Wie is Jezus?
Op zoek naar God
Bijverdienen?
Zinngeld (tip!) - Surfrace (tip!)
MoneyMiljonair - Euroclix
Gratis Korting - Zorgpremie vergelijken?
Dagdeal (468x60)
... en zijn CI

Home - Profile - Archives - Friends

De revalidatie

Posted on 17/10/2006 at 01:03 - 6 Comments - Post Comment - Link

Het einde...???           8 april

 

Aan de spraakprocessor is niet meer gesleuteld. Des te meer aan de andere kant. Op 15 januari begin ik met een Phonak Power Extra. Een instap model hoorapparaat weliswaar in de zware klasse. Jolanda probeert de curve in te stellen die gelijk is aan de CI. Maar nee, het hoorapparaat is me veel te dominant. De zware tonen gaan de CI overheersen, en zo graag ik dat vroeger had, wil ik dat nu helemaal niet meer! Daarop wordt het volume ver terug gedraaid, zodat de CI weer dominanter wordt. Meteen daarop gaan we testen op richting horen. Want dát zou de essentie zijn van een hoorapparaat in combinatie met de CI. Ik kom te zitten tussen 13 speakertjes, en ik krijg een schakeldoos voor mijn neus met 13 knoppen waarop ik kan drukken uit welke box het geluid komt. Het geluid is een breedband geluid (niet te verwarren met ADSL of UPC) en het is opgebouwd uit zowel hoge, midden en lage tonen. Vol enthousiasme druk ik steeds op de boxen 11, 12 en 13, die rechts van me staan aan de CI zijde. Ik vind wel dat ik het er goed van af had gebracht, ware het niet dat ik nu pas te horen krijg dat er uit iedere box één geluid komt... Dus mijn hoorapparaat deed dus niks!

Daarom tóch wat volume opgedraaid, zodat mijn hoorapparaat wél iets doet. Een tweede test, hoewel ik nu weet dat er ook geluiden links van me zullen komen, blijf ik toch alles alleen rechts van me horen, de CI dus.

Omdat ik ook aan het toestel moet wennen, besluiten we om er voor dit moment mee te stoppen, en over 6 weken weer een nieuwe poging te doen.

 

Ik ben inmiddels weer full-time aan het werk, en ik hou last van het omgevingslawaai van collega’s en airco’s en zo. Ik vlucht dan ook regelmatig naar een twee-persoonskamer elders in de gang. Natuurlijk een stuk rustiger, maar ook minder gezellig. Met zijn tweeën is het veel minder slap zeveren... des te meer roddelen...

Ik merk ook dat het hoorapparaat me toch meer in de weg zit, dan dat het bijdraagt aan het spraakverstaan. Ik heb meer ruis op de lijn, terwijl er niets tegenover staat. In de kantine zet ik hem af, en vergeet hem daarna gewoonweg weer aan te zetten.

 

Maar... toch een grote winstpunt is wel de muziek! Het hoorapparaat en de CI bieden een uitstekende mogelijkheid om een stereo-geluid binnen te krijgen. Ik zet daarbij het hoorapparaat zo hard mogelijk, en de CI juist zo zacht mogelijk. Ik krijg via de CI dan wel de hoge tonen van de zang of solo’s binnen, maar het vervormd dan niet tot een zingende Donald Duck of rammelende gitaar. Het warme van de volle lagen tonen is een kolfje naar de hand van Phonak.

Bij de eerstvolgende terugkomdag laat ik een apart muziekprogramma op mijn CI erbij zetten. Hierbinnen laat ik de midden en lage tonen wat meer domineren. Ik hoef in deze stand toch geen letterlijke teksten te kunnen volgen.
Toch ben ik niet tevreden over mijn hoortoestel. Ik zou graag wat hogere tonen willen hebben, maar dat kan deze niet aan zonder te protesteren met het vertrouwde gefluit...

Daarom stappen we over op de Phonak Extra 411AZ, welke wat meer mogelijkheden heeft, en waar ik wat meer aan kan bijbetalen...

Ook moet mijn oorstukje worden aangepast, een hoorn-boring maakt dat hoog-frequente geluiden minder weerstand hebben waardoor het minder snel gaat fluiten.

De audiciën laadt de grafiek van mijn audiogram in het hoorapparaat, en ik merk direct het verschil. Dit type is helderder en dus veel minder bonkerig dan het eerste.  Bovendien bied het de mogelijkheid om meerdere programma’s in stellen waartussen ik kan switchen. Natuurlijk kies ik weer voor een spraak- en een muziekprogramma. Het eerste is licht en helder, in de tweede laat ik de lagere tonen wat meer domineren.

Een week later heb ik de eerste controle. Om het spraakprogramma nog helderder te krijgen laat ik er 6dB bijdraaien in de hogere frequenties. In het muziekprogramma laat ik het totale volume wat harder zetten met 6 dB.

Dit kan ik de komende periode weer uitproberen.

 

Ik moet echter ervaren dat het spraakverstaan met het hoorapparaat niet echt verbeterd, daarvoor blijft het te zacht. Echter de muziekbeleving gaat er met sprongen vooruit! Ik kan de zangkunsten van mijn oudste weer kritisch volgen, evenals die van haar deelgenoten tijdens een songfestival van haar school. Ik hoor duidelijk weer verschillen in stemgebruik en tonatie, en dat was lang geleden. Mijn spruit heeft het er met een eervolle vermelding uitstekend gedaan. Veel reakties gehad! Ik loop nu met een zonnebril en hoed alla Micheal Jackson over de straat, om niet steeds herkent te worden als de vader van Irene..

Ook heb ik zelf mijn eigen muziekaktiviteiten met mijn combo ook weer opgepikt. We spelen enkele nummers waar ik vroeger veel moeite mee had, omdat ik de zang niet voldoende hoorde. Dit gaat nu vreselijk goed! Ik hoor de overgangen, en het lukt me zelfs weer om op gehoor de juiste accoorden te vinden.

 

Even een kleine afdwaling: GSM-gebruik in combinatie met een CI. Ik heb een Nokia 6021. Ik kan er mee telefoneren mits ik het op speakerstand zet. Tot groot vermaak van omstanders (lees collega’s) vooral als het privé aangelenheden betreft... Ik heb terloops een andere GSM in mijn handen gehad. Een Samsung E570. Dit is een type dat je open klapt. Het blijkt per toeval dat ik hiermee, zonder enige hulpmiddel, kan telefoneren! Na deze ontdekking heb ik ook een MOTOROLA RAZR (ook uitklapbaar) uitgeprobeerd. Dit gaat ook prima! Als laatste nog een NOKIA 7390 (wederom uitklapbaar) maar deze stoort iets meer dan de andere twee merken. Ik heb het idee dat dit goed gaat omdat deze mobieltjes UITGEKLAPT groter zijn dan mijn GSM. Hierdoor zit de SIM-kaart vermoedeljk verder van de CI waardoor het niet stoort. Ik wil deze ervaring delen met andere CI-dragers. Mogelijk onstaat er dan een lijst van geschikte GSM’s voor CI-drager. Sterker, misschien dat dit ook geld voor hoorapparaten. Maar dit kan ik niet goed testen.

