Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
van het aanrecht naar Powerwoman en .................

Description

De dagelijkse vrouwendingen en het trainen naar mijn doel, de Powerman long distance in 2013


«  November 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 

My Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends

En nu.....8 maanden later....maar eens met de billen bloot dan

Ja, met de billen bloot. Jeroen heeft een motor gekocht in september. Dus we gingen vanaf september in de mooie momenten op de motor op pad. Weinig tijd meer voor fietstrainingen. Ook kregen we 31 augustus gezinsuitbreiding van onze spaanse schoonzoon die bij ons kwam wonen. Dat gaf me nog meer de nestneiging dat ik thuis moet zijn om mijn gezin te verzorgen en te voeden enz haha. Ik had na de hele marathon op een of andere manier het gevoel van "dit is voor mij de limiet". Dus ik vond het wel eventjes genoeg geweest. Af en toe zwemmen en liefst in het 50m bad in Eindhoven samen met Jeroen. Ja ik heb hem toch wel een beetje besmet met mijn waterratten plezier. Hardlopen kwam door tijdgebrek op een heel erg laag pitje te staan. Mijn lijf was nog steeds herstellende van de rotzooi en ik kan steeds minder tegen kou buiten. De fietsjes hangen droevig aan de muur en moeten echt zsm weer het asfalt ruiken. Ik ben dus met frisse tegenzin weer voorzichtig aan het rennen. Tijdens mijn winterdip heb ik me uit "zelfsadisme" toch weer ingeschreven voor een kwart triathlon, dit dwingt me om toch weer alles op te pakken. Nu mijn huiselijke persoontje met mijn bourgondische mensje en het sportieve mormel zien te herenigen....dan komt alles weer goed. Ik heb immers nog altijd die ene droom....een halve Ironman die ik uiterlijk op mijn 55 hoop te finishen. Anything is possible, dat heb ik mezelf de afgelopen 9 jaar al vaak genoeg bewezen.Vandaag was mijn eerste dag van dit jaar dat ik mezelf weer dapper in een startvak heb geslingerd, samen met eem jong moedertje die haar eerste nederlandse loopwedstrijd meeliep. Ik beloofde bij haar te blijven maar na het startschot leek ze me eventjes te snel te zijn, maar na enkele km's werd het zwaar voor haar en toen mocht ik mijn sociale sporthart inzetten om haar naar de 10km finish te helpen. Het was een heerlijk gevoel in mijn koppie dat mijn beentjes nog steeds de power blijken te hebben die de gemiddelde 51er niet altijd heeft. Sporten maakt je niet lichamelijk sterker maar ook mentaal. Het geeft me vertrouwen in mijn lijf, zelfs wanneer ik te lang als een luie vretende bourgondische beest heb geleefd...solly...En vandaag is het 15 jaar geleden dat mijn favoriete mooiste nichtje op haar 43 overleed. Ik denk dat ze boven op haar wolkje lachend heeft neergekeken op haar kleine stuiterende nichtje. 

 

 


Posted: 20:06, 26/3/2017
Comments (0) | Add Comment | Link

OMG ik was mijn blog vergeten....

De laatste blog van 28/7/2016 terug gelezen. Jeej wat was ik nerveus en bang voor die eerste hele marathon. Maar ik heb hem gelopen. Maar liefst 4 x die Pietersberg op. 3 x door het centrum langs de finishzone rennen waar mijn mannetje als toeschouwer samen met mijn eigen supporters stond. 3 x hem een kus en knuffel gegeven. De eerste 2 rondes kwam ik nog stuiterend voorbij, de 3e werd al een "pokerface" opzetten want ik voelde het zwaar worden. Maar de wetenschap dat ik op het allerslechtste moment door mijn brakke "chemisch in de overgangslijf" een hele marathon zou gaan volbrengen gaf me vechtlust en wilskracht. Mijn lijf protesteerde echt hevig tegen, maar toch genoot ik in mijm koppie om dit te kunnen doen. Een nieuwe persoonlijke prestatie leveren. In de laatste 200m stonden mijn superzwemmer en bloedsnelle fietser me al op te wachten, om me hand in hand door die finishboog te brengen. De zakdoekjes (vorige blog) waren echt niet voldoendr. Vriendinneke Guusje stond me op te wachten achter de finish om mij medaille om te hangen. Mijn tranen stroomden en stopten minutenlang niet meer. 6 maanden lang had ik mezelf 4x per week bij elkaar geraapt om moeizaam mijn kilometertjes te rennen. Mijn 2 racefietsjes stonden verlaten in de garage want ik was doodsbang dat mijn beentjes dit op dat moment er echt niet meer bij konden hebben. Ik heb mijn doel op mijn 50e gehaald. Een hele marathon wat op zich al een helse afstand is maar met een "hels lijf" is het echt geen aanrader. (Blijkbaar heb ik toch een sadistisch trekje tegenover mezelf) 


Posted: 19:54, 26/3/2017
Comments (0) | Add Comment | Link

Het onzekere ikje begint terrein te winnen

Het blijkt wel weer dat je nooit te vroeg mag juichen. Het leek alsof ik mijn zenuwen de baas kon blijven. Helaas het onzekere ikje in mij laat zich weer eens in vol arnaat zien. Ik denk dat hij (hij is te sterk om een "zij"te zijn) wakker is geschudt nadat ik afgelopen zondag ons meisje voor 4 weken ver van huis moest achterlaten. Wetende dat het een "kloontje"van mij is en dus ook van avontuur en grensverleggende acties houdt. Maar dan nu over het komende weekend. Shit, ik ben gewoon zo nerveus en van de leg dat ik niet eens weet wat ik moet zeggen. Ik kan niet zeggen "ik voel me kut" maar ook niet "ik voel me jippieee". Nee het onzekere ikje ziet startlijsten voorbij komen van deelnemers, hij ziet blogs van mensen die zoveel sterker zijn dan ik. Die wel de ballen hebben om voor een hele IM te kunnen gaan. En dan kom ik aan op mijn roze pantoffelkes.... Mijn eerste hele marathon.. oke laat ik inderdaad ophouden met dit angstige/onzekere gezeik. Terug in de tijd dan maar. 2010, mijn allereerste halve marathon. 9 uur s'morgens in de stuitermodus om 120 lopers van alle leeftijden te voorzien van mijn goede-doelen-team-shirtje. Rond 10 startten de kleinsten in de kidsloop waar ik gezien mijn "ideale lengte" dus stiekum mee het startvak inging en meeliep. Dit ging zo door totdat ik zelf rond 14.30 aan mijn halve marathon mocht starten. Doel ? Nee, alleen finishen, en weliswaar de laatste 800m symbolische op "jawel roze high heels "!!!. Geen trainer en geen loopmaat die erin geloofde dat ik die hakken nog zou aantrekken, op 1 dame na, die wist mij in te schatten en wist dus dat ik na pakweg 18km al zou opstijgen van voorplezier van de verbaasde blikken richting finish. Haha, de finish leverde een goede doel donatie op voor het daaropvolgende jaar Venloop. De organisatie had tegen 120 roze lopers moeten aankijken en die muts die op roze hakken finishte sloeg helemaal in als een bom. (doel was trouwens, Amazones, lotgenotencontact voor jonge vrouwen met borstkanker en hun naasten) Daarna kreeg ik een roze racefiets van 22 jaar oud onder mijn poezelige ass geparkeerd en kreeg 5 maanden de tijd om te trainen voor de Ride for the Roses die bijna in mijn achtertuin startte. Dus die 120km werd ook een mega avontuur met een super verloop vooraan in een van de vip-teams.Daarna was ik verliefd op zowel hardlopen als fietsen. Dus 2011 stond de Powerman duathlon in de planning. Ook die was in mijn eigen gemeente dus parcours bekend terrein. Maar...zoals ik me nu voel, zo voelde ik me de donderdag voor mijn eerste duathlon in 2011 ook. Ik kwam op de training en ik had geen glimlach op mijn gezicht maar een uitdrukkingsloze blik. Uiteraard wordt er dan vrij snel gevraagd ën heb je er zin in "? Jawel ik had er zin in, maar ik scheet 7 kleuren stront bij de gedachte dat ik daar als groentje met een tempo van een slak in een startvak zou verschijnen. Het risico dat bij het startschot alles als een pijl wegschiet en ik er als een schildpad achteraan kom kruipen. Dan in mijn eentje de weg moet zien te zoeken, laat staan het idee om op mijn smurfmobielke ergens een verkeerde landweg in te slaan en spartelend in een asperge of rozenveld te belanden. Nee, ik voelde me zooooo klein en alle power die ik gegeven had in mijn trainingen leek zich nu om te zetten in faalangst. En dat is zwaar klote ! Uiteindelijk gered door een trainster die in het dagelijkse leven onderwijzeres is en dus de juiste woorden wist te vinden. "Brigit al finish je als laatste, je hebt het wel gedaan, ik ben trots op je." die woorden bleven me lang bij. En de controllfreak in mij die dus al wist dat de laatste dame van 2010 op 1.44 binnen kwam, dat was mijn streeftijd maar ik finishte op 1.33.13, dus steeg ik samen met mijn onzekere "ikje"even helemaal op achter de finish. Misschien mag ik zoals men altijd zegt "nooit terugkijken maar vooruit kijken" bij deze, ik was 10 jaar geleden 3 kledingmaatjes breder en had een conditie van nul. Dus ik moet mezelf in moeilijke momenten echt even de film van afgelopen 8 jaar terugdraaien om mezelf te overtuigen van "anything is possible". DUS....ik ga zondagmorgen eerst mijn zwemmer Lomy een vette knuffel geven voor de start, en daarna fietser Guilbert een knuffel voordat hij gas erop zet. En dan ergens in de middag zal ik braaf mijn roze pantoffelkes 42,2 km in beweging gaan zetten. Tijd is niet belangrijk, finishen wel ! En vooral genieten ! Ik heb er zin in. Zondag is buiten de IM een speciale dag voor mij, vorig jaar heb ik op deze dag samen met mijn man besloten om samen oud te worden, in goede en slechte tijden, bij voor en tegenspoed, bij ziekte en gezondheid. Dat laatste dreigde me even in  de steek te laten, maar sporten heeft mij sterk genoeg gemaakt om ook dit zelf redelijk in de hand te houden. Laat 31 juli DE dag van dit jaar voor mij worden. By the way, doe maar een pakje zakdoekjes bij de finish :-)


