. Snel ging ze op de tak zitten, sprong bij de tak weg op de grond (wat Jade negeerde) en maakte een buiging (wat Jade ook negeerde). ‘’ Vibichi is de naam, uit bomen springen mijn faam... ‘’ hopend op reactie van Jade keek ze achterom naar haar reisgenoot die haar niet leek te horen. ‘’ …Want daar word ik geil van! ‘’ weer geen reactie. Viby gromde en Jade had even moeite met een lach onderdrukken. Pikachu keek naar de reisgenoot van zijn meesteres en vroeg zich af wat haar nou weer mankeerde, misschien moest hij maar eens Jade duidelijk maken dat Vibichi misschien een speciale dokter nodig had. Hoe kon hij haar dat het beste duidelijk maken? Al gauw oefende hij met gebaren en draaide in het rond. Jade keek fronsend naar haar Pikachu die rondjes draaide en zag dat zijn spike bandje om zijn nek niet goed zat. ‘’ Pikachu kom eens even ‘’ Pikachu viel languit in het zand, duizelig van het rondjes draaien en de ketting viel naast hem op de grond. Jade zuchtte en kroop naar haar pokémon toe om de ketting opnieuw om te doen. Uit de boom klom een pokémon naar beneden en griste Jade’s tas van de grond terwijl Vibichi het druk had met haar ‘’ ik kies jou ‘’ quote en Jade het te druk had met haar Pikachu. Toen ze klaar was kroop ze terug en zag dat haar tas weg was. Ze had hem hier toch neergelegd? Ze keek op naar Vibichi die nu een apart dans pasje deed en een keer rond draaide. Even afgeleid door Vibichi’s dansje griste de pokémon ook voorzichtig Vibichi’s rugtas van de grond. Op dat zelfde moment draaide Vibichi in de richting van haar tas met een pistool in haar handen en zei met een rare toon in haar stem ‘’ poten omhoog of ik schiet ‘’ Jade keek gelijk om naar waar Vibichi naar toe leek te kijken en zag een Aipom, met een zonnebril op geschrokken Vibichi’s tas vasthouden en liet hem snel vallen. Vibichi zette in stap in de richting van Jade en de Aipom en zei zachtjes ‘’ ik heb het zoekbevel naar de Aipom met een zonnebril vanochtend nog zien hangen bij een Pokémon center, en nu ga ik je vangen en meenemen naar het politie bureau ‘’ de Aipom rolde lachend bij haar en Jade vandaan en rende snel weg. Vibichi richtte haar pistool en riep:’’ Etoile, it’s time to dance! ‘’ ze schoot en een kleine Pokéball schoot eruit. Snel werd hij groter en viel een ruim stuk voor Aipom op de grond. Rood gloeiend kwam er een glanzende Vulpix uit die boos de Aipom aankeek. Geschrokken rende Aipom een andere kant op. Dit was dus niet zijn geluksdag. ‘’ Etoile snelle aanval en sintel, en snel! ‘’ de Vulpix knikte en begon met een zeer snelle aanval achter Aipom aan te rennen. Ze rende hem voorbij. ‘’ DANCE ‘’ Etoile zette af, draaide zich om naar de Aipom en deed een sintel waardoor hij verbrand en bijna verslagen op de grond viel. ‘’ Pikachu eropaf! Ik wil mijn tas terug en wel nu! ‘’ Jade was naast Vibichi komen staan en wees richting Vulpix en Aipom zodat haar Pikachu wist waar hij naar toe moest rennen. Ver kwam Pikachu niet, een Arbok tackelde hem en hij viel hard op de grond. ‘’ Aipom heeft je tas niet meer ‘’ een jongen kwam achter een boom vandaan en riep op een kalme manier zijn Aipom terug in zijn Pokéball. Aan zijn schouder hing Jade’s tas. Vulpix keek verward naar de plek waar Aipom net nog lag en toen naar haar meesteres, wachtend op een commando, zodat ze wist wat ze moest doen. ‘’ Hey, dat is mijn tas ‘’ viel Jade op en ze wees naar de tas op de jongens schouder. ‘’ goh, komt er ook een achter ‘’ reageerde de jongen op een sarcastische manier.  