Nog een afdwaling: inmiddels ben ik per toeval een trotse bezitter geworden van een heuse motor. Om een lang verhaal kort te maken, ik heb problemen met mijn helm. Als ik deze opzet, schuift mijn magneetje van mijn implantaat. Zijn er CI-dragers die ervaring hebben met bepaalde types motorhelmen die geschikt zijn in combinatie met een CI? Of misschien daar andere ideeënof oplossingen over hebben? Graag dan een reaktie.

 

Inmiddels ben ik in dit hoofdstuk nu zo’n 3 maanden verder. Een lange rit naar het AMC (met de auto), want het verkeer werkt deze keer niet mee. Daardoor ben ik wat te laat voor mijn afspraak. Maar mijn complimenten aan de flexibiliteit van dit CI-team! Er wordt links en rechts wat geschoven, en uiteindelijk heeft Ellen, de logopediste, de hele ochtend tijd voor mij!

Ik geef dus aan dat ik niet echt enthousiast ben over het hoorapparaat qua spraakverstaan. Daarnaast merk ik op dat het hoorapparaat bij constante muziek (bijv. in de auto) aan het switchen is tussen zacht en hard. Ellen weet me te vertellen dat het apparaat dan denkt dat er sprake is van ruis, en daarom automatisch dempt. Dit is niet wat ik wil. Ik wil graag als slechthorende zélf bepalen welk programma ik wil draaien.

Even een telefoontje naar Phonak leert haar dat ze dit switchen niet uit kan zetten, maar wel kan het “stille” programma handmatig gelijk gemaakt worden aan het normale programma. Aldus geschiedde. Mijn hoorapparaat switcht nu tussen twee programma’s met dezelfde instelling. Ik merk er niets van, zo snel gaat dit.

 

Ellen zet de sessie voort met het inlezen van het hoorapparaat in haar PC, en constateert dat er toch veel meer volume bij zou moeten dan nu. Het lukt haar om het volume in het spraakgebied tot het maximale op te schroeven. Het apparaat zit nu wél tegen het fluiten aan. Ik hoor het zelf tijdens lachen (en daar heb ik nogal eens last van) en bij kauwbewegingen lichtjes fluiten.

Toch besluiten we om dit zo te laten staan. Ik kan het altijd nog zachter zetten. En misschien zijn er nog mogelijkheden met het oorstukje. Maar dat mag de audiciën uitzoeken...

Omdat ik toch twijfels heb over mijn vorderingen, besluiten we om, ondanks de grote veranderingen in de settings van het hoorapparaat, toch enige testen te gaan doen. De laatste waren van eind november, met een percentage van 69 en 71% op de woordenlijsten. Ik heb er wel een hard hoofd in, ben wat vermoeid door de stress op het werk, ben de laatste weken flink verkouden geweest, ook last van astmatische bronchitus. Kortom algemene malaise... Ik oefen ook niet meer...

De woorden komen uit de box, en ik begin ze zo goed mogelijk te herhalen. Bij de laatste zeg ik:”man”. Ellen:”zonde!!, het was NAND!!! Een naam”!! Tja een stressfull beroep, logopedie, zit ze steeds roder te worden opdat ik de 100% zou halen!!

Uiteindelijk scoorde ik over deze twee testen 97 en 94%. Ikke apetrots natuurlijk!! Dit is geheel boven verwachting!! Bijna geen gehoorverlies! Dit moet ik natuurlijk wel relativeren! Dit heeft alleen betrekking op spraak in een geluidsdichte cabine, dat is in een normale situatie nooit haalbaar! Ik merkte zelf al dat ik direct last had van een paar mensen in die ruimte, waardoor het meteen een stuk minder ging.

Het richtinghoren gaat wederom fout. Alle geluiden komen bij mijn CI binnen. Dus alles van rechts. Persoonlijk vind ik dit niet zo erg. Ik ben er aan gewend.

Vervolgens de test waarbij zinnen worden opgelezen terwijl er ruis op de achtergrond is. Heb je de zin goed, dan wordt je gestraft met meer ruis. Heb je het fout, dan wordt je beloond met minder ruis. Rare jongens die romeinen... Maar goed, bij de laatste testen moest er gemiddeld zo’n 6 dB verschil zijn tussen de stem en de ruis zodat ik het kon verstaan. Ditmaal is het 1,4 dB en 2,7 dB in de tweede oefening. Een aanmerkelijke verbetering. Omdat ik steeds in de veronderstelling ben dat het hoorapparaat geen bijdrage levert in het spraakverstaan, doen we ook twee testen zonder hoorapparaat. Opmerkelijk, want nu moet er 4,2 dB verschil zijn. Dit is meteen het bewijs dat mijn veronderstelling dus onjuist is!

 

Ondertussen komt mijn KNO-arts ook nog even binnen. Even informeren hoe het met me gaat. Erg betrokken die man. Hij wil graag nog de resultaten weten van het restgehoor aan mijn geopereerde zijde. Dit is nog niet gemeten. De laatste tijd word er weer meer onderzoek gedaan naar CI in combinatie met een hoorapparaat aan dezelfde zijde. Er is binnenkort een symposium hierover. Meteen wordt me gevraagd of ze een foto van me mogen maken, met aan één kant de CI, en de andere kant mijn hoorapparaat. Dan weet men op het symposium tenminste waar men over praat. Niet-specialisten weten dat al op het moment dat de agenda er is, maar specialisten hebben blijkbaar iets meer informatie nodig.... Er wordt me gezegd dat ik dan binnenkort wereldberoemd ben... kan ik in Amsterdam ook met zonnebril en hoed over de straat...

Op mijn beurt maak ik van deze situatie gebruik om te informeren naar de beloofde nieuwe processor, de Harmony met de 120-kanalen strategie. Deze is momenteel leverbaar, en de KNO-arts gaat er direct werk van maken, dat het ook daadwerkelijk aan me geleverd gaat worden.

Waar een fotootje allemaal niet goed voor is...

Ik vraag me eerlijk gezegd wel af, wat de werkelijke meerwaarde zal zijn van de Harmony, gezien de resultaten van dit moment. Maar het zal zeker geen verslechtering zijn, daar ben ik van overtuigt!

 

Ik denk dat ik nu zo’n beetje aan het einde van mijn traject zit. De logopediste zal me nog bespreken in het team, en afhankelijk daarvan nog een vervolg afspraak maken. Anders wordt het de jaarlijkse controle. Ik denk dat mijn blog dan even zal stoppen totdat het traject met de Harmony begint.

 

Dit lijkt me ook de beste gelegenheid om ieder lid van het CI-team bedanken voor de geweldige inzet! Ook de mensen op de achtergrond zoals de secretaresses die met de nodige flexibliteit hebben gepland en geschoven, maatschappelijk werk, de mensen van de voorbereidende metingen. Uiteraard heb je wat meer contact met de KNO-artsen, audiologen en logopedisten. Bedankt voor jullie deskundige, kritische maar ook ontspannende, gezellige, lachwekkende bijdragen, welke tot dit resultaat hebben geleid!! Het was gewoon leuk om naar het AMC te gaan. Amsterdamse humor... maar wij hebben Dommelsch.... gaat blijkbaar goed samen...