Posted: 09:53, 28/7/2016
Comments (0) | Add Comment | Link

vandaag over 2 weken......Ironman Maastricht....the biggest dream !

en wederom zie ik dat ik geen echte goeie blogger ben. excuus ? Ja, ik durf mezelf steeds minder makkelijk bloot te geven, bang om uit mijn "zenn-modus"geschopt te worden. Ja, die zenn modus....ik kan er zelf gelukkig mee lachen. (als een ander het niet kan doe ik het toch zelf ?) Enfin, om terug te komen op mijn vorige bericht van mei. Ik voel me steeds sterker worden, mijn hormonen zijn nog steeds zo dood als een pier dus ik verwacht dat ik net als met narcoses en ruggeprikken ook hier een paar spuiten heb gehad die mijn ondermaatse lijfje niet zo snel af kan breken. Dus we wachten met geringe spanning af wanneer ik het "maandelijkse feestje"weer ga meemaken.De nachtelijke "boeing 747" opvliegers en de "heksen"uitbartingen hebben gezelschap gekregen van een paar stramme ouwe wijvepootjes wanneer ik mijn bed uit kom. Maar zodra ik de trap af kom ben ik weer "back on earth" . Ondertussen zijn we midden juli en vandaag over 2 weken om exact deze tijd zal ik waarschijnlijk ergens bij de wisselzonde staan te stuiteren in afwachting op mijn fietser Guilbert. Ik voel me lichtelijk hyper als ik eraan denk maar "spanning" ? Nee. Dit wil ik dan ook graag met jullie delen. Sinds ik 8 jaar geleden begon met sporten hield ik mezelf in het trainingsregime door steeds een nieuw doel te stellen. Op deze manier dwong ik mezelf om niet terug in de luie fauteuil te landen en weer een kleine rolmops te worden. 99% van mijn doelen heb ik gehaald, een enkele keer belandde ik gillend van de krampen in een berm ofzo. Maar nu 8 jaar verder, een "wijze Sarah"haha, merk ik dat ik rustiger word. Ik zoek een doel maar ik ga mezelf niet meer knettergek maken om tijden enz. Begin dit jaar zag er verre van florisant uit en durfde ik amper nog  aan wedstrijden te denken. Maar vorige maand stond ik in Weert aan de start van de triathlon en na de finish viel ik volledig van mijn geloof. Dankzij Guusje en Pascal gepusht om toch te starten met de gedachte "doe het als een training"kwam ik sneller dan alle vorige triathlons over de finish. Hoe was dit mogelijk ?? Na navraag bij een paar ervaren trainers/coaches kwam ook hierop het antwoord "met rustig koppie aan de start,en vooral jezelf niet opfokken over tijden". Dus gewoon in de ZENN-modus. of in serieuze termen uitgedrukt, mijn trainingen op lage hartslagen blijken een positieve invloed te hebben op mijn snelheid in wedstrijden. Oke, nu ga ik dus niet verkondigen dat ik over 2 weken als een renpaardje over het IM-parcours zal galopperen. Nee, ik voel me ongelooflijk relaxt en mijn benen voelen super aan. Ik denk dat ik 1 augustus wanneer ik wakker word vooral Koen de Jong heel hard ga bedanken wanneer ik levend onder die finishboog door ben gekomen. Zonder het schema van hem had ik mezelf absoluut niet dit doel durven stellen. Koen heeft met dit schema al vele mensen laten finishen. Zowel zeer snelle lopers onder de 3 uur, maar ook groentjes in hun 1e marathon zoals ik. Toch heb ik afgelopen maanden heel erg vaak mijn trainingsschema moeten uitleggen, men kan zich er niks bij voorstellen hoe je met max 14km lopen een hele marathon kunt lopen, we will see. IK heb er vertrouwen in, waarom ? Nou, omdat ik een trainmaatje heb die van de spartaanse methode houdt, jezelf afbeulen to the max en ervan overtuigd zijn dat dit je sterker maakt. Helaas ben ik een onzeker gevalletje en piste me met alle mogelijke smoezen altijd langs zijn trainingsadvies. Voor mij liever 3x per week een "bourgondisch rondje"naar een of ander gezellig terras op max tempo en terug ook weer op max tempo. Dus ik hou van het "korte explosieve werk" past ook beter bij mijn karakter. En het schema van Koen de Jong sluit hier feilloos bij aan. Bewijs voor mezelf was dus de triathlon Weert en daar hou ik me nu aan vast. Mijn hartslag ligt momenteel weer op het niveau van 2011 waarin ik "wedstrijdjunk" genoemd werd met 20 wedstrijden in 1 jaar. Dus mijn motortje is oke, mijn benen voelen prima,mijn koppie zit volledig in de ZENN en  ben gezegend met een snelle zwemmer en een snelle fietser in mijn team. Voor mij dus de taak om voor 00.00 uur over die rode loper te komen. Galopperend, lopend,kruipend of tijgerend.....finishen zal ik ! Oja, gisteren een super/geweldig/gezelloig feestje gehad van mijn wedstrijdmaatje en motivator Guusje, ook 50 geworden.


Posted: 13:49, 17/7/2016
Comments (1) | Add Comment | Link

het leven zit altijd vol verrassingen

Ik betrap mezelf erop dat ik me steeds meer terugtrek in mijn schulp. ik weet niet of het goed of slecht is. Misschien had ik dat even nodig, mijn lijf was ook gewoon een en al chaos. De afgelopen 4 maanden waren een ware hel , de injecties die nodig waren om mijn baarmoeder en hormonen¬†tot rust te krijgen waren echt vreselijk. Een nachtmerrie hoef ik het niet te noemen want slapen ging zeer slecht dus dromen of nachtmerries kregen weinig kans. MAAR afgelopen vrijdag kreeg ik dan toch weer het "cadeautje"van mijn gynaecoloog die me vertelde dat de uitslag van het weefsel van paar weken geleden postief was. De behandeling heeft dus wel zijn werk gedaan en nu is het wachten op de terugkomst van mijn normale hormonen huishouding. Nee, ik heb voorlopig nog echt geen zin in de overgang met alle kwaaltjes zoals stramme gewrichten enz. Ik weet dat ik afgelopen 4 maanden vaak een lopende zombie ben geweest. Af en toe moesten mijn man en dochter alle bezems opsluiten voordat de "heks"erop zou gaan rondsjezen. Maar de vooruitzichten zijn† positief voor zover. Het vieze soepkippenweer dat de meivakantie wilde inluiden heeft ons op het laatste moment doen besluiten om er vandoor te gaan naar lanzarote. Heerlijk een weekje genieten van zon zee en strand. Maar vooral het relaxte leven wat je daar speurt. Daarnaast het zwemmen met een groep mensen waaronder een paar¬†die niet veel jonger zijn dan mijn ouders, dan zie je dat leeftijd echt maar een getal is. De deense Annalis die gisteren even meedeed aan een zwemwedstrijd van 1,9km op open zee en daar 1e werd in haar agegroup 70+ ! Dat zijn toch echt DE mensen die je inspireren ? Erik die de afgelopen weken regelmatig parcours verkenning deed met triathleten die de Ironman komende weekend gaan doen. Dus Erik fietst ook trainingrondjes van rond de 200km. Volgend jaar wordt hij 70 en hij wil zich graag nog een keer kwalificeren voor IM Hawaii. Daarvoor zou IM Maastricht en ideale kans zijn om een slot (startbewijs) te winnen voor Hawaii. Dat weekje had ik dus naast het genieten van man en dochter ook even nodig om weer energie in mijn koppie en korte beentjes te pompen. Mezelf verwend met een pink-zebra trisuit en shirtje, dat is voor het moraal "als je niet snel bent, dan moet je er snel uitzien". Heb ik ooit van mijn sportmaatje Guusje geleerd, zij moest overigens gisteren ook toegeven aan de externe omstandigheden als zware wind en koud water waardoor ze na 1000m zwemmen en 100km fietsen uit de wedstrijd moest stappen met beslist heel veel pijn in haar hart. Maar voor haar staat de IM Kraichgau als doel, en die wedstrijd is ook niet bepaald een makkie. Ik heb afgelopen maanden geleerd¬†om zuinig met mijn energie om te gaan dus ik ben dan ook heel erg blij met het trainingsschema dat ik volg voor de IM. Daarnaast heb ik de luxe dat ik een student heb die mij begeleidt als "voedingscoach"en dus ook meedenkt in mijn voeding tijdens trainingen maar vooral ook gaat meedenken wat ik op de IM dag in Maastricht zal moeten eten en drinken. het is immers geen gewone marathon-start maar een verrassing hoelaat de fietser de wissel in komt en ik mag starten. Niet echt vanzelfsprekende eetplanning die dag voor mij. Maar hij pluist alles wat ik eet en drinkt uit en hij geeft me aanwijzingen, bijna alles mag maar shakes en andere smurrie van herbalife enz is volledig uit de boze. Ik heb in de tijd dat ik 3 maatjes meer had vrouwen gekend waar ik jaloers op was omdat ze een mooi slank figuurtje hadden. De shake-slurpende dames wisten toen nog niet wat ze hun darmen aandeden en zijn nu maatje "mij vroeger". Ik eet en drink gezond en snoepen hoort daar ook zelfs bij, alcohol en nicotine uit den boze voor mij. Komend weekend eens gezellig†een IM Maastricht rondje lopen, kijken hoe ik die Pietersberg 4x over moet gaan op 31-7. DUS, degene die dit leest en zich afvroeg waarom ik afgelopen maanden af en toe kortaf was†en voor degenen die me de komende 2,5 maand niet zo makkelijk kunnen bereiken......ben ff trainen en tussendoor ZENnnnnn††