Vibichi liep rustig naar haar tas, deed die op haar rug en toen naar de Pokéball van haar Vulpix zonder de jongen aan te kijken. Vulpix rende naar haar toe. De jongen reageerde niet op Vibichi en bekeek Jade. ‘’ jij bent waarschijnlijk zon heks hé? Is het niet? ‘’ Achter hem deed Vibichi Vulpix terug in haar Pokéball, drukte op het knopje zodat de bal kleiner werd en deed die snel terug in haar pistool. Na een klikgeluid stopte ze haar pistool terug in de daarvoor gemaakte riem en sloeg haar armen over elkaar heen, naar Pikachu en Arbok kijkend. Jade liep op de jongen af en gaf hem een schop ‘’ ik ben geen heks! ‘‘ De jongen deed een sprongetje opzij uit Jade’s buurt. ‘’ Waarom kleed je, je dan zo? Zo... kut en zwart? ‘’ ‘’ Alsof jou dat iets aangaat? Denk het niet. Geef me mijn tas terug ‘’ ‘’ Vergeet dat maar heks ‘’ Weer gaf Jade de jongen een schop en deinsde hij achteruit. ‘’ Stop met schoppen kreng, straks ben je nog besmettelijk. ‘’ Jade keek naar Vibichi die in het gras zat, rustig een kop thee te drinken. –plof- Jade viel op de grond en stond snel weer op. Waarom kwam dat kind nou nooit eens voor haar op? En hoe kwam ze nou weer aan die thee?! Toekijkend hoe Vibichi een keer met haar lepel door haar kop thee draaide raakte ze geďrriteerd en richtte zich weer op de jongen die Vibichi niet door leek te hebben.‘’ Oké, een pokémon gevecht man, als ik win krijg ik me tas terug! ‘’ ‘’ En als je verliest? ‘’ ‘’ Dan.. ben ik me tas dus kwijt? ‘’ de jongen keek Jade aan en dacht even naar. Het leek hem een goede deal en knikte.

Vibichi zat nog steeds op de zelfde plek in het gras en nam een slok van haar thee terwijl Pikachu aan de rechter kant ging zitten en Arbok aan haar linkerkant. Ze grinnikte even en keek toe hoe de jongen links een stuk bij haar vandaan ging staan en Jade rechts. Nog steeds geďrriteerd door hoe Vibichi thee dronk en haar niet vroeg of zij misschien ook wat wou. ‘’ zullen we maar 1 tegen 1 doen? Het lijkt me niet dat jij met die armzalige Pikachu van je veel pokémon hebt kunnen vangen, laat staan 1 ‘’ Jade negeerde wat de jongen zei en knikte. ‘’ Laten we nou maar beginnen, des te eerder ben ik er vanaf. ‘’ Jade pakte een Pokéball en dacht nou of dit wel een goed idee zou zijn. Misschien zette de ander wel een water Pokémon in. Aarzelend of ze een ander moest nemen pakte de jongen een Pokéball. ‘’ Bang? ‘’ Jade keek op, recht in de ogen van de jongen. ‘’ zou je wel willen hé? ‘’ beiden gooiden ze tegelijkertijd hun Pokéball en kwamen er 2 grote pokémon uit. ‘’ Nidoking, hoorn aanval ‘’ een Nidoking brulde en stormde woest op zijn tegenstander af. ‘’ Charizard, grijp zijn hoorn en win dit voor me! ‘’ Charizard knikte en greep Nidoking bij zijn hoorn. Met moeite probeerde hij de Nidoking bij zijn borst vandaan te houden en wachtte op wat hij nu moest doen. Jade juichte, de jongen gromde en het gevecht was begonnen. ‘’ dubbel schop Nido ‘’ Nidoking probeerde Charizard te schoppen. ‘’ Charizard gooi hem maar bij je weg. ‘’ Charizard knikte begon de Nidoking met moeite in het rond te draaien en slingerde hem weg. Helaas lande hij op zijn achterpoten en stormde weer op Charizard af. ‘’ Vlieg Charizard! ‘’ Charizard spreidde zijn vleugels en zette zich af van de grond, net op tijd want zijn tegenstander probeerde hem neer te halen. ‘’ Verdomt ‘’ Vibichi keek naar Charizard die over Nidoking vloog en hem van achter vast greep. ‘’ o shit.. niet! ‘’ ‘’ aardbeving nu! ‘’ Jade juichte bemoedigend naar haar pokémon terwijl hij met Nidoking omhoog vloog. En rondjes ging vliegen om de Nidoking duizelig te maken. ‘’ Nidoking probeer los te komen ‘’ Nidoking probeerde los te komen maar het leek hem niet te lukken terwijl hij duizeliger werd en Charizard hem ieder moment hem weg kon smijten. ‘’ Nog even Charizard! ‘’ Jade keek naar haar pokémon die nog even bleef rondjes vliegen en toen hard Nidoking naar beneden smeet.