Ook van de lezers en lotgenoten heb ik veel leuke reakties en steun gehad. Bedankt hiervoor! Ik hoop dan ook dat deze blog een bijdrage levert aan (toekomstige) CI-dragers.

 

Mvg

Paul

 

Werken aan de weg...          7 januari

 

Het revalideren is nu écht begonnen! Aanvankelijk 3 x 2 uurtjes per week werken. Ik word nu geconfronteerd met situaties buiten de huiselijke sfeer. Mijn plek is in een kantoortuin van 6 bedoelde werkplekken, maar speciaal voor mij uitgebreid naar 8 tafels en stoelen. Dit werkt sfeerverhogend, immers, hoe meer zielen, hoe meer vreugd! Helaas is de belangstelling op de eerste dag wel erg groot, en tel ik op een gegeven moment maar liefst 14 personen die op onze kamer aan het werk zijn. Ben doodop van alle geluiden om me heen. Pratende collega’s, rammelende toetsenborden, telefoons, de airco van de serverruimte. Van dit laastste blijk ik nog het meeste last te hebben. Aanvankelijk is dit gegons wel te hebben maar het gaat al vlug overheersen. Tja, dan heb ik het na 2 uurtjes wel gezien, ik bedoel gehoord!!. Alle geluiden worden troebel, en het lukt me dan niet meer om nog enig onderscheid te maken. Dit patroon herhaalt zich voor zo’n twee weken. Gelukkig niet iedere dag met 14 man, maar als het er 4 of meer zijn, merk ik het meteen. Gezellig, maar een groot probleem om dan de concentratie vast te houden. Het zijn dan ook de weken van hoofdpijn en oorsuizen.

 

Tijdens de kerstdagen geniet ik relaxed van het gezelschap waarin ik me bevind. Het kost me weinig moeite om gesprekken te voeren, terwijl er toch zo’n 100 mensen in de zaal zitten te keuvelen. Dit is altijd nog een onmogelijkheid gebleken.

 

Inmiddels ben ik begonnen met 5 x 2 uur arbeidstherapeutisch. En na het nodige geknal van vuurwerk heb ik er de hele week al steeds een halve dag opzitten, voordat ik de pijp aan Maarten geef. Ik kom dan vermoeid thuis, twee minuten in de bank, en ik slaap...

 

Als er niet te veel ruis is op de lijn, lukt het me steeds beter om me te concentreren op de werkzaamheden. Ik kan dan veel gesprekken volgen, ook al ben ik er niet direct bij betrokken. Wél kost het me veel energie en concentratie om alles naar mijn boinische oor te leiden. En als ik hierin verslap, ben ik weer net als voorheen, compleet afhankelijk van het mondbeeld. Dus als ik moe ben, krijg ik nogal eens de neiging om té selectief te zijn, waardoor ik zelfs al een kop koffie ben misgelopen...

Ook mijn huisgenoten moeten dan weer wat meer moeite doen om zich verstaanbaar te maken.

 

Het gehoor is nu zover gestabiliseerd, dat het fijn-tunen van de spraakprocessor aan een einde is gekomen. Ik ben benieuwd naar het uiteindelijke resultaat, maar ik weet nu al dat het een succes is. Volgende week maandag wordt een hoorapparaat aangemeten. Het richtinghoren zou hiermee terug kunnen komen. Ik hoop dat daarmee het geluid ook mooier wordt. Het transistorradiootje staat immers nog steeds aan. En dat het ditmaal niet ten koste gaat van het spraaakverstaan. Het moment van de waarheid. Muziek of geen muziek. Als alles meezit, dan zouden we in februari weer kunnen beginnen met gitaarles geven. Maar dat is dus nog afwachten. Ik hoop er het beste van.

 

 

Ups en downs...          4 december

 

De afgelopen periode stond in het teken van het fijn-tunen van de processor. Eerst wordt het midden-volume weer verder opgeschroeft. Aan de hand van losse tonen moet ik weer de grenzen aangeven van wat ik prettig vind om te horen, en wat te hard gaat. Het valt de audiologe wel op dat ik de losse tonen veel beter kan verdragen dan het totale spraakverstaan. Want ze moet het volume behoorlijk wat naar beneden bijstellen op het moment dat ze het programma “vrijgeeft” aan de processor. De spraak komt dan erg hard binnen. Iedereen schijnt hier last van te hebben, maar bij mij is het verschil wel erg groot.

De kwaliteit van het geluid blijft nog steeds wat achter, met name lange klanken vibreren. Zo lijkt een aaaa op een rrrrr, en het zelfde geld voor een eeeee. Dit is ook een van de reden dat muziek nog steeds niet mooi klinkt. De lange tonen hebben ditzelfde effect, en rammelen dus. De audiologe gaat nu uitproberen of het aanpassen van de stroombronnen iets oplevert. Ze legt uit: geluiden worden omgezet in stroompjes die afgegeven worden aan het implantaat. Deze stroompjes kunnen we varieren in sterkte. Zwakke stroompjes zijn precieser in te stellen, maar “raken” slechts een klein gedeelte van het slakkenhuis. Sterke stroompjes zijn grover, en bestrijken een groter stuk. De eerste poging is het proberen van zwakke stroompjes. Dit pakt voor mij niet zo goed uit. Het rammelen word hiermee versterkt. Deze instelling word weer verwijderd, en nu komt het grof geschut. Dit is een aanzienlijke verbetering! Ik krijg wel de waarschuwing mee dat het geluid een stuk harder zal zijn. Inderdaad, als het programma is opgeslagen op mijn processor, komt het veel te hard binnen. Dus het volume word meteen maar even teruggeschroefd. Deze instelling moet de muzikale kwaliteit sterk gaan verbeteren. Vol goede moed rijd ik weer naar huis. Aangezien ik weldra mee mag rijden in de defilé, zet ik een cd-tje op met muziek van mijn favoriete zanger op dit moment: JW Roy, zijn nieuwe cd “Laagstraat 443”. Nederlands-talig, naja, Brabants is beter gezeejd... In ieder geval kom ik halverwege de cd (en file..) op het lumineuze idee om het nieuwe programma uit te proberen. Jawel! Het betekent een aanzienlijke verbetering. De rammel van de gitaar is weg, en hij zingt een stuk beter... Het blijft jammer dat de lage tonen niet aankomen. Ze worden door de processor niet doorgegeven.

Nu ik deze stand eenmaal heb geprobeerd, wil ik het eerste programma niet meer gebruiken. Het klinkt niet zo mooi.

 

Toch krijg ik enige dagen later van mijn gezinsleden enige kritische geluiden te horen: ze hebben de indruk dat het spraakverstaan de laatste tijd wat is stil blijven staan, of zelfs is verminderd. We doen een luistertest aan de keukentafel, en inderdaad blijkt dat ik nog steeds evenveel fouten maak dan een paar weken terug. Tja, dan ga je nadenken. Wat is er dan gebeurd sinds een paar weken? Er is vooral comfort toegevoegd aan het geluid, door de middenfrequenties te verhogen. Geluiden klinken natuurlijker, het gerammel en getoink is minder.

Dit moeten we morgen dan maar eens bespreken met de audiologe....

We besluiten om uit voorzorg een doos bonbons mee te nemen, teneinde de stemming erin te houden, en als dank voor de geweldige prestaties van het team!!

Bij Jolanda, de audiologe, begin ik enigzins bezwaard te vertellen dat het wat minder lijkt te gaan dan een paar weken geleden... bang dat we twee weken verloren hebben.... Ze besluit daarop, om te kijken naar de verschillen in de programma’s van toen en nu. Wat blijkt, door het steeds opdraaien van het midden-volume, zijn de lage en de hoge frequenties wat achter gebleven. Juist in deze gebieden zitten de ff, g’s en ss-en, en de m&n’s...,.En omdat ik bij losse lage tonen steeds aangaf dat ik deze niet prettig vond, zijn ze op het nivo gebleven van een paar weken geleden. Maar tijdens het spraakverstaan blijk ik ze wel degelijk nodig te hebben en te willen gebruiken. Hier zie je dus weer het extreme verschil wat ik heb tussen de tonen afzonderlijk en de totale spraak. De oplossing is simpel, de buitenste frequenties worden opgehaald. Het geluid wordt weer scherper, meer detail voor medeklinkers. Blijkbaar zijn mijn hersens (die doen ook nog mee) meer getraind, zodat bijgeluiden als gerammel en getoink wegblijven. En, geen twee weken verloren.. zucht!!

Nu dit probleem is gefixt, mogen we dit direct gaan testen bij de dames der logopedie.

Na enige luistertoetsen om nog wat te wennen aan de nieuwe instellingen, komt er een test op het uitfilteren van medeklinkers. Hierop scoor ik nu een percentage van 64%, wat de vorige keer nog 41% was. Dikke vooruitgang dus. Als dank wordt ik geplaagd door niet bestaande zinnen, vol met foute woorden. Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig... maar dat gaat nu niet op. Getergd stort ik me op de onzin die ik krijg voorgeschoteld. Maar het werkt wél. Ik grossier in complimenten, de logopediste tot wanhoop brengend. Want ze zal de volgende keer weer iets moeilijkers moeten verzinnen...

Verder wordt er vandaag ook het telefoneren geoefend. Dit gaat goed! Ik besef dan ook dat het ook een kwestie is van het terugkrijgen van vertrouwen. Ik moet vertrouwen op de goede afloop van het gesprek. Voor de komende periode ga ik hierop oefenen. Ik ga bekenden bellen, potje zeveren en de rekening opsturen naar het AMC..

 

Verder staat deze week in het teken van de musical West Side Story! Mijn oudste is daar al maanden voor aan het repeteren, samen met medeleerlingen van het scholengemeenschap. De voorstelling is voor de hele week zowat uitverkocht! De lat ligt hoog. Het is geen gemakkelijk stuk om te spelen. De nummers liggen niet gemakkelijk in het gehoor.. ze heeft voor de zekerheid alle tomaten die in huis waren maar opgegeten...

Voor mij een uiteraard weer een test. Hoe zal ik het beleven?

Vol trots kan ik vermelden dat het fantastisch is gegaan. Een geweldige performance, dynamiek en zang.

Met vlagen kan ik de letterlijke teksten horen, en in ieder geval steeds voldoende om de draad van het verhaal vast te kunnen houden. De muziek vlakt echter nog steeds af, alsof het geluid door een paar goedkope boxen komt. Desondanks geniet ik van de zang, vooral omdat het veelal in de hoge tonen zit.

 

Samenvattend kan ik zeggen dat deze periode er een is van ups en downs. Erg nuttig voor het vervolg. De situatie lijkt zich wat te stabiliseren. Ik ga ook wat meer geluiden selecteren. Ik hoef niet alles meer te horen. Pas, als me geld of koffie wordt aangeboden, dien ik direct te reageren....

 

 

Voor Harrie,       12 november

 

Een week is gepasseerd, en vandaag de eerste fitting met de teruggekeerde bergbeklimster annex audiologe Jolanda. Ze heeft weinig last van het hoogteverschil, en begint voortvarend aan het tunen van de processor. Ze schroeft het middenvolume wat op, afgaande op de signalen van mij. Daarnaast zet ze er een tweede programma bij, wat het geluid wat voller moet maken. Ik merk het verschil direct. Het geluid is softer, minder scherp en voelt goed aan.

Dr. Grolman komt tussendoor nog even informeren. Met enige uitwisseling over Stratocasters en Gibson Les Paul blijkt deze man het gitaarspel ook te beheersen. Hij koopt ze echter direct in de US.. verschil moet er wezen..Meteen aan hem toestemming gevraagd om, tijdens het muziek maken,  mijn CI te mogen ondersteunen met het oude hoorapparaat in het andere oor. Geen probleem, doen!! Maar waarschijnlijk zal het wel te hard staan, is de waarschuwing...

De luisteroefeningen gaan goed vandaag. Bij drie testen haal ik 67, 76 en 73%. Da’s toch bijna 20% meer. We spreken bij deze af om voor de volle 100% te gaan!! Geen berg te hoog..

 

Vanavond dus de test op het nummer Just Hold Me! Ik heb mijn hoorapparaat ingedaan. Ze hebben gelijk, het geluid komt hard binnen.. Maar de mix van hoorapparaat met CI zou toch wel kunnen werken. Ik slaag voor de test, en ze hebben zoveel vertrouwen in me, dat ik zelfs solo mag openen. (Zodat beide galpers de kans hebben om, in geval van nood, ongezien te verdwijnen..)

 

De tweede dag van de week staat eveneens in het teken van het ziekenhuis. Maar ditmaal mijn eigen werkplek. Ik combineer mijn bezoek aan de bedrijfsarts met een paar uurtjes werken. Wederom een hartelijk ontvangst van mijn collega’s. Tussen het vertellen door, lukt het me ook nog om een neipend probleem op te lossen. (Ik mág blijven...)

De bedrijfsarts vraagt me naar mijn bevindingen, en hoe ik tegen de werkhervatting aankijk. Ik geef zelf aan dat ik nog zo’n 3 – 4 weken nodig denk te hebben. Hij geeft me de ruimte om te revalideren, en over 3 weken zal ik 3 x 2 uur per week mijn werk hervatten. Tijdens het bezoekuur ga ik nog naar mijn vroegere buurman. Hij is ernstig ziek, en krijgt te horen dat het een verloren strijd is. Toch, en dat is hij ten voeten uit, toont hij belangstelling in mijn vorderingen met mijn CI, en vind het geweldig dat het zo goed met me gaat. Ik neem afscheid van hem, een man die veel voor ons heeft betekent. Die met zijn vakmanschap, belangeloos, dag en nacht voor ons klaar stond.

 

Twee dagen later krijg ik een telefoontje van mijn moeder dat hij vannacht is overleden.... Rust zacht!!

 

Vanavond moeten we nog een generale repetitie en een soundcheck in de kerk doen. Het is voor mij de eerste keer dat er een keyboard mee doet, dus dit is even vogelen met de volumeknoppen. Ik ben daarin volledig afhankelijk van de vader van Gijs. Ik hoor weinig volumeverschil tussen de zang van Irene en het toetsenspel van Gijs. Hij vertelt me wat hij hoort, en ik regel daarmee het geluid. Ik lijk wel audiloog!! Toch hebben we binnen het uur alle nummers gehad, en kunnen we zaterdag van start! Trouwens, ik had mijn hoorapparaat NIET ingedaan.. het contrast is zo groot dat het geen meerwaarde biedt.

 

Het lijkt er tot dusver niet echt op, maar toch wordt er tussen de bedrijven door toch wel aandacht besteed aan de oefeningen. De losse woorden leveren steeds minder problemen op. We hebben ook losse zinnen meegekregen, die ik niet mag zien. Karin leest ze voor, en leveren geen problemen op. Echter als het tempo wordt opgeschroefd, merk ik dat er nog veel werk aan de winkel is...

 

Het is inmiddels zaterdag, het optreden van Irene en Gijs gaat super!!! Vol trots met vochtige ogen zit ik naast het jonge duo. Voel de druk van het nummer waarin ik mee moet doen. Dit mag dus absoluut niet mis gaan. De eerste 8 maten zijn voor mij, gevolgd door 16 met de zang. Vlekkeloos!! Gijs komt erbij met het pre-refrein. Ik begin te ontspannen. Ik geniet van de sound. Jawel, de zang en mijn gitaar klinken niet zo geweldig, maar dat keyboard!!! Ik hoor echt de muziek. Ik laat me lekker meeslepen, en het gaat verder vanzelf! ... een keyboard is makkelijker te vervoeren dan die klokken... (idee?)

 

Een nieuwe constatering is dat ik op TV steeds meer songteksten kan verstaan. Bij de talentenjacht X-factor kon ik zelfs een regel herhalen wat een compleet koor zong. Overigens lijkt dit programma meer op “FEAR-factor”, en dat ligt niet aan mijn CI...

 

 

JUST HOLD ME...        5 november

 

Momenteel zit ik wat in een saaie periode, vandaar dat de frequentie van de blogverversing wat terugloopt.

 

Laat ik beginnen met maandag, de fittingsessie met Remco. Hij legt me uit dat in deze fase voornamelijk gekeken wordt naar mijn grenzen van het geluid. Vandaar dat vandaag wederom meer volume wordt toegevoegd aan mijn CI. Daarnaast is nu ook enig begin gemaakt met het tunen van de processor, getracht wordt om het verschil tussen korte klinkers iets duidelijker te maken. Ook klinkt bij mij een klik als een ting, het lijkt erop alsof er iets van een echo in zit. Er wordt een programma bijgezet die deze twee probleempjes op moet lossen. Het valt me op dat er nu direct veel meer omgevingslawaai is dan wat ik tot nu toe gewend ben.

Remco maakt plaats voor Ellen, voor wat logopedistische oefeningen en testen. Het aantal woorden was flink toegenomen, ditmaal 207 in vijf minuten, tegen 137 de vorige keer, bij haar dan. En dat met een tekst over wijnbouw.. daar weet ik als erkend palmist dus niets van. Ik struikel dan ook prompt over het vinicerend proces... gaat mooi van mijn tijd af...

Maar als tegenprestatie voor de geweldige vaart waarin het momenteel gaat, wordt de afspraak van donderdag geschrapt. We krijgen wel een berg werk mee. Allemaal A4-tjes met losse woorden die door de deskundigen bij elkaar zijn gezet. Rekening houdend met de minieme verschillen die er tussen zitten, teneinde een zo’n beroerd mogelijk resultaat te bereiken bij degene die ze moet oefenen... Mijn wraak zal zoet zijn...

 

De volgende dag heb ik het volume iets zachter gezet. Ik heb nogal last van lawaai op de achtergrond. Dus ik denk dat de bovengrens bij mij enigszins aan het stabiliseren is. Ik vermoed dan ook dat vanaf volgende week het echte tunen gaat beginnen...

Vandaag breng ik een bezoekje aan mijn collega’s. Een warm onthaal met vochtige ogen bij mij als gevolg. Beter een goeie collega dan een verre buur... Ik wordt uitgebreid getest of mijn tastzin voor zwarte koffie niet is aangetast. Aangezien ik na twee uur de enige ben die nog koffie lust, heb ik deze test met verve doorstaan!! Ik stel wél voor om de toetsenborden te voorzien van zachte toetsen, want dat gerammel is om DOOF van te worden!!

 

De losse woorden lijken me, na een paar dagen oefenen, steeds beter af te gaan. Maak nog wel fouten tussen de m, n, l, ng.  Verder de p,t,k gaan ook nog niet feilloos. Ik begin wel steeds meer in de gaten te krjgen, wélke vauten ik maak, en wat de meest waarschijnlijke oplossing is. Scheelt een hoop “rade maar!!!”

 

De muziek is nog steeds 10x niks... Ik probeer het met grote regelmaat, ook de begeleiding van Irene is puur een technische, puur op de maat. Het rammelt nog aan alle kanten.... ik geef het nog niet op, pas op het einde van de rit moet blijken in hoeverre ik nog met muziek doorga.

Misschien ga ik tóch nog een optreden verzorgen met Irene. Met haar achterneef (pianist) heeft ze wat nummers uitgezocht, maar er is een nummer waarbij een gitaar toch erg mooi bij klinkt  (Just hold me van Maria Mena). Dus ben ik toch gevraagd. Na enig geoefen, zit het er eigenlijk al best goed in, maar ik kan er niet goed enig gevoel in kwijt omdat ik het nog erg vlak hoor..De gezongen tekst komt er wél veel beter uit als voorheen. Maandag doen we een test met ons drieën, dan besluiten we meteen of ik mee doe of niet.

 

In de meeste situaties ben ik minder moe dan voorheen. Vooral in rumourige, lawaaiige omgevingen is het voor mij nu beter te volgen. Ik hoor veel meer details i.p.v. een grote brij herrie.. en de nachtrust? Ik kan er idd weer op slapen, dus ik snurk weer zijn best (tot groot verdriet van Brigitte)

 

 

Beest en Beesd... 26 oktober

 

Woensdag, moeite met korte woorden, “ach”, “echt” en “och”. Oen, jeeminee... Maar “kwakzalver” en “potverdorie” is geen probleem. Ik werk immers in een ziekenhuis, en ik hou van stevige krachttermen..

