Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Posi's weblog

RIP (Rassemblement Internationale de Panhard)

{ 10:58, 17/5/2013 } { 0 comments } { 1200 trackbacks } { Link }
Vandaag op visite te Doesburg bij het Panhard Evenement. Meer info later!

Niet paniekeren......

{ 10:42, 7/5/2013 } { 0 comments } { 0 trackbacks } { Link }
Gisterochtend was het crisis: ik werd wakker met gruwelijke zenuwpijn in mijn rechter bovenarm, wat enig normaal functioneren gewoonweg onmogelijk maakte. Bijna onverdragelijk! Ik kon geen enkele aanraking verdragen. Half jankend vanuit bed hulp ingeroepen bij de rugpoli in Delden. Hoewel Dirk mijn eigen medicijnman, mij zijn private telefoonnummer had gegeven, wilde ik hem, behalve voor de finale spuit, niet lastigvallen op zijn welverdiende vakantie. De Dr/ Anesthesiste van de Rugpoli Delden heeft mijn dossier gezien en kwam tot de volgende conclusie: een zenuwbehandeling in de bovenarm is niet uitvoerbaar, dus slechts in het laatste stadium zou er een drain kunnen worden aangelegd, maar dat beperkt het functioneren. Mijn probleem zal dmv medicatie moeten worden opgelost. Voor de zenuwpijn schreef ze Lirica voor, hetgeen in combinatie met verhoging van de overige farmaceutische versnaperingen zou moeten leiden tot verbetering. Zij communiceerde dit met de vervangend huisarts en controleerde later of er niets in de communicatie was misgegaan. Wat een verademing:  je voelt je daar gewoon heel goed begrepen en behandeld. Nu, een dag later, voel ik me gewoon een stuk beter, ondanks het feit dat het gebruik van de rechter arm wel is beperkt. Aal heeft snel de aanvullende spullen bij de apotheek afgehaald.

Gistermiddag kwamen Nicolette en Johan Middag langs. Ik was gelukkig al veel beter te pas als 's ochtends en het was leuk om weer bij te praten, want Johan heeft natuurlijk ook heel wat voor de kiezen gehad. Ben Hendriks was er 's avonds weer: hij had een functie gehad bij de screening van gasten bij de kroningsplechtigheid. Was een hele belevenis geweest. Nog even een bezoek aan de garage gebracht. Inderdaad nog wel wat te doen daar, maar: er is ook al veel gebeurd!

Met mijn broer gaat het gelukkig wat beter: als het vandaag allemaal goed gaat, mag hij vanavond naar huis! Dat ziet er dus hoopvol uit. Ma wordt vandaag aan staar geholpen, aan het eerste oog. Hopelijk geeft haar dat wat beter zicht.

En zo ziet de dag er toch een stuk beter uit dan gisterochtend. Ik bel nog even met de Rugpoli Delden, om hen te bedanken voor de adequate service van gisteren en het succes van de bijgestelde medicatie.


De tijd raakt op lijkt het wel.......

{ 01:20, 3/5/2013 } { 2 comments } { 2 trackbacks } { Link }
De laatste dagen richt ik me meer op het rommelen in de garage, dan op het bijlopen van de blog. Er zijn in de tussentijd wel een paar heftige zaken gebeurd. De belangrijkste was wel dat mijn broertje Paul, die net een leuk weekend in Münster achter de rug had met zijn Joke, plotseling met spoed is opgenomen in het ziekenhuis te Leiderdorp met een vermoedelijke acute Pancreasontsteking. Hij heeft veel pijn, maar was vanmorgen volgens Joke weer mopperig en dat was wel weer een goed teken.  Hij zal zeker een week opgenomen moeten blijven.  Dat kon er ook nog wel bij: het hele gezin Posi is nu wrak! Ik raak aangeslagen door deze ontwikkeling, maar ben heel blij, dat Joke ons direct heeft geïnformeerd! Ma was ook helemaal uit het lood geslagen.

De oudste zus van mijn vader is afgelopen week overleden en gecremeerd. Ze was gevallen en kortdurend opgenomen in een verzorgingshuis om even bij te komen. In haar slaap overleden op 88 jarige leeftijd. Paul en Joke waren bij de uitvaart aanwezig en troffen Linda, Patricia, Theo en Lex en natuurlijk tante Aat, die haar van allemaal het meeste gaat missen. Wel goed dat we er in september nog waren met Pa.

Het gaat de laatste paar dagen lichamelijk eigenlijk niet zo goed met mij.  Ik merk toch dat de conditie achteruit gaat: de rechter schouder doet weer gruwelijk zeer. Van Dirk, die 2 weken weg is, nog wel aangepaste medicatie gehad. Eric en Selma waren er gelukkig een aantal dagen en Eric dacht dat een bloedtransfusie uitkomst kon bieden, gezien de ervaringen van een moeder van een collega. Hierover een bezoek gebracht aan de vervanger van Dirk, Dr Dijkstra, die een onderzoekje instelde en toch tot de conclusie kwam, dat dit niet geheel onmogelijk was, maar dat dit - in tegenstelling tot andere ziektebeelden- slechts een zeer kortdurend effect had. Een open en helder gesprek gehad, waarbij hij wees op de onvoorspelbaarheid van het verloop en het zo maar zou kunnen, dat de conditie in een keer hard achteruit gaat, waardoor er dan een direct een crisisachtige situatie gaat ontstaan. En dat gezien mijn voormalige functie: toen was crisis altijd een feestje, hetgeen ik nu eigenlijk niet kan vinden. Shit….., maar ik waardeer de eerlijkheid boven alles!

De afgelopen week weer een aantal spullen voor de Dyna X besteld en samen met Eric een aantal deelprojectjes afgerond. Het vordert gestaag. Het plan opgevat om met voorrang bij de RDW een kenteken aan te vragen.  Er moet echter nog wel heel wat worden gedaan. Hopelijk over een week of twee!  Dus wat minder afspraken en meer in de schuur! Ik haal er veel motivatie uit, maar ben soms wel helemaal afgeleefd en dat is ook weer  niet slim. Net iets meer op mijzelf  letten.

Dat heb ik deze week dus ook wel gedaan. De dag van de kroning voor de buis doorgebracht: prachtig! Ben net een oud wijf, want ik heb er echt van genoten en pillen of niet, ik moest verscheidene keren janken! Ik ergerde me ook blauw aan de “representatieve VARA-propaganda in DWDD en P&W, waar die trut met het bordje telkens weer ten tonele werd gevoerd.  Wat  vonden ze het jammer, dat nagenoeg het hele volk het prachtig vond en er geen rellen waren! Er kwamen maar ca. 60 chaoten opdagen.  Het ging precies zo als 33 jaar geleden, toen ikzelf met de ME een veldslag voerde in Amsterdam en de VARA toen ook de hele dag de zaak opruide! Beduidend laag niveau met brallende bijdragen van die pseudo cyni- historicus van Maarten van Rossem en die uitgerangeerde schreeuwerd van Jan Mulder: zure oude mannen! Alleen eminence grise Sonja Barend plaatste nuancerende opmerkingen. Alle respect voor de collega’s die deze dag tot een groot succes maakten. En die anderhalve repubiekein moet maar op een andere dag demonstreren. Fuck the VARA met hun geveinsde verontwaardiging over de vrijheid van meningsuiting!

Zo, dat is er uit en nu weer wat positiefs: deze week waren er ook weer fantastische reacties, in de vorm van telefoontjes, kaarten en lief bezoek! Helemaal geweldig. Zondag zijn wijzelf bij Pa in Ruurlo geweest en heeft Aal Ma opgehaald. Bleek dat Paul en Joke er ook waren geweest, samen met Ma. Pa had hierover niets gezegd. Maandag waren Paul en Joke er, die een hotelarrangement hadden geboekt in Winterswijk en ook nog naar Münster gingen. Aal had al een cadeautje voor Joke naar verjaardag gekocht, hetgeen zeer werd gewaardeerd. ’s-Middags kwam Elvira, die binnenkort alweer op vakantie naar Italië gaat en ’s-Avonds kwam Wilma met nog wat scootmobiel spullen: heel lief en handig! Zij gaat binnenkort een weekje naar Turkije, ook heel leuk! Woensdag kwamen Rob en Corry en Frans en Ada van de Panhardclub polshoogte nemen. Rob belde nog voor advies naar zijn oude werkgever, de RDW. Nadat we mijn invoerpapieren hadden bekeken, bleek dat er wel een fotokopie bijzat, van het originele kentekenbewijs, waardoor het makkelijker was om een kentekenbewijs aan te vragen.  Eerst maar even de hemel er in plakken lijkt me. Donderdag waren Eric en Selma er en hebben Eric en ik knutselend doorgebracht. De regengoten werden aan de auto gekit, de stangen van de hemel ontroest en geverfd. De emblemen voor de motorkap gemon- en gedemonteerd, want er bleken een paar huilers onder de luchtinlaten te zitten. Brian bracht de kap weer terug voor herstel, wat later bleek te zijn gelukt.  Vrijdag kwam Ri@ weer even langs met haar armpje in de mitella/sling. De operatie was goed verlopen en het gips stond haar goed. De komende weken kalm aan doen is heel goed voor haar! Het Zündappgeluid verraadde de komst van Beernd oet Riess’n, die vorige week al even een persoonlijke vooraankondiging had gedaan. Zijn schoonzoon, banketbakker van professie, had speciaal voor ons koeken gebakken met opschrift: FP te D, Aaltje, Beernd oet Riessen: helemaal top! Jammer dat ik geen fotoruimte meer heb. Hij dorst vanwege de reputatie van Ri@, die er ook nog was, geen appeltaart te maken, maar deze koeken smaakten prima. Beernd gaat binnenkort een 3000 km Alpentocht per Zündapp ondernemen naar Wenen en draagt deze tour aan Aal en mij op en maakte een bijpassend gedicht: een hele mooie geste en ik weet zeker dat hij het gaat halen. Vandaag, zaterdag 4 mei werd ik door Jan M opgehaald voor de verjaardag van Joop Schoonderbeek, de oudst levende hondengeleider/pakwerker in Twente. Sinds 1981, dus nu al 32 jaar! bezoeken we zijn geboortedag, voorwaar een bijzondere vriendschap. Hij is 84 geworden en ik was er nu voor de laatste keer bij. Het afscheid valt me zwaar.  Jan zet me weer netjes thuis af. Ik merk even later, dat mijn rechter arm helemaal niet meer wil en de paniek slaat toe: als ik helemaal nix meer kan, ziet het er slecht voor me uit. Gelukkig komt tegen twaalven Stef Vierhout met z’n toverkoffer langs, die me met de nodige krachtstroom bewerkt en me een mobiel martelapparaat aansluit en achterlaat, waardoor ik een permanente stroom pulsatie in de bovenarm opwek, waardoor er een tintelend gevoel ontstaat en de ingemene zenuwpijn scheuten verdwijnen. Dat brengt verlichting! En natuurlijk rust in de geest. Zo nu eerst even een uurtje het horizontalisme en dan komt Rob Wensink even langs. Ik zag op Facebook, dat hij alweer een zomerhotel in de Alpen had geboekt: niet verkeerd!



Stapje voor stapje.......