Jade pakte haar tas van de grond en zag de jongen snel weg lopen met Arbok achter hem aan. Ze glimlachte en keek naar de plek waar Vibichi hoorde te zitten met haar thee. Waar ze dus niet zat, ze was verdwenen.

Ergens in een supermarkt niet ver van Jade vandaan rende een hongerige Vibichi achter een stagiaire aan die een kar had vol met haar favoriete koekjes waarvan ze wat moest hebben. De stagiaire van de winkel zelf leek het niet te merken en keek omlaag toen Vibichi struikelde en naast haar op de grond viel. ‘’ hoi ‘’ kwam er zachtjes uit haar mond en ze hielp behulpzaam Vibichi over eind. ‘’ kan ik u helpen? ‘’ ‘’ u kunt u altijd helpen, mag u een paar van u’s favoriete koekjes? ‘’ Vibichi wees naar de kar met koekjes en een licht verbaasde stagiaire knikte. Blij griste Vibichi een paar dozen uit de kar en rende zonder een bedankje richting de kassa. De verbaasde stagiaire grinnikte en besloot maar verder te gaan met wat ze van plan was, ze wou namelijk niet ontslagen worden. Nadat Vibichi had afgerekend stopte ze een koekje in haar mond en de rest in haar rug tas. Op dat zelfde moment bedacht ze zich dat ze iets was vergeten maar kon er niet opkomen wat. Rustig ging ze buiten op een muurtje zitten en keek toe hoe een groep Pidgey vrolijk tjirpend langs vlogen richting het zuiden. De Pidgey-trek was altijd mooi om te bekijken, bij zon’s op - en ondergang. De zon ging al onder, het was tijd om een pokémon center te gaan zoeken en daar te overnachten. Vibichi keek zoekend om zich heen waar was haar reisgenoot eigenlijk? Een regen druppel tikte op haar neus.

Jade zat in een stoel in het Pokémon Center terwijl ze haar pokémon aan Zuster Joy had overhandigd voor een goede verzorging. Ze staarde door het raam naar buiten en keek toe hoe het buiten stortte, afvragend van waar Vibichi zou zijn. Waarschijnlijk was ze in een winkel op koekjes jacht, jade snoof even. Vibichi en koekjes ook altijd. Mocht je haar ooit nodig hebben kun je haar daar altijd vinden. Een jongen stapte drijfnat het PC binnen en een even natte Houndoom volgde in zijn modderige voetsporen. Uit zijn ooghoeken keek hij naar Jade die zich verdiept had in een tijdschrift en liep toen naar de balie van zuster Joy om aan haar zijn Pokemon te geven. Jade zelf merkte het niet en keek op toen een Chansey aan kwam lopen met 6 Pokéballs die ze van haar aannam en terug stopte in haar tas. ‘’ bedankt Chansey ‘’ Chansey keek blij en liep even blij weg. Weer een tevreden trainer voor op haar lijstje. Nadat de jongen al zijn pokémon, behalve Houndoom aan zuster Joy had overhandigd plofte hij naast Jade op de bank en gleed met zijn hand door zijn haar zodat het aan de kant ging. Stiekem keek hij over haar schouder naar het artikel dat ze aan het lezen was en snel naar het plafon toen ze omkeek omdat ze dacht dat iemand haar zat te begluren. Toen ze de jongen naast haar onschuldig naar het plafon zag kijken richte ze zich weer op haar tijdschrift en dacht na over Vibichi.