Donderdag, weer terug, ditmaal bij José. Bij een luistertoetst haal ik nu 237 woorden in 5 minuten. Bij medeklinkers testen ga ik vaak de mist in bij de Z en V. Deze twee haal ik zaak uh vaak door elkaar. . En nu worden we door Karel uit de kamer verwijderd omdat hij deze nodig heeft voor zijn afspraak. Zo’n groot ziekenhuis, en nog te klein... Tja, als Dr. Grolman in elke gang een kamer heeft... Dus we gaan naar het auditorium om het restgehoor te meten. Dit is bij mijn geopereerde oor met 20 Db bij iedere frequentie, een stuk minder. Mét CI scoor ik boven 8000 Mhz als een normaal horende!. Alleen is dit een freguentie ver boven het spraakgebied, waarbij José zich afvraagt of dit niet teveel is van het goede. Na overleg met Karel wordt besloten om het zo te laten. Ik heb er immers geen last van. Omdat we toch moeten wachten voor onze afspraak met MW, stelt José voor om nóg een test te doen. Eentje die normaliter pas ergens op het einde gedaan wordt. Zinnen herhalen met ruis op de achtergrond, lekker moeilijk.. en dit valt inderdaad zwaar tegen. Ik geloof 2 van de 8 zinnen in een keer goed.
Daarna spreken we in de wachtkamer nog even met ouders van een zoontje van 1,5, die over 2 weken geopereerd wordt. Hij krijgt een CI aan beide oren. De ouders zijn erg benieuwd naar mijn ervaringen, en ik hoop dat ik wat drempelvrees weg heb kunnen nemen.
Nu dan, ons gesprek met Carina de maatschappelijk werkster. Ze informeert naar de resultaten, hoe het thuis gaat, of er problemen zijn. Tja, als het zo goed gaat, is zo’n gesprek nogal eens vlug afgelopen. Mochten er toch problemen zijn, kan ik altijd contact met haar opnemen. Ze waarschuwt me wel dat een dergelijke opgaande lijn ergens ophoud. Tjep, daar ben ik me van bewust, sterker gezegd, als er minder vooruitgang in zit, kan dit ook als een stilstand of achteruitgang ervaren worden.


Op de terugreis hebben we ditmaal geen geluk, en staan we meteen in de file. We moeten ook nog even naar Beesd, en aldaar besluiten we om “over de dorpen” naar huis te rijden. 4 uur later, door 5 provincies weer thuis! Kom je nog eens ergens!!!

 

 

In gezelschap van....  25 oktober

 

Zondag, feest en rustdag. Voor alles een eerste keer! Een familiefeest. Ook hier weer vele vragen moeten beantwoorden. Ik heb wat moeite om de verschillende stemmen te vangen. Iedereen klinkt hetzelfde. Er praat iemand, en ik kijk rond bij wie ik de mond open en dicht zie gaan (in het juiste ritme, aangezien er ook gebak geserveerd wordt....)

Toch kan ik, als men niet te snel wisselt van onderwerp, het redelijk goed volgen. Vertelt mijn schoonzus dat ze vanmiddag een date heeft met een arts die een goedlopende praktijk heeft met een wachtlijst van een half jaar. Zeg ik: “dan ben jij voorlopig nog niet aan de beurt!!!  Het voelt goed, als je weer op zo’n manier mee kunt doen...

’s Middags krijgen onze schildpadden van mij een nieuwe bak. Een mooi onderkomen, waarin ze kunnen zwemmen zonder steeds tegen elkaar aan de knotsen. Ik hoor het water van de pomp nu lopen. Ik loop ongeveer net zo hard, maar dan steeds naar de wc. Nooit geen last van gehad, maar blijkbaar heeft een CI ook nadelen.

 

Maandag, de derde fitting. Vandaag maak ik kennis met Remco, een andere audioloog. Geschikte peer, moet even wennen aan mij, maar wie niet?? Hij valt in voor Jolanda, die momenteel de K3 en Mount Everest aan het beklimmen is.... Het Limburgse landschap geeft blijkbaar niet meer de kick die men tegenwoordig hebben wil...

Maar goed, Remco stelt de kanalen afzonderlijk in, waarbij ik per kanaal wat tonen te horen krijg, waarop ik wederom de grenzen aan moet geven. Echter het blijkt dat het geheel toch wel wat anders is als de som van de delen afzonderlijk. Ik kan totaal geen geluiden meer onderscheiden. Het is veel te zwaar, waardoor de hogere tonen helemaal weggedrukt worden. Daarom toch weer het oorspronkelijk spectrum genomen als uitgangspunt. Hierop wordt weer meer volume toegevoegd.

Vervolgens wederom een nieuw gezicht, en heb ik het genoegen om kennis te maken met Ellen (logopediste). Eerst een paar luistertesten met de nieuwe instellingen. Ik krijg vragen waarop ik het antwoord moet geven. “Welke maand komt na januari”?  Niet moelijk... maar als je een vraag krijgt “schiet een geweer met een kogel of met bloemen”???? dan ga je toch zwaar twijfelen aan hetgeen je gehoord hebt... Hier kwam ik dan ook helemaal niet uit...

Verder scoorde ik met losse woorden 57%, en een snelheid van 134 woorden in 4 minuten. Het blijkt dat, op het moment dat ik woorden kan associëren, ik heel hoog scoor, maar ook dat ik sterk de neiging heb om woorden al in te gaan vullen alvorens ik ze gehoord heb... ik val dan ook regelmatig door de mand...

 

Dinsdag, het rijk alleen. Brigitte werken, de kids naar school. De TV voor mezelf alleen. Dus geoefend met Journaal. Eerst met teletekst, dan weer zonder. Ik vind het toch nog steeds tegen vallen. Als ze nu eens goed nieuws brachten!!

Karin is vandaag de klos, en mag met mij wat tekst gaan oefenen. De losse woorden gaan best redelijk, al zeg ik het zelf. Maar ik moet nu ook oefenen met stukken tekst uit de krant. Nu hebben wij geen krant, maar Karin weet raad!! De HitKrant!!! Nou, artikelen over Robbie Williams (wie?), kampt met een zware depressie. Milou met lange acryl-gelakte nagels, en rare? nee, raarste? nee, laatste? nee, NAARSTE!!! gevoelens.....

Vanavond een eerste vergadering bijgewoond. Dankzij een punctuele voorzitter, die zich alleen maar af laat leiden door het verzorgen van koffie, bier, zoutjes en kaas, is het goed te volgen. Tijdens de reeds genoemde onderbrekingen vinden de muizen echter genoeg gelegenheid om een dergelijke chaos te veroorzaken waardoor ik genoodzaakt ben om met enige regelmaat een sanitaire stop te houden om het hoofd niet te verliezen... dus slap zeveren is voor mij nog niet weggelegd... dat weten we dan ook weer..

 

Slaap lekker!!

 

 

 

 

De CIAgent had het wat druk met geluiden en andere bezigheden zie hieronder.. vandaar een wat verlaat verslag. 

Een rammelende gitaar en een klinkende klok...   21 oktober

 

Het is dus donderdag, de dag van de tweede fitting. Tijdens het ontbijt hoor ik de verschillende tonen, wanneer Karin en ik aan het “drummen” zijn met bestek op de diverse potjes en bekers. Ik denk dus even meteen mijn gitaar uit te proberen... helaas pindakaas (die stond er ook tussen..) dit is nog gerammel... Ik hoor wel toonverschil, en bij de hoge tonen is het gerammel wat minder. Maar muziek is toch anders...

 

Vandaag gaan de kinderen mee naar Amsterdam. Ze krijgen uitgebreid uitleg van Karel (de audioloog) Voor mij wordt het allemaal geheim gehouden..  Ze denken meteen slecht van mij, dat ik ga smokkelen..

Er word nu veel geluid bij gezet. De geluiden zijn een stuk harder geworden. Ik moet aangeven hoeveel ik kan hebben. Dit gaat blijkbaar erg ver, want Karel heeft daarvan maar de helft genomen. Vermoedelijk zou ik er wel van terugkomen..

