26/9/2010 - Vanilla

Wondering who likes vanilla more than chocolate.

De geur van vanille suiker is geweldig. Je krijgt direct zin om cakejes te bakken ofzoiets te doen.

Om daarop verder te gaan.

Vandaag deed ik iets wat voor mij al doorgewinterd nomaal is, maar anderen nog steeds shokkeerd. Ik wilde iets niet eten en deed het toch. Ik smeet de zooi op de grond en deed een behoorlijk aantal sit-ups. Dat laatste overigens niet in het bijzijn van iemand.

Ik kreeg gezeik over het eten. Er was niks vies, want het was een sluitbare verpakking.

Ook was ik ziek. Goed ziek. Na een felle conditie training en sportlessen -daarna- werd ik ziek. Het zweet brak me uit en verdween evensnel weer om me achter te laten met een ijskoud lichaam.

Ik hou van asvalt en regen. Van het donker en de kou. Geen verdere opsomming nodig; New York lijkt me onwijs!

Ik hoop dat ik onvruchtbaar blijk. Yes, im'ma girl!

Weet je wat het is,
ik heb een perfecte situatie. Ik ben niet lelijk en ben eigenlijk altijd wel goed geweest in de dingen die ik wilde doen. Ik heb een getraind lijf en een ijzeren conditie. Ook ben ik erg lenig. Ik ben misschien zelfs mooi. Zoiets moet je niet zeggen.
Mijn gedachten zijn simpelweg focked up. Hoewel ik het hier weer in het extreem breng. Ik drop alles erg direct, ik kan het ook geordend neer gaan zetten en er een controle overheen gooien, maar dit is juist om de boel simpel weg te typen.

Ik wist vroeger het verschil tussen werkelijkheid en blijkbaarniet-werkelijkheid niet zo goed meer. Tegenwoordig is dit onderscheid makkelijker te maken maar zit ik nog met de dwangmatige handelingen, eetproblemen en een gewetenloosheid. Ook verschijnt er nog genoeg voor mijn blik, dat niet uit te bannen valt en me alles lastig blijft maken. Het is daarnaast gruwelijk verslavend. Weten dat ik of gek ben  > niet normaal. Of uniek op een andere manier.
Mijn leven draait om mij en niet om wat er uit me voort kan komen.

Ik heb ook maar weinig kans op kinderen. Ik hoop helemaal geen. Hoef er niks mee te maken te hebben.

Liefde misschien. Maar dat komt door mijn "partner in crime". I like him.

24/9/2010 - Let's meet.

This'll be my first blog. So don't judge me too hard, please.

Het heeft geen zin om te praten tegen iemand die iets terugzegt. En monologen houden tot in het oneindige is niks. Een dagboek houd ik toch niet bij, en een blog, GEEN IDEE. Dat probeer ik nu.

Waar moet ik beginnen aan deze litanie?
De geinteresseerde lezer, mocht deze er zijn, hoeft niet te rekenen op een kennismaking. Het maakt niet uit wat mijn naam is, hoe oud ik ben, of ik zelfs nog maar leef en waar dat dan precies gebeurd.

Je hoeft ook geen inleiding in mijn persoonlijkheid, mijn dagelijkse bezigheden en whatever

Be a little more clever than the rest of the world, and you'll find it out yourself.

Maar om nou te vertellen wie ik ben, aan niemand, of tenminste, aan iemand die toch niet anders ziet dan letters, is ook niet van nut.

Mocht ik je afschrikken of vervelen met deze leiding, dan weet je alvast: je zit niet vast aan mijn tekst.

IK HAAT CLICHE. NORMAAL. ALLEDAAGS. DOORSNEE. En whatever.

En haterz.: Ja, ik ben van vlees en bloed. Ik heb zelf botten en ogen die erg redelijk werken of tenminste doen wat ze moeten doen. Ik ben net zo doorsnee geboren en ga ook even normaal dood. Dan adem ik niet meer. Ik leef door naar bed te gaan en de fasen af te lopen die veel mensen ook doorstaan.
Maar, die ene avond was ik als enige aangevallen op die plek.
Maar, die ene dag sneed ik in mijn benen.
Maar, die nacht werd ik natgeregend en was ik alleen en schreewend op straat.
Maar, die vleeskeuringe heb ik doorlopen.
Maar, die mannen hebben me achterna gezeten.
Maar, ik stond op het podium als enige in de maat.
Ik ben ervan overtuigd, dat ik anders ben. Vreemd en gek. Ik zag dingen die niemand zag en ik hoef niemand te hebben. Ik herhaal een duizend maal handelingen. Ik lieg continue.
Ik ben geen vieze nerd. En na dit stuk loop ik weer even normaal naar buiten.

Dit moet gewoon ergens staan. Waar niemand weet dat ik het ben.