Vibichi zelf rende klets nat over een pad richting het Pokemon Center waar Jade volgens haar nu moest wezen en lette niet op wat om haar heen gebeurde. Een Breloom rende met haar mee en stopte toen hij een Snorlex een stuk van ze vandaan midden op het pad zag liggen. Snel pakte hij Vibichi bij haar tas om haar te laten stoppen met rennen en ze viel lang uit achterover op haar rug, door de gladheid van de stenen. Breloom keek bezorgd zijn trainster aan maar die knikte al snel dat alles oké was en stond weer op ‘’ Hoe komt die Snorlax nou weer hier? ‘’. Breloom haalde zijn schouders op, hij had geen idee, het liefst wou hij gewoon dat de Snorlax aan de kant ging zodat ze door konden gaan. Ook al konden ze niet veel natter worden dan ze al waren. Toen beiden beter keken zagen ze een gedaante midden op de buik van de Snorlax liggen slapen. Het was een jongen, en om een of andere reden kende ze hem ergens van, maar van wat? Langzaam klom ze omhoog en keek eens goed naar zijn gezicht. ‘’ DRAKE KLOOTZAK, WAKKER WORDEN. JE BLOCKEERD MIJN PAD ‘’ de jongen schrok wakker en rolde van de Snorlax af. Peinzend trok hij zich aan Snorlax poot overeind en keek Vibichi aan. Waar kende hij haar toch van? Vibichi keek naar de jongen, Drake heette hij dus. Het was haar neefje en volgens mij herkende hij haar niet. ‘’ Je bent mij toch niet vergeten hé? ‘’ de jongen besloot eens goed te kijken naar het meisje die zijn rust had verstoord en richtte zich op de Breloom. ‘’ S-Shinn ben jij dat? ‘’ de Breloom knikte blij en liep naar hem toe. Vibichi glimlachte, als hij haar Pokémon herkende, moest hij haar nu ook wel herkennen. Drake keek weer naar het meisje en fronste. ‘’ Wat moet jij met mijn nichtjes Pokémon?! ‘’ Vibichi gleed met haar hand over haar gezicht, nu wist ze het weer, Drake was toen hij klein was ook al zo raar met denken. ‘’ Ik BEN je nichtje Drake! ‘’ ‘’ Echt niet! ‘’ ‘’ Niet? Waarom zou ik haar niet zijn? ‘’ Breloom zette een stap achteruit. Meng je nooit in een familie ruzie. ‘’ Omdat zij wat eh.. wat breder is zeg maar.. ‘’’je vond me dik?! ‘’ ‘’ Nou.. ‘’ ‘’ Heb je jezelf toen wel eens goed in de spiegel gekeken? Teddy?! ‘’ Drake klom op de Snorlax naar Vibichi toe. ‘’ Teddy? Zo noemde me nichtje me altijd... hoe weet jij daarvan? ‘’ hij porde een keer in haar buik en keek haar vragend aan. ‘’ Zo noemde ik je altijd omdat je vroeger altijd het jasje van mijn grote teddybeer aantrok. ‘’ Even was het stil, nou misschien wel langer dan even. Want de regen stopte en de zon begon weer vrolijk te stralen. Verbaasd keek Drake Vibichi aan. ‘’ Vibichi? ‘’ meer kon er niet gezegd worden. Een groep Ursaring doken op uit de struiken, verstoord uit hun slaap en keken woedend de 2 aan. ‘’ uh-oh ‘’ zeiden Vibichi en Drake beiden in koor. Sprongen van de Snorlax af en Drake riep de Snorlax terug in zijn pokéball en begon te rennen. Al snel werd hij gevolgd door Vibichi en haar Breloom en een groep woeste Ursaring. Die niets leuks voor ze in petto bleken te hebben, richting het Pokémon Center. Hopend dat ze die maar net op tijd konden halen.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer