bedenk elke dag weer wat je hier en nu doet, bedenk wat voor consequenties jouw gedrag kan hebben.

ontwaken

30/06/2011, 5x per dag ga ik voor mijn god door de knieen, werp ik mezelf voor zijn aangezicht.. Dit hoort immers zo en ik leef graag volgens de
regels. 5 x per dag smeek ik om hulp en kracht om uit die vreselijke situatie genaamd "mijn leven" gered te worden. Ik huil tranen met tuiten, en
merk op dat ik me na elk gebed nog rotter voel. S'avonds in bed smeek ik mijn god Allah ta'ala om mij niet meer wakker te laten worden want ik kan
niet meer. Geen gebed kan mij nog een sprankje hoop geven, en geen tekst in de koran geeft mij moed. Met grote teleurstelling ontwaak ik toch uit
mijn slaap. En vraag me af wat ik toch zo verkeerd doe: ik lees de koran, ik bid 5x per dag, ik ga niet tegen mijn echtgenoot in en laat me alles
gebeuren, waarom laat god me dan toch zo in de steek... ? Ik voel het leven uit me weglopen en wil gewoon niet meer, om het vol te houden begin
ik me zelf te verminken, eerst is 1snee in mn armen voldoende om me weer in de realiteit terug te brengen, vervolgens worden het er 2, 3 dan al gauw 10.
Een paar honderd littekens verder sta ik nog verder van mezelf af, en zie geen redding meer. Ik besluit de zoveelste poging te doen om niet meer
te hoeven leven, met die gedachten in mn hoofd doe ik de voordeur open om naar buiten te gaan en staan er twee dames voor mijn deur, het tijdschrift
over depressie word me aangereikt en ik neem op dat moment zonder het te weten mijn eigen redding aan. De twee vrouwen beginnen elke week te komen
en ik voel dat dit iets met me doet. Ik neem studie voor mij en mn zoon, zonder dat mijn echtgenoot dit weet. Echter gaat dit 6mnd goed want hij ontdekt
wat ik aan het doen ben en moet er mee stoppen. De tijdschriften blijven komen dit keer staat er een artikel over zelfverwonding in, ik ben na het
lezen van dat artikel gaan beseffen hoeveel pijn ik hier andere mee doe en hoezeer ik totaal geen respect toon voor het lichaam dat mij is gegeven,
ook besef ik dat ik al die tijd het verkeerde heb gedaan, want Jehovah is de ware god. En god heeft mij niet in de steek gelaten, nee ik heb de ware
god mijn rug toegekeerd door een valse religie te doen volgen. Ik ging het anders aanpakken en bleef bidden zoals mijn man verlangde en leerde mijn
zoon tijdens het gebed in stilte tot jehovah te bidden, na elk gebed zeiden we: sorry jehovah er komt een tijd dat het anders gaat. En die tijd kwam
na 10 jaar mishandeling en zelfverminking, therapie en tranen, en mn echtgenoot de zoveelste vrouw erbij had gingen we uitelkaar, hij was net vertrokken
en mijn zoon en ik kregen weer studie dit had ik mezelf en mn zoon immers belooft. Ik zag in dat hoe erg ik mezelf ook verminkt had Jehovah mij niet
als minder beziet. Hoe heb ik ooit kunnen denken dat een ware god mij in de steek zou laten, ik bad immers niet tot de ware god. Ik bad tot god, maar
zijn er niet meer die zichzelf zo noemen en bezien?

Ramona kooijman

loslaten

voor de wonden die je oploopt tijdens huiselijk geweld ga je naar een dokter, voor het geestelijk leed dat je daar aan over houdt stap je gewoon naar een psychiater..... een paar sessies en jij bent weer klaar voor de grote wereld, zo niet dan krijg je een receptje voor anti-depressiva en dan moet je er zeker weer tegenaan kunnen... zo werkt het volgens de medische wereld. Maar wat als het voor jou niet zo werkt wat als je geestelijk zo vol zit, je de mishandeling zowel geestelijk als lichaamlijk niet kan verwerken en niet kan vergeten je een uit weg zoekt maar echter niet weet welke kant je op moet.... bij wie klop je dan aan, wellicht hebben je vrienden het te druk en wil jij ze hier ook niet mee lastig vallen, je familie wel zou willen luisteren maar alleen als ze echt tijd hebben.... wat doe je dan? kies je voor een weg die uiteindelijk leidt naar een langer herstel? jij jezelf zoveel schade toe brengt dat dit nooit meer te herstellen is, of vecht je terug en probeer je te begrijpen dat je niets meer  aan het verleden kan doen, hoeveel pijn en hoeveel tranen ook het verleden staat vast en veranderd nooit meer, je staat op dat moment met je gezicht naar je verleden en tegelijkertijd met je rug naar het heden. voor dat ons iets overkomt zeggen we vaak: er hoeft mij nog maar 1 ding te gebeuren en ik trek het niet meer, uiteindelijk sta je er nog en krijgen we nooit meer dan we aan kunnen. veelal lijkt het of alles jou alleen over komt en een ander in geluk en rust leeft, maar dat lijkt zo en voelt de mooiste vrouw zich vaak meer onzeker dan jij. het leven bestaat uit vallen en opstaan en beseffen waar het in het leven om draait. hoe zwaar je verleden ook is geweest en hoe vaak je het ook niet meer hebt zien zitten besef dat ook jij recht hebt om hier te zijn en geluk te ervaren, gun jezelf de tijd om aan jezelf te werken en houd moed, houd stand want geduld is een schone zaak. zoek geen uitvlucht in schadelijke dingen want die lossen slechts tijdelijk iets op, en de volgende dag als jij de schade opneemt bij jezelf voel je wellicht nog rotter om dat er ook nog een schuldgevoel bijkomt. hoe je er ook uitziet en wie je ook bent, jij bent jij en daar gaat het om. hoe rot jij je ook voelt.

Ramona Kooijman

wereldse waarde

En zo voel je op eens de leegte

Elke dag weer leuke mensen om je heen, aan aandacht geen gebrek, leuke kleertjes, leuk koppie en een mooie kop met haar. wat straal je uit naar buiten denk je? wellicht dat je super gelukkig bent. maar zodra je s'avonds alleen op de bank beland, de make-up afgaat en de mooie kleertjes uit dan is de werkelijke jij aanwezig  en voel je de leegte in je opkomen.... al die mooie kleding is slechts een facade een show die je dagelijks weer opvoert om de echte jij niet te laten zien, niemand dan ook maar weet hoe jij je werkelijk voelt. echte gevoelens niet tot je doordringen om dat jij je daar voor afsluit tot er een dag komt dat je wel moet en jij niet langer jezelf kan verstoppen. hoe moeilijk ook uiteindelijk komen we allemaal iemand tegen of juist ons zelf en zie je in dat ook jij recht hebt om gezien en gehoort te worden. verdriet en leegte niet meer de boventoon voeren maar ditmaal geluk iets is waar jij je aan toe moet geven, daar waar de een dit in een jaar bereikt kan het voor jou jaren duren maar geluk kan je niet vinden en voelen als je zelf niet gelukkig bent met wie en wat je bent.

Ramona