Posted: 10:08, 16/5/2016
Comments (0) | Add Comment | Link

Team-Relay Ironman

Eventjes terug in de tijd...vorig jaar 1 augustus. WAT een dag, de 1e editie Ironman Maastricht. DE triathlon der triathlons. Daar waar Ironman ontstond op Hawaii, en nu ineens in ons eigen Limburg. Met veel geluk kon ik me op het laatste moment nog aanmelden als vrijwilliger voor in de finishzone. Dat was gewoon DE ultieme plek om het Ironman gevoel op te snuiven. Bas Diederen die als eerste onder de magische boog door kwam. Aangemoedigd door vrouw en kids en een heel leger supporters. Daarna de "Fliegende Hollaenderin Yvonne van  Vlerken die vrolijk haar vreugdedansje deed met de Nederlandse vlag. Daarna al die andere Ironmannen en vrouwen de finish zien passeren. Wij als vrijwilligers mochten hen begeleiden naar massage of ze iets te drinken of eten halen. Finishers van werkelijk alle leeftijden. Sommigen totaal uitgeput en anderen springend of een grote vreugdekreet uitslaand. Dit was gewoon zo ontzettend mooi om van zo dichtbij mee te maken. Het zien van sporters die na 15 of 16 uur nog met een big smile de finish doorkomen. Een prestatie geleverd waar een niet sporter of een volledig triatlon-leek van zegt dat het onmenselijk en ongezond is. Tegen het donker worden kwam een 73 jarige man door de finish, ik zag hoe hij werkelijk stuiterde van blijdschap, hij bleef amper stilstaan om hem de medaille om te hangen, geweldig en emotioneel om te zien. Het bewijs dat deze prestatie echt  niet onmenselijk is, als je er maar heel veel voor over hebt en zeer goed voor traint. Ik heb nog heel lang nagenoten van die dag en al die indrukken.( Het gevoel was ik zelfs in oktober op lanzarote nog  niet kwijt. De Ocean lava wedstrijd verliep me dan ook echt goed en met een grote big smile.) Dit is toch echt de ultieme droom wanneer je van triathlon sport houdt. De dag van de huldigingen was ook schitterend. Het geweldige gejuich van diegenen die een slot voor Hawaii wonnen, ow mennn dat is echt het aller aller hoogste wat een triathleet kan bereiken. Doodeng als je bedenkt dat hoe hoger de agegroup, hoe hoger de kans is dat je in de prijs valt. Als je op hogere leeftijd steeds minder concurrenten hebt, dus de verdeling en de enkelen die "nee"tegen het slot zeggen. Maargoed, ik kom weer even uit mijn droom, voor mij zal de kans op een hele IM heel heel klein zijn. Maar anderzijds, never say never, dat heb ik de afgelopen 8 jaar wel geleerd. Maar nu mijn nieuws, ik mag meedoen aan de Ironman Team-Relay. Hoe geweldig is dit ? Begin januari vroeg ik me nog even af of ik mijn korte beentjes ooit een hele marathon zou toevertrouwen. Maar kort erna kreeg ik de vraag of ik mee wilde doen aan de Ironman en dan de marathon voor mijn rekening zou willen nemen. NOU daar kan ik dus echt geen NEE tegen zeggen. Het idee dat ik op 31 juli ergens in de avond zelf onder die allermooiste finishboog door mag komen, WAUW. Voor mijn 50e levensjaar had ik eigenlijk een halve triathlon in gedachten maar het jaar 2015 heeft me teveel energie voor andere zaken gekost, en daar ben ik achteraf toch blij om. Dus nu mag ik de komende 4 maanden aan de bak, trainen om 4 x de Pietersberg over te gaan hobbelen op mijn roze slofjes. Mijn 2 teammaatjes heb ik alle vertrouwen in, Lomi is een heel goeie ervaren zwemmer en Guilbert is een  wielrenner die denk ik alle heuvels en bochtjes die hij 31 juli gaat maken al jaren kent. Dus aan mij de taak om na Lomi en Guilbert mijn beentjes 42km aan te sporen om samen apetrots onze medaille omgehangen te krijgen. Ik heb er zin in. Morgen mijn eerste training van het 100 dagen schema van Koen de Jong. Maar hierover binnenkort meer. nu dromenland in...............


Posted: 23:20, 25/3/2016
Comments (0) | Add Comment | Link

spontane actie...de Venloop

Totaal onverwachts toch vandaag meegelopen in de Venloop, dit keer geen halve marathon maar braaf de 10km. Mijn trainer vond het nog geen strak plan om nu de halve te lopen. Hij weet dat als ik eenmaal een beetje lekker op dreef ben dan kan ik wel eens overmoedig worden en iets te hoog tempo gaan. Dus ik had me erbij neergelegd en besloten om misschien even zou gaan supporteren vandaag. Begin afgelopen week zat ik wel even te brainstormen dat er misschien best wel lopers zullen zijn die voor de eerste keer een 10km gaan lopen, maar net zo onzeker als ik zich afvragen en wakker liggen over hoe lang je in zo'n grote mensenmassa over die 10km loopt. En vooral ook, hoe snel moet je starten en wanneer je geen wedstrijdervaring hebt sta je er zelfs niet bij stil dat er km borden staan en je op dat moment op je horloge kunt kijken etc.etc.Allemaal veel te moeilijk en lastig en vooral zenuwslopend !! Dus mijn gedachten zullen in het knappe koppie van een achternichtje van me belandt zijn en ineens kreeg ik de uitnodiging om met het businessteam van haar vader mee te lopen. Er waren nog startnummers over van geblesseerde lopers. MOOI, dus mijn zondagse rondje Floriade met Jeroen op de mtb werd omgezet in een 10km loopje met heel veel publiek en muziek. Maar zoals elke andere deelnemer aan dit geweldig mooie en gezellige evenement zou ik ook zodra ik over de startmat ga niet alleen mijn Garmin op start zetten maar ook mijn korte beentjes "los"laten gaan. En dat is wat mijn trainer nou juist even NIET wil hebben. Mijn doel voor dit jaar is te mooi en misschien wel een eenmalige kans voor mij, dus mezelf de lappenmand in rennen is geen optie. Dus vroeg ik even in de groep wat men voor tijden wilde gaan lopen. Bleek dus dat er een paar waren die nooit een 10km loop hadden gedaan. En zo bood ik mezelf aan als "haas"die de snelheid en de tijd zou vermelden aan de lopers die in mijn buurt bleven lopen. Ook had ik een zakje "powergums" (Sarah cadeautje van triathleet maatjes Frank en Monique) bij me en voelde me als een schooljuf die de kindjes gaat belonen als ze braaf zijn. Nou de meeste snoepjes zijn  in de mond van de vriend van mijn achternichtje belandt, hij moest na 1km al de struiken in voor een sanitaire stop en daarna 2x naast de weg tot stilstand en moest ik hem even de krampen uit zijn kuiten kneden. Ondanks dat liep hij een supermooie tijd van 1uur en 7 seconden. Dus met plaspauze en kuitmassages eraf was hij ruim onder het uur binnen geweest. Hij had het zwaar, maar ik heb hem ik geloof meer complimentjes gegeven dan mijn trainmaatje mij in al die jaren heeft gegeven (hij is van de spartaanse trainingsregimes).  Was voor mij een uurtje totale ontspanning, lekker relaxt gelopen en om me heen gekeken, andere lopers geobserveerd. Wat me opviel omdat ik continu op mijn garmin de tijd en snelheid in de gaten hield, was dat bij elke kruising of bocht waar weer een stukje flinke opzwepende muziek uit een speaker dramde, daar zag je ineens iedereen een adrenaline boost krijgen en het tempo massaal omhoog gaan. Echt grappig om te zien, maar sneu als je na 100 meter weer bijna over hun remmende beentjes heen struikelt. Don liep super, hij was gehoorzaam als een schooljongetje, of dit nou van de snoepjes kwam of dat hij volledig op me vertrouwde weet ik niet.  Maar ik heb eens een andere manier van wedstrijd ervaren, geen gevecht met mijn 50 jaar oude korte beentjes, dit keer eens een sociaal rondje met als doel iemand anders helemaal trots maken dat hij een mooie finishtijd achter zijn naam heeft staan. Mijn neef had alles rondom de wedstrijd super georganiseerd, startnummers shirts, eten en drinken en zelfs een hotel waar we konden omkleden en douchen, voelde bijna als een VIP deelname.  Kreeg alweer een appje of ik in juli weer ergens met hem een 10km wedstrijd wil lopen. Dat kan ik nog niet beloven, mijn eigen nog steeds "geheime doel" krijgt binnenkort een trainingsplan en daar moet ik ook nog een paar triathlonnetjes omheen doen. Weer een leuke ervaring rijker. Straks nog even genoten van de Kenianen die een tijdrecord hebben neergezet in ons Venlo stadje. Wat zullen de organisatoren trots zijn. Volgend jaar zal ik dus  nog sneller moeten zijn om in te schrijven. Venloop is HOT !!!