{ 22:39, 25/4/2013 } { 1 comments } { 0 trackbacks } { Link }
De drie maanden die ik hoofdzakelijk immobiel heb doorgebracht hebben zijn tol wel geëist: mijn flinke beenjes zijn weg en ik kan bijna niet zelfstandig meer in de hoefjes komen. Gelukkig ben ik nu wel alle dagen met of zonder scootmobiel in beweging. Dat kost me wel veel inspanning, waardoor ik weer meer pijn krijg, maar dat heb ik er graag voor over. Niettemin komt het warmere weer als geroepen. En kan ik gewoon even niets, dan zit ik gewoon intens gelukkig te wezen in mijn garagefauteuil: realistische euforische gevoelens dus! Vanavond samen met Veebee en Eric een nieuwe kolomboormachine gehaald, hetgeen overeenkomstig de jarenlange traditie weer een heel avontuur was. Het kostte veel moeite om het gevaarte op de werkbank te tillen, maar het is weer goed gelukt. Daarna lekker bakkie koffie en een leuke avond met Janneke en Lisette, die weer terug waren uit Italië. Jammer, want nu komen er geen prachtige foto's meer op FB.  Vanmorgen was Ferdy er weer: heel gezellig en fijn dat hij er was. Vanmiddag waren Kirsten en Anous er: helemaal top! Gezellig even bijgekletst. Ze waren wel verrast me zo mager te zien. Met veel lol ook teruggekeken op vervlogen tijden. Het is toch zo fijn als er lief en leuk bezoek komt.

En daarover mag ik me zeker niet beklagen: maandag was Jaap Blomhert er, die de toestand eens even kwam opnemen. Heel gezellig, want we kennen elkaar al decennia!  's-Middags was Ben Keizer er weer, wat weer ouderwets gezellig was! Dinsdag begon ook weer helemaal top: Helma Hendriks en Sandra ten K zouden op visite komen. Dat duurde nogal een tijdje, toen ik van Sandra een telefoontje kreeg: of ik al thuis was????????  Ze stonden al een half uurtje te wachten?!? Waar dan? Voor nummer 22. Ja, maar ik woon op 32! Brullend van het lachen stappen ze even later de kamer binnen. Geweldige leuke ochtend/middag gehad. Binnenkort gaan ze samen even een weekje weg: dat zal een spektakel worden! Tegen 16.30 uur zijn Willem en Juliette er weer en praten me bij over de laatste ontwikkelingen. Wel gek om te beseffen, dat je geen deel meer uitmaakt van de toekomst. Tegelijkertijd wel fijn om toch nog betrokken te zijn. Het werk heeft altijd heel veel voor me betekend. 's-Avonds was Zwier er weer, die in Delden nog een verjaardag had, maar toch even kwam binnenwippen. Heel leuk!. Woensdagochtend kwam Marieke Hemmer, die speciaal een appelcake had gebakken, die nog warm was! Heerlijk! Marieke durfde de concurrentie met Ri@ niet aan te gaan door een appeltaart te maken, maar dit smaakte ook heerlijk. Heel gezellig bijgekletst en haar ook de uitdrukkelijk de groeten aan de P-dienst overgebracht, die zo lief telkens aan me denken en hartverwarmende kaartjes sturen: héél bijzonder! Morgen neemt Jan Gierveld afscheid! Het ga je goed man! 's-Middags kwamen Hans en Janneke Waalkens uut Grunn langs. Alhoewel we ze al eventjes niet hadden gezien, hebben we vele leuke uren samen doorgebracht in het VW kever cabrio verleden en ik vond het heel fijn dat ze er waren. Heel fijn bijgepraat, onder zomerse omstandigheden in de tuin. Heerlijk. Ondertussen kwam Beernd oet Riessen ook nog even kijken, maar hij komt binnenkort nog een keertje terug.

Maandagmiddag ben ik samen met pleegneef Nick met de autostoelen uit de VW kever en het interieur uit de Panhard naar de autobekleder gegaan. Hij stuurde als een ware chauffeur met stijl onze auto naar Harderwijk en weer terug. Onderweg hadden we samen mooie gesprekken en ik was heel blij, dat hij dit wilde doen. Was een hele mooie middag!

Ik ga me de komende tijd echt richten op het afmaken van de Panhard Dyna X, waardoor het schrijven op de blog iets naar de achtergrond zal verschuiven. Als ik maar iets tijd krijg, gaat dit lukken!


Weer in de garage.......

{ 22:33, 18/4/2013 } { 3 comments } { 0 trackbacks } { Link }
Door de weersomslag van de laatste dagen kan ik tot mijn grote opluchting weer in de garage. Gewoon even zitten en hier en daar een schroefje aandraaien en op zoek naar delen, die ik te goed had opgeborgen. De volgende week gaan de deuren er weer in, de regengoten er weer aan en moeten er nog een paar lasjes worden gelegd aan de uitlaat. Ik verheug me er op. Ik heb me een 2e hands polijstmachine gekocht, die door Eric morgen onderweg wordt opgepikt, want er moet nog veel worden gepoetst! En zo stel je de eigen doelen maar. weer. En ben ik moe, dan doe ik nix. Ik krijg in één keer een brainwave: zou een scootmobiel wat zijn? Ik ga  eens even kijken op het internet. Als ik later Wilma van Raalte spreek, bleek zij er nog eentje te weten: ze brengt die donderdagavond samen met Han en Evi nog langs ook. Ook Cor W, wist er nog een. Het blijkt dat er veel van die dingen ongebruikt in de weg staan. Vandaag de eerste proefrit en het resultaat is verbluffend: het is heerlijk gewoon weer buiten te zijn! Aal flankeerde me, want die was bang, dat ik door de onrealistische euforische gevoelens op 1 wiel door de bocht zou gaan, ha, ha, ha.
Jazeker was er de laatste dagen nog bezoek! Dinsdag was Ferdy B er weer, die ook mooie foto's van zijn afscheid had meegenomen. Daar stond "ome Kees" Honkoop nog op, de ijzervretende kolonel, die onlangs, ver in de tachtig, is overleden. 's-Middags was Elvira er na lange tijd ook weer. Ze was heel druk met het werk wat op haar afkwam en wilde me vorige week niet aansteken met verkoudheid. Ik merk wel, dat ik een heel andere positie tot het werk heb als eerder. De wereld draait door. Dat reorganisatiegedoe was ook nix voor mij geweest. Woensdag kwam de altijd kwieke en vrolijke Willy Berghuis, 85 jaren jong, weer even de zaak op stelten zetten.  Ze trof me in een betere toestand als een paar weken daarvoor. Even later kwamen mijn skoonzussen Joke en Anja bijpraten. DJ was er in Schalkhaar uitgegooid en Anja was de baas van de auto. 's-Avonds kwam Cor W nog even langs, heel gezellig. Was getuige van mijn eerste scootmobielritje, toen Wilma en co die kwam brengen. Wilma, helemaal top en ben je echt dankbaar! Vanmorgen kwam Han R uit H'velde langs. Hij had niet zoveel contacten meer met de collega's en had allerlei recente overlijdens gemist. Vond het wel vreemd me zo te zien. Dino kwam na haar eerste werkcontact weer even langsfladderen: heerlijk. Gelukkig is ze nu weer enigszins mobiel en gaat het beter met haar. Ze kijkt nog eens even naar de grafische kwaliteit van mijn rouwkaart en heeft nog een paar mooie suggesties. We lachen heel wat af! Even in de middag hoor ik het onmiskenbare geluid van een kever. Een cabrio! Ko van Heel kwam even langs en neemt me gelukkig mee voor een ritje. Door de harde wind, waait er bijna een ruitenwisser af, die even later vakkundig door de onvolprezen ducktape aan de ruit geplakt. Op naar JaapBergmankevers.nl voor een nieuwe! Vanmiddag kwam Huub Schepers langs, die mijn blog op de voet volgt en onder de indruk is van wat ik allemaal maar beschrijf. We hebben een mooi gesprek over wat me is overkomen en hoe ik daar in sta. Ik heb eigenlijk, afgezien van de acceptatie van de aftakeling (nu zit ik in een keer i - de schaamte voorbij- n zo'n sneue scoot kar! (maar wel heel mooi dat dat kan!) Ik krijg gewoon heel mooi en bijzonder bezoek en ben daar ook heel blij mee. En Aaltje, Eric, Selma en ik hebben de gelegenheid om dingen met elkaar te bespreken. Allemaal heel erg mooi. Ja, ik ga een beetje vroeg dood en da's zwaar kloten, maar dat valt nu eenmaal niet te veranderen. En morgen komen die gasten van communicatie op visite: toch helemaal top!


Eindelijk boven nul......

{ 21:11, 16/4/2013 } { 1 comments } { 0 trackbacks } { Link }
Het was de laatste weken voor mij heel slecht weer, want ik moet ernorm uitkijken voor longontsteking: in dat geval is het rap gebeurd. Binnen had ik natuurlijk veel te weinig beweging, waardoor ik behoorlijk ben gehospitaliseerd. Ik kan eigenlijk helemaal nix!  En dat nog wel met de bijsluiterwaarschuwing op de medicatie: pas op:  veroorzaakt onrealistische euforische gevoelens., ha, ha, ha!!! Eindelijk kon ik naar buiten en de garage weer in. Buurman Jan heeft de winterbanden gewisseld, wat hem ook veel moeite kostte, maar ik kon hem echt niet helpen. Voor anderen is het ook slecht te beseffen of in te schatten dat ik aftakel. Wel een gedoe hoor en bij sommige confrontaties schiet ik zowaar in de stress. Niet doen, niet handig! Vannacht eindelijk weer eens goed geslapen met een paar extra pilletjes, dat scheelt een hoop!
Wat een genot: een beetje rommelen in je eigen garage: heerlijk. Helaas ben ik weer van alles kwijt, maar dat komt vast wel weer goed. VeeBee en Brian nemen de motorkap en bandenafdekplaat mee naar de spuiter. Heel benieuwd hoe dat er zo uitziet. Ik heb me in het hoofd gezet om die Panhard nog wat op te bouwen!
De afgelopen dagen mocht ik me ook weer verheugen in fysieke mentale ondersteuning. Hans en Wilma Kattepoel waren er. Erg leuk! Mooie kleinkinderen hebben ze! De ochtend vloog voorbij. 's-Middags een gesprek met de bank. Kwam mooi op tijd aan huis gaf goed advies. Zaterdag kwam onze boogschietende apothekerfreund Fritz met zoon Christiaan und Bruder met de aanhanger de DKW ophalen. Heel grappig om te zien hoe blij ze hiermee waren! Dat gaat helemaal goed komen, want de hadden op internet al alle ontbrekende spullen gezien. Watertandend  werd ie ingeladen. Gelukkig, die komt goed terecht! Zondag kwamen Ruud en Marianne de Ruiter, VW-cabrioclub nl, Ruud was voorzitter geworden en had mijn opzegging gezien. Ik had hem, omdat hij nu originele Hebmüller cabrio's heeft, in een ver verleden nog originele koplampglazen beloofd, die ik al 24 jaar op de zolder heb liggen. Hij was er blij mee. We hadden ze al jaren niet gezien, aangezien we de laatste 14 jaar met de Panhardclub onderweg zijn, maar het was heel gezellig en tenslotte krijgt Eric de kever cabrio. We hebben ook veel schik gehad met de cabrioclub en zijn mede door hen ooit in Frankrijk terecht gekomen, waar ik ooit nog het stuurhuis van Ruuds auto heb vastgezet, dat nog maar aan een half boutje vast zat. Alle mooie verhalen kwamen weer boven. Op een gegeven moment hoorde Ruud een bromfiets en riep direct::" Heey ...een Kreidler...!!! Stond Willem Veldkamp voor de deur, met zijn werkelijk in nieuwstaat verkerende Kreidler Florett, inclusief witte zijvlakken op de banden. Perfect gerestaureerd! Ruud en Marian weg, Willem naar binnen. Hij had veel werk gehad en ik maak buiten snel een paar foto's. Je ziet de passanten uit de buurt naar de brommert kiek'n: mooi gerestaureerde ouwe zooi blijft gewoon mooi!
Maandagmiddag komt broerlief Paulus met de aanstormende leerkracht Engelse taal en lief dochtertje Sarah. Het gaat heel goed met haar opleiding en ze loopt stage op een zwarte VMBO-school, waar ze heel veel schik in heeft en wat haar goed af gaat. Leuk hoor! Met Joke met de oogjes gaat het ook goed, hoewel er geen sprake is van een plotselinge enorme verbetering, iets waar je op hoopt bij een staar-operatie, maar alles is verder goed. Aal doet even een hartversterkinkje mee, ter ondersteuning. Heel fijn, dat broertje regelmatig richting oosten afreist. Dan komt  zomaar de akela Ester, ons buurmeisje binnenlopen. Zij was door omstandigheden in de buurt en mede door de crisis nu tijdelijk between jobs, maar vond dit wel even lekker voor dit moment. Kon ze lekker aandacht aan haar gezin ( en een wrakke ex-buurman) geven, en dat was leuk!  Tegen drieën kwam Henk Nijhuis op visite. Henk had dezelfde ziekte als ik, maar is gelukkig wel genezen. Hij staat ook al eerder in deze blog, want ik heb veel steun van hem gehad, aangezien hij 3 maanden in de behandeling op me voorliep. Op moeilijke momenten stond  hij net ineens naast mijn bed, wat me erg goed heeft gedaan. Vandaag had ie weer zo"n prachtig cadeau mee genomen: de canon van de Hof van Twente, de geschiedenis van onze mooie gemeente. Zelf heb ik ook een aantal boeken van Twickel en dit is een schot in de roos. Dank Henk. Het is voor hem wel heel dubbel om mij zo te zien, want ergens blijft het met die kanker natuurlijk altijd knagen. Henk , ik hoop van harte dat je de gelegenheid krijgt om mijn pensioen er bij op te eten!
's-Avonds komen Henk en Karin Velthuis langs. Die waren zich helemaal lam geschrokken en wisten niet goed wat ze er mee aan moesten. We zijn veel met hen op stap geweest met de VW-cabrio club en hadden veel plezier, helemaal omdat je hun kinderen zo lekker kon jennen. Een onvergetelijke blik op hen was de terugreis met open kap vanuit Doorn naar Twente, waarbij zij met het kwartier blauwer werden van de kou. In Twente aangekomen zagen ze er uit als smurfjes. Leuk hoor, cabrio rijden! Ik doe Henk als blijk van vriendschap een meetinstrument cadeau, waar hij heel blij mee is. 

Zo, en nu maar hopen op mooi weer! Dat we weer lekker in de zon buiten kunnen koffiedrinken. Heerlijk. Ik geniet helemaal van de foto's van Janneke en Lisette op Facebook, want die hebben vandaag Florence bezocht. Een prachtige serie foto's, waardoor het net lijkt, of we er ook zijn geweest. Ik zou het best willen en als het zo voelt als ik me nu voel, kan het ook zat.  Helaas moet ik bedacht zijn op onrealistische euforische gevoelens!


Weer eens een berichtje........

{ 20:40, 11/4/2013 } { 1 comments } { 0 trackbacks } { Link }
De laatste dagen merkte ik wel dat ik weer wat achteruit was gegaan. Na overleg met Dirk het pleisterniveau naar 50 ug/u morfine gebracht en die om de 2 dagen vervangen. Ja het takelt toch wel wat af. Een douchepartij in de ochtend vreet energie. Was wel weer lekker schoon en welriekend, toen Wilma van R. kwam. Fijn om even weer alles te kunnen bespreken.
Vandaag even wezen kijken bij het plaatsen van de dakkapel bij Ellen vB. Mooi door Agnes opgehaald en teruggebracht. Was al een week of vier niet meer buiten geweest en kostte me veel inspanning om het te kunnen zien, maar het takelspectakel was al gepiept: de hele operatie was heel vlot verlopen. Was wel blij, dat ik geweest ben.
Weer thuis waren Karin en Livia van de meldkamer Twente er. Heel erg leuk. Vooral omdat ik via FB ook de verhalen had gezien. Lekker ff bijgekletst. Wat later kwamen Nicolette met Tosca en Bjorn met een speeldoos met heel toepasselijk "Stairway to heaven", ha, ha, ha! En wat een mooie kinders! Ome Gerrit en TE met een leuk fotoboekje van de kinderen van Dinja (wat een leuke foto's), wat Elly had gemaakt. Maria en Dirk kwamen, op weg naar Hengelo(O), nog even langs om meteen een verse lading pleistertjes achter de deur te schuiven. Wat een mooie dag vandaag.

Ik had zowieso een topweek qua bezoek. Maandag eerst al met Henk A en Marjet D-S. Fantastisch om weer even oude tijden weemoedig te bespreken. Franscis -helemaal in balans- G-H, die altijd mooie reacties h(g)eeft : wat een mooi mens! Woensdag Ko van Heel, die zelf ook heftige zaken had meegemaakt de laatste maanden en speciaal een fruitkraam had opgekocht: heel smakelijk Ko! Fijn dat je er was!
Evert en Katja waren er ook: daar hebben we in Hengevelde veel gemeenschappelijke herinneringen. De tijd vloog om en het was bere gezellig.

En dan de telefoontjes met CCB van de KLPD en Jan D van de NCTV en natuurlijk met JAB.

Deze open gesprekken zijn me echt tot steun en maken het me makkelijker om met deze -soms lastige tijd- om te gaan. Overigens stond er op de bijsluiter van de morfine wel dat ik moest oppassen voor onrealistisch gevoel van geluk! Ha, ha, ha, jaha, wat heb ik een geluk! Het gekke is dat ik daar wel een beetje last van had eerlijk gezegd. Ik zou zo maar nog een vakantie kunnen regelen, terwijl ik amper naar de schuur kan lopen. Maar alles is beter als de toestand van een paar weken terug.

Morgen komen Eric en Selma weer: wat gaat de tijd toch snel.


Dankbaar voor belangstelling.....

{ 00:01, 6/4/2013 } { 4 comments } { 0 trackbacks } { Link }
In de loop der jaren heb ik met tal van mensen een bijzondere relatie opgebouwd, die ondanks dat je elkaar niet vaak ziet, toch in stand blijft, wat er ook gebeurt. Zo heb ik nu weer intensiever contact met Henneke, één van mijn oudste vriendjes, heel bijzonder, die ons regelmatig opzoekt. Afgelopen woensdagmiddag kwam Mw Jo Smallenboek- Honders, de echtgenote van onze groepscommandant uit Gendringen, die in vroeger jaren als een tweede moeder over ons, toen nog kwajongens, waakte en ons nog wel eens in bescherming nam. Inmiddels 86 jaar, maar met een geest van 36, kwam ze met een taxi uit Dinxperlo, eens even polshoogte nemen. Wat was dat lief! Het uurtje vloog om en de nieuwe taxichauffeur, een aardige student van het conservatorium die natuurlijk koffie kreeg, knoopte er spontaan een kwartier bij aan. Een werkelijk heel bijzondere middag!
Donderdag kwamen schoonzus Joke en boer Jan, die met een achtertuin van 3 hectare, langs. Jan stelde me op het gemak wat het gras betreft: ziet er niet uit, maar dat hoort zo, nu het zo koud blijft. Gelukkig! Tonnie Weegerink zat wegens schneeuwval in de buurt van Berlijn in het vorstverlet en kwam ook even langs. Niet zo lang daarvoor had hij wolven vlak bij z'n werkplek gezien, bij de Poolse grens!
Eric kwam ook weer, waar ik heel blij om ben. Kwam wel goed uit, want nu kon hij zijn auto hier in de reparatie doen en kon hij onze auto gewoon weer gebruiken. Voorlopig gaan we niet weg.
Sandra OR kwam gezellig even bijpraten. Leuk om te horen waar ze mee bezig was. En ja, alle ontwikkelingen gaan gewoon door. Ook goed om bij te blijven.
Vandaag vrijdag, kwamen Leen L en Ria S even op visite. Ik heb echt een kalender nodig voor de afspraken! Leen nam z'n nieuwe boek mee, heel aardig. Gelukkig kan ik weer beter lezen, door de nieuwe medicatie.
Het venster op de wereld wordt natuurlijk wel veel kleiner, nu je niet meer actief in het werk staat. Ik prijs me echt gelukkig met het bezoek en alle (digitale-) reacties. Ik moet heel erg voorzichtig zijn met mijn gezondheid en met name oppassen voor longontsteking, want dan is het snel gebeurd. Door de medicijnen wordt de ware toestand goed gecamoufleerd, wat merkbaar is, als er weer een nieuwe morfinepleister moet worden geplakt. Toen ik van de week Jarko in Frankrijk aan de lijn had, die me nog een prachtig boek opstuurde, had ik zo het idee om daar nog een week naar toe te gaan. Volledig onrealistisch natuurlijk, maar wel een mooie gedachte. Het zal niet verder worden, dan de achtertuin, als de temperatuur tenminste wat omhoog gaat. Ik hoop er erg op!


Gezellig......

{ 11:14, 3/4/2013 } { 2 comments } { 0 trackbacks } { Link }
Van de buitenkant maak je je mischien wel eens gedachten hoe het zou zijn als als je binnen afzienbare tijd dood gaat. Wat mij nu eigenlijk overkomt:: geconfronteerd worden met het einde van het eigen bestaan. Nou......, als de pijnbestrijding goed is geregeld, valt het eigenlijk heel hard mee. Via de sociale media houd je een heel goed venster op de wereld, die gewoon doordraait. De acceptatie dat je lijf wordt opgevreten is er langzamerhand ook wel en dat geeft gelukkig de mogelijkheid om ongegeneerd allemaal lekkere dingen uit de koelkast te gaan vreten (lekker die Thaise vissalade van de markt uit Grunn,  Eric!). Kortom allemaal helemaal niet zo erg of droevig. Heel veel mensen die heel erg lieve reacties geven en echt met je begaan zijn en een enkeling, van wie je het helemaal niet had verwacht, die totaal nix meer van zich laten horen. Ook dat gaat zo.
Gisteren was het weer een topdag. Veronie was er met Len: wat een mooie baby. Was alweer gegroeid, wat gaat dat hard. Hij lag helemaal te genieten. JH kwam even langs en maakte hem niet eens aan het huilen!
's-Middags kwamen de brandweervrienden weer eens even polshoogte nemen. Ik was blij Stefan W, Joop W en Harold A te spreken en dat deed me zeer goed. De tijd vloog om.
Nadien Jarko gebeld, die momenteel door omstandigheden in de Dordogne woont. Wat zou het mooi zijn als we daar nog eens naar toe konden, maar dat zal hem wel niet meer worden. Ik moet wel zien dat ik door het medicijngebruik de realiteit niet uit het oog ga verliezen.
Vanmorgen was het weer ouderwets gezellig met Jan Wessels, die een overlevingspakket had mee genomen. Hij heeft ook het één en ander voor de kiezen gehad en dat geeft ook waardevolle gesprekken!


Secundo Peesday....

{ 15:31, 1/4/2013 } { 0 comments } { 0 trackbacks } { Link }
Gedurende de paasdaagjes waren Eric en Selma er en dat was buitengewoon gazelli. We hadden een paasbrunch afgesproken met the Amazing Kokkies en de voorbereidingen waren in volle gang: aan beide zijden werden inkopen gedaan en waren er intensieve digitale contacten via Selma over tijden en warme of koude appeltaart. Warm dus! Tegen 11.30 uur beginnen met warme appeltaart. Toen, gewoon omdat het kan, een vette fles champagne opengetrokken. Op de laatste paasdagen! En toen maar smikkelen: heerlijke vleessalade, eitjes, Franse kazen, warme broodjes, ragout: we gingen helemaal los! Kerstmis was er nix bij. De tijd vloog voorbij en voor we het wisten was het alweer diep in de middag. Was top en Kokkies zijn Kanjers!

Onverwacht support.....

{ 12:14, 31/3/2013 } { 2 comments } { 0 trackbacks } { Link }
Gistermiddag, half twee viel er een enveloppe op de mat van de verzekeringsmaatschappij Delta Lloyd, die mij al eerder door de vakbond en de tussenpersoon SAA was voorspeld en zou inhouden, dat de ANW verzekering zou worden opgezegd. Arjan B met Inge, (die een heerlijke eigengemaakte monchoutaart met heerlijke vruchten had meegenomen, waren net gearriveerd. Met trillende vingertjes maakte ik de enveloppe open en -met mijn vooraf gemaakte inschatting- kon ik bijna niet geloven was ik las: "We hebben nav een telefoongesprek met Mw Burger van de NPB besloten de ANW hiaat dekking gezien uw persoonlijke situatie in stand te houden."
Goeiendag........, ik had van alles verwacht, maar dit niet en ik werd er eigenlijk door overdonderd. Tevens werd de polis die voor mij was bedoeld en feitelijk geen enkel nut meer had, wel beëindigt, zodat me dit de premie bespaart. Ik heb me heel erg vergist in Delta Lloyd en ben heel erg blij dat men daar de menselijke verhoudingen niet uit het oog verloor. Ook dank voor de steun door de NPB!


Goede goede vrijdag

{ 13:47, 30/3/2013 } { 1 comments } { 0 trackbacks } { Link }
Ja, dat was het echt: gewoon een hartstikke mooie vrijdag. En dat zonder kruisiging! Nadat in de diverse media alle geesten waren opgeklopt voor Passion spelen en M. Passionuitvoeringen in  reactie op het door securalisatie afgenomen spiritueel gevoel, in de massahysterie op naar Den Haag, ha, ha, ha. Nou, mooi niet dus, hoewel wel een mooie stad. Lekker in Twente. Kregen vanmorgen visite van Wim en Mia Boers, van de Panhardclub, die speciaal naar ons waren gekomen en een doos verrassingen van patisserie hadden meegenomen. Niet alleen in Delden zijn goede bakkers zeg! Was heel gezellig en was blij dat  ze de moeite hadden genomen.
Ik merk soms wel, dat mensen gewoon moeite hebben om te bellen, omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen. Helemaal niet erg. John M. had ook de stoute schoenen aangetrokken. Hardstikke leuk. En soms krijg ik er een paar per ongeluk aan de lijn, da's helemaal lachen. Heb je de auto nog gevonden Harry K oet Enske., ha, ha, ha!
Werd ik door Hans nog verrast met een zg Fokke-bal gehakt met jus! Een culinaire prestatie van formaat! Geweldig: voor het geval je het wilt weten: ze zijn al op. Ik vond ze in de nachtdienst al lekker!
Juliette kwam 's-middags ff bijkletsen, ook heel fijn. En zo werd het een hele mooie dag, hoewel het soms ook wel zwaar is te realiseren, dat ik nu echt wordt opgegeten door die kankertjes, waardoor de algehele conditie toch echt wel terugloopt, helemaal omdat ik nu naar buiten kan onder deze omstandigheden. Een verkoudheid oplopen is desastreus onder de huidige omstandigheden.
Vandaag, zaterdag, komen Eric en Selma weer naar ons toe. Ze stonden in Groningen al in de toko voor Sushi spullen, die we als snackje gaan maken. Leuk en lekker.
Zojuist mijn vader van 90 gebeld, die alleen in een verzorgingshuis zit en ook niets meer kan, dan lijdzaam wachten op het einde. We hebben een geanimeerd gesprek maar ik merk wel, dat hij een beetje somber is. Ik krijg acuut medelijden met hem, zo zielig. En dan nu ook bellen met m'n moeder, die alleen thuis zit. Ook niet leuk. Een beetje een wrak zooitje, die Posi's


Nog even een beetje inregelen....

{ 12:02, 28/3/2013 } { 1 comments } { 0 trackbacks } { Link }
Het gaat best goed met die morfinepleisters, maar de dosering blijft nog even een punt van aandacht. Vandaag kwam Dirk weer even langs om de zaak nog eens even na te lopen. We houden de pleister nr 2, maar ipv om de 3 dagen, om de 2. Vannacht zat ik nl weer in de huiskamer wegens pijnklachten. Kan gelukkig wel gewoon de Oxinorm morfine bijslikken. Nog ff en het lijkt hier op een Chinese opiumkit, ha, ha, ha.

Nadat Hans Fokke gister nog even gezewas binnengelopen (en hij komt ook nog weer terug met een beruchte Fokke gehaktbal ), kwam Eric gister ook weer thuis. Heel gezellig en hij had weer mooie belevenissen van deze week. Was lligdruk met hun woningorientatie. Zelf werd ik daardoor weer wat week van gemoed, doordat ik me realiseerde dat ik hem met evt toekomstige verbouwinkjes niet meer zal kunnen helpen.Wat @!*&% allemachtig jammer! Gelukkig hebben we de foto's van vroegere projectjes nog wel!

Dus na een wat onderbroken nachtrust had Eertje alweer een lekker ontbijtje geregeld. Samen met het reeds eerder beschreven verse fruit en een lekker kopje verse koffie en de zon in de kamer was het genieten. Nog een paar telefoontjes gepleegd met de collega's die de afgelopen dagen wat van zich lieten horen, maar die ik toen niet kon bellen. Mooie gesprekken. Nog steeds druppelen kaarten uit alle diverse hoeken binnen, soms van mensen uit de buurt, die ik helemaal niet zo goed ken: helemaal geweldig. Tegen een uurtje of 10 komen Janneke en Lisette en ietwat later Toon W. Gewoon heel erg gezellig met gevoelige momenten: pareltjes! De meiden zitten volgende week alweer in Toscane. Wel grappig dat als Dirk er is, hij Eric ook ontmoet, want die had hij ook al jaren niet meer gezien en het kleuterbureau was inderdaad wel heel lang geleden.


Zon.....

{ 19:19, 26/3/2013 } { 0 comments } { 6 trackbacks } { Link }
Kon me vannacht alweer verheugen op het ontbijt van vanochtend, en dat is wel een goed teken! Vers geschilde vruchten, waaronder, Mango, peer, druiven, aarbei en pruim, meegebracht door de visite die soms ook gewoon tussendoor langskomt, zoals Ben van M, die een halve fruitkraam had meegesleept. Heerlijk! Een beetje Cruesli en flake-jes en klaar. Smullen maar.

Daarvoor was ik al door de verzekeringsagenttussenpersoon SAA van Delta Lloyd gebeld, die nix voor me kon doen. Had ik eigenlijk ook niet verwacht: die verkopen spullen van hen en maken zeker geen ruzie met hun broodheer. Legde het wel netjes uit, maar mijn verwachtingen gaan uit naar de NPB en in het ergste geval is mijn einde voor 1 juni 2013 voorbij. Da's nog eens plannen: wie had dit ooit van mij verwacht .

Wilma, Aal's zus numba 2, belde en kwam A'dam naar ons afzakken en arriveerde net nadat de buuf Dinie even bij ons op adem kwam. De zoon van Wilma, neef Tymen is duikinstructeur op Kreta en had mooie foto's op z'n Facebook. Mooi dat ie zijn droom uitleeft daar!

Vandaag heerlijk Sushi gegeten, maar niet te gek veel wasabi. Samen met de zon en de vele telefoontjes, was het weer een mooi dag. Zou ik morgen eens naar buiten kunnen?


Groene asperges met sesam/soja

{ 19:09, 25/3/2013 } { 1 comments } { 0 trackbacks } { Link }
Vandaag weer goed op na de toch wel vermoeiende, maar leuke zondag. Gelukkig waaide het vannacht niet meer zo, zodat ik redelijk heb geslapen. Slechts 1 maal morfine bijgeslikt, en vandaag een nieuwe, verse pleister.

Vrijdag ontving ik zowel van de vakbond NPB, als ook van de tussenpersoon SAA een bericht, dat Delta Lloyd, waar ik een ANW-verzekering had afgesloten, door hen  eenzijdig zou worden beeindigd, aangezien ze dit "product" niet langer wilden verkopen. Hierdoor was ik behoorlijk uit het lood geslapen, aangezien dit een aanzienlijke verslechtering zou zijn voor de financiële positie van Aal na mijn dood, indien die na 1 juni as zou plaatsvinden. Opschieten met sterven is dus het devies, of zouden er nog andere mogelijkheden zijn? Afwachten maar, maar de NPB gaat er gelukkig achteraan. Wel jammer dat ik me in dit stadium nog hiermee bezig moet houden, want ik dacht dat het goed was geregeld. Zo zie je maar weer: nix is zeker.

Vanmiddag waren Ed Verwei en Peer Mullaard van de strategische beleidsgroep B&B op visite. Heel fijn en weer oude verhalen uit roemruchte verledens opgehaald. Blijft mooi! Dank!

De culinaire afsluiting bestond uit lekkere groene asperges met rijst met kerrie en prei met een soja/stroop saus met sesamzaadjes. Het smaakte heerlijk!

Fam Veebee kwam nog even polshoogte nemen en waren de getuige van de intocht van Amanda & Rits. Amanda is een pillenkoninginnetje en keek vakmatig bewonderend naar de aangeboden farmaceutica. Hmmm,... ja... klopt wel. Had niet verwacht dat je zo lang aan de Tramadol had gezeten. Leuke avond verder.


Keek op de week

{ 23:12, 24/3/2013 } { 0 comments } { 0 trackbacks } { Link }
Zo -in retrospectief gezien- ging het toch wel snel, deze week. Aan het begin lag ik op apegapen, gevoelsmatig al halverwege op de Styx, op weg naar de dodenwereld. Nu de aangepaste medicatie in meer of mindere mate is ingeregeld (door de andere morfine, met Oxinorm, bestaat het gevaar van obstipatie, verstopping), ben ik veel meer in het hier en nu, maar ook meer emotioneel instabiel. Het besef dat het afscheid van het lijf is ingezet, hakt er toch bij tijd en wijle wel even in. Vanmorgen, zondag, schoon aan de haak nog maar 84 kg, wat ik een jaar eerder heel graag had gewogen. Wat is het toch bizar! Het gezichtsvermogen lijkt zich langzaam te reguleren. De gemene pijn in de rechter arm trekt langzaam weg en verandert in een wat dood (!?!), tintelend gevoel, maar voelt beter. De rug daarentegen gaat weer slechter, maar dat laat zich dan weer met Oxinorm bestrijden. Ik heb daarover contact gehad met de stralingskoning Dankert Woutersen, met het verzoek om met bestraling te zorgen, dat ik nog een periode pijnvrij aan arm EN rug ben. Hij heeft me duidelijk gemaakt, dat dat niet meer gaat en dat dit met medicatie moet gebeuren, in overleg met Dirk. Indien nodig wil hij nog wel wat doen, maar acht dat niet in mijn belang op dit moment. Wel goed dat hij dat allemaal zo goed en open bespreekt. Ik ben hem dankbaar.

Eric was er weer op woensdag en zag op donderdag mijn metafose door Tatie met het opgekalefaterd uiterlijk. Met Eric nog Funda afgestruind op zoek naar de invulling van zijn woningwens in de buurt van Haren, waar hij wel wil wil wonen. Donderdagmiddag kon ik op de laatste krachten nog een deel van mijn werk afronden en kwam net op tijd, echt op de valreep afgeleverd: Anno bedankt! Vrijdag was Ruud er en later Rob Bokdam, met wie weer melancholische verhalen uit verre verledens en droevige blikke in de toekomst geworpen. Rob nam nog een mooie foto mee van een bijzonder geval uit het verleden, lachen! Zaterdag kwamen Patricia en Paul met kleinzoon Joep even onverwacht polshoogte nemen. Prettig ook wat kwaliteitszaken de revue laten passeren en de zorg voor Aal. Heel fijn! Zondag: helemaal uit Heilo en Haarlem, mijn nichtjes Dinja en Loes, die oom Gerrit en tante Elly uit Doesburg oppikten. Wat een gezellige zondag! Helemaal opgefleurd na dit bezoek deed dit de aanhef van dit berichtje naar de achtergrond verdwijnen.

Hopelijk wordt het binnenkort wat warmer. Daar ben ik zo langzamerhand wel wel aan toe!


Wat een verschil, die ene pil......

{ 17:53, 21/3/2013 } { 3 comments } { 2 trackbacks } { Link }
De afgelopen week ging het heel slecht met me en ik dacht dat het einde der tijden nabij was, hoewel ik dat natuurlijk voor de visite trachtte te verstoppen. Gelukkig kwam mijn medicijnman Dirk maandagavond even plotseling aanwaaien en de toestand gadeslaand, schoten hem nog een aantal alternatieve farmaceutische truuks door de gedachten. Nieuwe morfine in een andere dosering en een aantal wonderpilletjes, die -indien ik in de wielrensport zat- mij rechtstreeks naar de dopingcommissie zouden leiden. Had ik de dagen daarvoor daadwerkelijk het gevoel, dat het leven uit me wegvloeide, na een aantal uren was er sprake van een wonderbaarlijke opstanding! Niettemin camoufleren deze versnaperingen natuurlijk wel de realiteit van de sloopwerkzaamheden, maar het voelt tenminste stukken beter en daar gaat het maar om! Ik kan mijn rechter arm tenminste weer beter gebruiken.

Vanmorgen, donderdag 21-3 kwam mijn nichtje Tatie mijn uiterlijk verfraaien met een nieuw kapsel, voorwaar een niet geringe verbetering. Dat was mooi op tijd, want vanmiddag had ik één van mijn laatste werkbijeenkomsten met externe partners, om hen kennis te laten maken met mijn opvolgers. Dat bleek een geslaagde bijeenkomst, maar weer thuis, was ik uitgeput. Nog even niet te stoer doen dus.

Eric was er weer en heeft met een collega en de kinderen van zijn dovenschool een fantastisch Gan Nam Lipdub filmpje gemaakt! Geweldig knap om te zien en dus via mijn facebook te zien. Vind het heel leuk dat hij zo enthousiast met die gasten en ict innovatie aan de slag is.


Aftakeling.....

{ 13:20, 18/3/2013 } { 5 comments } { 0 trackbacks } { Link }

De afgelopen dagen ging het allemaal niet zo lekker, want ik word nu echt krachtig geconfronteerd met de heftige verschijnselen der aftakeling. Ik kan slechter lopen, zeg maar schuifelen, mijn eerst zo handige handjes zijn wit en beven, mijn rechterarm wil niet meer en ik voel dat mijn kracht afneemt. Bij het bezoek van Bert en Marijke, waarbij we mijn in stokjes gemetamorfeerde bovenbenen even nader beschouwen, krijg ik het zowaar te kwaad: afscheid nemen van je lijf doet ook pijn aan de geest. Ik kan de laatste dagen niet goed eten en voel me bij vlagen gewoon heel slecht. Ik word echt door de kanker gesloopt en zo voelt het ook. Die fikse vent, die krachtige kerel is verworden tot een bedlegerig wrak. Van dikpens tot gratenpakhuis, het lijkt wel de titel van een SBS afvalshow!  

Zo....nu genoeg gejankt: het is mooi, want de zon schijnt vandaag! Ik krijg gelukkig vele lieve opbeurende kaarten en sms-jes. Ik maak nog een laatste afspraak voor m'n werk en krijg thuis veel lief bezoek. Johan en Ingrid brengen een appeltaart in een versierde doos mee, in een poging Ri@ van de troon te stoten. Hij is idd erg lekker, maar om Ri@ te verslaan moet je wel erg veel in huis hebben! Ze hebben wel mooi ander nieuws: er is weer een nieuwe wereldburger in de maak! Met Ben Hendriks vliegt de tijd, met Elfje, die lang niet was geweest was ik ook blij. met Nicolette en JH en Ben Keizer bekijken we de eerste foto's en het filmpje van zijn 1e kleinzoon: wat een machtig mooi kereltje en wat een trotse en nog steeds ondeugende opa! Buurman Jan is blij met z'n net gespoten keuken. Daar ben ik ook blij van, want ik had dit hem aangeraden. Zijn hele keuken fleurt er van op. Eric en Selma zijn er en ik zorg nog voor paniek door te veronderstellen dat er een kap van de afvoer is afgewaaid, wat ik gewoon niet goed had gezien. Leuk, die conversatie tussen hen en Bert en Marijke over hun werk. Gerrit Kromhof kwam ook nog langs: mooie kerel is dat toch. En zo was deze wat heftige week zomaar voorbij. Nou, dat nog niet, want zondagmiddag om 13.00 uur, kwam een heel selecte delegatie van de Panhardclub even langs, met voitures natuurlijk. Daar kon de buurt mooi van genieten en dat deed ik zelf ook heel erg. Gelukkig kwamen ze even binnen voor een kopje koffie: geweldig, daarmee hebben ze me echt een plezier gedaan! Buurman VeeBee nam de foto's.



Depri zaterdag......

{ 12:36, 11/3/2013 } { 0 comments } { 0 trackbacks } { Link }

Oeps, dachten we net dat we de winter hadden gehad, begint het opnieuw! Hoewel op zich best een mooie aanblik, zo'n licht besneeuwde tuin, de lentedagen van afgelopen week bevielen wel heel goed. Met dit winterweer werd er slechts beperkt vliegverkeer van kleingevogelte waargenomen, maar mocht de pindakaas zich verheugen in verhoogde aandacht. Gelukkig hadden we de winterbanden nog niet gewisseld. Dat kan in april ook  nog wel.

Het was erg leuk dat Eric en Selma er waren en bakker Jan Meen werd stevig bezocht. Ze waren druk op digitale huizenjacht in Haren, een mooi plaatsje onder de rook van Groningen, bekend van een Facebook feestje. Ben benieuwd of dat allemaal lukt.  Ikzelf had wat minder energie en beperkte me tot het horizontalisme. Ik merk gewoon dat het allemaal wat minder wordt en dat is wel jammer. Tegen het einde van de ochtend kreeg Selma plots het bericht, dat haar vriendin van het volleybalteam in Ghana was doodgeschoten en dat hakte er behoorlijk in. Aangeslagen vertrokken ze in de middag naar Grunn.

Fritz und Monica kwamen net toen Eric en Selma weggingen. Die hadden we sinds het einde van de vakantie in Montalivet niet meer gezien. We mogen hun vakantiehuisje wel gebruiken, maar ik vrees dat daar niets meer van terecht komt. Wat hebben we afgelopen jaar nog een geluk gehad met het super mooie weer! Als doorgewinterde apothekers namen ze mijn toestand op en vooral Monica schrok zich te pletter. Bij het bezoek aan de garage deed ik Fritz de oude tweetact DKW RT175 cc cadeau, waarvan mijn schoonvader toendertijd een hele kunstmestzak vol onderdelen had weggedaan. Fritz gaat hem samen met zijn broer helemaal restaureren en dat lukt hem zeker wel. Mij niet meer. Da's wel jammer, maar een aantal van die restauratieprojecten krijg ik nooit meer af. Na een heel gezellige middag, afgesloten met een pizza Maffioso, gaan ze, vlak voordat het weer begint te sneeuwen, terug naar het Sauerland.

Op zondag, net na Buitenhof -een van mijn vaste programma's op tv- kwam broer Paul met z'n lief Joke op visite. Ja, wederom taxerende blikken. Even bijpraten op weg naar Pa en Ma in Ruurlo. Ik heb heel veel waardering voor de wijze waarop zij tegenwoordig de zorg voor Pa en Ma op zich nemen. Het is toch iedere keer wel een heel eind karren!

Toen kwamen Tedje en Juud van de DNRI mijn TEV- souvenirs uit Twente ophalen, die ik aan Theo had beloofd. Heel gezellig. Ze bleven maar even, want ze zagen dat ik moe werd. Een paar uur later ontving ik een foto uit het museum van Theo, waar ze mijn collectie hadden uitgestald. Geweldig!



Opgeruimd staat netjes....

{ 17:45, 8/3/2013 } { 7 comments } { 1 trackbacks } { Link }

Naar aanleiding van de mededeling dat mijn kamer als flexruimte zal worden gebruikt, gisteravond maar de stoute wandelschoenen aangetrokken en als een dief in de nacht mijn bureau ontruimd. Was wel raar, maar na een paar uurtjes weggooien en opruimen herinnert er niets meer aan mijn 10 jarige aanwezigheid als Hoofd Confict en Crisisbeheersing. En dat is toch vreemd. Graag had ik nog een afscheid gehad, maar toen ik dat kenbaar maakte, was dat iets te schokkend en nu het wel mogelijk is, ben ik zelf niet meer in staat dat vol te houden en bovenal: ik wil zeer zeker niet zielig worden gevonden.  En als ik nu in de spiegel kijk, vind ik mijzelf al zielig: grau en grijs en met holle ogen als ik moe ben. Tijd is vaak de oplossing voor een probleem De wereld draait door en mijn oude bureau dat ik zelf heb ingericht en vormgegeven gaat nu door in een andere vorm in een nieuwe organisatie. Er komen andere mensen bij en mijn functie wordt waargenomen, dus goed dat dat proces niet wordt belast met historie. Opgeruimd staat tenslotte netjes, maar toch blijft het wel vreemd.........



Effecten bestraling....

{ 17:45, 7/3/2013 } { 1 comments } { 0 trackbacks } { Link }

Net zo als Dankert al had voorspeld, was ik de afgelopen dagen "sloerig in 'n rakkerd": heel erg moe en gewoonweg niet vooruit te branden. Vanmorgen werd ik ook helemaal niet lekker onder de douche. Net alsof het hele lijf protesteert. De gedachte bekruipt me, dat het misschien wel eerder met me gebeurd is, als ik zelf verwacht. Na het nuttigen van een lekker rozijnenboterhammetje en een paar glazen Mangosap gaat het gelukkig beter. Net voordat Francis kwam. Die schrok zich ook een hoedje, want sinds haar laatste bezoek was ik toch behoorlijk afgetakeld. Ze had een mooi gedichtenbundeltje van een Zuid Afrikaanse schrijfster meegenomen. Ze stak ook Aal een hart onder de riem, want die heeft het ook best zwaar. Gisteren was Paul Waanders er van de sportschool. Ook heel gezellig. Hij deed me de groeten van de spinning-groep. Die waren aanvankelijk ook heel verrast dat ik weer terugkwam, maar toen ze van de afloop hoorden, waren ze ook heel geschokt. Net als iedereen. Fijn dat hij er was, want hij is er zelf ook nog niet helemaal bovenop.

Vanmiddag kwam Harrie even langs met zijn nieuwe auto: geweldig zo'n nieuwe Laguna met meesturende achterwielen. Dat wilde ik zelf ook wel eens meemaken en we reden even een rondje Bornerbroek: hij kleeft aan de weg, die nieuwe voiture!

Eertje was lekker vroeg vanmiddag. Hij heeft nu elke vrijdag onbetaald vrij, een soort van zeg maar omgekeerd ouderschapsverlof. Heel erg leuk, want dat geeft echt quality-time.

Zwager DirkJan en Skoonzus Anja zijn er tegen half twee en hoewel ze het proberen te verbergen, valt mijn aanblik hun tegen. Ja dat is een reactie die ik wel vaker zal oproepen de komende tijd. Ik val tijdens hun bezoek een paar keer in slaap, want ik ben heel erg moe. Geen wonder, want ik word door heel iets gemeens opgegeten: eet smakelijk!

Dan word ik opgebeld door Cees, die reageerde op mijn telefoontjes: "Ja ik kan er wel omheen draaien, maar dit hadden we moeten zien." De betrokken radiologe bood dan ook haar excuses aan en vond dit heel vervelend. Ook Cees was te veel gefixeerd geweest op de klieren en niet op de gaten in de bovenarm. Ik ben blij dat dit nu volmondig wordt toegegeven en accepteer de excuses. Ach in mijn stadium kan er toch niet veel aan worden gedaan, maar het is wel jammer, dat er wel weinig naar de patient zelf wordt geluisterd.



Hangdag.....

{ 10:21, 5/3/2013 } { 2 comments } { 0 trackbacks } { Link }

Gisteren ging het niet zo goed en het draaide uit op een hangdag. Het bedje in de kamer vervulde een prominente rol en ondanks dat het een stapje aftakeling betekent, heeft het wel degelijk een functie. Toen Willem en Juliette gisterochtend kwamen, beoefende ik dus het horizontalisme. Wel leuk om weer eens wat van het werk te horen. Mijn kamer wordt een flexplek, dus die zal ik -zo gauw het weer een beetje gaat- ontruimen en per 1 maart is er een vervanger voor mij gecharterd. Alles loopt prima. Mooi.

's-Middags komen Elly en Gerrit weer eens even polshoogte nemen. Heel goed, maar op de een of andere manier ben ik behoorlijk aangeslagen door de medicatie. Waar schijnlijk heb ik te weinig gedronken of gegeten, maar er wilde gewoon niets meer in, zodat ik ongetwijfeld een wat Zombie-achtige indruk heb gemaakt.

Met Aal ging het vandaag helaas helemaal niet goed: haar schouders zitten verkrampt vast, ondanks intensieve fysiotherapie en ze heeft behoorlijk veel pijn. Ze zit er even doorheen. Ik bel daarom het bezoek van vanavond en morgenvroeg ook af, want zij is degene, die constant met koffie en afwas aan het slepen is. Moet maar even een tandje minder.

Gisteren wederom gepoogd oncoloogje leef je nog eja deja te bellen, maar wederom een secretaresse van Cees. Niet teruggebeld. Jammer. Zometeen nog maar eens proberen: hij heeft het ongetwijfeld heel erg druk.

Zo nu maar even wassen en aankleden, want ik mag weer naar Enschede voor een bestralinkje. Het is er ook mooi weer voor!



No pain no gain....

{ 19:21, 3/3/2013 } { 0 comments } { 0 trackbacks } { Link }

Vanmorgen voelde ik ineens geen enkele pijn meer! Ik lag diagonaal in bed overeenkomstig Jezus in Rio de Janairo en hoorde helemaal niets, en geen enkel benul van dag, datum en tijd. Kon dit waar zijn? Nu was er een aantal jaren geleden een dokter op tv (of was het Midas Dekkers?) die zei, dat als je boven de vijftig bent en je s-morgens wakker wordt en je geen pijn voelt, je gevoegelijk kan aannemen dat je dood bent! Oei, zou het zo zijn? Na de eerste beweging wist ik meteen dat dit niet het geval was. Wel hoorde ik ook weer kleine vogeltjes fluiten en dat bood weer hoop. En het gerommel van opgehaalde rolluiken: zuster Aaltje was weer thuis. Het was zondag: Jinek, Buitenhof en verse, warme broodjes!

Beneden gekomen was er weer licht in huis (rolluiken omhoog) en in de tuin, door de ontbossing van gisteren. Kopje koffie en een paar pilletjes, Posi? Laten we dat maar doen!

Vanmiddag kwamen Dino en Eggie even kijken naar de toestand van de hond: zag er een beetje leeggelopen uit, net als de baas vonden ze. Heel gezellige middag met -hoe kan het ook anders- een garagebezoek.



Verandering....

{ 18:26, 3/3/2013 } { 0 comments } { 0 trackbacks } { Link }

Het is fijn, dat Eric en Selma er regelmatiger zijn. Niet alleen voor de klusjes die ik -nu ik zelf wat geimmobiliseerder ben - niet meer kan, maar gewoon omdat de nabijheid heel fijn is. Gister was Eric alleen gekomen en toen ik wakker werd, had hij de knuisjes al behoorlijk laten wapperen. De illegale bewoners van de Ginko, waren vakbekwaam ontheemd; de tot jungle gemetaformeerde laurier werd tot normale proporties teruggebracht en de Japanse eschdoorn was -zonder samouraizwaard- gedecimeerd. Prachtig resultaat: volop licht in de tuin. Door de afvoer van de takken en het spitten in de border waren de vliegbewegingen van het klein gevogelte aanzienlijk toegenomen. Ook was het dringen voor de pindakaaspot. Je kan zo langzamerhand wel zien dat de lente in aantocht is. Voorbereid door Eertje!

's-Middags kwamen Kirsten en Arjen op visite. Otto kwam niet mee, want die had een familiedag. Heel gezellig over oude tijden gesproken en de ongewisheid over de komende. Arjen kwam samen met Otto en Maarten achter ons aangereden, toen we de cabrio hadden gekocht. Ze wilden wel even weten, waar dat ding in Delden thuis hoorde. Sindsdien een sleutel/kever connectie voor het leven! Oh,.. wat zeg ik nu?? Natuurlijk nog even de garage in. Kirsten geheel verrast toen we toch nog binnen redelijke tijd weer terugkwamen: ja het was wat koud!



Verrassende wending......????

{ 18:47, 1/3/2013 } { 1 comments } { 0 trackbacks } { Link }

Zo, weer thuis. Kopje verse koffie uit dat luxe apparaat. Dan gaat de telefoon: Dankert aan de lijn. ??? Ja, ik heb de foto's van onze scan zojuist eens goed bekeken en ik heb uitzaaiingen aan jouw bovenarm waargenomen, precies op de plaats waar je dat aangaf. We gaan dinsdag niet die klieren bestralen, maar wel je bovenarm. En dat kan in 1 keer. Goed gedaan man, ik ben trots op je!

Zo, daar kunnen ze dan in Hengelo(o) een puntje aan zuigen. Of de apparatuur is daar niet goed  óf iemand heeft zitten slapen %$#@&*!!!! Pissig bel ik op naar Cees om hem hierover te informeren, maar hij is er niet. Ik laat een memo bij hem achter via zijn secretariaat, als dat tenminste wel goed komt. Voor mezelf is het een heel twijfelachtig genoegen om weer gelijk te hebben en dr vraag bekruipt me of die onzerzoeken daar in Hengelo(O) allemaal op deze wijze hebben plaatsgevonden en moet er daar iemand een bril hebben. Het zit me allemaal niet lekker, maar ben wel blij dat mijn eigen gevoel wel klopte. Jammer dat het zo moet, want dan had ik 5 weken geleden ook al geholpen kunnen zijn, wat voormij kostbare sleuteltijd had opgeleverd. Maar als dit en als dat telt niet en ik verlies mij niet in gepasseerde scenario"s. De vraag blijft echter wel of ik in Hengelo(O) wel goed wordt geholpen.

Voor wat de gastro entroscopie twijfel ik daaraan echter niet. Je moet altijd de nuance blijven zien. Op naar de volgende verrassing! Dat bleken even later de hondemeppers te zijn, die het eerste exemplaar van hun nieuwe badge kwamen presenteren. Gezellig even bijgepraat. Donderdag gaan er weer zeven voor de keuring in Losser. Succes jongens!



Op naar de straling....

{ 12:53, 1/3/2013 } { 0 comments } { 0 trackbacks } { Link }

Vanmorgen naar het Mst te Enschede, waar ik een controle had door Dankert Woutersen. Hij houdt me altijd keihard een spiegel voor en daar ben ik hem dankbaar voor. Even terugkijken op de bestraling van de ruggegraat en een onderzoek voor de bestraling van de klieren in de hals en achter het sleutelbeen, waarbij hij in de meest letterlijke zin des woords de vinger op de zere plek legt, nou...zeg maar drukt!!! Deze keer uitsluitend een schreeuw en geen scheet! 

Volgens hem heb ik bij de vorige bestraling ook last gehad van griep, want het was niet normaal dat je er zo lang, zoveel last van hield. Hij zorgde ervoor, dat ik direct aansluitend een scan kon maken. Eindresultaat: 2 x bestralen op dinsdag, ipv 4 keer een klein beetje. Scheelt weer wat geklep!. Kan ik meteen bij Ruud in de isolatie langs. Ach, zo kom je er nog eens uit!



Bezoek.....

{ 12:10, 1/3/2013 } { 0 comments } { 0 trackbacks } { Link }

De hele week heb ik bezoek gehad en het is heel leuk te voelen dat je door hen niet bent vergeten. Zo was Chantalleke op visite, wat heel gezellig was. Ze nam een echt Twentse versnapering mee: een sappige droge worst en bakleverworst, die gister door Aaltje op voortreffelijke wijze met crocant korstje werd gebakken: heerlijk!  De tijd vloog om, zoals dat altijd gaat bij Chantal: lekker lachen!

Gisteren was Wilma er, die ook nog mijn eventuele afscheidsfeest kwam bespreken. Bij binnenkomst kon ik aan haar ogen al zien, dat ik er niet al te goed uitzag, maar ze hield zich flink. Mensen die me een tijdje niet gezien hebben, schrikken er toch wel van: 32 kilo minus is wel erg zichtbaar. Het was fijn dat ze er was en toen Aal weer terug was, hebben we gezellig de door haar meegebrachte lunch van verse, lekkere Turkse broodjes opgepeuzeld. Heerlijk. Ja dat afscheid, dat komt wellicht te laat: ik wil niet zielig worden gevonden. Bovendien heb ik te veel last van de schouder, zodat handjes schudden wel heel moeilijk wordt. Even afwachten maar, maar ik vrees het ergste. Jammer, want ik had het wel heel graag gewild.

Buurman Gerrit, de sportfietsexpert komt ook even langs. Hij heeft ook wat medische tegenslagen, maar kwam -gelukkig voor hem- nog wel regelmatig aan schaatsen toe. Gerrit heeft me heel goed geholpen met de afstelling van onze mountainbikes en de montage van de bergcasettes. Wat hebben we daar in oktober veel plezier van gehad: geweldig leuk dat fietsen in de Oberallgáu! Samen gaan we nog heel even de garage in.

Die lieve Ri@ kwam gistermiddag (helaas zonder appeltaart, ha, ha, ha) even gezellig op visite. Zij is gewoon een heel kranig wijf en we zijn trots op haar, op de wijze hoe ze zich hier, samen met de pleegneef en Manonie, doorheen slaat.

Dan staat plotseling Dirk, de medicijnman op de stoep. Heel fijn en we bespreken gedrieén het verloop van het eindstadium en mijn wens om waardig afscheid te nemen, maar ik wil niet dat hij er problemen mee krijgt.  Het geeft me rust en het scheelt echt, dat ik niet iemand hoef te charteren, die me in een kruiwagen naar de spoorwegovergang aan het begin van de straat hoeft te brengen!

Het kind nog even aan de lijn gehad, die morgenmiddag weer komt. Heel leuk.

En dan natuurlijk die talrijke kaarten en brieven van mijn achterneefjes Yarno en Thomas en de kaart van mijn voormalige buurvrouw uit het ZGT Almelo, Troes, zoals zij door dr. Rakic werd genoemd! Heel mooi allemaal: het biedt enorm veel steun, ook de kaart van Edith, die schreef dat haar studenten mijn colleges altijd zo op prijs hadden gesteld. Bijna weer janken!



Cees aan de lijn....

{ 19:32, 27/2/2013 } { 0 comments } { 1 trackbacks } { Link }

Vandaag een beetje een slow start na een wat onrustige nacht, dus pas tegen 11.00 uur uit bed. Gelukkig vanmorgen geen afspraken. Na een beetje verzorging, zag ik er toch weer redelijk uit. Kwam goed uit want Penny kwam op visite en nam haar foto's mee. Heel leuk. Werkelijk prachtige foto's van de fauna in Costa Rica namen ons mee op drie weken vakantie. Dan weer even snurken, eten en het kind aan de lijn. Dan om 19.30 uur, ring, ring.... wat hoor ik nu?....ben je Lingo aan het kijken....????!!! Ja Cees het zal wel een uitzaainkje zijn. Nou, die heb ik dan over het hoofd gezien. Oncoloog Cees aan de lijn. Deelde me zijn bevindingen van de scan mede. Er was wel wat beweging zichtbaar van de uitzaaiingen in de lymfeklieren thv het re sleutelbeen. Moest het maar met Dankert bespreken aankomende vrijdag en dan kom ik wel weer bij hem op de lijn. Indien het niet te bestralen is, houdt het op of moet ik toch nog aan de chemo of het helemaal opgeven. Mmm.... even afwachten maar.



Op naar de scan

{ 16:32, 25/2/2013 } { 1 comments } { 0 trackbacks } { Link }

Vandaag weer een onderzoekje in het ZGT Hengelo(o), dus van te voren even uitgebreid door de wasstraat. Kostte toch de nodige inspanning, waardoor ik in de douche moest spugen. dat spaart water en schoonmaakinspanning. Heel efficient dus, ha,ha,ha, net als piesen in de wasbak! een prima voorstel voor Groen Links lijkt me. In gedachten hoor ik een Nodus alert van Selma.

Onderweg in de auto op weg naar het ZGT word ik opnieuw misselijk en uiteindelijk aangekomen zit ik als een dweil in de wachtkamer te wachten tot Aal de auto heeft geparkeerd. In een rolstoel word ik naar de CT scan afgesleept, met een plastic zak in de aanslag. In de wachtkamer knap ik gelukkig weer heel iets op. In de scan probeerde de zuster mijn slechte arm omhoog te buigen, maar dat lukte echt niet, getuige de schreeuw en een scheet, dus die maar weer naar onderen. We kwamen tot de conslusie dat we bij het vorige bezoek geen vervolgafspraak hadden gemaakt, dus per vierwieler maar even langs de balie van Cees. Overleg met de secretaresse leverde op dat ik toch vrijdag in Enschede moet zijn en daar te horen krijg wat de uitslag is, tenzij er wat bijzonders is en dan krijg ik een telefoontje van Cees himself. OK

Thuis lag er weer een mooie kaart van Bert O op de mat. De afgelopen dagen weer een hele stroom, van Marjet en Bert B en Jack en vele anderen. Heel erg leuk en erg bedankt allemaal!



Weer thuis

{ 14:14, 24/2/2013 } { 0 comments } { 0 trackbacks } { Link }

Zo, we zijn weer thuis! Gisterochtend om 07.30 uur afgesproken met de Kokkies. Eerst afscheid genomen in Hinang, hetgeen me heel zwaar viel: waarschijnlijk kom ik er niet meer, hooguit nog in de lente. Janken dus. In brute winterse omstandigheden reden de jongens ons met gezwinde spoed over de Autobahn richting Tukkkerland. De toestand op de weg was bar, maar te doen. Op de A 44 nog even een 2e tank- en sanitaire stop gehouden. Nick vertelde buiten, dat er een man op het toitet de Stromboli had nagedaan, hetgeen gepaard ging met een vreselijk aroma, waarna iedereen vluchtte. Dat was ik dus, hetgeen na drie dagen echt een bevrijding betekende! Dit slagveld overziende bekroop mij ineens de ondeugende gedachte dit in ongerepte staat achter te laten, maar kon dat de schoonmakers echt niet aandoen. Opgelucht werd het laatste traject met aanzienlijk minder sneeuw afgelegd, waarna we net binnen de 7 uur bij Ri@ aan de keukentafel zaten koffie te drinken, terugkijkend op een mooie, maar toch vreemde vakantie. We hebben allemaal wel heel erg genoten. Het was een prachtige vakantie! Thuis als een speer de zaak uitgeladen en alle was gedaan, zodat alles ook weer schoon en door mee kon naar Groningen. Auto door de was-anlage, dakkoffer weer opgeborgen en alles was weer klaar. FF naar die aardige mevrouw van afhaal Lotus en voortreffelijk gegeten! 

Na een heerlijk nachtje in eigen bed, zagen we vanmorgen weer een pakje verse sneeuw in de achtertuin! Een vertrouwde aanblik!

Tsja..., toch maar even de stand van zaken opgenomen: de pijn in de rechter schouder noopt aanvullende pijnstilling, die nog net met paracetamol valt op te vangen; de conditie wordt wel gestaag wat minder; nu nog 87,8 kilo schoon aan de haak; gelukkig geen sterk gewichtsvelies meer. Zonder hulp krijg ik mijn kleren bijna niet meer aan en bij het douchen heb ik hulp nodig. Zetpillen lukt nog net zelf (volgens de Enschedese methode zei Dirk toen eens: niet met de platte kant eerst, niet met de punt het eerst, maar gewoon overdwars, ha, ha, ha!) Uiteindelijk toch maar een bed ik de kamer, omdat het gewoon soms beter is. Al met al is de aftakeling dus echt begonnen. Morgen eerst maar eens weer door de scan en hopen dat er nog iets aan de schouder is te doen. Hoop doet leven... edoch ook: veel beloven en weinig geven doet een gek in vreugde leven. Ach, in vreugde leven lukt gelukkig nog wel en gek was ik toch al!



Schneeuwpret....

{ 13:20, 22/2/2013 } { 2 comments } { 0 trackbacks } { Link }

De laatste paar dagen ben ik niet meer naar boven geweest, want ik had niet zoveel energie meer. Eric en Selma zijn samen op woensdag naar Bolsterlang geweest, terwijl de Kokkies ook een rustdag hadden ingevoerd. Donderdag gingen Eric en Selma samen met de Kokkies naar Grasgehren en hadden veel schik en maakten mooie opnamen met de GoPro. ''s-Middags om 16.00 uur zijn we door onze hauswirt Rudolfs ism het Verkehrsambt geridderd voor het 35 jarig bezoek aan Hinang, waar we gedurende die jaren daar vaak 2 of 3 maal per jaar verbleven. We kregen een kunstwerk en een boek aangeboden samen met een mooie koffietafel. Heel erg leuk, maar toch met een ietwat treurige ondertoon, aangezien ik graag de vijftig keer ook had willen volmaken. Hoewel er geen sprake is van een prestatie of opgave, want ik kwam hier altijd met heel veel plezier. 's-Avonds kwamen de Kokkies in Hinang eten, wat weer ouderwets gezellig was. Pleegneef Nick ontfermde zich natürlich over een Haxe! Ik moest helaas na de maaltijd weer afhaken: wel een schril contrast met vroeger. Vanmorgen gingen Eric en Selma voor de laatste keer naar boven, samen met de Kokkies.. Aanvankelijk zouden wij ook mee, maar dat ging gewoonweg niet. Wel hadden zij een prachtige, maar frisse dag boven. Aal ondernam nog een solitaire expeditie naar de Hinanger Wasserfall, die zij in haar eentje wist te bedwingen. In de namiddag kocht zij, samen met E&S nog een kadootje voor de zoon van Vronie. Koffers inpakken en morgen niet te laat op weg. Wat gaat de tijd toch snel, ondanks dat ik wel wat veel beneden ben gebleven. Ik kwam hier altijd supergraag!



Ruhetag......

{ 11:13, 19/2/2013 } { 7 comments } { 0 trackbacks } { Link }

Onze hauswirt Rudolf, bekend vanwege zijn gevlekte shirts, heeft vandaag ruhetag en wij sloten ons hier geheel bij aan: lekker een dagje luieren. Vanavond dus uit eten in de Berwangerhof in Obermaiselstein, vlak bij het appartement van Ri@. Die kunnen het dus lopend af. Eric en Selma gingen met onze auto een dagje boarden met de Kokkies en zien we vanavond wel weer.

Gisteren was het wederom een zonovergoten topdag, zij het wel wat fris bij tijd en wijle. Ri@, Nick, Naomie, Selma en Eric haalden hun dagkaarten er ruimschoots uit en de mevrouw van de Schneebar kon zich ook zeker niet beklagen. Aan het einde van de dag lekker naar het zwem- en saunaparadies Aquaria in Oberstaufen. In het zoute buitenbad was het heerlijk dobberen. De familie schrok zich rot dat bij mij de botten er bijna uitstaken: 30 kilo geleden zag ik er toch anders uit! Ze konden zelfs mijn ruggegraat zien, maar gelukkig alleen vanaf de achterkant . Ik liet me nog even een half uurtje knijpen en daarna knepen wij hem er tussenuit, op weg naar ons pension, waar ons wederom een heerlijke maaltijd te wachten stond. Het gaat toch allemaal snel hier, morgen alweer woensdag!



Nummer 100......!!!!!!

{ 11:47, 17/2/2013 } { 1 comments } { 0 trackbacks } { Link }

Ja, echt waar: blogje nr 100 is een feit. Een mijlpaal is bereikt. Dat komt mooi uit, want vandaag hadden we een topdag met elkaar. Gisteren hadden we een goede reis, waarbij Eric en Nick de respectievelijke auto's met gezwinde spoed naar de Oberallgäu reden. Om 06.00 uur weg en om 14.00 u over, met drie stoppen onderweg. Om 09.00 uur eerst even koffie gedronken met Ilka, die met haar ouders op de terugweg was van het Skievliegen in Oberstdorf. Na een lekker ontbijtje de koers gezet naar de Kokkies in Obermaiselstein, die net als wij ook realext waren opgestaan. Jos had dit appartement vorig jaar nog geregeld en het was daar werkelijk perfect: een appartementbreed balkon op het zuiden in de zon! Kopje koffie? Tuurlijk!

De Rietbergpass lag er zonovergoten bij en natuurlijk vandaag geen Kettenpflicht. Tig bochten later waren boven zoals verwacht natuurlijk alle parkeerplaatsen belegt. Sch#%¥sse. Eerst maar even boven uitladen. Bij de Schneebar onze gebruikelijke posities ingenomen en een paar moeilijke momenten doorgemaakt door de goedbedoelde condoleances van de vaste bezoekers.

Nick, Eric en Selma trokken de stoute ski- en boardschoenen aan en slepen gedurende een groot gedeelte van de middag de pistes bij. Tegen het einde van de middag hadden we het een beetje koud, want er kwam wat meer bewolking. Morgen is er weer een dag!



ZGT in Hengeloooo....