Vervolgens nog wat oefeningen met José de logopediste. Ze moet even zoeken naar een beginpunt waarmee zij wil starten. Brigitte, Karin en Irene krijgen instructies, vooral om mij niet voor de gek te houden. (wordt de volgende dag volstrekt genegeerd..) Ook via de telefoon worden wat woorden herhaald die ik even te voren geoefend had. Op “thee met alcohol” na, is dit een redelijk succes, en dat zonder T-stand!

 

Daarna zijn we naar Den Bosch gegaan. Ik heb mijn eerste kostuum gekocht in mjn hele leven. Zelfs op mijn eigen bruiloft was ik niet zo sjiek...

Maar enfin, er is dus beduidend meer ruis. Nu kost het me wel veel moeite om geluiden uit te filteren. Bussen en voetstappen, auto’s en brommers. In het geroezemoes van de stad, heb ik maar weinig nieuwe geluiden kunnen ontdekken. Maar het carillon haal ik er wel duidelijk uit! Zul je wel denken “dat ding gaat vreselijk hard, dat hoort iedereen”, maar ik hoorde voorheen alleen herrie, en nu toch duidelijk de verschillende tonen. Misschien wodt ik wel carillonist ipv gitaraist. Is echter niet zo handig als je ergens een uitvoering moet geven. Al die klokken op je nek....

In een restaurant hoorde ik lachen, klinkende glazen, en ik kan enigszins stemmen onderscheiden. Heel wat beter dan de complete brei waar ik voorheen met hoorapparaten helemaal geen wijs uit kon.

Bij V&D hoor ik van alles fluiten en piepen. Blijkbaar teveel geluiden tegelijk die ik niet kan definiëren. Ik vermoed een rammelende roltrap. Maar mijn gezinsleden kunnen dit niet echt bevestigen. De reklame boodschappen van deze winkel zijn wél goed hoorbaar (helaas niet in mijn maat..., bovendien heb ik nét een pak gekocht.).

 

Vrijdag lekker thuis geweest, en goed kunnen wennen aan het nieuwe programma. Dit gaat nu super! Ik ben nu aan het oefenen met woorden zonder liplezen. Ik schat dat ik zo’n 80% meteen de eerste keer goed hoor.

Stemmen klinken nu wel dichterbij. Wel is het zo dat (inclusief ikke) iedereen bekakt aan het praten is.. het doet me denken aan hr. Vonhoff, voormalig minister van Financiën.. Die man die verschrikkelijk zijn best deed om met de kin op de keel zo “dáftig” mogelijk te klinken...

Ik probeer het Journaal te volgen op TV, eerst met teletekst, daarna zonder. Het lukt me met mate. Stukken waarin de presentator in beeld is, gaan goed. Maar tijdens filmpjes over de zoveelste autobom die tot ontploffing is gebracht,

.. en de nasleep..

Posted on 16/10/2006 at 22:23 - 6 Comments - Post Comment - Link

Woensdag 11 oktober,  een laatste controle voor de aansluiting komende dinsdag. Omdat de tijd nogal ongunstig is, heb ik eerst een afspraak gemaakt met Georgie. Ja, dezelfde als van die tip met de tulband..Hoewel de communicatie niet vlekkeloos ging, zij maakt veel gebruik van gebarentaal die ik niet machtig ben en blijkbaar articuleer ik onvoldoende om goed mijn lippen af te lezen... of mijn snor is te lang.. heb ik het leuk gevonden! Ze gaf me nog de nodige tips mee, en veel succes.

De controle zelf heeft weinig om het lijf. Het ziet er prima uit. Het voelt nog wel pijnlijk aan, maar dit is geen probleem voor de aansluiting. Blijkbaar zit de magneet zo los dat het er bijna afvalt. Dus ik kan gerust stoppen met de handstand....

 

 

 

Vrijdag 29 september, vandaag is de tampon verwijderd. De co-arts is dik tevreden. Hij twijfelt of hij mij nog terug moet laten komen voordat de fitting begint. Hij wil dr. Tange daarvoor raadplegen, maar die is niet te vinden... Hij kiest er toch voor om me nog een keertje op en neer te laten rijden. Geen probleem, en ik maak dan gewoon van de gelegenheid gebruik om Georgie te ontmoeten in Zaandam.

Op de terugweg probeer ik even uit of ik nog iets hoor met mijn rechteroor. De autoradio op maximaal, linkerhoorapparaat uit en ik constateer dat ik rechts hééél zachtjes de muziek nog hoor. In tegenstelling tot de rest van de weggebruikers op de A2, deze zingen allen enthousiast mee... Toch ne bekende jongen die JW Roy..

Dus mijn restgehoor is veel minder geworden. Jammer, maar dit was een ingecalculeerd risico. Het moet natuurlijk wel slagen met de CI, want een hoorapparaat aan die kant is geen optie meer.

Het enige waar ik nu nog écht last van heb, is dat ik er nog steeds niet op kan slapen. De tip van Georgie om een handdoek op te rollen als een tulband met een gat erin, werkt niet. het gat is te klein en de handdoek te hard....

 

Woensdag 20 september, afgelopen periode rustig aan gedaan. Veel bezoek gehad van collega’s, vrienden en buren. De hevige pijn is verdwenen. Voel nog wel constant de druk op mijn hoofd. De infectie is uitgebleven. Inmiddels zijn de afspraken binnen gekomen waarop de spraakprocessor aangesloten gaat worden en voor de verdere revalidatie. Op 17 oktober is het zover!!

Vandaag moet ik weer terug naar het AMC voor controle. De tampon is verwijderd, maar er is meteen een nieuwe ingezet. Deze moet er ook weer zo’n 14 dagen in blijven zitten. We zijn ook nog even bij het audiologisch centrum binnen geweest om te proberen wat afspraken te verzetten. Dit leek haast niet mogelijk. Na lang aandringen zijn er wat aanpassingen gedaan.

Ik mag nu wel douchen!! Heerlijk, ik had een plakkop van hier tot ginder. Irene heeft direct de tondeuse erin gezet. Als ik geweten had dat ik zolang mijn haren niet mocht wassen, had ik deze voor de operatie al geschoren...

 

Donderdag 7 september, op tijd uit mijn bed. Want ik kan toch niet slapen op mijn rechterzijde. En mijn linker is zowat beurs..

Vandaag is het niet veel soeps. Veel pijn en constant druk alsof er met een knuppel op geslagen was. Als ik vandaag naar huis gemogen had zou ik waarschijnlijk gezegd hebben:”laat mij nog maar maar een dag liggen..”. Het is maar goed dat ze pijnstillers uitgevonden hebben.

 


De Operatie

Posted on 16/10/2006 at 15:35 - 4 Comments - Post Comment - Link

 

De Operatie

 

Om 9.00 uur word ik weggereden naar de OK waar ik om half tien aan de beurt ben. Infuus word aangelegd (rechts, want links gaat het niet), plakkers hart en long controle geplakt. Toen het operatiebed op, en de narcose word toegediend. Dan wordt je geschoren achter het oor. Mijn baard en snor had ik zelf al gedaan..

Voor het implantaat frezen ze een millimeter uit de schedel. Voor het draadje waarin de kanalen zitten die het slakkehuis in moeten, boren ze een gaatje door de schedelwand.

Te totale operatie neemt bij mij een anderhalf uur in beslag.

 

Om 14.00 word ik voor de eerste keer weer wakker op de recovery. KNO-arts komt even vertellen dat alles goed is gegaan. Mijn merk en type iss geplaatst, ze hebben foto’s gemaakt en metingen verricht. Alles zit op zijn plek, en werkt!!

Ikke blij natuurlijk. Nog een uurtje geslapen. Vervolgens nog een uur het OK-personeel verveeld. ’t Zijn vaklui die daar rondlopen....

Om 4 uur ben ik weer op de afdeling terug. Meteen even Brigitte gebeld, dat alles goed gegaan is, en dat ze niet meer hoeft te komen. Voordat ze bij mij zou zijn, zou ze al meteen om moeten draaien wil ze voor het donker de Bijlmer uit zijn...

 

Verder de dag en nacht doorgekomen met regelmatig pijnstillers innemen.

De volgende ochtend om 8.00 uur staat dr. Grolman alweer aan mijn bed. Hij heeft het verband verwijderd.

 

 

Het ziet er prima uit. Vraagt hoe ik me voel, en of ik koorts heb.

Ik mag naar huis als ik wil. Hier had ik dus niet op gerekend. Ik had voor zowel donderdag als vrijdag iemand achter de hand, maar dus niet voor de woensdag.

Na veel gebel en geregel ben ik ’s avonds weer thuis. Dank aan Yvonne!!

's middags is Paul nog op visite geweest. Leuk om iemand in levende have te zien! Je moet uitkijken in deze periode van virtualisering..

 

Ik moet natuurlijk wel rustig aan doen. Proberen een infectie te voorkomen. Dit is op dit moment het grootste risico. Ik krijg dan ook nog voor een week anti-biotica mee. En nog een pak gaasjes voor de operatie wond. In mijn oor zit nog een tampon gedrenkt in anti-bioticazalf. Deze moet twee weken blijven zitten. Dus geen hoorapparaat in aan die zijde..

 


Wie ben ik?

Posted on 16/10/2006 at 14:21 - 4 Comments - Post Comment - Link

CI, Anamnese

Vanaf mijn prille jeugd ben ik slechthorend. Op de kleuterschool droeg ik al een hoorapparaat. Dit was nog zo’n kasttoestel a la formaat scheerapparaat. Wat had ik een hekel aan dat ding...

  

Mijn handicap zit in mijn slakkehuis (10). Dit orgaan geeft door middel van trilhaartjes het geluidssignaal door aan de gehoorzenuw(11).

 

 

Tot 20 jaar geleden compenseerde twee hoorapparaten mijn handicap uitstekend. Echter toen ging het gigantisch mis, en kreeg ik te maken een een zeer progressieve achteruitgang in mijn gehoor.  In drie jaar tijd ben ik 2 keer van hoorapparaat moeten wisselen omdat ze niet meer voldeden. Zo'n vijf jaar later is het weer gestabiliseerd, en is mijn gehoor tot op heden nagenoeg gelijk gebleven. Met twee hele zware digitale hoorapparaten haal ik nu een redelijk nivo. Maar weliswaar niet een nivo wat hoog genoeg is om mijn toenmalig beroep als groepsleider zwakzinnigenzorg te blijven uitoefenen. Ik ben 15 jaar geleden dan ook omgeschoold tot systeembeheerder ICT, en werk nu als sr. systemengineer binnen het MMC te Veldhoven. 

Zoals ik al aangeef, compenseren mijn hoorapparaten onvoldoende, en ze fluiten constant, wat door mijn omgeving als zeer hinderlijk wordt ervaren. 

Ongeveer 15 jaar geleden is er een nieuwe techniek ontdekt (cochleaire implantatie, CI) die middels een implantaat in het slakkehuis de functie ervan over kan nemen.

Ik ben daarop direct naar de KNO-arts gegaan, met de vraag of dit iets voor mij zou zijn.
Op dat moment raadde mijn arts dit af. De kwaliteit van het geluid was dermate slecht, dat het voor mij geen oplossing zou zijn. Het was destijds een oplossing voor doven, die helemaal niets horen, en het zou hen ondersteunen bij het liplezen en gebarentaal.  
Voorlopig moest ik het dus blijven doen met mijn hoorapparaten. Uiteraard ben ik deze techniek blijven volgen.  

Via internet vernam ik dat het met de kwaliteit van de CI steeds beter ging. Het aantal kanalen was inmiddels uitgebreid van 2 naar 16 of 22. En de dragers waren steeds positiever in hun vergelijking met hoorapparaten. Ook werd wetenschappelijk aangetoond dat mensen met een CI weer een positieve ontwikkeling doormaken, dit i.t.t. mensen met een hoorapparaat.
Daarom heb ik november vorig jaar besloten om opnieuw contact op te nemen met mijn KNO-arts, om te bekijken of het nu wél een goed alternatief is voor mij. Hij hoefde er geen twee minuten over na te denken, en heeft me direct door verwezen naar het AZM in Maastricht.  

Op 20 april 2006 heb ik een eerste gesprek gehad met de KNO-arts dr. Stokroos van het AZM. Alles werd me haarfijn uitgelegd. De hele procedure, de risico’s en de revalidatie. Helaas bleek de wachtlijst bij hen zo’n 18 maanden te zijn.
Via internet had ik inmiddels contact gehad met dr. Grolman van het AMC. Deze beweerde dat bij hen de wachtlijst varieert van één week tot 3 maanden.
Omdat de revalidatie altijd verbonden is aan het ziekenhuis die de operatie heeft uitgevoerd, is Amsterdam natuurlijk voor mij niet de eerste keus. Niet zozeer de afstand, als wel het fileprobleem. Bovendien werkt het AZM samen met een audiologisch centrum in Venlo, en dat is toch wel een heel verschil in reistijd. Toch heb ik een gesprek aangevraagd met AMC, om daarmee ook tevens een vergelijk te kunnen maken met het AZM.  

Ook in Amsterdam heb ik een goed gesprek gehad met audiologe en KNO-arts. Er waren nuanceverschillen met Maastricht, maar verder spraken ze elkaar niet tegen. Ik had medisch gezien (voor zover ik dat dan als leek kan beoordelen) dan ook geen voorkeur. En inderdaad, ik zou in september geopereerd kunnen worden. Dus uiteindelijk ging de keuze tussen enerzijds het AZM (lange wachtlijst en korte reisafstand) en het AMC (korte wachtlijst met lange reistijden) 

Na enige dagen wikken en weken met Brigitte, hebben we gezamelijk gekozen voor de korte wachtlijst van het AMC. We zijn dan dit jaar vemoedelijk al klaar met dit traject. Met Maastricht zouden we het hele volgende jaar niets kunnen plannen, omdat we niet weten wanneer we een oproep kunnen verwachten.
Op de tweede afspraakdag, 10 juli, heb ik definitief de keuze kenbaar gemaakt bij het AMC. Meteen werd er een datum geregeld, en wel voor 5 september. Even slikken van deze snelle gang van zaken, maar mijn keuze stond alvast, voor zowel het merk als het type. Dus waarom langer uitstellen?


Zelf ook een weblog maken? - Cursus verhalen schrijven - Statistieken gratis proberen