Posted: 20:09, 20/3/2016
Comments (0) | Add Comment | Link

even een "time-out" jaar achter de rug

Eindelijk mijn inlog codes weer. Uit zelfbescherming maar even niet te ver terug gelezen, behalve de laatste update van november 2014.
Helaas liep vorig jaar alles anders dan gepland, maar gelukkig kan ik met opgelucht hart zeggen dat dit loeizware jaar uiteindelijk eind goed al goed is afgesloten. Jeroen en ik zijn weer gelukkig samen en we hebben besloten samen oud te willen worden. Ook gaan we tegenwoordig af en toe samen sporten.  Jeroen vond zwemmen vroeger een vreselijke bezigheid en tegenwoordig geniet hij ervan om 2x per week het zwembad in te springen en wat baantjes te trekken. Mijn loopschoentjes zijn inmiddels ook weer in beweging en de banden van mijn smurfmobiel en speedy zijn ook alweer stevig opgepompt. Nu nog de temperatuur een beetje omhoog. Ja ik heb de hele winter NIET gefietst, schandalig ik weet het. Maar mijn lijf was gewoon niet in staat om kou te trotseren. De buikpijn die me heel 2014 heeft getreiterd bleek een afwijking in de baarmoeder te zijn die men momenteel goed in de gaten houdt en waarvoor ik injecties krijg waardoor mijn lichaam tijdelijk in een chemische overgang is belandt. Ik mag niet klagen, overdag heb ik er weinig bijwerkingen van. S'nachts komen op bijna voorspelbare tijdstippen de momenten waarop ik wakker word met het gevoel dat mijn smoel in de magnetron gestopt wordt en mijn hele lijf op het kookpunt lijkt te komen. lachend noemen we de opvliegers inmiddels "vliegtuigen"maar af en toe wel van het formaat "Boeing 747". Maar oke het is maar voor tijdelijk dus over een kleine 2 maanden hoop ik dat dit geneuzel weer voorbij mag zijn. Inmiddels mag ik me Sarah noemen en mijn 50e feestje was beregezellig en ik heb er totaal geen moeite mee om nu 50+er te worden genoemd. Het voelt eigenlijk meer als 'deel 2"van mijn leven. Dus laat dat 2e deel vooral gezond gelukkig en gezellig verlopen.

Verder is er weinig spannend nieuws op dit moment. Alleen hebben Jeroen en ik de Algau triathlon op de planning staan. Ik heb me al ingeschreven voor de olympische afstand en Jeroen twijfelt nog of hij de korte afstand wil doen of dat hij me gaat supporteren. Keus is aan hem. Andere doel voor dit jaar is helaas nog even "zwijgplicht" maar niet lang meer. Het gaat in elk geval flink zweten worden de komende maanden. Ik heb vanmorgen even de "zomerjurken test" gedaan en ik zag tot tevredenheid dat ik inmiddels alweer in de "krimpmodus" ben. Volgende week een fotoshoot voor een of andere online "lifestyle magazine" waar een aantal vrouwen worden geportretteerd die net 50 zijn geworden. Ben benieuwd hoe de andere Sarah's hun leven als 50er zien en beleven. Ik beleef het in elk geval als "forever young"50 is maar een getal.

Wordt zsm vervolgd.... 


Posted: 18:47, 16/3/2016
Comments (0) | Add Comment | Link

het begin is er....

Update vorige blog....het NK Assen netjes onder de tijdslimiet van 3 uur volbracht, zelfs podium dames 45+ samen met Guusje en Gaby ( begint voor ons 3 een gewoonte te worden in de NK duatlons :-)  Achteraf blij dat deze wedstrijd en 3 uur beulen me goed afgegaan is, dit had ik nodig om mijn zelfvertrouwen weer een klein beetje op te krikken (onzeker zal ik eeuwig blijven denk ik) De algemene winterdip of zgn winterstop die voor veel triatleten op dit moment aan de gang is, is voor mij nog even geen optie. Ik heb nog geen lange afstanden zoals 1,9km zwemmen, 90km fietsen en 21km lopen in de benen, ook geen training die hier ook maar een beetje op lijkt. Dus mijn trainer Dave geeft me naast een perfect zwemschema ook een trainingsschema voor de loop en fietstrainingen. Na een paar weken wat gekwakkel met mijn lijf en allerlei andere dingen heb ik mezelf deze week weer eens in het gareel geschopt. Na een leuke en ook leerzame dag bij het huis van de sport in Nieuwegein en geweldig leuke gesprekken met andere triatleten zoals Nina Bakker (Hawaii finisher en genomineerd agegrouper van het jaar ! ) en Wouter Duinisveld, de triatleet die met donorhart de Ironman Frankfurt finishte dit jaar had ik inspiratie genoeg om mezelf zondag eens die discipline knop in de goeie richting vast te schroeven. Geen gemiep dat het koud is op de fiets en geen gemiep dat ik warme choco pauze moet hebben, helaas is het recreatieve rondje voorlopig verleden tijd. Doortrappen en de km's maken en thuis de warme chocomel als beloning. Mijn loopschoenen en winterjasje weer aan en die km teller maar weer opvoeren. Zwemmen is op dit moment mijn favoriete bezigheid, gek he, dat binnenwater is constant dezelfde temperatuur en beide zwembaden weten inmiddels dat ik als eerste binnen ben met neus tegen de deur gedrukt om ook maar als eerste mijn buitenste baant in te pikken. Mijn trainer Dave die maandagavond langs de kant liep te stuiteren en steeds 2 duimen in de lucht stak maakte me helemaal blij met zijn mening dat ik met sprongen vooruit ga met zwemmen...pfff eindelijk.... Ineens dacht ik gisteravond tijdens de training aan Martine die ik tijdens mijn allereerste Powerman duathlon leerde kennen. Martine was het jaar ervoor als laatste gefinished en ik vroeg haar wat voor tijd ze dacht te gaan finishen. Haar antwoord was dat ze geen flauw idee had, haar benen wilden niet zo lekker lopen sinds ze aan triatlon deed voelde het alsof haar lichaam eerst wilde zwemmen...Ik keek haar aan alsof ze vanaf een andere planeet was gelandt...Nu bijna 4 jaar later moet ik erom lachen, nee ik moet toegeven dat ik haar mening zelfs deel !  Ik ben 100% om, ik ben een overloper, sterker nog, Powerman exit, ik ga me sterk maken om met een super enthousiast team van trainers en coaches en andere toffe mensen de kids van Stein en omgeving aan de start te krijgen van de Ocean Lava Kids in Stein komend jaar. Zoals Madonna de non, zoals zovele andere vrouwen die op hun 48e begonnen aan triathlon , zo ben ik ook gek op deze sport. Is dat getal 48 dan iets magisch ? We will see :-)


Posted: 22:31, 26/11/2014
Comments (0) | Add Comment | Link

Nu gaat het serieus worden......het moment om dit te delen met mijn lezers die ik soms ook weet te motiveren, zoals anderen dat weer bij mij doen

Te ver terugblikken wil ik nu eens niet meer doen. Hoewel ik toch even mijn hilarische 3e plek dames 45+ in de sprint triathlon Maastricht wil delen. Tja, geen paniek want ik ben nog steeds de laatste finisher in de triatlon maar ik had geluk dat we maar met 3 dames in mijn agegroup aan de start stonden. Leuk maar een grotere groep zou het wel spannender maken denk ik.  Mijn doel voor dit jaar zit erop. Alle drie de Limburgse triatlons gefinished, niet geheel zonder kleerscheuren maar ik heb ervan genoten en ben dik tevreden.

Maar nu het grote nieuws....nadat ik vandaag een link deelde van Dare2Tri omdat ik mijn wetsuit al bijna versleten heb (ja zovaak heb ik in dat blubberwater gelegen dit jaar)  en dus ook meedoe om de nieuwe Mach4 te winnen, kreeg ik via een PB op Facebook een bericht van Harrie de voorzitter van triatlon Stein Ocean Lava. Hij biedt me een startbewijs aan voor de halve van Stein !!!! OMG vreugde, ontroering tot tranen, maar erna ook de trillingen van de zenuwen....NU gaat het serieus worden ! Harrie staat achter mij en hij vertrouwt erop dat ik de komende 8 maanden de rook uit mijn sloffen zal trainen, Speedy en de tacx zal gaan aanbidden en mijn armpje met veel liefde maar ook serieuze dwang zal gaan leren om 1,9km te kunnen zwemmen op 21 juni 2015......

Ja, ik weet dat het echt zo is "A life without limits" een mens kan vaak meer dan hij zelf beseft, mits je gezond bent. Ook dat is niet altijd waar, er zijn mensen die met een donorhart een hele triatlon finishen, dat zegt genoeg. Doorzettingsvermogen en strijdlust, dat zijn 2 essentiele dingen die je nodig hebt om je doel te bereiken. Oja, discipline, dat is ook noodzakelijk, en daar wil het bij mij wel eens af en toe aan ontbreken. Ik hoop dan ook dat Dave mij de komende 8 maanden flink strak aan mijn schema weet te houden. Ook hij vindt dit echt helemaal kicken om zijn passie voor zijn triatlon verleden over te brengen op mij. Komende zaterdag maar eens kijken hoe ik de 10/40/5 in Assen ga volbrengen en dan na een paar dagen herstel zullen mijn armen en benen eraan moeten geloven.

OP naar 2015 !!! Ik hoop dat jullie "lezers"me er ook een beetje doorheen willen slepen wanneer het eens heel zwaar en moeilijk lijkt te worden....


Posted: 16:14, 23/10/2014
Comments (0) | Add Comment | Link

Vallen...opstaan...en gewoon weer doorgaan :-)

Na even snel door mijn vorige berichtje van begin april te hebben gelezen maar snel weer de blik "naar voren" toe richten. Hoewel ik een bloedhekel heb aan terugkijken kan het me soms ook wel motiveren....De powerman die totaal in de soep liep voor mij. Het lopen dat helemaal naar tevredenheid ging maar eenmaal op de fiets krampen in beide kuiten die zo heftig was dat ik niet eens mijn schoen meer van de pedaal kreeg. Oorzaak...onbekend. Vochttekort was onmogelijk want ik had voldoende gedronken. Gels zaten er ook al 3 in en ik voelde me verder top in mijn lijf. Wat ik wel geflikt had was misschien een kleine overdosis Magnesium maandenlang in mijn bidons gestopt en gezien mijn lever die ook al lichtelijk "debiel"is, zou daar misschien iets mis kunnen zijn gegaan. Anyway het zal me eigenlijk aan mijn gat roesten. Ik ben erna direct op advies van mijn vriendinneke gestopt met allerlei pillen die nog net niet op de dopinglijst staan haha. Frustratie Powerman opzij gezet en hup het water weer in met zwemtrainer Dave die inmiddels mijn "volgers"ook onder zijn hoede heeft gekregen. Gezellig groepje (als we tenminste allemaal paraat zijn !!! ) Dave die me weer bijna neus aan neus door dat gore water in de KB moet leiden, in de hoop dat ik ooit een keer 100% van die watervrees verlost zal zijn. En JAAAA het is hem gelukt !!! Triathlon Weert waar ik tot 3 dagen voor de wedstrijd nog lag te miepen om de 1/4 naar de 1/8 te kunnen omzetten omdat ik die 1000m zwemmen en 40km fietsen en 10km hardlopen met een lichte hamstringblessure toch niet zo zag zitten, heb ik dan toch gefinisht. Dankzij mijn nieuwe "vriendje"mijn Cervelo genaamd "Speedy" heb ik heerlijk gefietst en de 10km lopen,tja helaas bagger maar gefinisht en daar ging het om. Mijn eerste kwart triathlon staat op mijn lijstje. Triathlon Stein was voor mij de 3e triathlon en hopenlijk blijft hij ook de meest "killing" wedstrijd. Het zwemmen was zoals men zegt, driemaal scheepsrecht, JA ik lag voor het eerst als een vis in het water !!! Angst EXIT !! Wat was ik blij....hoewel ik me niet fit voelde in het water. Eenmaal op de fiets besefte ik ook waarom. Er kwam een hevige pijn opzetten in mijn onderbuik. Kou kon het niet zijn want de temperatuur was heerlijk. Na 2 pogingen om kontje van het zadel en pakkie warm vol piesen.(sorry ik weet het dit is genant ja) .wat helaas niet lukte kwam de hel aan pijn los. Als een vaatdoek op mijn speedy liggend en te lam om te kunnen vloeken (waar ik ster in ben) mijn rondes getrapt en ondertussen me afvragend hoe ik in hemelsnaam nog 5km zou kunnen rennen richting finish. Wat een klotelijf heb ik eigenlijk ?? Eenmaal van de fiets wist ik me geen raad hoe ik die finish zou moeten gaan bereiken, op de knieen kruipend ? Gelukkig petje en zonnebril op(tranen verstoppen), kreunen en verstand op nul. Gezien ik geen sluipweg kende ofwel ueberhaupt in Stein de weg niet ken was er geen andere optie dan maar gewoon het parcours te volgen om de finish te bereiken. Na 2km werd ik op elke hoek door een parcoursbewaker gevraagd "gaat het nog ?" grrrr. Ja het gaat nog...neus in de lucht en eigenwijs doorlopen. Daar kwam mijn wedstrijdmaatje bezorgd aanlopen kijken waar ik bleef. Dat gaf me weer even een beetje moed, gedeelde pijn leek even halve pijn. (dankje Gerard)... Daar kwam de verrassing voor mij achter me, een dame die ergens het parcours kwijt was geraakt...jammer voor haar. Maar voor mij op dat moment de juiste prikkel om een of ander wazig stofje in mijn hersenen vrij te laten komen, de power om toch nog een dame achter me te laten :-)  Met mijn liefste stemmetje (had ik al van de pijn) vroeg ik haar welk tempo ze zou lopen...8 a 9km, meer zat er voor haar niet meer in zei ze...??? WOW...de ultieme uitdaging of misschien de ultieme test aan mezelf, wat is er sterker, mijn wilskracht en vechtlust of mijn pijn ??? Jahoor, Gerard schoot ineens in de lach toen hij op zijn horloge een snelheid van rond de 11km zag...... ik wist nog niet dat endorfine een pijnstiller is ? Of wat heb ik in mijn krakkemikkige lijf dat me nog even een beetje kracht gaf om toch nog te finishen ? Meer dood dan levend maar apetrots op mijn keiharde strijd tegen de pijn kreeg ik dan toch mijn 2e medaille van Stichting triathlon Limburg om mijn nek gehangen. Achteraf bleek dat ik waarschijnlijk gezelschap van  een of meerdere niersteentjes had gehad, niet bepaald een goeie timing. Klein duimpje die in Stein steentjes op het parcours achterliet om de weg volgend jaar terug te vinden ???  YES, de 3e triathlon is een feit. Een jaar geleden om deze tijd lag ik nog in wetsuit te spartelen vooraan in de KB, mijn vingers harkend in de blubberige bodem en soms bijna algen tussen mijn tanden happend....Inmiddels de cursus Tri-experience ook klaar, veel techniek geleerd maar voor mij is Dave als personal trainer toch de best optie achteraf gezien. Zal wel aan mijn kronkel liggen en het debiele armpie dat toch altijd extra aandacht nodig heeft. Maar we gaan er weer voor. Mijn lijf is nog niet helemaal hersteld dus ik ben nog even voorzichtig met buiten zwemmen maar de loop en fietstraining gaan we weer snel oppakken. Wat het volgende doel voor dit jaar is ? Eigenlijk heb ik buiten verwachting een kwart triathlon gedaan, toch wil ik dit jaar best nog een 2e uitdaging aangaan...welke...nog even binnenshoofds houden. solly...Hangt af van mijn zwemprestaties....daar valt nog veeeeeel aan te sleutelen. Ik heb nog 2 jaar te gaan.....voor die halve...... hier thuis noemen ze me een "halve gare" mam in de midlife crisis zei mijn liefdevolle puber vanmiddag. NIKS crisis, ik ben helemaal gelukkig dat ik meer kan dan ik ooit heb geweten. Morgenvroeg die blauwebessen taart naar binnen schuiven en dan speedy maar weer eens een grote ronde uitlaten. Over 2 weken moet ik weer verplicht de MTB op, vloekend bergop en gillend als een speenvarken bergaf...(speedy mag niet mee op vakantie..snik) 


Posted: 21:32, 11/7/2014
Comments (0) | Add Comment | Link

Smurf in de bocht.....een "niet" verdiende medaille.....opbouwende spanning...

Vorige week geen blog bij kunnen werken, was even te druk met het schransen van mijn "onverdiende" pfeffer-rumpsteak na mijn "onverdiende" halve marathon medaille in ontvangst te hebben genomen...(de RAT in mij he) Zonder gekheid, ik was in november te laat met inschrijven voor de HM Venloop en had me erbij neergelegd omdat ik 2 weken later mijn eigen "feestje" (of zelfslooppartijtje) heb. Maar ik zou†IK niet zijn als mijn plannen op het laatste moment weer gewijzigd worden. Dag voor Venloop kwam Jeroen thuis met een startnummer dat hij van iemand gekregen had (een van de massa geblesseerden). Omdat ik ťn niet getraind had voor de halve, ťn gewoon totaal geen zin had om hem† te lopen...ťn ik mijn 2 dames die ik getraind heb niet wilde teleurstellen, heb ik besloten ze op het 13km punt op te wachten om ze vervolgens stuiterend oftewel "peptalkend" naar de finish te brengen. Om daar onverwacht nog beloond te worden met mijn 5e HM Venloop medaille die ik dus NIET verdiend had..Missie geslaagd, ze zijn samen gefinished in een tijd van 2.33 en gaan nu braaf aan de snelheid werken de komende maanden. Ben trots op ze dat ze hun doel hebben bereikt en geeft mij voldoening in deze toch al zo individuele sport. Kan het gewoon niet laten om mensen om me heen te helpen en te motiveren. Maar nu even terug naar mezelf, mijn eigen doel volgende week. De spanning begint nu toch langzaamaan te stijgen, ik kijk angstvallig naar de weersvoorspellingen en ik hoop dat die koekwauzen een potje uit hun nek lullen en dat we volgende week rond een uur of half 11 stralende zon , windkracht nul en een temperatuurtje tussen de 24 en 28 graden mogen hebben...Dan ben ik helemaal in mijn element en maal ik liggend op mijn fietske best een redelijk tempo richting het parc fermťe om vervolgens stuiterend de laatste 7,5 km te lopen en te finishen....Maar owee als we bagger weer en kou en windkracht .. krijgen....Dan roep ik code ROOD uit !!! Dan mogen de heren die mij vanwege tijdslimiet uit de wedstrijd willen halen zich echt een harnas aantrekken...ik bijt ze anders de keel door :-(† Nee, als ik mijn doel niet haal heb ik hele dikke vette pech en kan ik mezelf tegen mijn kop slaan en zeggen dat ik niet "bevriend" maar "getrouwd" had moeten zijn met mijn tacx en weliswaar al vanaf november dus. Mijn groot aantal powerkids trainingen die ik afgelopen maanden heb gedaan had ik beter kunnen investeren in mijn eigen trainingen enz enz enz...Maargoed, we gaan ervoor om die 2 tijdslimieten te halen en dan is het alleen nog maar kwestie om te finishen (al is het oppe knietjes) . Mocht het me niet lukken..tja jammer dat mijn wedstrijd pakkie de rits aan de rugkant heeft....ik zou de heren (jury) op een zeer vrouwelijke manier kunnen proberen te chanteren :-) Whahaha smurf in de bocht....Morgen maar weer eens een stoeipartijtje met de tacx gaan doen. En mijn nieuwe loopsloffen nog even inlopen, misschien mogen ze zondag dan wel mee het startvak in....Deze week nog 2 Powerkids trainingen en dan moet ik weer afscheid nemen van al mijn kindertjes waar ik erg veel lol mee heb gehad, tja ik pas goed tussen die wezentjes van gelijke lengte ;-)


Posted: 20:30, 6/4/2014
Comments (0) | Add Comment | Link

En toen.....was het lontje even iets tť kort..

Vandaag liep de zogenaamde "druppel" helaas even over het emmertje heen. Na een drukke, gezellige, maar ook emotioneel best roerige week ging het even mis met mij. Zoals iedereen die me al langer kent weet, vroeger was ik het absolute huisvrouwtje dat altijd in huis in de weer was en je kon meestal bijna van de vloer eten hier... Nu mijn leven meer bestaat uit sporten dan uit poetsen en knutselen in huis blijft er helaas af en toe wel eens wat liggen..De strijkwas lijkt af en toe op de "Himalaya" dus de uitdaging om die weg te werken is dan ook wel eens groot. Maargoed, afgelopen weken zijn mijn huishoudelijke uurtjes er helemaal bij ingeschoten door het project "powerkids". Hier loopt een hondje van 17 rond die afgelopen week elke nacht in beweging kwam en naar buiten moest, vrijdagmorgen werd hij wakker en kon niet meer normaal lopen. Waarschijnlijk een infarct ofzo gehad.Gelukkig eet hij een keer per dag zijn bordje warm eten nog smakelijk op. Hoop dat hij nog een beetje opknapt en nog even bij ons blijft. Een paar zwaar teleurgestelde mensen uit mijn sportwereldje, een affaire die waarschijnlijk geen al te beste gevolgen zal hebben in deze sport, jammer dat mensen soms niet tot rede vatbaar lijken te zijn, pratende mensen zijn te helpen !  Een andere zorg om een paar mensen die me zeer dierbaar zijn, wat ook dagelijks aan me knaagt... dat alles maakt mijn lontje wel erg kort en dat resulteerde vanmorgen in een bomuitbarsting die even lelijke sporen dreigde na te laten. Ja, ik weet heel erg goed dat ik de laatste jaren minder poetserig ben dan voorheen, maar er zijn ook wel veel mooie dingen voor terug gekomen. Waar ik vroeger altijd allerlei kwaaltjes en pijntjes had, tegenwoordig vertik ik het om een keer pijn te aanvaarden wanneer het me even niet uitkomt. De spanning naar de 13e april begint zich natuurlijk ook al stilletjes aan op te bouwen in mijn koppie. Het trainen van de kids vergt stiekum meer energie van me dan ik verwacht had, dat kost me dan ook af en toe een trainingsuurtje. Alles bij elkaar genomen was het me even teveel geworden. Boosheid was te groot om het met een fietstochtje in de stromende regen kwijt te raken. En TOEN.....was er mijn sportmaatje Guusje die me pas leerde kennen toen ik in de duathlon terecht kwam. Zij wist me op mijn emoties in te praten en me ervan te overtuigen om niet alles weg te gooien. Ook niet de mooie blauwe Trek van de veerboot het water in te flikkeren.....Na regen komt zonneschijn.....dokter Guusje je hebt me weer eens doen besluiten om mijn boze bui aan te kant te schuiven en morgen weer met frisse moed de dag  lachend tegemoet te gaan. Ja, morgenmiddag weer met "mijn kindertjes" rondhuppelen.......SORRY vriendjes en vriendinnetjes als ik jullie even de stuipen op het lijf heb gejaagd....(achter dat stuiterende lachebekje schuilt een zeer gevoelig en onzeker klein mensje;-)  Vandaag was even een absoluut dieptepunt ..........maar zonder dieptepunten kun je nooit geen hoogtepunten creëren..... 


Posted: 20:09, 23/3/2014
Comments (0) | Add Comment | Link

Never say never.....

Over mijn vakantie valt niet veel spannends te melden, het was heerlijk en relaxt. Elke dag gezwommen, veel te veel gegeten, beetje geshopt.....lekker gewandeld met ons "oudje"in de hondebuggy en verder liters cappucino gedronken op terrasjes. Over tot de orde van het moment...Gisteren een behoorlijk zware duathlon in Hilversum gehad. Vorige week heb ik met een van de dames die ik naar de halve marathon train nog een rondje van 14km gedaan. Dit zijn voor haar duurloopjes met een gemiddelde tempo van max 8,5km/uur. Blijkbaar kan ik in dat tempo met geen mogelijkheid mijn pas vinden, misschien omdat ik standaard al een zeer kleine pas heb.....nog kleinere pas durf ik niet dan struikel ik over mijn eigen lompe poten. Gevolg was dus de dagen erna een paar bovenbenen alsof ik een hele marathon in de benen had. Niet leuk ! Zaterdag de sportmasseur zich eens flink laten uitleven op mijn benen in de hoop dat ze gisteren weer helemaal oke zouden zijn. Helaas is het Hilversumse bosparcours dus niet zo heel erg makkelijk en heb ik mezelf eventjes getroost met de eerste loopronde naast mijn duathlonmaatje Guusje maar in de 2e ronde moest ik haar toch laten gaan, mijn benen hadden er niet zoveel zin in. Uiteindelijk op de fiets in de "relaxmodus" kunnen raken om mezelf even in gedachte te verplaatsen naar die 13e april, dan mag ik 60 km lang op mijn stuurtje liggen. Vandaag stond ik gelukkig als altijd weer met een sprongetje op uit mijn hoge "seniorenbed" haha, nee een heerlijke hoge boxspring. Vanmiddag weer een presentatie en looptraining bij een buitenschoolse opvang gegeven. In eerste instantie leek er weinig animo te zijn daar en het sportieve spatte er niet bepaald vanaf. Maar na een leuke powerpoint presentatie en met de kids naar buiten om op een leuke manier te gaan hardlopen werd het wederom een echt succes ! Hoe weinig heb je nodig om kinderen enthousiast te krijgen ? Joris die bij me was en voor de eerste keer aanwezig was op een clinic stond met een tevreden blik toe te kijken hoe de kinderen zich uitsloofden en vermaakten. Ik  ook weer helemaal in mijn element ertussenin stond te stuiteren. Na afloop kreeg ik een compliment van hem en het advies om toch echt opnieuw te starten met een opleiding waarmee ik misschien beroepsmatig iets met sporten zou kunnen doen. Soms moet ik inderdaad om mezelf lachen, vroeger zou ik al pukkels en uitslag hebben gekregen bij de gedachte aan werken met groepen kinderen, nu vind ik het gewoon helemaal geweldig om te doen. Maar vroeger had ik ook niet moeten denken aan hardlopen, fietsen en zwemmen....Hoe enorm kun je als mens veranderen naar mate je ouder wordt ? En ja, als ik tussen die kleine drukke spinkhanen in sta voel ik me af en toe toch wel oud , of is dat het vermoeide gevoel dat ik na afloop heb, doordat ik me volledig heb gegeven om groepen van soms meer dan 30 kleine blagen op een leuke manier bezig en in bedwang te houden ? Mijn 2 standaard regeltjes die ik ze meteen leer....als ik fluit wens ik dat er geluisterd wordt en de pionnen moet je verplicht omheen en niet vóór langs...haha ben een kreng ja. Ik als juf in de bocht ? inderdaad...ZEG NOOIT NOOIT !!!


Posted: 20:15, 17/3/2014
Comments (0) | Add Comment | Link

Jippie ik ben 48 !

Klinkt eigenlijk heel bezopen, niemand wil oud zijn maar we willen wel graag oud worden ! Nou ik heb die verrekte 47 nu dan eindelijk achter me gelaten. Afgelopen zondag met mijn lopers een beetje afscheid genomen van dit jaar. Na het spinnen voor het goede doel, samen aan een broodje en de afsluiting van de Spinningmarathon die uiteraard wel emotioneel was. Als het nummer "You never walk alone" dan wordt gedraaid....dan breek ik vol in tranen uit.....Ik voel me zeer zeker niet alleen in mijn "2e leven". Zoveel leuke mensen leren kennnen afgelopen jaren. Vroeger toen ik niet sportte besefte ik eigenlijk nooit zozeer dat mensen elkaar kunnen inspireren....ik was daar misschien nooit mee bezig. Nu zoveel te meer, het barst gewoon van de mensen om me heen die mij inspireren, leuk dat ikzelf ook blijkbaar mensen kan inspireren (Bambi en olijfje bv). Het nummer You never walk alone doet me ook denken aan de ouders van de beste vriend van Jeroen, Nico....( juist, daar is onze Nicky dus naar genoemd) Nico verongelukte met zijn motor net voor zijn 25e verjaardag. Toen erna een van de vrienden trouwde waren zijn ouders ook aanwezig, mooi maar ook zo zwaar voor die mensen, hun eigen zoon kon dit allemaal niet meer meemaken..Op het einde van de avond van die bruiloft draaiden ze ook dit nummer, Nico's ouders stonden ook op de dansvloer iedereen erbij luid zingend.....er vloeiden toen ook tranen, tranen van vroeugde en ook tranen van verdriet. Zo liet ik vorige week zondag dus ook even alle emoties doormijn koppie gaan, kon het helaas dus net niet helemaal droog houden. Dankje olijfje dat je me even een troostende kus gaf..Gisteren een rustige verjaardag gevierd, geen dolle zuipparty, want zometeen moet ik de auto weer in richting zwembad Eindhoven. Ik ga morgen een weekje lekker genieten van de italiaanse zon en heb een zwembad in hotel dus kan me er naar hartelust chloreren komende week. De hardlooproute van vorig jaar hoop ik ook weer een paar keer te gaan maken.Even een weekje genieten ! Ja ik geniet eigenlijk altijd ! Maar komende week niks moeten maar gewoon lekker lui relaxen en veel te veel lekker eten en een overdosis cappucino en crodino naar binnen gieten. Fijne carnaval allemaal !


Posted: 07:52, 1/3/2014
Comments (0) | Add Comment | Link

Tegen welke muur ben jij aangelopen ???

Een tijdje geleden vroeg mijn trainmaatje aan me "tegen welke muur ben jij aangelopen "? Omdat ik ineens mijn haat/liefde verhouding met mijn tacx-trainer opbiechtte. Nou, het zal altijd een haat/liefde verhouding blijven vrees ik. Afgelopen week kreeg ik van een andere triathleet een link doorgestuurd van een "45 minutes indoor trainer" om te kijken tijdens mijn binnenfietsen. Die 45 minuten waren geweldig, goeie muziek en vooral korte zware intervallen, de 45 minuten vlogen om. Gisteren een soortgelijke 90 minuten training gedaan, nou ik verwenste mijn beenspieren na afloop, auw !!! Maar toch erg lief van hem dat hij me een nieuwe tip gaf. Sporters zijn sociale diertjes, hoewel duathleten en triathleten eigenlijk alleen maar met hun eigen training en prestaties bezig zijn. Ja, dat is misschien wel de reden die ons met elkaar verbind ? Afgelopen week een grappige ontdekking om op Facebook een foto van mijn "powerkidstraining" ineens op een FB pagina uit Amerika te zien !! En dan de tekst "the next generation duatletes" erbij, echt geweldig ! Ineens duathleten uit verre oorden (Colombia, VS) die vriendjes willen worden, grappig eigenlijk. De europees kampioene Powerman uit Zweden die me op fb peptalks geeft, zo leuk al die mensen te leren kennen en natuurlijk aansporen om weer naar Horst te komen. (PR was ooit mijn werk,dus niet zo lastig) Ja, sinds ik in 2010 mijn Venloopteam had en meteen erna de Ride for the Roses besloot te gaan doen en op mijn 43e voor het eerst op een wielrenfietsie kroop ben ik in datzelfde jaar in het duathlon-avontuur gedoken, en vanaf het eerste moment met heel veel plezier. Toen 2 jaar geleden de loopclub waarvan ik lid ben de samenwerking met Powerman verbrak, deed me dat ook erg veel pijn. De poging om als vredespriester de zaak te lijmen mislukte helaas. Dit heeft me†pijnlijk genoeg†nog meer het gevoel gegeven dat ik als vrouw van hogere leeftijd eenzaam in dit evenement zit, althans in de regio. Maar eenmaal actief in deze sport leer je het kleine groepje vrouwelijke duathleten snel kennen, en het is echt een heel leuk groepje. Bijzonder om elkaar alleen in verre wedstrijden te ontmoeten, Groningen,Assen,Tilburg enz. (hoewel ik zelfs al met 2 duathleten op vakantie een Alpseelauf heb gelopen afgelopen zomer en erna samen uit eten geweest) Maar elk jaar sta ik al weken te stuiteren voor mijn "thuiswedstrijd " Powerman Horst. Sinds vorig jaar is dit evenement voor mij nog waardevoller geworden omdat ik als trainster mag meewerken in het project Powerkids. Afgelopen week hebben we een promotiefilmpje gemaakt met de medewerkster van de BSO's Josť Jeurnink, die zo enorm enthousiast achter ons project staat. Zo mooi om te zien hoe fanatiek alle kinderen meedoen. Na de carnaval gaat voor mij dan ook echt "die HŲlle los" als ik elke donderdagmorgen en vrijdag de hele dag kids mag gaan trainen. Mijn baas heeft me sinds afgelopen dinsdag akkoord gegeven om tot na de 13e april mijn dinsdag vrij te nemen en verlofuren in te zetten. Hij heeft zelf sport en management gestudeerd en staat dus voor de volle 100% achter mijn sporten. (ben immers nooit ziek).Zo kan ik toch alles op alles zetten om dit jaar voor de "long distance"te gaan, mijn ultieme uitdaging, die me als het lukt† ook een stapje dichterbij die halve Ironman in 2016 zal brengen....ja nog "a long way to go" maar dat maakt mijn leven juist spannend en interessant. Vandaag kwam ik tijdens de duurloop met mijn groepje nog een ouwe bekende tegen waarmee ik in 2009 mocht mee trainen voor de Damloop, ik hoor de "aanvoerder" nog zegggen, zeg juffie, zodra je 10km aan een stuk kunt hardlopen op een acceptabel tempo mag je weer met ons meetrainen.....dit liet ik me niet zeggen en heb mezelf binnen 2 weken via Maas naar Lottum en terug afgebeuld om 14km te kunnen lopen....erna zat ik in no time op tempo tussen de hele grote kerels, klein duimpje in de bocht :-) Hoe zou het deze groep mannen en vrouwen nu vergaan ? Ze lopen geloof ik niet allemaal meer zo fanatiek, ik was dan ook de jongste van de groep...Mijn loopgroepje gaat ontzettend lekker en ze zijn gehoorzamer dan een "afgerichtte politiehond" sorry voor de vergelijking schatjes ! Het geven van training en zien van de ultieme inzet maakt dat ikzelf ook strenger voor mezelf wil zijn, ik moet immers het goeie voorbeeld geven ! Zo heb ik na wat twijfel en paniek ons groepje aangemeld voor de spinning marathon komende zondag voor de Alpe D'huzes, georganiseerd door gemeenteraadslid Roy Bouten, die zelf de Alpe gaat fietsen ter nagedachtenis van zijn vader, respect voor hem ! Ik doe het je niet na Roy ! (maar ben ook een ouwe doos,goeie smoes? nee ;-)† )...Mijn lopers zijn dus niet te flauw om ook een keer de benen na een duurloop op een fiets te gaan testen, gaat beslist goedkomen. Waar een wil is, is een weg...."know your limits,destroy them" ik ben geboren als 7 maands baby, heb in het koude februari tussen kruiken in een wieg moeten overleven, dus als vechter geboren en zal hoe dan ook als vechter oud worden. Vrijdag een hilarisch bezoekje met mijn paps aan zijn oogarts vanwege zijn suiker, de arts gaf hem advies om toch echt meer te gaan bewegen, heeft u een hometrainer ?....Mijn antwoord zoals pap gewend is "oke dokter, dan krijgt pap voor zijn verjaardag een strak wielrenbroekje van me" De dokter rolde bijna van de stoel van het lachen, dit gaat pap voorlopig nog vaak horen,haha. Ik hoop dat het snel voorjaar gaat worden, dan mogen pap en mam om beurten op de fiets naast me fietsen tijdens mijn duurloopjes op mijn favoriete Floriade terrein, waar ik o zo graag eens een evenement zou organiseren, dit is echt de ultieme plek voor allerlei activiteiten, niet alleen voor mijn lopersgroepje toch ? Achja, ik droom van zoveel leuke dingen die ik helaas niet in mijn eentje kan verwezenlijken. Maargoed dat ik steeds minder tijd heb voor die dagdromen,haha. Powerman en erna vol de triathlon uitdaging aan....inderdaad....tegen welke muur ben ik wanneer en waar aangelopen ???


Posted: 21:15, 16/2/2014
Comments (0) | Add Comment | Link

leef elke dag alsof het je laatste dag is...

Eindelijk begint er serieuze beweging in te komen, 11 uur getraind afgelopen week (incl.zwemmen). Niet moeilijk als je op zondag begint met een duurloop en een fietstraining. De lopers die ik train naar de halve marathon Venloop gaan als een speer, vandaag zijn ze 17km afgebeuld en na afloop stond er zelfgebakken quiche en een lekker soepje klaar. Een nieuwe "meeloper" haha klinkt zo fout, mocht zich volgens een andere loper "inkopen" in het dreamteam met 2 pakken chocomelk, de lekkere spierherstellende drank na afloop. De agenda begint een belangrijkere rol te spelen om mijn weken die vol beginnen te raken goed in te plannen. Werken, powerkids, trainen en dan de huishouding die ook nog erbij hoort. Maar...de "liefde van de man gaat door de maag" dus gewoon elke dag een lekkere hap is een prioriteit voor me. Nog 3 weken voor de carnavalsweek in Italië waar ik me dagelijks in het zwembad kan uitleven en op de besneeuwde paden voor de duurloopjes op hoogte. Voor vertrek op 28 februari ,mijn verjaardag, gaat de knoop dan echt doorgehakt worden, de Powerman EK sprint óf de Powerman NK/EK long distance....Mijn fietstraining vandaag, rondje vechten tegen de wind en af en toe niet meer op ligstuurtje durven uit angst om door een rukwind in een greppel geslingerd te worden, dit geeft me geen lekker gevoel voor die "long distance" op 13 april. Maargoed, gewoon op de fiets liggen....relax....trappen.....relax....ik kan het....relax....We zullen wel zien. Heb gisteravond uit nieuwsgierigheid een poging gedaan om mijn totaal aantal wedstrijden te tellen die ik in mijn "nieuwe leven" heb gedaan. Totaal is nu 56 wedstrijden, waarvan 19 duathlon, 8 halve marathons, 1 triathlon, en de rest wedstrijden van 5km tot 16km (3x Alpseelauf Immenstadt Bayern).....Ik ben tevreden en blij, ik ben gezond en FIT !!!


Posted: 21:34, 9/2/2014
Comments (0) | Add Comment | Link

Het sporthartje en het "sociale"hartje.....the battle..

Afgelopen week wat lichamelijk (maandelijks)ongemak wat me lelijk in mijn buik en benen plaagt, waardoor mijn trainingen eraan moeten geloven. Tot mega grote frustratie in mijn koppie....De start van de Powerkids die weer erg leuk was, die fanatieke kids lekker laten rennen en zweten. Ik voel me al een "klein visje" in het water tussen die mini mensjes die amper kleiner zijn dan ik :-)  Gisteren na een subtiele grap die me lichtelijk beledigde heb ik die tacx "met kapotte hendel" toch de keuken weer ingesleurd om me vervolgens een Ironman-film uurtje bezig te houden door lekker hersenloos te trappen terwijl de vloer onder me natter en natter werd van de luie zweetdruppels. Erna met kletsnatte suit naar buiten gerend om nog een rondje van 7km te maken langs de Maas. Daar werd het plaatje van "verzopen kat" compleet toen ik ook nog even vol in het natte gras rende en mijn schoentjes ook blank stonden. Het was een soort van "test" voor mijn benen om te kijken wat ze zouden doen na een flinke tracxtraining wat betreft tempo. Goed nieuws, met gemak boven de 11km/u. dat geeft weer wat moed en vertrouwen. Nu the battle tussen mijn eigen doelen en de doelen van de mensen die ik momenteel train naar de Venloop halve marathon...Vandaag hebben ze een stuk van de Venlostormt gelopen en aansluitend hebben we de duurloop van 13km volbracht, met als beloning een lekkere lunch met zn allen bij Patricia thuis. De powerkids, de Venlopers, mijn werk en huishouden en dan mijn eigen trainingen......prop het eens in 7 x 24 uur....en kijk eens of er nog een moment is om op de bank neer te ploffen...Nee, het is een strakke planning die ik zal moeten gaan maken de komende weken.De eerste keus die me zal confronteren is, ga ik de LD Powerman halen of blijf ik nog een keer de sprint doen ? Zonee, dan zal ik een week na de Powerman tóch in Friesland een 10-40-5 voor het duathlon circuit moeten doen, dus de fietstrainingen zal ik echt serieuzer moeten doen. Volgens mijn personal trainer blijft het trainen op de tacx het allerbeste trainen in de winter....Laat die lente nou snel komen, en laat die stomme hendel zsm met de post aankomen waardoor ik kan schakelen op de tacx. Wat de uitslag van de battle ook moge worden, feit is dat ik de Venloop als "haasje" zal meelopen om dit tot een tevreden finish te helpen. Mijn Powerkids die het keileuk vinden en dan mijn eigen wedstrijden, ach ik hoef alleen maar te finishen. En tja, die fucking tijdslimieten, er is me ingefluisterd dat we een 15 minuten eerder mogen starten dan vorig jaar, als dit echt zo blijkt te zijn, dan denk ik dat ik de Lange afstand Powerman wel aan durf. Maar nu nog eens eerst die komende 4 weken tacx-junkie spelen. 28 februari wil ik mijn beslissing nemen, anders wordt het inschrijfgeld wel erg hoog :-) Het is een EK en dat kost nou eenmaal geld....Enne....duathlon en triathlon is niet voor "watjes" ;-)

 


Posted: 22:53, 2/2/2014
Comments (0) | Add Comment | Link

Cross-duathlon door blubber en koeiestront...

Afgelopen week weinig spannends over te vertellen. Zaterdag de eerste les van Tri-Experience zwemtechniek gehad en dat beviel erg goed. Wat een waanzinnig zwembad daar in Eindhoven zeg ! Dat wil ik hier wel op de Floriade zien staan :-)  Gisteren mijn eerste (en misschien ook wel de laatste) cross-duathlon gedaan in Etten Leur. Het loopparcours was al een hel wat betreft de moddelpolen die er op de smalle paden lagen. Nog geen 1km onderweg lag de eerste snelle topatleet al te kreperen van de pijn in een spier (val of glijpartij). Zoals altijd schoot bij mij ook meteen de angst erin en de gedachte "blij dat ik glij" kon me met moeite vrolijk houden. Op de MTB begon de hel pas echt los te breken. Na 1,5km vouwde ik mezelf uit lompigheid bijna om een boom heen en meteen kwamen alle doemscenario'sin mijn gedachte voorbij. Een val of een glijpartij en mijn hele seizoen naar de knoppe. Mijn fanatieke hardlopers die ik elke week een km verder naar de halve marathon Venloop krijg, die me zouden moeten missen naar dit doel te trainen. Mijn powerkids die ik niet zou kunnen trainen.....Mijn hele lijf schoot in de stress en dat kostte me moeite tot aan de koeiestal om de moed erin te houden. Eenmaal in de koeienstal kon ik toch wel weer lachen....en loeien..De koeiestront spetterde daar rijkelijk tegen mijn bidon dus ik weet nu ook hoe dat smaakt...baaah. Wimpie v Haperen stond me er op te wachten met luide aanmoediging en ik besloot om toch maar gewoon te gaan finishen. Naast het start/finishgebied stond een stand van "opgeven is geen optie" van Alpe D'Huez en dit herinnerd me dan meteen aan het feit dat ik niet zo moet zeiken maar gewoon doorgaan. Geen boompjes proberen mee te nemen want dat lukt toch niet. Op het laatste loopgedeelte voelde ik zoals altijd dat mijn benen beter kunnen rennen dan fietsen. Op de MTB ging het puur om techniek op dit klote parcours en die techniek heb ik niet en mis ik ook niet....Ik zal NOOIT een goeie MTBer worden, ben ik te bang en te lomp voor,klaar. Maar ik ben gefinisht, een baggertijd van 1.21 op de 3/10/2km en als ik erbij zeg dat ik op een normale weg duathlon een snelste tijd van 1.22.15 op de 5/20/2,5 haalde dan zegt dit genoeg hoe zwaar een Cross duathlon in verhouding dan is. Laat mij maar gewoon met verstand op nul op de weg fietsen....gewoon kijken naar die strakke menkes die me inhalen en relaxt mijn rondes over het asfalt hobbelen. De enige vijand die ik daar heb zijn stoepranden en eventueel motoren die op de loer liggen als je probeert te stayeren. Mijn week is gisteren eigenlijk dus toch wel prima begonnen, weer een ervaring rijker en mijn spieren hebben niks geleden zoals ik op dit moment voel. Ook dankzij de spiergel van Frank die ik gisteravond gesmeerd heb. Mijn debiele armpje bleek namelijk geen fan van de MTB te zijn. Maar eens gaan kijken of we het stuur kunnen inkorten want ik voel me als een aap met armen breed op die fiets. Komt ook doordat ik op de racefiets als een luie drol op het ligstuurtje lig tegenwoordig. Ja dat stuur heb ik nu ook alweer bijna een jaar.....tijd gaat snel !!!!! En ik voel me niet eens ouder worden !!:-) hahaha


Posted: 08:03, 27/1/2014
Comments (0) | Add Comment | Link

chaootje of................gewoon even te druk gehad ?

Ik kan nu heel veel smoezen gaan bedenken waarom ik vanaf december niks meer op mijn blog heb geschreven...Maar laat ik gewoon eerlijk zijn, even met veel dingen bezig en nóg meer dingen in mijn koppie. Ja nog krap 5 weken dan ben ik eindelijk verlost van dat rotgetal die 47. Op naar de 48 en kijken wat deze ouwe gek dat jaar weer allemaal gaat uitvreten. De agenda vult zich op dit moment heel goed. Mijn eigen trainingsregime laat nog steeds af en toe te wensen over, maar daar werken we aan (ruzie met mezelf zo nu en dan) . Maar na mijn euforisch gevoel na mijn eerste halve marathon in 2010 met een team van 120 lopers, heb ik dit jaar toch weer een "klein" doel. 2 hardlopers samen naar de halve marathon trainen en dan als "haas" met ze meelopen zodat ze ook met een gelukkig en tevreden gevoel de finish zullen halen. Ja,ik was maar liefst 1 uur! te laat met mezelf inschrijven voor de Venloop. Na de agenda te checken en te zien dat 2 weken na de Venloop al de EK Powerman is vond ik dit niet meer zo'n probleem. Ik ken mezelf en weet dat ik met startnummer toch niet in staat zou zijn om die als "training" te lopen. Ik heb nog wat goed te maken wat betreft die "noordpool-expeditie" Venloop vorig jaar in gesponsorde Nederlandse bonds-suit. Brrrr voel de rillingen nog opkomen. Maar tot op heden mogen we zeker niet klagen over de winter. We hebben nog veel buiten kunnen fietsen, het lekrijden op nat wegdek maar even vergeten dan haha. Ook dat probleem moet ik maar eens gaan oplossen met andere bandjes op de fiets. Oja, komende zondag toch maar eens de gok wagen en mijn allereerste cross-duathlon in Etten Leur gaan doen, Wimpie heeft me zoooooo aan mijn kop gezanikt en uit respect voor zijn bikkelprestatie op het NK crossduathlon in Groesbeek waar ik hem zag beulen doe ik deze wedstrijd dan ook voor Wimpie. (ben ik toch lief he triathlonnerke ;-) ) . Volgende week gaan we weer starten met de Powerkids trainingen op de basisscholen en BSO's. Dit is zo mega leuk dat ik na 13 april die kinderen zo enorm ga missen.....Kids hebben niet veel meer nodig dan een doos fietshelmen, een trainster met een smurfemaatje wielrenfiets en een garmin horloge die de kids gaat vertellen hoe hard ze wel niet kunnen rennen...en "missie geslaagd" !!! . 2012 een dikke 50 kids aan de start en vorig jaar over de 150 kids, ben heel benieuwd wat we dit jaar aan de start gaan krijgen. Mijn eigen start.....tja ik zit nog steeds in dubio... Gaan we voor die Long distance waar op dit moment pas 2 dames 45+ NED op de lijst staan (ons land moet goed vertegenwoordigd worden! ) of ga ik dit jaar toch maar weer voor een tijdsverbetering op de EK sprint afstand ? drie maal scheepsrecht,dus eigenlijk zou mijn 4e powerman de lange moeten worden...(nog even ????) . Mijn triathlon-gevoel heeft me doen besluiten om komende zaterdag aan de cursus Tri-Experience zwemtraining te starten in het wedstrijdbad in Eindhoven. Door middel van stalken van een bevriende duathleet met mooie Ironman filmpjes op youtube heb ik hem weten over te halen om samen met mij die cursus te gaan doen :-) (is dit nou intimideren of inspireren ? ;-))....Patricia mijn halve marathonloopster die ik train heeft me gisteren helemaal blij gemaakt met het boek "ein Leben ohne Grenzen" van Chrissie Wellington en na het lezen van de inleiding heb ik vannacht al mijn eerste Ironman gefinisht woehaaaa. Maar iemand schreef me laatst een privé berichtje....I like you because you live your dreams....heb maar niet terug geschreven dat ik nooit van dit leven had durven dromen ! De kick van Maastricht lijkt maar niet mijn brains te willen verlaten. Prima brainfood, beter dan brain-doping. Het moet niet gekker worden. Laat mij maar gewoon de Xendurance potten leegvreten en anderen ook meesleuren in die overtuiging dat ze echt helpen. Hoe moet een ouwe maffe muts anders met die korte Popeye pootjes ooit over die Ironman finish heen komen ? Mijn tacx heeft al wat uurtjes mee gekeken naar de Ironman wedstrijden. Hawaii is kicken om te zien maar Frankfurt is beter wat betreft de duitse commentators die je nog meer op weten te fokken.....gek dat ik vorige week de hendel gewoon afbrak ? Nu mijn nest maar eens opzoeken en morgen weer dubbele training uitvoeren, fietsen en hardlopen........Powerman kent geen genade !! zei er vorig jaar eentje tegen me......Nu is het mijn beurt.....door die verrekte zure appel heen en gaan met die banaan ! Ik jaag een groep lopers op, dan moet ik mezelf ook ff gaan opjagen :-)


Posted: 21:18, 20/1/2014
Comments (1) | Add Comment | Link

<- Last Page | Next Page ->

Hosting door HQ ICT Systeembeheer