{ 13:31, 14/2/2013 } { 0 comments } { 0 trackbacks } { Link }

Is zo langzamerhand aardig bij ons bekend en dat is een zeer twijfelachtige eer. Omdat Cees ons structureel laat wachten, deed ik het thuis een beetje realext aan met aankleden. Door de aanmaning van Aaltje toch maar wat versnelling aangebracht. Door die verrotte schouder gaat  het allemaal wat traag, maar keurig op tijd gearriveerd, moeten we toch weer 20 minuten wachten. "Zo..." zei Cees "een hele metamorfose ondergaan...??" duidend op mijn baard van anderhalve week in combinatie met de Taliban muts. Ja en kijk maar uit als ik Allah Akbar roep, want ik heb mijn bomvest heb ik ook aan!  Zo de toon was weer gezet.

Ja jongen, hoe het gaat aflopen weet ik ook niet precies. Aangezien je toch verder geen chemo wilt, kan ik die lymfeklier in de hals laten bestralen. Andere mogelijkheden zijn er niet, want perfusie (chemo rechtstreeks in de tumor) werkt alleen als er een connectie is met een bloedvat en dat is met lymfeklieren niet het geval. Door de bestraling zal de pijn afnemen, denk ik. Ik zal je vast aanmelden in Enschede. De CT scan heb ik nodig voor de beoordeling van waar het nu allemaal zit.Tsja en dan gaat het zo ongeveer verder als het nu ook loopt: hier en daar wat pijn en dan een reactie met bestraling. En lichamelijk wordt het minder. De verwachting is niet dat het in je hoofd gaat zitten. Na verloop van tijd wel in je lever en in je longen. Nog even naar de medicatie kijken, ja dat is wel aardig goed. Kan ik verder nog iets voor je doen? Nee man, bedankt!

Bij de uitgang lopen we Marion en Gerrie van het begin van de straat tegen het lijf. Ha, hier hebben we het kankerzooitje uit de straat! Laten we er maar een beetje om lachen. Marion komt voor de één na laatste chemo. We wensen elkaar sterkte. Zij naar binnen en wij naar buiten. Zo nu thuis eerst maar eens een lekker bakkie verse bonenkoffie. Zo vanmiddag ff bellen met Ruud uut Bèntel, die in quarantaine ligt ivm de beenmergtransplantatie in Enschede.



Twee pilletjes meer....

{ 13:36, 13/2/2013 } { 1 comments } { 0 trackbacks } { Link }

Vanmorgen pas wat later wakker, waardoor het tijdstip van de eerste medicatie vrij laat was en ik behoorlijk pijn in de schouder had. Toch maar 1 Tramadol ingenomen, maar twee paraceta's voor de schouder. Door die ene Trama ben ik toch helderder en zie ik beter, alleen de schouder blijft heel pijnlijk. Advies door oncoloog Cees dus. ff bellen en meteen naar de mogelijkheid van perfusie geinformeerd. De secretaresse wist al te vertellen dat dat niet mogelijk was, maar bestralen eventueel wel. Had gehoopt nog een paar weken te kunnen sleutelen, maar misschien zit dat er zelfs niet meer in en wordt het alleen maar slechter. Morgen om 10.20 uur een afspraak met Cees en het er maar even over hebben. Hopelijk is er nog wat mogelijk, want chemo wil ik niet.



Een pilletje minder.....?

{ 15:59, 12/2/2013 } { 0 comments } { 0 trackbacks } { Link }

De laatste paar dagen tekent zich heel langzaam een begin van een kentering af. Ik heb gisteren bezoek gehad van Antoinette, die zelf as woensdag onder het mes moet. Die middag met de pleegneef en Ri@ ons evt vertrek naar de Oberallgäu besproken. Voor hen ook heel vreemd, maar toch hebben we allemaal wel zin om er heen te gaan. ff facetimen met TE en haar schilderij boven de bank bewonderd: prachtig abstract en mooi gedaan! Net toen ik aan de avondmaaltijd wilde beginnen, werd ik weer ziek, zodat het later toch uitdraaide op havermoutpap. Gisteravond nog een paar telefoontjes gehad van het kind Eertje, die altijd zo bezorgd is over z'n pappie en Wim tD en Berend met mooie gesprekken.

Vanmorgen onverwacht tot 11.45 uur uitgeslapen, na om 07.30 uur de eerste medicatie te hebben genomen. Later die ochtend besloten om het eens te proberen  met 1 tramadolletje minder. Tot op heden gaat dat goed. Even afwachten maar, voor dat ik de loftrompet ga blazen, want zometeen gaat het weer verkeerd. Het blijft een beetje net als het weer: onvoorspelbaar. Wel op Discoverychannel een mooi programma gezien over de uitbreiding van de Rotterdamse haven. Had ik nog niet eerder gezien. Wat een mega-operatie. Ben zwaar onder de indruk. Moet over een paar jaar af zijn. Ja.....



Afgelopen week....

{ 13:03, 9/2/2013 } { 1 comments } { 0 trackbacks } { Link }

De afgelopen week zat het niet zo mee. Bijna had ik een totale mentale afknapper, omdat het maar steeds niet beter wordt met de pijn. Helaas gaat nu ook de rechter schouder opspelen, wat ook echt vervelend begint te worden. Ik moet dus nog maar even geduld hebben...... Voor de rest word ik tussendoor vanuit alle kanten verwend met bezoek (oa Ben K en de Hut, Lianne en Bas, Eric en Sellie, de Kokkies, Janneke en Lisette, HaHe, Veebee, BJ) , bloemen (Sarah en Marco!), telefoontjes (oa Ed V, Juud, Wilma, Assiye, Harold, Friedrich, Anoes), kaarten en brieven ( oa Harrie en Truus, Mieke en Wim, Jan D., de beide Doosjes, Henny P, Chantalleke, Kirsten, enz), FB berichten, enz, enz, enz. Te gek en te veel om op te noemen!

Als ik niet goed in orde ben, beantwoord ik de telefoontjes niet. Ik vertrouw er op dat men dat wel snapt. Hopelijk gaat het volgende week beter. Tot die tijd maar weer even het horizontalisme ! Op de bank.

Zaterdagmiddag even op visite geweest bij Ma, die 83 werd vandaag. Met Alie en Eric een glazen zuil met tulpen gebracht. Er was taart en bonboooonies! Nadien nog even bij Pa geweest en hem een bakje eigengemaakte erwtensoep meegebracht. Wat kon hij smullen!





Von Münchhausen by posi

{ 13:33, 6/2/2013 } { 1 comments } { 0 trackbacks } { Link }

Tot mijn spijt ging het de laatste dagen niet zo goed. Helaas werd dit veroorzaakt door toenemende pijn in de botten, schouder en ingewanden. Het werd me pijnlijk duidelijk dat de man met de zeis op de loer lag. Ik had verwacht dat de positieve effecten van de bestraling zo langzamerhand wel zouden komen, want dat was gisteren alweer 14 dagen geleden. Niets was echter minder waar. Probeerde me als de bekende baron aan de haren uit het moeras te trekken, maar dat wilde fysiek gewoon niet lukken, ondanks het feit dat ik dagelijks toch een stukje probeer te lopen. Dirk de medicijnman was gister op bezoek en had de brief van de specialist doorgelezen, waarin de tijd van verbetering tussen de 2 en 4 weken was vermeld. Moest volgens hem dan nog maar even geduld hebben. Heb afgelopen week wel weer een jas uitgedaan en gezien de huidige buitentemperatuur is dat niet slim. Affijn, even afwachten dus maar. Vanavond komen Eric en Selma weer: gazelli!



Weekend

{ 10:24, 4/2/2013 } { 2 comments } { 0 trackbacks } { Link }

Met een soortgelijke spanning als kinderen naar het bezoek van de goedheiligman verlangen, kijk ik uit naar de verbeteringen ten gevolge van de bestraling. Tot op heden is daar nog niet veel van te merken. Nix eigenlijk. Wel dat door de algehele malaise de krachten afnemen, hetgeen me toch wel zorgen baart. Een weekje op de bank hangen en je bent meteen een dweil. Me zaterdag tot wat beweging gedwongen, door korte stukjes in de achtertuin te wandelen en een paar kleine klusjes te doen. Door de morfine en de misselijkheidsbestrijding ben ik echter nog steeds onvast ter been. Van het ene op het andere moment breekt het zweet me uit en word ik ziek. Het oranje emmertje is een nuttige accessoire!

In mijn fotoarchief op zoek gegaan naar foto's van Jos: allemaal van Koninginnedagen in Delden en de wintersport bleek nu. Ook vaak in de Oberstdorfer Dampfbierbrauerei! Carpe Diem was zijn motto, pluk de dag!

Zondag komen Harrie en Henneke, Sandra OR en Martijntje, die wel Martijn mag heten en neef Edje en Tamara langs. Ben wel moe als ik ga slapen, maar tegen 03.15 uur ben ik wakker en overdenk de toekomst. Wat nu als de tijdelijke verbetering van de gezondheid niet optreedt? Zou het toch nog een heel vroege Pasen worden? Moet ik de Panhards nu al verkopen? Eigenlijk was ik er vanuit gegaan dat ik Pinksteren nog zou halen, maar dat weet ik nu niet zo zeker meer. Hmmmm....... niet zo gunstig allemaal. Ik probeer aan wat prettigers te denken en val weer in slaap.



Zwarte dag ivm Jos........

{ 15:53, 1/2/2013 } { 3 comments } { 0 trackbacks } { Link }

Vanmorgen pas laat op en direct de volledige dosis farmaceutica tot mij genomen. SMS-je naar de Kokkies gestuurd, die net in Enschede waren. Men zou Jos de afgelopen nacht weer op normale lichaamstemperatuur brengen en hem proberen bij te brengen vanmorgen. De vooruitzichten waren echter niet goed. Het verraste ons ook niet toen we om 14.25 u het bericht ontvingen, dat Jos om 14.10 uur was overleden. Wat moet je dan nog zeggen! 

OG en TE uit Doesburg hadden de oude Posi in Ruurlo opgepikt. Die zat prinsheerlijk in de auto en genoot van de rit naar Delden. Ik was heel blij om hem weer te zien. Nadat hij geroutineerd door Aaltje in de rolstoel was gezet en via de alternatieve route was binnengekomen (de tussendeur heeft maar een breedte van 58 cm!) zat hij als een vorst in de kamer en keek zijn ogen uit. Hij vond het echt een uitje. Helemaal de verse koffie met krentewegge waren een tractatie van formaat! Ondanks de eerste gebeurtenis was het heel erg gezellig en zoals vanouds zat Pa te lezen terwijl wij het over van alles en nogwat hadden. Opeens stak hij zijn vinger op en zei: En nu moet ik toch echt de garage zien, want daar ben ik speciaal voor gekomen! Ha, ha, ja Pa komt in orde. Met belangstelling nam hij alles in zich op en kreeg ik complimenten. Dat is toch heel leuk en gelijktijdig besefte ik dat Eric, maar ook Nick en Naomi dit moeten missen. Je blijft toch kind en waardering van je ouders is en blijft heel belangrijk.

Nadat Gerrit en Elly met Pa weer waren vertrokken, ging Aaltje even naar Ri@. Gelukkig had die thuis ook ondersteuning en was ze net als Aal ook heel sterk. Ze komt vanavond nog ff langs.



{ Last Page } { Page 1 of 4 } { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  December 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Links

Posi.nl

Categories


Recent Entries

RIP (Rassemblement Internationale de Panhard)
Niet paniekeren......
De tijd raakt op lijkt het wel.......
Stapje voor stapje.......
Weer in de garage.......

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer